Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

Katholieke godsdienstles opnieuw religieuzer

Er zijn plannen om het vak godsdienst in het katholiek onderwijs te hervormen. De Vlaamse bisschoppen willen dat de leerlingen in het secundair de fundamenten van het christendom weer beter leren kennen. Dat blijkt uit een brief van Johan Bonny, bisschop van Antwerpen.

Eindelijk! Alleen maar toe te juichen. Een onderwijs dat zich katholiek noemt, moet ervoor zorgen dat de vlag de lading dekt. Kennis hebben van je geloofsovertuiging en kerkelijk lidmaatschap en duidelijk uitkomen voor je identiteit , moeten de basis en de kern zijn van het katholiek onderwijs. Dan pas kan men met openheid de dialoog aangaan met andere gezindten.

Wat ik evenwel niet begrijp en me ook stoort is dat in katholieke hoek direct sterk beklemtoond wordt dat het niet de bedoeling is jongeren te 'bekeren'. Ook Rik Torfs kwam daarmee in De Afspraak voor de dag.

Als de godsdienstles beperkt blijft tot kennisoverdracht, dan heeft dit initiatief m.i. weinig zin. In katholieke scholen moet dat meer zijn. Bezieling en overtuiging moeten jonge mensen ertoe aanzetten volgelingen van Jezus Christus te worden. Dat was toch ook de opdracht van Christus!

Nog te veel christenen hebben pleinvrees. De niet-gelovigen en niet-kerkelijken proberen toch ook met veel overtuiging en niet zelden met veel misprijzen en superioriteitsgevoel, christenen te 'bekeren'!

Geschreven door Gust Adriaensen om 22:05

Pater Daniël Maes in Syrië

XI/34
Vrijdag 26 augustus 2016
Extra werk
In de zomertijd blijft het water geven aan de gewassen in de tuin en op het terrein een groot werk. Er moet ook geoogst worden. Nu hebben we nog extra werk. Vooreerst moeten in de nieuwbouw kamers klaar gemaakt worden omdat er steeds meer gasten komen. Ondertussen gaat het leven van de religieuze gemeenschap verder. Dinsdag en donderdag komen de gehandicapten van Qâra zich nog steeds uitleven in ons klooster. Donderdagmiddag eten we samen maar dinsdag gaan ze ‘s middags al naar huis. Zo wilden we dinsdagnamiddag eens doorwerken aan het inventariseren en sorteren van de hulpgoederen. Dat is nog een extra werk in deze periode. Vele honderden dozen, vooral medisch materiaal moeten nog nagekeken worden. Juist nu komt er een groep van een twaalftal vrijwilligers van de Rode Halve Maan uit Damascus. Na de kennismaking en rondleiding gaan we toch maar aan de slag. Er moeten ook vele spullen versleept worden. De vrijwilligers uit Damascus zijn al vlug bereid om een handje toe te steken. Tegen de tijd van de vespers gaan enkelen naar de kerk, de anderen werken door. En daarna wordt nog doorgewerkt tot tien uur ’s avonds. Controleren, opschrijven, dozen versleuren. Tegen de muur staat een meisje heel aandachtig te luisteren naar een zuster die haar het Onze Vader aan het uitleggen is. Ondertussen beginnen de meesten honger te krijgen en gaan eten. Na het eten blijkt al veel werk gedaan te zijn. De fraters en de jongens van de Rode Halve Maan vormen twee ploegen en beginnen te voetballen op het grote voorplein. De meisjes supporteren. Tegen middernacht is iedereen zo moe en bezweet dat ze alleen nog maar een matras verlangen, behalve de meisjes die nog blijven verder kwebbelen. En in de nieuwbouw zijn er nog matrassen genoeg. De groep bleef twee nachten slapen en de volgende dag waren ze allen in de eucharistie.
De containers komen van Tartous, waar een echtpaar verantwoordelijk is. Het sorteren en inventariseren gebeurt hier. Een vrachtwagen brengt dan het nodige materiaal naar Homs. Daar is een man verantwoordelijk om familiepakketten te maken. Het is een grote hoeveelheid eten en sanitair materiaal. Van Homs gaat het naar de bevolking in Aleppo. En zo was de donderdag weer gevuld. ’s Morgens vroeg kwam er een container toe. ’s Middags was alles uitgeladen en gesorteerd. Er zijn een 20-tal vrijwilligers die helpen. Er was deze keer vooral heel veel confituur bij, maar ook medisch materiaal met rolstoelen in alle maten en modellen en zelfs operatietafels. In de vroege namiddag kwam al een vrachtwagen om een flinke lading naar Homs te brengen. Er heerst altijd een bijzonder aangename sfeer bij het uit- en inladen. En stevast zorgen de zusters dat er een pauze is met wat zelf gemaakte frisdrank en een versnapering. De humanitaire hulpverlening zal ons leven nog een tijd erg beïvloeden. En we zijn allen blij dat we het mogen en kunnen doen. We zullen wellicht in staat zijn iedere week een grote hoeveelheid aan hulp te kunnen geven.
Toppunt van arrogantie en wreedheid
De VS en co vrezen dat Syrië zal stand houden. Vijf jaar lang hebben ze alles gedaan om de regering omver te werpen. Ze hebben honderdduizenden onschuldigen de dood kunnen injagen en het land verwoesten, dank zij hun miljarden, en honderdduizenden goed getrainde, bewapende en dik betaalde jihadisten uit de hele wereld. De geheime diensten van de grote mogendheden zorgen voor een goed geoliede organisatie op wereldvlak. Toch moeten zij vaststellen dat het volk pal achter zijn leger en regering blijft staan, terwijl het westen alle moeite doet om een “sectaire strijd” of “burgeroorlog” uit te lokken. Graag schrijven de westerse media ook over hele streken die in opstand zouden zijn en de “gematigde rebellen” als bevrijders beschouwen. De werkelijkheid is dat meer dan 82 % van de bevolking alle terroristengroepen als handlangers van Amerika beschouwt. In Aleppo vluchten de meeste mensen, die kunnen, naar gebieden door het leger gecontroleerd. De medialeugens moeten dienen om het breken van Syrië in de openbare opinie te rechtvaardigen. Het westen kan Syrië niet op de knieën krijgen. Nu blijft er de mogelijkheid over om het noorden met Aleppo te bemachtigen en zo het land nog te verdelen. Volgens de wet van de jungle, maar tegen ieder internationaal recht in willen de VS nu het noorden bezetten en zeggen dat ze hun (onwettig aanwezige) strijders zullen beschermen tegen iedere aanval van Syrië of Rusland. Dit is een oorlogsverklaring aan Syrië en Rusland. Dat Syrië stand zou houden blijkt duidelijk onaanvaardbaar voor de VS en sommige havikken worden ongeduldig om stilaan wat resultaat te zien van hun immense inspanningen. Hopen maar dat de Syrische coalitie (met Hezbollah, Rusland, Iran en nu China) ook deze zoveelste westerse waanzin kan overwinnen.
Waarom het lijden van het Syrische volk zo lang duurt
Het plan om het onafhankelijke Syrië te breken en van zijn bodemrijkdom te beroven is al meer dan een halve eeuw oud. Wanneer Hillary Clinton in 2010 en 2011 uitschreeuwde: “We hebben een nieuw Midden Oosten nodig” was alles klaar om het uit te voeren en Syrië samen met Libië in de gewenste chaos te storten.
Even herhalen
Na de ervaring met Libië hebben Rusland en China echter wijselijk hun veto gesteld tegen een militaire interventie. Daarom moesten andere middelen aangewend worden, nl. terroristische groepen. De minst kritische burger begint nu wel stilaan te begrijpen dat het de VS, NAVO en bondgenoten zijn die de welvarende en harmonieuze samenleving van Syrië willen onderwerpen en ontwrichten voor eigen belangen en daarvoor rebellen gebruiken. Hierbij kregen de bondgenoten de vrijheid om hun eigen doelstellignen na te streven: Turkije zijn neo-ottomaans rijk, Saoedi-Arabië zijn kalifaat, Qatar zou eindelijk zijn pijplijn krijgen, Frankrijk en Engeland konden hun neo-coloniale aspiraties nastreven en Israël zijn grote zuiver joodse staat weer uitbreiden. De VS zouden als wereldheerser de lakens uitdelen. Zo ongeveer is het de laatste 25 jaar al met 37 landen verlopen, waarom zou dit nu niet met Syrië lukken? Ondertussen vernemen we ook steeds meer over de manier waarop H. Clinton en Obama de zogenaamde “gematigde rebellen” hebben gesteund, in feite om IS te steunen en zo de regering ten val te brengen. Dit alles werd verpakt in de schijn van een edelmoedige hulp om een volk naar de vrijheid en democratie te leiden. Alles onder de mom van een strijd tegen het terrorisme. Terrorisme als middel om macht uit te oefenen. Aan Ibama wordt de grote verfdienste toegekend dat hij geen eigen soldaten deed sneuvelen maar alleen terroristen gebruikte. Het mediabedrog maakt het nu mogelijk dat Syrië verder uitgemoord en verwoest wordt onder de schijn van hulp aan het volk. Het beeld van een verschrikkelijk “dictatoriaal regime”, dat iedere “spontane volksopstand in bloed smoort” werd zorgvuldig wereldwijd verspreid met spotprenten, getrukeerde foto’s en video’s, waarvoor de Amerikaanse gevangenissen overvloedig materiaal leveren. Er is telkens maar één boodschap: alle ellende komt van die verschrikkelijke dictator met zijn leger, nu gesteund door de Russen, laten we dus de ‘goede’ rebellen nog meer helpen om het land te “bevrijden”. Het regende de voorbije maanden al leugens over Aleppo. Het Syrische en Russische leger zouden burgerbevolking en ziekenhuizen bombarderen, de bevolking uithongeren enzomeer. Telkens bleek het het omgekeerde van de waarheid te zijn. Ook zogenaamde “gematigde artikels” reppen geen woord over de bedoelingen en acties van de wereldheersers, alle aandacht gaat naar dat zogenaamd verschrikkelijk “regime”, de onderlinge “sectarische strijd”, “de burgeroorlog” terwijl volk, leger, regering en president in werkelijkheid meer een zijn dan ooit en zeker meer een dan in gelijk welk westers land. Als de Amerikaanse presidentsverkiezingen zich eens zouden spiegelen aan de Syrische presidentsverkiezingen dan zouden ze de huidige wansmakelijke dierentuin-gevechten niet kennen.
Hollywood-foto’s van lijdende kinderen
En zo is de oorlogspropaganda in onze media een belangrijke macht om de ellende in Syrië te rechtvaardigen en te doen voortduren. Het begon vijf jaar geleden. Het “Syrische regime” zou kinderen die protesteerden, gemarteld hebben en de nagels van de vingers getrokken. Achteraf bleek dat het een door Al-Jazeera verzonnen verhaal was, twee weken na de zogenaamde “volksopstand”! Maar de toon was gezet en onze journalisten bleven graag de trend volgen om de oorlog tegen Syrië aan te moedigen. Kinderen die lijden, in een Hollywoodopname gepresenteerd, kunnen de openbare opinie in de gewenste richting drijven. De professionele foto van de kleine verdronken Aylan Kurdi op een Turks strand moest de Europeanen ervan overtuigen om één miljoen “vluchtelingen” op te nemen, in plaats van er voor te zorgen dat er geen vluchtelingen hoeven te zijn. De jongen moest daarvoor wel in een andere houding gelegd worden om meer indruk te maken. En het werkte. Dat er voor de oorlog ieder jaar honderden drenkelingen aanspoelden op Turkse stranden stoorde niemand. Nu is er een andere zorg. De terroristen in Aleppo worden in het nauw gedreven en schreeuwen om hulp opdat de stad toch maar niet uit hun klauwen gerukt zou worden. Dat Aleppo echt eens zou bevrijd worden en Syrië in zijn soevereiniteit hersteld, is een nachtmerrie voor de VS en bondgenoten. Ze hebben er een immense energie in gestoken. En zo gaven op 20 augustus alle westerse kranten de foto van de vijfjarige Omran Danqish in O. Aleppo. Het is weer de InCoStrat (opgericht door westerse geheime diensten om propaganda te voeren tegen Syrië) die de campagne leidt en vroeger de foto van de verdronken Aylan Kurdi op een Turks strand gebruikte om een nieuwe golf van oorlogsgeweld tegen Aleppo uit te lokken. Nu gaat het om de kleine Omran die net aan de bombardementen (van Syriërs en Russen, zo wordt gesuggereerd) zou ontnapt zijn en wezenloos voor zich uit zit te staren op een stoel in een ambulance. Zie eens hoe wreed dat “Syrische regime” wel is! Hij schijnt een grote wonde te hebben aan het hoofd. Iedere dag verwonden en dooden rebellen kinderen in het gebied dat door de regering wordt beschermd en waar de meeste vluchtelingen naartoe trekken, maar die kinderen mogen niet in de media komen. Van kinderen die aan het hoofd gewond zijn zie je dat hun lichaam en hun kleding bebloed is. Overal waar ze gaan trekken ze een spoor van bloed. Het echte lijden van deze kinderen wordt niet getoond. Bij de kleine Omran is er geen spatje bloed op zijn kleding of op de stoel waarop hij zit. In de video zie je ook niemand die de wonde verzorgt. Er zijn slechts fotografen rond hem. Het jongetje dient alleen om professioneel gefotografeerd te worden. De ambulance waarin hij zit is nieuw en goed uitgerust. Dit zie je niet bij de bevolking in het gebied dat door het Syrische leger wordt gecontroleerd. Daar hebben de rebellen er voor gezorgd dat alle ambulances vernield zijn. En de fotograaf van Omran is Malmoud Raslan, de jihadist die op 19 juli 2016 eigenhandig het 12-jarig jongetje Abdullah Tayseer Al Issa op monsterlijke wijze onthoofdde. Hij wordt geholpen door de “White Helmets”, een ngo die werkt voor de geheime diensten van de VS (CIA) en Engeland (M16). Zij willen de wereld nu tonen hoe vreselijk het “Syrische regime” wel is! Toch hadden verschillende nieuwsagentschappen het bedrog meteen al door. Voor onze vrt was er echter geen vuiltje aan de lucht. De “defensiespecialisten” Jan Balliauw en Jens Franssen nemen de foto gretig over om als goede CIA-agenten de monsterleugens tegen Syrië nog eens te herhalen en de rebellen aan te moedigen het uitmoorden van het volk en het verwoesten van het land verder te zetten (De meest vuile oorlog, Balliauw/Franssen, deredactie.be, 20/8/16). Zolang er zulke laffe journalisten zijn die als gewillige dienaars de leugens verspreiden en de moordenaars blijven aanmoedigen, zal het Syrische volk zijn lijdensweg verder gaan. Toch zal het zal stand houden, met de hulp van landen en organisaties die de waarheid en het internationaal recht wel respecteren. Het Syrische volk zelf weet ondertussen heel goed wie zijn moordenaars en wie zijn beschermers zijn. Leugens kunnen wel de westerse openbare opinie veranderen, maar niet de werkelijkheid zelf. Op verschillende plaatsen in heel het land zie je nu op auto’s, vlaggen en gebouwen, de twee foto’s van de Syrische en Russische president!
Onze gemeenschap gaat verder om buiten alle zwoele politieke manipulatie om de bevolking van Aleppo daadwerkelijk te helpen. Zie de eerste eenvoudige verslagen. En we hopen dat dit maar een begin is. Onze “defensiespecialisten” kunnen hun meest vuile journalistiek goed maken door mee te helpen, waarvoor dan onze oprechte dank. We wachten hoopvol hun steun af.
(http://www.maryakub.net/2016/08/20/emergency-aid-to-aleppo/
http://www.maryakub.net/2016/08/20/monastere-vient-en-aide-aux-alepins/ met een korte video van onze Spaanse zuster)
Petitie
Graag willen we volgende petitie aanbevelen. Aartsbisschop A-J Léonard heeft deze broederschap met zijn 27 leden opgericht en zijn opvolger Mgr. J. De Kesel heeft haar prompt weer ontbonden. Een vraag om de ontbinding ongedaan te maken vanwege vele gelovigen kan onze kerkelijke hierarchie helpen zich meer te laten leiden door het welzijn van de kerkgemeenschap dan door persoonlijke naijver of het huidige “kerkelijk correcte” denken. Deze actie kan tevens de gelovigen meer bewust maken van hun eigen verantwoordelijkheid en hun eigen mogelijkheden om zorg te dragen voor meer goed gevormde priesters in ons land.

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:25

Zelfbeschikkingsrecht?

Het boerkiniverbod en het optreden van de Franse politie, zijn een aanfluiting van het zo geroemde westerse zelfbeschikkingsrecht en een extreme vernedering van de geviseerde vrouwen.

Dergelijke maatregelen voeden alleen maar de frustratie die tot fanatisme en radicalisering kan leiden.

Geschreven door Gust Adriaensen om 12:46

Pater Daniël Maes in Syrië

XI/33
Vrijdag 19 augustus 2016

Werken voor humanitaire hulp

Vrijdag avond keerden moeder Agnes-Mariam, de drie zusters en onze frater samen met de chauffeur uiteindelijk uit Aleppo terug, gezond en wel. We hebben ondertussen extra gebeden want zij waren bij hun terugkeer werkelijk in gevaar. Twee dagen aan het front leven samen met vluchtelingen en soldaten was voor hen een diep ingrijpende ervaring. De zusters vertelden dat het ongeveer dezelfde sfeer was als die welke wij hier in de meest dramatische belegering hebben meegemaakt (november 2013). Voor ons bleef het beperkt tot enkele weken. Er was enerzijds de onzekerheid dat ieder ogenblik het laatste kan zijn. Anderzijds beleefden we toen een unieke sfeer van broederlijk samenleven met vluchtelingen waarbij ieder bekommerd was om de zwaksten, de kinderen, (een pasgeboren baby) en zij die het meest kwetsbaar zijn. In Aleppo is daarbij de nood nog schrijnender. Ze zagen soldaten die alleen maar droog brood aten, die geen matras hadden om te slapen. Ergens zat een soldaat zelf de kogel uit zijn been te halen in afwachting dat hij geholpen kon worden. Voor heel de streek is er hier maar één soort dispensarium met onze hospitainer of mobiel hospitaal. Op onze oproep van vorige week voor chirurgen is gelukkig al onmiddellijk gereageerd. En dan weten dat er duizenden rebellen binnen stromen uit zowat heel de wereld met de beste Amerikaanse uitrusting, de beste wapens, communicatie, overvloed aan eten, dik betaald met de verzekering van de beste verzorging. Zij hebben ook toestellen om doorheen de dikste mist hun onschuldige slachtoffers dodelijk te treffen. En ze worden in onze media voortdurend bejubeld. Inderdaad, in deze strijd openbaart zich op tragische wijze de dodelijke huichelarij van het westen... in dienst van de zionistische droom van een aards, onbijbels messianisme van een zuivere joodse staat. Onze zusters brachten ook opgewekt nieuws uit het vluchtelingenkamp, waar vele kinderen min of meer onbezorgd leven in de meest eenvoudige omstandigheden. We zagen foto’s van lachende, spelende en zingende kinderen. En de communicatie met de eenvoudigen en armen is direct en hartelijk. Ook zagen ze een indrukwekkende karavaan van het Russische leger. Bij hun terugkeer zijn ze nog even langs de kerk en het centrum van Homs gereden, waar de vermoorde Nederlandse pater jezuiet Frans Van der Lugt geleefd heeft. Als aandenken kregen ze de stola die de pater veel gebruikte. Wij zullen die nu als kostbare herinnering bewaren en gebruiken. (Over deze hulpverlening zal morgen een uitgebreid foto-verslag op onze website komen: www.maryakub.net).
Zaterdag arriveerde weer een container, ditmaal uit Frankrijk vanwege “Les Scouts de Cluses”, waar de zusters van Harissa (Libanon) tijdens de Libanese oorlog zo intens mee hebben samengewerkt. Deze “scouts” blijven ook nu erg hulpvaardig. Naast kleding, rolstoelen en medisch materiaal was het vooral voeding: alle soorten confituur, musli, babyvoeding, voedzame koeken en granen, chocolade... Een hele groep vrijwilligers stond klaar om de container mee te ledigen. Soms droegen enkele sterke mannen een heel pallet ineens binnen. Tussendoor werd voor wat frisdrank gezorgd en een pak chocolade werd uitgedeeld want de Schrift zegt dat ge een dorsende os niet moogt muilbanden. Daarna begon voor de gemeenschap het eigenlijke werk rond de vraag: hoe kunnen we als religieuze gemeenschap onze eigenheid bewaren en tegelijk ons inzetten om vanuit de verschillende centra van hulpverlening zo efficient mogelijk te werken? Er is overal iemand nodig die het overzicht houdt. De vervaldatum van ieder product moet ook in acht genomen worden. Er moet vlotte communicatie zijn tussen ons en alle centra (o.a. Tartous waar ook wekelijks een tweetal containers toekomen). Alles moet nauwkeurig gecontroleerd worden. Inmiddels is al een rapport gemaakt want de volgende dag had moeder Agnes-Mariam een ontmoeting met UNO vertegenwoordigers om de hulpverlening massaal en efficiënt te organiseren. We zijn opgenomen onder de grootste internationale organisaties maar blijven onszelf en verschillen van de anderen doordat we uitsluitend met onbetaalde krachten werken en vanuit onze eigen christelijke inspiratie. We zullen nu in staat zijn om tienduizenden families in Aleppo van voedsel te voorzien, dank zij de bijdragen van vele edelmoedige weldoeners en de samenwerking met internationale organisaties.
In de aanloop naar het hoogfeest van Maria Tenhemelopneming hebben we nog de mooie, populaire byzantijnse liturgie van de paraclysis en de acathist gezongen. We hebben alle reden om Maria te danken en te blijven vragen voor de bescherming en bevrijding van Aleppo en heel Syrië. En maandag 15 augustus vierden we als een heel bijzondere hoogdag met het lange morgengebed, een uitgebreide en feestelijke byzantijnse eucharistie waarbij onze Frans-Brusselse frater al meteen als (bijna volleerde) byzantijnse diaken meedeed in schitterende gewaden. Na de eucharistie zongen we de heel lange dienst van het “ontslapen van Maria”. In de late namiddag gaf moeder Agnes-Mariam een uitgebreide beschouwing over het eerste deel van Ezechiël 16, dat heel de geschiedenis van het uitverkoren volk toelicht en eigenlijk de geschiedenis van ieder van ons is. Bovendien is het een goede handleiding voor een praktische “mystagogie” of inleiding in de mysteries van Christus. Ze verbond dit met de praktische inzichten en aanwijzingen van St. Jan van het Kruis. Daarna baden we samen in de kerk het rozenhoedje met de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria en een akte van eerherstel. Het eenvoudige en gezellige avondmaal bracht ons al naar het einde van de dag. Toch hebben daarna nog enkele zusters en fraters gewerkt tot vier uur in de morgen om een vracht klaar te maken met goed medisch materiaal en prima voeding. De volgende morgen wordt een grote vrachtwagen afgeladen vol geladen. We hebben een blij en dankbaar gevoel wanneer de vrachtwagen op de middag vetrekt.
Woensdagmorgen zijn we allen vroeg uit de veren, vieren de eucharistie en vertrekken met veertien naar Tartous. Twee zusters blijven thuis om met moederlijke zorg te waken over het huis, de kippen en de bijen. We rijden naar het noorden, naar Homs en dan linksaf naar de zee. Er zijn verschillende controleposten maar wanneer de soldaten zien dat we van Mar Yakub zijn, laten ze ons met een milde glimlach door. Om de zegen te vragen over deze dag bidden we onderweg het rozenhoedje. Na twee uur rijden stoppen we aan een kraampje langs de weg. Een echtpaar bakt kleine platte broodjes met wat kaas of tomaat er op. Hier nemen we ons ontbijt, samen met een frisdrank. Daarna bereiken we spoedig Tartous met zijn vele serres. Alles is hier groen en de granaatappels blijken al bijna rijp te zijn. We komen uiteindelijk toe in het huis van abouna Nader, die tot onze gemeenschap behoort. Hier leven drie gezinnen in een groot huis, een villa. Zij zijn verantwoordelijk voor de hulpverlening van hieruit. Vermits de meeste containers hier toe komen is het werk er bijna onoverzichtelijk.Twee zusters zijn al drie weken komen helpen en nu zijn zij het die de inventaris zullen maken. Er is een enorme tent als opslagplaats en er staan nog een achttal containers achter. De meeste voedingswaren zijn al uitgedeeld maar nu blijven vooral medisch materiaal en kleding over. Een aantal dozen wordt buiten gesleept voor de volgende vrachtwagen. Wie honger heeft kan voldoende druiven en vijgen vinden. En in de namiddag volgt dan de verrassing. De vrouw van abouna Nader wil ons naar de zee brengen. Niemand heeft zwemgerief voorzien maar we trekken onze plan. Tartous en Latakia zijn uiteindelijk de twee belangrijkste kustplaatsen van Syrië dat 180 km kust heeft aan de Middellandse Zee. We gunnen de zusters hun plekje en de broeders trekken verder om hun eigen strand uit te kiezen. Achteraf zorgt de brandende zon wel dat alles vlug weer droog is. De voorbije jaren hebben we al dikwijls uitgeroepen: als de oorlog voorbij is, gaan we met allen naar de zee. Zou dit de voorsmaak zijn van het einde van de oorlog? Op de terugweg rijden we nog langs een huis dat de familie Nader op een bergrug voor zich aan het bouwen is. Er staat een groot kruis op en lijkt wel een kerk. Het is tegelijk bedoeld als centrum voor evangelisatie en plaats voor gebedssamenkomsten. Terwijl we terugkeren naar het grote huis wacht ons een goede maaltijd: rijst, aardappelen en kip. Inmiddels is ook moeder Agnes-Mariam toegekomen om zelf even te kijken wat er aan hulpgoederen allemaal is en waar ze best verdeeld kunnen worden. Het wordt stilaan donker en frisser. De volle maan schijnt en verdwijnt. Ze verschuilt zich achter dikke wolken om dan weer te voorschijn te komen. Voldaan komen we thuis en genieten samen nog van een avondmaal. En zo beleefden we tegen het einde van dit groot verlof onverwachts nog een heerlijke vakantiedag aan de zoute Middellandse Zee van Tartous, tot eer van God, de Schepper van zee en land en tot ons aller vreugde.
Aleppo, waar grootmachten hun strijd leveren
In Syrië tracht heel de wereld zich te verenigen in de strijd tegen Daesh of IS, om deze gruwelijke terreur uit te roeien. Zo wordt het ons door de media althans voorgehouden. In werkelijkheid is de strijd tegen IS voor sommige grootmachten slechts een voorwendsel om hun eigen belangen te dienen. Voor Turkije blijft Aleppo de poort naar een neo-Ottomaans (Turks-Mongools) Rijk om zijn invloed in het Midden-Oosten te verstevigen. Turkije heeft aangekondigd zijn goede relaties met Syrië te willen herstellen en de soevereiniteit van Syrië te erkennen. Het is echter lang niet duidelijk wat dit in de werkelijkheid betekent. Turkije blijft de moslimbroeders steunen. In hoeverre zal Turkije de jihadisten aan de grens met de Golan, in Oost-Aleppo, in Raqqa en Mossoul blijven steunen? Wordt het plan van een onafhankelijk Koerdistan in N-Syrië en de verdrijving of uitroeiing van de oorspronkelijke Arabische en christelijke bevolking werkelijk opgegeven? Een andere hoofdrolspeler is Saoedi-Arabië. Om Aleppo toch maar te doen vallen hebben ze dertigduizend strijders gestuurd. Bovendien hebben ze nu imam Abdullah Mukaisini opgevoerd, die plechtig verklaart dat iedere strijder die zijn leven geeft voor de verovering van Aleppo na zijn dood 72 maagden ter beschikking krijgt! (Waar blijven de Saoedi’s die voorraad toch halen?) Verder is er Qatar, de voornaamste steun van Al Nusra, dat nu een verbond wil sluiten met de Amerikaanse “gematigde rebellen”. Iedereen weet ondertussen dat er geen gematigde rebellen bestaan en dat ze allen op een of andere wijze de sharia willen invoeren. De VS willen Aleppo tot hoofdstad maken van hun “gematigde rebellen” zodat Syrië tenminste al in twee stukken verdeeld is en zij over het voornaamste deel kunnen beschikken.
Inmiddels is de recente doorbraak van de rebellen weer ongedaan gemaakt door het Syrische leger, de Hezbollah en de Russische luchtmacht (met 2000 gedode rebellen op enkele dagen tijd!). Bovendien is Iran nu ook met manschappen actief. Het is de enige coalitie die ondubbelzinnig en effectief IS bestrijdt. Rusland blijft streven naar een politiek en diplomatiek akkoord met de VS, maar is het gebruik van de dubbele maatstaf en het misbruik van “de rechten van de mens” om landen militair binnen te vallen wel meer dan beu. Rusdand wil niet de ene wereldheerser worden maar weigert ook een wereld te aanvaarden onder één (VS) wereldheerschappij. Het streeft naar strategische onafhankelijkheid, vrijheid van handelen en eerbied voor de nationale soevereiniteit. Het wil goede relaties met de VS en de EU maar aanvaardt geen sterke westerse inmenging in buurlanden die voor Rusland erg belangrijk zijn (Georgië, Armenië, Moldavië, Oekraïne...). Rusland is nu feitelijk wel de leider van de landen die vechten tegen een unipolaire wereldoverheersing en heeft zijn economische banden versterkt met China, India, Japan, Turkije.
Indien H. Clinton president wordt, mogen we verwachten dat er in Aleppo nog veel bloed zal vloeien en veel verwoest worden. Indien Trump president wordt is een samenwerking met andere grootmachten mogelijk om de oorlog te beëindigen. We mogen verwachten dat de oorlog tegen Syrië eens zal eindigen en dat het land zijn soevereiniteit en integriteit kan bewaren. Daarvoor is de coalitie van Syrië-Hezbollah-Rusland-Iran uiteindelijk sterk genoeg. Op dit ogenblik zijn de Russen en het Syrische leger de terroristen werkelijk aan het terroriseren. Toch kan het nog jaren duren vooraleer de 100.000 jihadisten die hier nu vechten tegen het leger, tegen het volk, tegen de regering en tegen de president, allemaal weer naar ‘huis’ zijn.

Wat onze media je niet vertellen

De meeste berichten over Syrië in onze pers zijn afkomstig van het Syrisch observatorium voor de rechten van de mens, dat zich voorstelt als een groep binnen en buiten het land dat informatie vertstrekt over de schendingen van de rechten van de mens in Syrië. Hun berichten worden overgenomen door AFP, AP, Reuters en dus door de hele westerse mediawereld. De standpunten van zowel de UNO als van de EU steunen op deze berichtgeving. En zo vinden de Vlamingen en miljoenen anderen die dagelijks hun krant lezen en het tv-nieuws volgen dat je goed ingelicht zijn over hetgeen er in Syrië allemaal gebeurt. En toch is niets minder waar.
Het Syrisch observatorium voor de rechten van de mens werd goed op tijd opgericht, nl. al in 2006 en gefinancierd door Qatar. Vanaf 2013 kreeg het zelfs subsidies van de EU. Dit “observatorium” is het bedrijf van één man, Rami Abdel Rahman, die in feite Ossama Suleiman heet. Hij is een soenniet van de oppositie die in Coventry (Engeland) woont en die sinds 2000 niet meer in Syrië geweest is. Hij beslist over alle “schendingen” van de mensenrechten in Syrië, die de wereld worden ingestuurd en is in feite een propaganda-orgaan van de moslimbroeders, die al decennia lang ijveren voor de ontwrichting van Syrië. In het begin van de jaren ’80 pleegden de moslimbroeders een reeks bloedige aanslagen met behulp van westerse geheime diensten. Na de onthoofding van 80 recruten, allemaal allawieten en een mislukte moordaanslag op de toenmalige president Hafez (hij schopte een bom terug naar afzender en een andere bom doodde zijn lijfwacht), was voor deze de maat vol en hij roeide heel het nest van de moslimbroeders uit (samen met de aanwezige westerse geheime diensten!)
Dit “observatorium” werd geforceerd voorgesteld als een onafhankelijk, betrouwbaar nieuwsagentschap, wat het helemaal niet is. Over de toestand in Aleppo vermeldt het, met de schijn van neutraliteit, dat burgers en ziekenhuizen gebombardeerd worden “naar verluidt door het Syrische leger of de Russische luchtmacht”. Het vermeldt dat de coalitie onder leiding van de VS weer een belangrijke kopstuk van de IS heeft uitgeschakeld. Als de rebellen door het leger omsingeld worden en in nood geraken, doet het observatorium een dringende oproep om “de rechten van de mens te respecteren” en “humanitaire hulp” te voorzien. De ontwrichting van het land door de rebellen, die door het westen worden gesteund, wordt voorgesteld als de door het volk verlangde bevrijding, die vooral door de Russen en het leger van het “Syrische regime” wordt verhinderd. En de grote internationale organisaties nemen dit graag over. Kortom, wat het Syrische observatorium voor de rechten van de mens aan berichten geeft is zo ongeveer het negatief van een foto: wat wit lijkt, is in feite zwart en het zwarte is in feite wit. Vooral wanneer de bevrijding van Aleppo steeds meer in zicht komt, wordt het westen hysterisch en begint iedereen te beschuldigen die aan de werkelijke bevrijding meewerkt. Margot Kidder drukte het ongezouten zo uit, richting Amerika: “Gij doodt en doodt en doodt en gij blijft nog fier op uzelf!” (Margot Kidder, L’ennemi commun des peuples. Mes chers compatriotes américains nous sommes fous, mondialisation.ca, 8 augustus 2016).

Geschreven door Gust Adriaensen om 20:11

Angst

Professor Damiaan Denys, psychiater, filosoof, acteur:

'Angst komt het best tot bloei in maatschappijen die geefinieerd worden door individualisme, globalisering, een overdreven hang naar technologie en pragmatische controledrift. Toevallig de blauwdruk van onze westerse samenleving.'

'We zijn bang omdat we het gevoel hebben er alleen voor te staan. We hebben het juk van de Kerk en de familie afgegooid, maar ons niet gerealiseerd dat met die vrijheid ook verantwoordelijkheid komt. Als het misgaat, zoeken we weer het collectief. We vinden het geweldig onze emoties collectief te uiten. Voor twee dagen. Daarna vallen we terug op onze iPad.'

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:17

Bejaardenzorg

In De Standaard van 20 augustus verscheen een confronterend getuigenis van een jonge verpleegster in een privé-rusthuis. Zij vermeldt schokkende voorbeelden van gebrek aan medische en hygiënische zorg voor de bejaarden. Zij worden grotendeels aan hun lot overgelaten.

De oorzaak van de wantoestanden, vooral in de privé-rusthuizen, wordt vaak gelegd bij de 'centen'. De overheid trekt niet genoeg geld uit voor de sector en de privé-instellingen willen zoveel mogelijk winst maken en persen de bejaarden ongenadig uit. De gemiddelde maandprijs in een RVT stijgt snel naar 1800 euro, terwijl het gemiddelde pensioen 1200 euro bedraagt. En dan is het hoogtepunt van de vergrijzingsgolf nog niet eens bereikt. Tegen 2050 zou het aantal 80-plussers in Vlaanderen verdubbelen tot 760.000. Om die evolutie de baas te kunnen, zouden er tot 2025, 1400 rusthuisbedden per jaar moeten bijkomen.

Iedereen ziet de onmogelijkheid daarvan in. We staan dus voor een steeds sterker wordende verwaarlozing van 'onze' ouders en grootouders en van ... onszelf. Tenzij we erin slagen een fundamentele ommekeer te maken in onze relatie met de oudere generaties.  

Want de problematiek in de bejaardenzorg is niet alleen en niet in de eerste plaats een financieel probleem. Zij stelt ook scherp ons huidig, op winst gerichte, westers waardekader in vraag. In dat systeem wordt alles en iedereen herleid tot productieve en economische (on)waarde. Als hulpbehoevende mensen financieel niet langer interessant zijn en dus niet meer geëxploiteerd kunnen worden, zijn zij quantité négligable en worden zij verwaarloosd en gedumpt door de instellingen waartoe ze hun toevlucht moeten zoeken.

'Moeten', omdat hun naasten, de zorg voor hen niet kunnen of willen opnemen, precies omdat ons 'waardekader' dat onmogelijk maakt of afkeurt. Het is wel bijzonder wrang en hypocriet dat 'wij' zo hoog opgeven over onze 'waarden', eisen dat bv. migranten zich conformeren aan die 'waarden' -men noemt dat dan 'integratie'- , en falen in de beleving van wellicht de belangrijkste ethische waarde: de zorg voor de naasten, terwijl in vele migrantenculturen die zorg prioritair is.

Ofwel wordt het nu al invretende conflict tussen de generaties sterker en sterker en neemt de verwaarlozing van de bejaarden onmenselijke vormen aan, ofwel dwingen de jongere generaties zichzelf ertoe een veel groter deel van de zorg voor hun hulpbehoevende naasten op zich te nemen. Een beleid dat echt bekommerd is om een menswaardige samenleving, moet daarbij voor de nodige faciliteiten zorgen.

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:50

Persoonlijke vrijheid en boerkini's

De hele heisa over boerkini's toont  aan hoe verkrampt, hypocriet en fundamentalistisch sommigen reageren op de manier waarop anderen zich kleden. Een politica als Smitane ventileert dan nog haar afkeer en misprijzen en superioriteitsgevoel door het woord 'gedrocht' te gebruiken.

Waarom kunnen 'wij' ons alles permitteren wat kledij betreft, en in de overtreffende trap op allerlei festivals, en waarom wordt dat recht ontzegd aan een bepaalde groep vrouwen?

Hoe is het te verklaren dat velen de mond vol hebben over zelfbeschikkingsrecht en persoonlijke vrijheid en tegelijk het dragen van bv. een boerka of boerkini niet tolereren, die dracht interpreteren als een duidelijk teken van verknechting en onderwerping van vrouwen?

En dat deze verlichte geesten klaarblijkelijk niet beseffen dat zij op die manier het zelfbeschikkingsrecht en de persoonlijke vrijheid ontzeggen aan de geviseerde groep?

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:28

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten