Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

Schabouwelijke Belgische politieke ondeugden

In de Frère-case komen de Belgische politieke ondeugden in al hun schabouwelijkheid aan de oppervlakte.

Journalist Reynebeau formuleert ze haarscherp: erfelijke, feodale privileges; eigen belang dienen; politieke benoemingen; valse schijn; oud Belgisch corporatisme; afschuiven van verantwoordelijkheid; ieder voor zich in de coalitie; partijpolitiek roofridderschap; het ene plezier moet het andere waard zijn; desinformatie door de regering.

Zo was het vroeger bij de smalend genoemde 'trado's' (hé, waar is dat NVA-scheldwoord gebleven?). Zo is het sterker dan ooit in een regering waar de Vlaams-nationalisten het voor het zeggen hebben, die nota bene uitpakten, en nog altijd uitpakken godbetert, met de 'Grote Verandering'.

Zeer verwonderlijk en onbegrijpelijk, zeker voor mensen die opgegroeid en gevormd zijn in de idealistische Vlaamse Beweging, is dat Vlamingen voor wie de habitat van de Frères, de haute finance, de echte Belgische machtscenakels , totaal vreemd is, furieus de verdediging ervan op zich nemen. 

Geschreven door Gust Adriaensen om 22:05

Rooie Michel

smiley-cool.gif De beste 1 mei-mop kwam uit de mond van de premier. Op de 1 mei-viering van de MR, de Franstalige liberalen, bestond Charles het, zijn speech te besluiten, en dat deed hij zowaar met wat dramatische tremolo's in zijn stem, met de zin: 'De MR is beste partij van de travailleurs!'

Zijn publiek, oudere en nog oudere dames en heren, allemaal netjes gekleed, rustig op hun zetel in een zaal, verschoot zodanig van die uitspraak, dat er amper applaus kwam. Ze hoorden het in Keulen donderen. Behoorden zij ook tot de klasse der travailleurs, de werklieden, de arbeiders? Dat hadden ze nooit gedacht. 

Zo te zien waren er ook geen Lidl-werknemers, spoorwegarbeiders, wegen- en rioolwerkers, fabriekswerklieden, kortom het klassieke 1 mei-zootje, in de zaal te ontdekken. Die zag je op de dag van de arbeid op straat.

Verwarring sloop in hun middenklassehart. En irritatie. Als de premier de MR beschouwt als DE partij van de travailleurs, dan hoorden ze misschien niet echt thuis in die partij en moesten ze op zoek naar ander politiek onderdak. En waar was dat nog te vinden? 

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Oorlogsdagboeken Syrië van Daniël Maes

Bij uitgeverij De Blauwe Tijger verschenen deek I en II van de oorlogsdagboeken van pater Daniël Maes, die sinds 2010 in Syrië verblijft.

---------------

Maes ziet vooral een probleem in de
“propagandistische” en “eenzijdige” manier
waarop het conflict gecoverd wordt.
De Syrische oorlog markeert de “overgang van
een unipolaire naar een multipolaire wereld”,
aldus Maes. Met Donald Trump in Washington
aan het roer lijkt die transitie zich sneller dan
verwacht te voltrekken.

— De Morgen

Indrukwekkend werk.

— Pieter Omtzigt

De Vlaamse pater Daniël Maes (78) leeft in
Syrië, in het zesde-eeuwse Mar Yakub-klooster
in het stadje Qara, 90 kilometer ten noorden
van de hoofdstad Damascus. Hier is hij
ooggetuige van de burgeroorlog.
Volgens pater Daniël klopt er weinig van de westerse
berichtgeving over het conflict in Syrië.

— Algemeen Dagblad

 

Bijlagen
Geschreven door Gust Adriaensen om 16:43

De luchtspiegeling van het 'thuisgevoel'

In heel Europa schuiven conservatieve politici steeds verder naar rechts op om kiezers van extreemrechts terug te halen. Dat vindt Caroline de Gruyter, Europacorrespondent met standplaats in Oslo, levensgevaarlijk.  Zij doen dit door langzaam maar zeker het discours en de standpunten van extreemrechts over te nemen'.

Terecht waarschuwt Caroline De Gruyter voor deze evolutie. Want 'conservatief rechts maakt op die manier het gedachtegoed van politieke stromingen met antidemocratische tendensen geleidelijk aan mainstream'.

In dit verband is de overweging van de Nederlandse socioloog Duyvendak verhelderend (DS-Weekblad, 28 april 2018). Volgens hem is het gevaarlijk wanneer politieke partijen hun land als een ‘thuis’, een ‘huis’, voorstellen in hun program en propaganda.

'Je thuisvoelen doe je maar bij heel weinig mensen. Als een natie als een huis wordt beschouwd, dan is er maar heel weinig ruimte voor verschil: van familieleden verdragen we ook niet dat zij heel anders zijn, met heel andere gedachten en gedrag. Als we ons moeten gedragen als één grote familie, gaan we elkaar voortdurend op de huid zitten en opmerkingen maken over elkaars kleren (hoofddoek), begroetingsrituelen (handen schudden moet) of de manier van eten klaarmaken (slachten doen we zo). En dan krijg je dus de natives, de oorspronkelijke bewoners van een land, die claimen dat ze zich niet meer thuisvoelen door de aanwezigheid van migranten.'

Niet te verwonderen dat 'conservatief rechts' , en in Vlaanderen is dat NVA, erg geïrriteerd, soms ronduit agressief, reageert op dergelijke analyses en beschouwingen. Zij tasten op een rationele, logische manier, het sentimentele maar electoraal lonende identiteitsdiscours aan, dat gebaseerd is op een romantisch thuisgevoel. Het idyllische Vlaanderen waarin iedereen iedereen (moet) kennen. Dat zijn natuurlijk luchtspiegelingen, maar zeer effectief in een electoraal gevecht. 

Geschreven door Gust Adriaensen om 15:16

Pater Daniël Maes in ... de abdij van Postel

Goede Vrienden,

We verblijven inmiddels weer veilig in de abdij van Postel tot half

mei. Samen met ons land dragen we ook Syrië in ons hart. Syrië is

enerzijds een ware humanitaire catastrofe geworden. Van een heerlijk

land in welvaart met een harmonieuze samenleving en een model van

lekenstaat voor het hele Midden Oosten (én voor bv. Frankrijk!) is het

volk nu in diepe ellende gestort door wereldheersers die hier de olie,

de gas, de macht onder elkaar willen verdelen, onder het voorwendsel

dat ze het volk van een dictatuur willen bevrijden. Ja, ook Irak werd

in 2003 verwoest onder de mooie leuze van “Voor de vrijheid van Irak”!

Syrië bevat anderzijds een boodschap voor gans de wereld. Voor het

eerst in de moderne geschiedenis is een klein, soeverein land in staat

stand te houden tegenover een vernietigende militaire overmacht van

een corrupte “internationale gemeenschap”. Het dankt zijn heldhaftige

weerstand aan de eenheid van volk met leger, regering en president,

alsook aan de daadwerkelijke steun van trouwe bondgenoten: Rusland,

Hezbollah, China. De eenzijdige, absolute Angelsaksische-zionistische

wereldoverheersing is (bijna) voorbij.

Dit weekend wordt hier een fototentoonstelling gehouden, waarbij ik

aanwezig zal zijn (zie affiche). Er worden allerlei spulletjes

aangeboden door Syriërs of onze gemeenschap Mar Yakub zelf gemaakt

voor het levensonderhoud van vele gezinnen in nood (van religieuze

voorwerpen tot geneeskrachtige zalf en kledingstukken). Tevens zullen

Jens de Rycke en ik ons boek voorstellen. En… we zullen graag een

babbeltje slaan. Aan de  grote mogendheden met hun vernietigend

oorlogstuig hebben we steeds gezegd: als jullie niets anders te doen

hebben, doe het dan asjeblieft niet hier. Aan alle vrienden zeggen we

nu: als jullie niets anders te doen hebben, doe het dan asjeblieft dit

weekend eens hier. Van harte welkom.

P. Daniel

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 11:29

De metamorfose

In een column handelt Marc Reynebeau over het feit dat al de derde generatie van de steenrijke Frèrefamilie een zitje krijgt in de regentenraad van de Nationale Bank, dankzij de minister van Financiën. De familie Frère beschouwt dat mandaat als een erfelijk eigendom en Van Overtveldt is het daar klaarblijkelijk mee eens.

Dergelijke extreem pretentieuze machtsclaim van het grootkapitaal is een hekeling meer dan waard. Terecht stelt Reynebeau dat het bestendigen van zulke privileges botst met de waarden van de Verlichting.

Zeer opmerkelijk is dat op het internetforum van De Standaard, de forumdeelnemers die zich altijd opwerpen als fervente NVA-aanhangers, nu ook de verdedigers zijn van erfelijke privileges van de Belgische haute finance, waarvan de Frèreclan het meest extreme voorbeeld is.

Het is al vaak geschreven: de Vlaamse nationalisten hebben zich in geen tijd vastgeankerd in het Belgische, vaak adellijke en Franstalige, wereldje van het grote geld. Een machtig wereldje dat mijlenver verwijderd is van de gemiddelde Vlaming.

Dat is de opzienbarende VERANDERING...  van een partij: van Vlaams nationalisme naar Belgicistisch materialisme.

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:09

Selectieve waarschuwingen

De media waarschuwen geregeld voor de gezondheidsgevaren wanneer zware inspanningen worden geleverd bij zeer warm weer. Terecht.

In de aanloop naar de extreem gepromote  Antwerpse Ten Miles en Marathon gebeurde helemaal niets, hoewel de weersverwachting duidelijk was. 

Waarom niet? 

Geschreven door Gust Adriaensen om 15:11

'Ethische kledij laat Belgen koud'

Paul Verhoeven:

'Hoeveel duizenden kilometers per container er ook liggen tussen de arbeiders en ons, gezellig winkelende consumenten, wij zijn met elkaar verbonden. Wij dragen verantwoordelijkheid voor de kinderen en uitgebuite arbeiders die onze kleren maken.'

Geschreven door Gust Adriaensen om 07:52

Stuitende inkomensongelijkheid

Paul Goossens in De Standaard:

'2,15 miljoen euro. Zoveel verdiende de ceo van een uit de kluiten gewassen beursgenoteerde Belgische onderneming vorig jaar. Lekker boeren is dat, want in vergelijking met 2016, een stijging van 13 procent. De modale Belg werd met ruim 10 procentpunt geklopt en kreeg slechts een extraatje van minder dan 3 procent.

Eerlijk? Het land werd alleszins een stuk ongelijker en de kloof tussen arm en zeer rijk groter. Het totale salaris van onze ceo’s ligt nu bijna tien keer hoger dan dat van de eerste minister en bijna vijftig keer hoger dan het gemiddelde ­brutoloon in hun bedrijven. Hoeveel keer het hoger ligt dan de laagste lonen, is onbekend. Allicht schommelt het rond de 100.

Dat de betrokken ceo’s 200 keer meer op zak steken dan een ­alleenstaande leefloner die op jaarbasis met 10.712 euro moet rondkomen, is ook het signaleren waard.'

Geschreven door Gust Adriaensen om 07:51

De handdrukdiscussie

In zijn column in DS schrijft Paul Goossens naar aanleiding van de handdrukdiscussie: 'Het zegt veel over het politieke en ideologische klimaat. Sociaaleconomische tegenstellingen worden nauwelijks nog geregistreerd en indien wel, steeds geminimaliseerd. Maar de culturele wrijvingspunten worden voortdurend op scherp gezet...Essentieel is de thematische shift: weg van de sociaaleconomische tegenstellingen, prioriteit voor de identitaire confrontatie. Daarom worden de inkomens- en vermogensverschillen systematisch uit het gelijkheidsidee gefilterd en worden gebruiken en etiquettekwesties tot ankerpunten van onze identiteit opgetild. '

Ik ben het grondig met Goossens eens. Het is overduidelijk dat dergelijke verschuiving een fundamentele aantasting betekent van de Verlichting en haar verworvenheden. Of dat de herauten van de zgn. 'identiteitspolitiek' denken en handelen alsof er nooit een verlichting is geweest. En dat is inderdaad nog erger.

Geschreven door Gust Adriaensen om 15:21

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten