Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

'Nekschot'

Door de grote emo-aandacht voor de interviewpassage m.b.t. De Wevers vader, is een andere m.i. voor een toppoliticus verontrustende reactie ondergesneeuwd. En die reactie is wel politiek relevant.

Op het verwijt dat De Wever zijn partij op een stalinistische manier leidt, antwoordt hij: 'Was ik maar een beetje meer dat. Moest ik een stalinist geweest zijn, dan had ik een jaar geleden (Vuye en Wouters) een nekschot laten geven en dan was het in stilte voorbij gegaan'.

Klaarblijkelijk laat De Wever zich toch wel gemakkelijk meeslepen door een vorm van welsprekendheid, woordkeuze en ironie, die hem blind maakt voor de werkelijke inhoud en associaties ervan.

Veronderstel dat andere Belgische toppolitici, bv. Michel, Beke, Reynders, Peeters, om nog maar te zwijgen over wereldleiders als Obama en Merkel, zouden zeggen: 'Was ik maar een beetje meer stalinist, hitleriaan, nazist...dan had ik een jaar geleden (de partijdissidenten) een nekschot laten geven....' De wereld stond op zijn kop!

Geschreven door Gust Adriaensen om 12:18

De formele Torfs

Een dertigtal KU- Leuven-academici roept rector Rik Torfs op om de samenwerking te stoppen met een Israëlische universiteit. Het onderzoek naar ondervragingstechnieken zou helpen om Palestijnen te onderdrukken.

Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, verschanst zich in zijn reactie op een erg opvallende manier, achter een louter formele benadering. Dat is dan wel in sterke tegenstelling met de Rik Torfs van de mediacommentaren en columns. Daarin leren we hem kennen als iemand die er een punt van maakt en er plezier in schept, de vloer aan te vegen met een formele benadering en houding.

Daaruit blijkt nog maar eens dat er groot verschil bestaat tussen de formele functionaris, rector Torfs, en de fladderende columnist, schrijver Torfs.

Overigens was ik academisch verbijsterd bij het lezen van: 'Bij ons werd eerst het project zelf bekeken. Er was geen probleem omdat het om ondervragingstechnieken gaat die gebruikt worden bij bestrijding van drugshandel. ' Hoezo? Moet daaruit geconcludeerd worden dat de KU-Leuven geen problemen heeft met om het even welke ondervragingstechnieken, als het maar gaat om drugsbestrijding? Torfs, Torfs, Torfs toch!

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Pater Daniël Maes in Syrië

XI/38
Vrijdag 23 september 2016
Uit het leven van Mar Yakub deze week
De groep vrijwilligers van de Rode Halve Maan blijft aangroeien met enthousiaste helpers. En we komen ze overal tegen. Er blijven ook initiatieven bij komen. Deze week werd gestart met de algemene informatie over en voorbereiding van een paddenstoelenkwekerij. Een speciale ervaring deze week was de deelname van de gehandicapten van Qâra aan de “Special Olympics Syria”. Westerse media beschouwen evenementen in Syria graag als geforceerde vieringen van een krampachtige regering. Dit is puur mediabedrog. Vanaf het begin heeft het volk alles gedaan om het leven zo goed mogelijk verder te zetten. En dit is nu meer dan ooit waar. Tenslotte hebben we nog onze handen vol met hulpverlening aan de zwaar bedreigde bevolking van Aleppo. Ziedaar drie flitsen uit ons leven van de voorbije week.
Overal bekenden
Hoewel we dagelijks ervaren dat dit land nog wel degelijk in oorlog is, mogen we toch ook regelmatig ervaren hoezeer de bevolking eensgezind aan de heropbouw van het zwaar gehavende land wil werken. Hier wordt veel gedaan door de Syrische Arabische Rode Halve Maan (officieel: Al Hallal al chamar al Arabia al Soeria), waarvan de vader van het gezin, dat tot onze gemeenschap behoort en ook bij ons woont, het hoofd is. Ondertussen passen de drie Nigerianen zich geleidelijk aan. Ze hebben zelf al een keer gekookt voor heel de gemeenschap zodat ook wij weten wat zij graag hebben. Zij werken, bidden, lachen en spelen met ons mee. En zo trokken we naar het medisch centrum van de Rode Halve Maan in Qâra. Daar kwamen we weer vele bekenden tegen, nl. mannen waarmee we enkele dagen eerder ’s avonds nog gevoetbald hadden of waarmee we containers hebben gelost, alsook meisjes en vrouwen die regelmatig bij ons komen helpen. Voor de oorlog was ziekenhuisbehandeling gratis, ook voor vreemden die tot onze gemeenschap behoorden. Medicamenten moesten betaald worden maar dat was ook vrij goedkoop omdat die in eigen land, in Aleppo gemaakt werden. Terroristen hebben doelbewust vele ziekenhuizen verwoest en medisch personeel gedood. De ziekenhuizen die terug opgestart zijn dienen nu bij voorkeur voor directe oorlogsslachtoffers en de vele gewonde soldaten. Vandaar alternatieve initiatieven. Het medisch centrum in Qâra is een mooi gebouw. Er is een gezellige ontvangsthal. Na enige tijd mochten we in een soort verpleegsterskamer, waar allerlei medicamenten liggen opgestapeld. En er werd thee geserveerd. Korte tijd daarna ontmoetten we de dokter, die de nodige onderzoeken uitvoert, de aanwijzingen geeft en de medicamenten voorschrijft. Alles is gratis, ook voor hen die van andere dorpen komen. Ondertussen komen telkens weer bekenden binnen om te groeten of om een versnapering aan te bieden. Het is erg gemoedelijk en toch erg professioneel. Vandaar reden we naar het grote centrum van de Rode Halve Maan. Hetzelfde scenario. Men brengt thee en een koekje terwijl men kwebbelt over van alles en nog wat. En overal bekenden van het klooster. Terwijl we door Qâra rijden merken we dat er een behoorlijke drukte is. Onze Nigerianen hadden evenwel een tegenovergestelde ervaring. “Hier is geen volk, bij ons zie je overal massa’s mensen, vooral veel jongeren en kinderen”. Het is waar, vele jongeren zijn ofwel naar het buitenland ofwel naar Damascus getrokken omdat ze anders vrezen geen toekomst te hebben. We nodigen hen uit toch hier te blijven. Sommigen doen het.
“Special Olympics”
Tot voor enkele jaren schaamden de meeste families zich voor hun gehandicapten. Ze waren ook niet in het openbare leven aanwezig maar werden eerder verborgen gehouden. Sinds onze verantwoordelijke van de Rode Halve Maan en onze gemeenschap zich om de gehandicapten bekommerenn is er veel veranderd. Tweemaal in de week komen ze zich bij en met ons amuseren, met ons werken of spelen. Deze donderdag echter werden in Damascus de “Special Olympics Syria” georganiseerd voor gehandicapten. Zij noemden het fier dé “Olympische Spelen” en vijf van hen behaalden een “gouden medaille”! De viering voor hen gebeurde in Deir Atieh, het mooiste dorp van heel de streek. Natuurlijk moesten we er bij zijn met een flinke delegatie van het klooster. Allen werden ontvangen door de vrouw van abou Salim, secretaris van de president. Hij heeft dit dorp tot een model uitgebouwd, mooi, proper met alle voorzieningen. Hier is bovendien een speciaal “dorp voor gehandicapten en behoeftigen”, nog gloednieuw (van 2008). Er werd geapplaudisseerd en gefeliciteerd. Vandaar reed de hele sliert van auto’s, busjes en moto’s naar Qara. We reden door alle straten al toeterend. Op alle moto’s zat een tweede jongen in omgekeerde richting om te filmen en foto’s te maken. De gehandicapten zelf hingen half uit hun busje en toonden fier hun “gouden medaille”. Vele mensen in het dorp lachten, wuifden of applaudiseerden. Vandaar ging het naar ons klooster, op dezelfde manier. Foto’s maken, omhelzen, wuiven. De gehandicapten, hun moeders en de begeleiders glunderden. Om half drie reden allen weer naar huis. Wij hadden zelf vandaag nagenoeg niets gedaan dan rondgereden, genoten en de gehandicapten aangemoedigd. Het leven van de meeste gehandicapten is, God zij dank, wel grondig veranderd.
Wij hebben u nodig
Het werk in de nieuwbouw gaat verder. We verwachten nog gasten waarvoor kamers in orde moeten gebracht worden: schilderen, zorgen dat er deuren hangen, sanitair en elektriciteit is. Tegelijk blijft het klaar maken van hulpgoederen, vooral voor de bevolking van Aleppo, veel energie en tijd vergen. Onze Egyptenaar-Fransman, geholpen door de fraters, heeft getracht een professionele site op te stellen om verslag te geven van de toestand en tevens op te roepen om te helpen. Hierbij kreeg hij tevens hulp van vrienden uit zijn vroegere werkkring in Parijs. We hopen u volgende week de link te kunnen geven van deze nieuwe mooie website.
Lijden, frustratie en vastberadenheid
De huidige situatie in het land kunnen we met deze drie woorden samenvatten: het nog steeds toenemende lijden van het Syrische volk, de groeiende frustratie van de VS en bondgenoten die moeten vaststellen dat ondanks alles het land toch stand houdt en daarom openlijk de terroristen steunen of zelf terroristische aanslagen plegen. De terroristen door het westen gesteund hebben steeds minder kans om het land in handen te krijgen. Daarom komen hun broodheren zelf van achter de coulissen om hun wanhopige rebellen ter hulp te komen. Tenslotte is er de moedige standvastigheid van Rusland, dat enerzijds druk blijft uitoefenen om tot een politieke oplossing te komen binnen het kader van het internationaal recht en anderzijds de efficiënte steun aan het Syrische leger en volk blijft verzekeren om stand te houden.
Frustratie die tot criminaliteit uitgroeit
Al meer dan een halve eeuw trachten de westerse imperialisten het onafhankelijke Syrië aan zich te onderwerpen, vooral om hier de zogenaamde Amerikaanse pijplijn te krijgen en baas te zijn in dit strategisch uiterst belangrijk land, die tegelijk de “poort” van de Middellandse Zee is. Na twee mislukte staatsgrepen door de CIA en pogingen om de moslimbroeders ook hier aan de macht te helpen, vorige eeuw, werd een nieuwe vorm van staatsgreep gepland, verpakt in een “regeringswissel”. Daarvoor werd in de openbare opinie het beeld verspreid van een gruwelijke dictator, waartegen het hele volk in opstand komt en dat om buitenlandse hulp smeekt. In 2012 bezochten we de toenmalige Belgische voorzitter van de Europese raad om hem over de werkelijke situatie in Syrië in te lichten en te vragen deze onrechtvaardige oorlog tegen Syrië niet te steunen. De man reageerde met een minzame glimlach en antwoordde in deze zin: “De dagen van de Syrische president zijn geteld, het is hoogstens nog maar een kwestie van enkele weken vooraleer hij door zijn eigen volk zal worden afgezet”. Het was duidelijk dat hij geen enkele kennis noch belangstelling had van en voor het Syrische volk. Hij las trouw de instructies van zijn Amerikaanse bazen en probeerde daarbij niet op de tenen te trappen van de 28 staatshoofden. Inmiddels staat het Syrische volk meer dan ooit achter zijn leger, zijn regering en zijn president. Ondanks miljarden die werden besteed aan wapens, het opleiden en betalen van terroristen, komt een van buitenaf opgelegde “regeringsgwissel” nog steeds niet in zicht. Ook een verdeling van het land, als tweede mogelijkheid om de soevereiniteit te breken is niet bereikt. Ziedaar de grote frustratie van de imperialisten. Ze kunnen hoogstens ieder staakt-het-vuren misbruiken om hun terroristen opnieuw te bewapenen en te helpen het land verder te verwoesten en uit te moorden. Deze frustratie brengt de VS er toe steeds meer openlijk met hun terroristische groepen samen te werken. Zaterdag hebben VS gevechtsvliegtuigen stellingen van het Syrische leger bestookt rond het vliegveld van Deir Ezzor. Het was een massaslachting waarbij meer dan 62 Syrische soldaten werden gedood, vooral door fosforbommen en ’n honderdtal soldaten gewond. Hierdoor kon IS een succesvolle aanval uitvoeren en de strategische heuvels van Thardeh innemen. Deze werden evenwel twee dagen later weer door het Syrische leger heroverd. In onze media klinkt het dat deze massaslachting een kleine vergissing was, ongewild, per ongeluk... Dr. Tim Anderson (internationale politiek, universiteit van Sydney) zegt dat deze aanval, gezien de omstandigheden onmogelijk als een vergissing kan beschouwd worden. In elk geval is nu duidelijk dat de VS openlijk IS steunt, ondanks de hysterische beschuldigingen van een Samantha Power, Amerikaanse ambassadeur, aan het adres van de Russen tijdens de zitting van de VN Veiligheidsraad. Ook Maria Zakharova, woordvoerster van het Russische ministerie van buitenlandse zaken diende de Samantha Power van antwoord door haar uit te nodigen in Syrië het lijden te komen vaststellen, dat de VS en de door hen beschermde groepen hier aanrichten, opdat ze zou leren wat schaamte betekent. Richard H. Black, Amerikaanse senator van Virginia schreef op 19 september een brief aan de Syrische ambassadeur bij de VN, Bashar Ja’afari. Hij wil zich oprecht verontschuldigen voor het lijden dat de Amerikaanse politiek het Syrische volk bezorgt, hij erkent dat de Russen effectief het terrorisme aanpakken, schaamt zich omdat de internationale coalitie destijds er voor zorgde dat IS 150 km in open woestijn vrij naar Palmyra kon rijden om het in te nemen en hij verontschuldigt zich ook voor de schaamteloze houding van de Amerikaanse ambassadeur Samantha Power, die hij typisch “bloeddorstig” noemt zoals die van anderen in de huidige administratie. Tenslotte schrijft hij dat maar weinige Amerikanen beseffen hoezeer “onze regering” schuldig is aan de verspreiding van het terrorisme in de wereld. Hij vraagt zijn oprechte mening én zijn gebeden te willen aanvaarden. Ziedaar een politicus met hersenen en een hart, met inzicht en moed. Er groeit steeds meer twijfel over de zogenaamde vergissing van deze Amerikaanse slachting. Daarop wordt een volgende misdaad gepland en uitgevoerd, die de aandacht afleidt en een nieuwe gelegenheid biedt om Syrië en Rusland te beschuldigen. Op 19 september 2016 wordt een UNO hulpkonvooi voor Aleppo aangevallen. De wijze waarop de westerse luidsprekers en hun pers hun verontwaardiging uitschreeuwen en ”schande” roepen tegen Syrië en Rusland zonder dat er één enkel bewijs van betrokkenheid is, zou een nuchter mens al tot nadenken moeten stemmen. De Russische maj. Gen. Igor Konashenkov komt later wel met concrete bewijzen. Er is geen enkel teken van een bombardement en zeker niet van Rusland of Syrië die er niet waren. Er zijn wel bewijzen dat zware wapens en munitie tot dit konvooi behoorden en dat al Nousra en de “Witte [S]Helmen”, die bij al Nousra aanleunen er bij waren (n.b. deze laatsten hebben zichzelf als kandidaat Nobelprijswinnaar voor de vrede aangeboden, zogenaamd als edelmoedige redders van het Syrische volk dat door zijn president zou uitgemoord worden. Als een pyromaan die de eerste prijs brandblusser wil krijgen om zijn misdaad te verbergen!) Dat zij eens uitleggen wat zij daar deden. Ziehier een video van de Syrische tv, die onze gemeenschap vertaald heeft om de gruwelen van deze kerels te illustreren: https://www.youtube.com/watch?v=eSR4tll5neA.
Hiermee wordt ook duidelijk waarom de VS niet wilden dat de inhoud van het Russisch-Amerikaans akkoord bekend gemaakt zou worden. Daarin staat dat beiden zich zullen inzetten voor de stabiliteit van Syrië en vooral van Aleppo en dat zij onderling informatie zullen uitwisselen om samen IS te bestrijden. Dit is duidelijk het tegendeel van wat de VS nastreven. Bovendien is daar nog Turkije, een bondgenoot van de VS en de NAVO, die al jaren in N Syrië een no-fly-zone wil om het Syrische leger te verlammen. Nu is het illegaal Syrië binnengevallen. De Turkse oud chef van het antiterrorisme, die tijdig het land ontvlucht is, Ahmet Said Yayla heeft onthuld dat de Turkse chef van de geheime diensten belast is met de bescherming van Al Qaida en Daesh. Hij zegt verder dat de Turkse geheime diensten militaire steun geven aan de islamitische staat, dat de Turkse regering zelf militaire steun geeft onder de mom van humanitaire hulp en dat de handel in gestolen olie uit Irak nog steeds verder gaat met de hulp van Turkije. En hij heeft nog niet alles verteld.
Vastberadenheid die vruchten draagt
Hiertegenover wekt de vastberadenheid van Rusland om het internationaal recht te doen respecteren in Syrië en iedere buitenlandse inmenging als onwettig te veroordelen, meer geloofwaardigheid. Het komt alleen aan het Syrische volk toe om over een regeringswissel te beslissen en uit te maken hoe en door wie het land moet bestuurd worden. Putin heeft herhaaldelijk aan zijn Amerikaanse ambtgenoot duidelijk gemaakt dat dit onwrikbare principes blijven van het internationaal recht en van het charter van de VN. Hij heeft deskundige steun gegeven aan het Syrische leger om volk en land te kunnen beschermen, maar stuurt toch aan op een politieke oplossing. Vandaar de herhaalde pogingen om een overeenkomst met de VS te bereiken over een staakt-het-vuren. Op één week tijd werd het meer dan 300 keer verbroken door gewapende groepen en enkele keren heeft het leger, dat aangevallen werd, zelfs niet gereageerd. Het is duidelijk dat deze groepen het staakt-het-vuren misbruiken om nog meer te verwoesten, met de stille of uitdrukkelijke steun van het westen. Na de bewuste massaslachting door de VS, die al vanaf het begin illegaal in Syrië opereren, zal het heel moeilijk zijn om de wankele basis van vertrouwen tussen Rusland en de VS te herstellen en het oplaaien van het geweld te beletten. Rusland zal deze keer in ieder geval strikte voorwaarden stellen als de VS zogezegd akkoord gaan met een staakt-het-vuren (dat de gewapende groepen zich ook inhouden, dat de VS niet “per vergissing” Syriërs bombardeert en dat ze eindelijk eens duidelijk maken wie hun “gematigde rebellen” zijn). Niet de Syrische regering is het probleem maar wel de vele terroristische groepen en hun broodheren van het westen. Zolang de VS hun “gematigde rebellen” (die even wreed zijn als al de anderen) niet opgeven zullen ze Syrië blijven ondermijnen. Ondertussen steunen de Russen ook de op handen zijnde “verzoeningsbeweging” in Syrië zelf. De president geeft iedere “opposant” of “rebel” de kans om zich over te geven, zijn wapens neer te leggen en terug als gewone burger erkend te worden, aldus het amnestie-decreet nr. 15. Dag na dag komen er groepen zich aanmelden. Op 21 september waren het er 130 in Homs, de volgende dag waren het er 250 in Qadam (Damascus). De grote verzoeningsbeweging in Darayya en al-Moadamyiah hebben duidelijk een positieve invloed gehad op heel de streek.
Lijden dat steeds zwaarder wordt
Het slachtoffer van dit machtsspel is het Syrische volk, vooral vrouwen en kinderen, terwijl zowat een derde van alle doden, gesneuvelde soldaten zijn. We laten hier eenvoudig even dr. Nabil Antaki van de “Blauwe Zusters” van Aleppo aan het woord. In O Aleppo worden een aantal wijken (met een 250.000 inwoners) door rebellen bezet. Het Syrische leger tracht deze wijken te bevrijden. De westerse media houden niet op dit als misdaden van het Syrische leger uit te stallen met de ellende van de bevolking aldaar. Er wordt evenwel geen woord gerept over het lijden van de bevolking van W Aleppo met zijn anderhalf miljoen inwoners dat door het Syrische leger wordt beschermd en door de rebellen bestookt, met dagelijkse doden en gewonden. Omdat de elektriciteitscentrales in rebellengebied liggen is de stroom volledig afgesloten (bij een temperatuur van 40° de voorbije zomer!) Ook het water is afgesloten. Dag en nacht trachten busjes het water van de 300 putten rond te brengen. Van de christenen is er nog 1/4e ter plaatse gebleven. Merkwaardig is de lijst van initiatieven, door de “Blauwe Zusters” op het getouw gezet om de bevolking te helpen. Het lezen waard: http://www.mondialisation.ca/syrie-revolte-et-compassion/5546513
Dat het volk ontwaakt!
Neen, het probleem van de eindeloze oorlogen en verwoestingen in onze wereld ligt niet bij het Amerikaanse volk, het joodse volk, de volkeren van de EU, het gewone Turkse volk, de simpele Saoedi’s ... het probleem zijn hun op macht beluste leiders en de wereldheersers alsook de media die de bloeddorstige oorlogspropaganda gewetenloos overnemen. Als de volkeren zelf steeds meer tot inzicht komen en luid protesteren tegen de waanzin van hun leiders, dan hebben ze geen macht meer. Meerdere keren heb ik al fel en terecht gereageerd tegen onze eigen vrt-berichtgeving over Syrië. Ditmaal geven ze een gesprek weer van de Syrische president met het Amerikaanse AP waarin al een zekere objectiviteit bewaard wordt (Gianni Paelinck, Assad: “Het Westen heeft bloed aan de handen”, deredactie.be 22/9/16). Proficiat. Hopelijk groeit onze vrt naar een waarheidsgetrouwe weergave en werkt constructief mee aan de vrede in Syrië. Dan zou het een unicum kunnen worden in de gehele Atlantische pers, dat waarheid, professionaliteit en waardigheid uitstraalt.
P. Daniel

Geschreven door Gust Adriaensen om 14:30

'Weerbarstigheid tegen de tijd'

In een bespreking van een bundel columns, met als titel 'Tegendraads eigendraads' en geschreven door Rik Torfs, merkt Karel Verhoeven, hoofdredacteur van De Standaard, op dat 'zijn (van Torfs) geloof de belangrijkste bron van zijn weerbarstigheid tegen de tijd is.'

Verhoeven vermeldt het volgende citaat van Torfs:  ‘Leiders tonen de weg niet. Ze laten mensen toe hem te vinden, en verdwijnen in de schaduw.’

Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, zal zeker niet 'in de schaduw verdwijnen', wanneer hij blijft doen wat hij in de loop van dit jaar in een interview zegde: 'We moeten de moed hebben om wanneer we in de katholieke traditie staan en die belangrijk vinden, dat ook openlijk te zeggen.'

Dat maakt hem voor mij zo aantrekkelijk en inspirerend. Torfs is een van de weinige Vlaamse intellectuelen die nooit een verdedigende of verontschuldigende houding aanneemt ten aanzien van geloofskwesties maar onbevangen en soms zelfs een beetje provocerend uitkomt voor zijn geloof en zijn katholicisme. Een man naar mijn hart! Ook al zal ik hem, hoop ik, nog geregeld over de hekel halen.

Geschreven door Gust Adriaensen om 21:18

Gesjoemel met woorden

Ook Geert Bourgeois schopt na De Wever de Vlamingen die zich lieten verleiden door het voornaamste streefdoel en programmapunt van NV-A, nl. een onafhankelijke republiek Vlaanderen, keihard tussen de benen.

Bourgeois herdefinieert het begrip 'onafhankelijkheid' en stelt het eigenmachtig gelijk met 'confederalisme'.

Dit is toch wel het toppunt van 'newspeak' en gesjoemel met woorden. Een te verafschuwen voorbeeld van onzindelijk denken.

Wat staat in de statuten van de NV-A te lezen? 'In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie voor de onafhankelijke republiek Vlaanderen, lidstaat van een democratische Europese Unie'.

De partij moet dus dringend haar statuten herschrijven in de richting van confederalisme, in plaats van confederalisme voor te stellen als de 21ste -eeuwse vorm van 'een onafhankelijke republiek Vlaanderen'.

Dat is een ongezien primitieve poging tot misleiding en een extreme vorm van misprijzen voor de Vlamingen, waarbij uitgegaan wordt van de opvatting dat het 'domme klootjesvolk' toch de grootste nonsens en leugens slikt.

Geschreven door Gust Adriaensen om 23:00

Kadaverdiscipline

Voorzitter De Wever heeft Vuye en Wouters geschorst en ze mogen de partijraad van NV-A niet meer bijwonen. De twee parlementsleden hadden kritiek op de slappe Vlaamse houding van de NV-A, de wereld ingestuurd.

Verstandig van De Wever en zijn kompanen is deze wraakmaatregel niet. En hij geeft nog maar eens aan dat De Wever, ook in zijn partij, iemand is die eerder polariseert dan verzoent en dat hij zich graag opwerpt als de onaantastbare leider. Kadaverdiscipline eist de Grote Leider.

Overigens heeft De Wever zelf de commotie en de problemen opgestart. Uit zijn interview van enkele dagen geleden kon niet anders dan afgeleid worden dat ook in een volgende regeerperiode met NV-A, het communautaire desnoods aan de kant zou worden geschoven.

Vuye, Wouters en vele NV-A-Vlamingen hoorden het in Antwerpen donderen. En begrijpelijk. Omdat het hoofddoel en voornaamste programmapunt van de NV-A, nog altijd officieel de oprichting van een onafhankelijk republiek Vlaanderen is.

Wat Vuye en Wouters zeggen, ligt dus volledig in de lijn van ideologie en programma van de NV-A. Niet zij zijn dissidenten. Maar wel De Wever en co.

Misschien moeten Vuye en co. symbolisch De Wever en co. uit de partij zetten, wegens de verloochening van wat de kern is van de NV-A-ideologie .

Geschreven door Gust Adriaensen om 14:02

Consequent

NV-A-parlementsleden Vuye en Wouters dreigen ermee uit de partij te stappen als er bij de volgende regeringsvorming geen verdere staatshervorming wordt geëist.

Voor mij hoeft een staatshervorming in de verste verte niet. Maar ik feliciteer Vuye en Wouters met hun consequente houding.

Wat is namelijk het doel en het voornaamste programmapunt van de partij waartoe zij behoren? De oprichting van een onafhankelijke republiek Vlaanderen. Welnu,uit alles blijkt dat vooral De Wever en een aantal partijkopstukken zich daar geen bal meer van aantrekken.

De Wever heeft zich ontpopt tot een harde neoliberale kapitalist en een populistische politicus, die vanuit electorale overwegingen, van terreur/veiligheid en migratievrees,zijn dada maakt. Voor Vlaanderen is er in De Wevers door pessimisme krimpende visie, nog amper plaats.

In de NV-A groeit in brede kring de weerstand tegen een voorzitter die als te autoritair, te eigengereid wordt ervaren en vanuit de Antwerpse burgemeesterszetel zijn (flauwer wordend) licht ook dwingend wil laten schijnen over de rest van het land.

Vuye, Wouters, Bourgeois (jaja) en vele N -VA'ers ervaren NV-A-DW, meer en meer als een vreemd huis, totaal verschillend van het huis waarvan zij in hun traditioneel Vlaams-nationaal idealisme altijd v gedroomd hebben.

Geschreven door Gust Adriaensen om 21:44

Pater Daniël Maes in Syrië

XI/37
Vrijdag 16 september 2016

Flitsen uit het leven van de gemeenschap
We moeten ons aanpassen. Ons “groepje jongeren” is plots tot het getal zeven uitgegroeid. En dan zijn er nog de jongeren die tijdelijk met ons meeleven en mee-werken. Onze Fransman-Egyptenaar is drie dagen mee gaan helpen in Aleppo-Oost. Ze hebben duizenden voedsel- en hulppakketten kunnen uitdelen, waarop de mensen met veel geduld gewacht hebben. Het viel hen op dat er in de dorpen zoveel verwoest is. Toch was er bij de mensen een grote dankbaar en bij de kinderen een aanstekelijke vreugde. En er is nog veel nood. Ook de Syrische soldaten moeten soms grote ontberingen doorstaan, terwijl de rebellen alles in overvloed krijgen. We willen nog zo veel mogelijk hulpgoederen (en geld) verzamelen om zonder verwijl het nodige aan te schaffen en uit te delen. We hebben op hun terugkeer uit Aleppo gewacht om samen de zondags-eucharistie te vieren.
Iedere dag leren de 3 Nigerianen Syrië beter kennen en wij Nigeria. Zij tonen ons foto’s van een van de drie seminaries van Oost Nigeria, waar zij aanvankelijk dachten bij aan te sluiten. Het is een diocesaan seminarie met een duizendtal seminaristen! Zij kunnen er dus wel drie missen. Het christelijk leven lijkt op dat van ons, midden vorige eeuw, met een overvloed aan priesters, religieuzen, een intens christelijk en sacramenteel leven en een sterke kerkelijke hiërarchie. Wat het eten betreft trachten we ons een beetje naar hen te schikken. Met wat aanpassing aan beide zijden zal dat wel lukken. Een van hen kan ook koken. Zaterdag moest het klein terras op onze verdieping de helft groter gemaakt worden. Dat was een groot werk waarbij een massa beton moest gestort worden: met de hand mortel maken, in emmers de trappen op naar boven dragen, in kruiwagens door de gang naar de andere kant van het gebouw brengen. We hebben er een paar uren met een tiental stevige kerels aan gewerkt. Als het terras af is, zal het een mooi zicht geven aan de oostkant van het gebouw op het dorp Qâra met zijn tiental moskeeën en twee kerken. Zondagvoormiddag was het een drukke bedoening. Onze verantwoordelijken van de Rode Halve Maan hadden enkele gezinnen uit het dorp laten komen die tot de armsten behoren. Het hele gezin werd van goede kleding voorzien, want dat hadden ze nu meest dringend nodig. Het keuren en passen van de kleding voor kinderen, mannen en vrouwen, het gebeurde allemaal op het grote voorplein. Bovendien, was er voor de kleine kinderen nog extra speelgoed, allemaal afkomstig uit de containers vanwege weldoeners.
Het zogenaamde offerfeest
Wereldwijd worden door moslims twee grote feesten gevierd: het Eid al Fitr om het einde van de vastenmaand, de ramadan te vieren en het Eid al Adra, het “offerfeest” om de gehoorzaamheid met het offer van Abraham te gedenken. Maandag begon het feest van Eid al Adra. Er komen vier dagen lang geen moslimarbeiders werken. Iedere dag krijgen we wel een of meerdere families op bezoek. Maanden geleden kwam een moslimjongere met zijn vriend een dag meeleven. Nu brengt hij heel zijn gezin mee: ouders en nog twee broers. Op de eerste dag van hun feest willen ze een uitgebreid bezoek brengen aan het klooster. Het leek wel familie te zijn. Ondertussen hebben ze veel belangstelling voor de religieuze voorwerpen die we verkopen: icoontjes, Maria-beeldjes en zelfs kruisjes. Ze willen een en ander als aandenken aanschaffen. Het valt ook op dat de moslims vlugger geneigd zijn om een zegen te vragen dan de christenen.
Feest
Het was een extra feestweek. Op woensdag vierden we het feest van de Kruisverheffing, de verjaardag van de gemeenschap, gesticht in 2000. Het is het feest van het klooster en van de gemeenschap. Het begon al de dag voordien. Inmiddels was immers de afdeling uit onze streek, die de bevolking in Aleppo ter hulp kwam, teruggekeerd. Een tiental soldaten zijn helaas hierbij gesneuveld. Voor hen hebben we een kleine ceremonie gehouden en gebeden. Tevens hebben we hun inzet gevierd met een afvaardiging uit het dorp: de burgemeester en de trouwe helpers van de Rode Halve maan. Het is een vriendenclub die het met elkaar bijzonder goed kunnen stellen. We zouden hen de notabelen van het dorp kunnen noemen maar die benaming zullen ze zelf niet graag horen. Op de kleine binnenkoer hielden we de feestmaaltijd met rijst en kip. Er werd gezongen en gedanst. De Nigerianen kwamen met hun eigen ritmische liederen. Inmiddels waren ook moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel weer toegekomen. (De volgende dag vertrok moeder Agnes-Mariam weer naar Aleppo). Zo vierden we woensdagmiddag plechtig de eucharistie, nu eens helemaal opgeluisterd door de Nigerianen, die met hun drie een echt koor vormen. Na de mis hielden we een processie naar de nieuwbouw om deze als onze nieuwe verblijfplaats te zegenen, hoewel het op bepaalde plaatsen nog een bouwwerf is. Bovendien is het zowel boven als onder een opslagplaats van hulpgoederen. ‘s Avonds vierden we de byzantijnse dienst van de kruisverering en daarna gebruikten we het avondmaal buiten op het plein bij het beeld van O.L. Vrouw, waarbij het vreugdevuur werd ontstoken. Volgens een oude traditie heeft de hl. Helena, de moeder van keizer Constantijn het kruis van Jezus teruggevonden. Daarbij werden op alle heuvels en bergen vreugdevuren ontstoken. Dit vuur is een herinnering aan dit gebeuren. Het Maria-beeld en heel het voorplein was met lampionnen versierd: papieren zakjes met zand en daar een brandende kaars in. Er werd gezongen en gedanst. De Nigerianen kunnen zonder moetie het ene lied na het andere brengen. Zij zingen en dansen als het ware het leven.
Naar de blote-voeten-school in India
In India is er een Bear Foot College. Een verantwoordelijke van die school ontmoette moeder Agnes-Mariam en stelde voor drie analfabete vrouwen te sturen. Zij geven namelijk onderricht aan vrouwen uit heel de wereld, die niet kunnen lezen en schrijven. Daar worden ze opgeleid in het gebruik van zonnepanelen, voldoende voor de verlichting van een huis. Deze vrouwen leren hoe ze op die manier een heel dorp van licht kunnen voorzien, uiteraard op kleine schaal, bedoeld voor telkens een of twee lampen. En zo vertrokken drie vrouwen, vluchtelingen, uit Qâra. Met spanning hebben we hun wederwaardigheden trachten te volgen en we vernamen dat ze deze week in India zijn toegekomen. Hoop op licht in de duisternis.
15 jaar na de aanslagen in New York
Sinds de aanslagen van 9/11 worden de VS en de wereld, gedomineerd door een aantal oppermachtige heersers achter de schermen. Door hun zogenaamde “oorlog tegen het terrorisme” hebben ze wereldwijd de terreur ingevoerd, onwettige opsluiting, foldering en executie mogelijk gemaakt, het internationaal recht en het Charter van de VN buiten spel gezet, miljoenen mensen gedood, Afghanistan, Irak, Libië en Syrië geplunderd en verwoest. En hierdoor zijn de VS zelf, die sinds 11 september 2001 zo’n slordige 5.000 miljard dollar aan oorlogen besteed hebben, geen rechtsstaat meer. (Meyssan Th., Du 10 septembre 2001 à aujourd’hui. 15 ans de crimes, Réseau voltaire, 12 september 2016).

Nieuwe atoombommen
De productie van nieuwe Amerikaanse atoombommen, de B 61-12 werd na vier jaar experimenteren goedgekeurd door het Nnsa (National Nuclear Security Administration) De productie van 400 à 500 van deze nieuwe vernietigings-tuigen zal eind 2019 beginnen en ‘n 8 à 12 miljard dollar kosten. Ze zullen de oude atoombommen B61 vervangen, die nu opgeslagen liggen in Italië, Turkije, Duitsland, België en Nederland. Elk heeft een kracht die viermaal groter is dan de bom op Hiroshima. Alles onder Amerikaans bevel. We zakken steeds dieper weg in de apocalyps. (http://ilmanifesto.info/la-bomba-e-autorizzata/).

Broos bestand
Voor de zoveelste keer hebben Moskou en Washington op 9 september gepoogd een overeenkomst te bereiken omtrent een staakt-het-vuren of een beëindigen van de vijandelijkheden. Het is erg moeilijk omdat beide partijen tegenovergestelde belangen nastreven. Rusland wil met Syrië, Hezbollah, Iran, China een herstel van de soevereiniteit van land en volk bereiken. Washington met ongeveer de rest van de wereld wil juist de ontwrichting van het land om onder elkaar de macht en rijkdom te kunnen verdelen. Daarom werkt Washington met een dubbele agenda: naar buiten spreekt het over vrede, onder de tafel doet het alles opdat de rebellen het land nog zoveel mogelijk zouden ontwrichten. De sluwheid van het westen is hierbij onberekenbaar. Voor hen zijn vrede, soevereiniteit en integriteit van Syrië totaal onaanvaardbaar. Uiteraard handelen zowel Rusland als Washington uit eigenbelang maar wanneer de ene de integriteit van het land wil herstellen en bewaren en de andere het land wil vernietigen, dan is onze keuze vlug gemaakt. Washington weigert ook de terreurgroep Ahrar-al-Cham op de terroristenlijst te zetten. Dinsdagnacht begon zogezegd het staakt-het-vuren. Voor de terroristen was het een gelegenheid om dan precies om 1 u in Z-W Quneitra een fel offensief te beginnen met Israëlische luchtsteun. Terwijl het staakt-het-vuren goed werd gerespecteerd door Syrië, Rusland, Iran, Turkije en de internationale coalitie, werd het de eerste dag al 23 maal geschonden door de zogenaamde “gematigde rebellen” van Vrije Syrische Leger (dat, zoals iedereen ondertussen weet, helemaal niet vrij, geen leger en zeker niet Syrisch is!) Het werd ook tweemaal geschonden door Israël in het zuiden, waar het Syrische militaire installaties wilde vernietigen. En deze keer was het Syrische leger in staat om 2 Israëlische gevechtsvliegtuigen uit de lucht te halen, wat Israël natuurlijk eerst ontkende en daarna toegaf dat zij in het Syrische luchtruim waren doorgedrongen. En de rebellen hadden al gezichtsverlies geleden. Inmiddels beschikt de Syrische coalitie over nieuwe afweerraketten. Daarom hebben ze nu eveneens Turkije gewaarschuwd dat ze ook hun vliegtuigen uit de lucht zullen halen indien ze zonder toestemming van Damascus illegaal het luchtruim schenden. Het staken van de vijandelijkheden wordt voorgesteld enerzijds om de humanitaire hulp overal toe te laten, anderzijds om de heropbouw van het land mogelijk te maken. Volgens de Russische Lt. Gen. Vladimir Savchenko staan vijf landen en vijf internationale organisaties hiervoor al klaar, zonder dat hij concrete namen noemde. Ook de humanitaire hulp is een dubbelzinnige aangelegenheid. In rebellengebied is er geen enkele controle op de verdeling van de hulp. Daar worden de goederen, door de rebellen aangeslagen en onder elkaar verdeeld of tegen woekerprijzen aan de bevolking verkocht, “zoals we al in heel Syrië hebben kunnen vaststellen” aldus politiek analist Henningsen. En het protest van de Syrische regering wordt dan uitgelegd als een bewijs dat de Syrische regering het volk uithongert. Terwijl er een staakt-het-vuren geldt voor heel het land wordt een hulpkonvooi voor Oost-Aleppo door terroristen tegengehouden. Als toppunt van huichelarij richt Ban Ki Moon een oproep tot Rusland en Syrië om hun invloed aan te wenden opdat het konvooi kan doorrijden, terwijl de terroristen niet door Rusland of Syrië gesteund worden maar wel door de anderen! En op 11 september werd het zogenaamde Hoger Comité van Onderhandelingen (dat een 30 tal terroristische groepen vertegenwoordigt om Syrië op de knieën te krijgen) plechtig in Engeland ontvangen en riep de secretaris van het ministerie van buitenlandse zaken, Boris Johnson, Rusland op om de Syrische president niet meer te steunen. Het zal ook deze keer dus een ingewikkeld, dubbelzinnig en broos bestand zijn. We maken ons geen illusies. Amerika en het westen zullen niets ontziend brut geweld blijven inzetten om de ellende van het volk te laten voortduren en de rebellen in de watten te leggen. Wij hopen en bidden dat de coalitie rond Syrië zal blijven stand houden. Ook deze oorlog zal eens eindigen.
P. Daniel

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:14

Belgicist De Wever

'Bart De Wever: Als de kiezer het toelaat, doen we verder zonder de PS', kopte Knack.

Een huizengroot cliché als titel. Zonder de PS, dat doet NV-A nu toch ook!

Maar 'verder doen' betekent dus ook voor de Vlaams-nationale partij NV-A, dat ze haar belangrijkste en basisprogrammapunt, nl. de oprichting van een republiek Vlaanderen, in de diepvriezer laat zitten en verder werkt aan de instandhouding en versteviging van de Belgische structuren.

Kortom, De Wever is een heraut van het belgicisme!

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:40

'Rasp' over 'Rasp'

Dankzij de meest diverse tellers en statistieken die Seniorennet ter beschikking stelt van de Bloggers, is het allemaal goed te volgen.

Rasp startte op 3januari 2007. Tot nu toe zijn er 10626 lezers. Die 10626 mensen komen uit 32 verschillende landen. Het overgrote deel zijn uiteraard Belgen (82,5%) . Nederlanders (13,1%) nemen de 2de plaats in. En opvallend: 193 (1,8%) inwoners van de VS maakten al kennis met Rasp.

Die 10626 Rasplezers bezochten 59977 keren het Blog en totaliseerden 88166 pageviews.


Aan alle lezers: van harte bedankt voor de belangstelling en maak 'Rasp' verder bekend bij familie, vrienden en kennissen!

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:03

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten