Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

De Grote Verandering

smiley-cool.gifsmiley-yell.gif

De Grote Veranderaar werd bij het binnenschrijden van het uitgestrekte en weelderige partijhoofdkwartier onthaald op een daverend applaus. Dat had hij, en dan nog in het Antwerps Engels, toch weer goed gezegd! Een tsjeef goed de mantel uitgeveegd: blaaskaak De Crem. Totaal overbodig die nietsnut!

De Grote Leider koesterde grootse plannen. Hij wilde per se op zijn elan verdergaan. Een vingerknip was voldoende om absolute stilte te verkrijgen.

De Vlaamse Leeuw sprak:

‘Vrienden, ik heb nagedacht. Al die ministers en staatssecretarissen van MR, Open VLD en CD&V, ook al zijn ze allemaal mijn persoonlijke vrienden, zijn eigenlijk overbodig. Waarmee vullen die allemaal hun dag? Op hun luie krent zitten, ja dat doen ze!’

Een daverend applaus brak los en zwol aan tot orkaansterkte. ‘Silence!’ riep Bracke.

‘Goeie vrienden, ik heb nog dieper nagedacht. Ook al zijn jullie allemaal mijn erg persoonlijke vrienden, er moet fundamenteel veranderd worden. ‘

Spanning en angst begonnen zich af te tekenen op de gezichten.

‘Ik heb geoordeeld’, sprak de Leider, ‘dat het voorzitterschap van de parlementen totaal overbodig is. En dus ook die pedante nep-Gentenaar Bracke en het ongeleide projectiel met dat afschuwelijke Limburgse accent Peumans. Maar ik hoop dat ze niet vergeten dat ze hoe dan ook mijn persoonlijke vrienden blijven.’

Een ijzige stilte hing in de riante salons van het partijhoofdkwartier.

De IJverige Helfie pauzeerde even. Dan werd de bom gedropt. Een splinterbom.

‘Wat meer is. Ondanks onze blijvende persoonlijke vriendschap, ben ik van oordeel dat ook al die vele ministers en staatssecretarissen hier aanwezig, er helemaal niet toe doen. Overbodig. Quantité négligable. Dus weg ermee. Uiteindelijk kan ik het allemaal wel alleen af. Persoonlijke vrienden, ik dank jullie voor de aandacht en het juiste inzicht.’

En weg schreed hij, omringd door stevige bodyguards.

De verbijstering was compleet. De eerste die de stilte doorbrak was Siegfried: ‘Dat kan toch niet’, piepte hij. ‘Net nu ik ontslag genomen heb bij de VRT.’ Dan volgde Jan: ‘Met mij is die Antwerpenaar nog niet klaar’, siste hij.

Het geroezemoes verspreidde zich. Groeide aan. Het was duidelijk. De partijrevolutie was begonnen.

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:50

Het failliet van de onderwijsdemocratisering

Statistieken van de FOD Economie maken keihard duidelijk wat velen al wel wisten en constateerden. De grote droom van de jaren 60 over de onderwijsdemocratisering, ligt helemaal aan diggelen.

Talent van kinderen en jongeren zou de absolute doorslag geven, los van afkomst, status, ras. Vergeet het. Uit de cijfers blijkt dat kinderen van rijke ouders  90 procent kans hebben om een richting uit het algemeen secundair te volgen, kinderen van arme ouders hebben 15 procent kans om ASO te volgen. Kinderen uit lagere sociale milieus krijgen vaker B-attesten, kinderen uit hogere milieus blijven langer in de sterkste richtingen hangen. Het is een complex samenspel van culturele waarden en omgangsvormen, van gebrek aan aanmoediging en vooroordelen van leerkrachten.

Het moge duidelijk zijn. Ondanks de 'hervormingsdrift' van de opeenvolgende ministers van Onderwijs, is er nooit een echte, fundamentele hervorming geweest, die recht zou doen aan het aanwezige talent bij kinderen en jongeren. De enige poging van de laatste decennia was het VSO, dat al vlug als gevolg van tegenwerking en desinteresse, ten dode opgeschreven was.

Ons onderwijssysteem is een systeem geschreven op de maat van de hogere en middenklasse, die  ook via het onderwijs  haar materiële sociaalculturele belangen veiligstelt en versterkt.

De gevolgen zijn gemakkelijk waar te nemen. Wij leven meer en meer in getto's. Geografische en sociale. Culturele en onderwijsgetto's. Echte contacten tussen al die verschillende 'standen' zijn schaars of onbestaande. De ontkerkelijking heeft bovendien de plek weggeveegd waar jong en oud, rijk en arm, hoog- en laaggeschoold, elkaar nog wel ontmoetten. Als er echt waarde gehecht wordt aan 'samenleving', dan is opnieuw meer aandacht voor de kerkgemeenschap zeker een remedie.

Tegen de achtergrond van die onderwijs- en professionele segregatie, is de overheidseis van 'inburgeringstrajecten' voor laaggeschoolde, arme sloebers van migranten, een giller van formaat. De regering zou er beter aan doen meer energie te besteden aan het valideren van het aanwezige talent in alle lagen van de bevolking.

Wedden dat ook vele 'autochtone' Vlamingen hun tanden zouden stukbijten op het zgn. 'inburgeringstraject'?

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:33

De Red Star Line: miserie en hoop


                                             De Red Star Line
                                  start tocht in de Scheldebocht:
                                           een spoor van tranen.




Een bezoek aan het Red Starmuseum in de vroegere gebouwen van de Red Star Line op het Eilandje in Antwerpen loont zeker de moeite. De bezoeker volgt de verschillende stadia van de landverhuizers gedurende de eerste decennia van de 20ste eeuw op hun tocht van hun geboorteplek naar Amerika of Canada.

Prettig voel je je daarbij niet. De overheersende indruk is verontwaardiging en medeleven. Want het overgrote deel van de mensen die met een der schepen van de Red Star Line de Atlantische Oceaan overstaken, verhuisde omwille van extreme armoede en harde vervolging.

Zij stroomden samen in Antwerpen, vanuit Oost-Europa en ja, ook vanuit het verpauperde Vlaanderen, werden gedesinfecteerd en gekeurd als vee, bedrogen en uitgebuit door (Antwerpse) huisjesmelkers en ticketmarchands. Families werden gescheiden of teruggestuurd: een onverbiddelijke, onmenselijke wereld.

De klassentegenstellingen van de maatschappij werden op de veel kleinere oppervlakte van het schip in stand gehouden en waren daardoor veel scherper en schrijnender.

Alleen de hoop op een beter leven in de Nieuwe Wereld hield deze mensen overeind. Maar voor velen bleek Amerika niet het paradijs te zijn. Zij kwamen in een realiteit terecht die vaak al bijna even hard was als degene die ze ontvlucht waren.

De Antwerpse dichter Karel van den Oever (1879-1926) heeft in zijn gedicht 'Dinska Bronska', de onzekerheid, kwetsbaarheid, weemoed, hoop van een jonge migrante uit Oost-Europa, mooi uitgedrukt.

DINSKA BRONSKA

Uit een oud dorp,
- kameelbruin als de steppe -
uit Plocka,
kwam Dinska Bronska.
Haar hoofddoek was pruisisch-blauw
en haar haar vlas-geel;
ook waren haar ogen blauw
als fjord-water.
Zij rook naar knoflook en spar,
zij droeg laarzen
en ging zeer zwaar en gauw.
In het "Hotel Lapland" zat zij
bij een tafel aan het straat-raam
zij schreef 'n brief.
Een haarlok viel laag op haar rode kaak
en zij stak haar tong uit,
want ze schreef moeilijk die brief
en daaronder "Dinska Bronska", haar naam.
Ze stak ook de penstok in haar mond
en zocht met haar ogen langs het plafond.
Op het papier waren 'n inktvlek
en groot gestompel van letters:
zij kocht het voor tien centiem
in de kruidenierszaak
over het hotel.
Er was 'n beetje inkt aan heur kaak.

O, Dinska Bronska;
gij vertrekt naar Canada:
de verroeste stoomboot wacht langs de kaai.
Gij laast op een almanak
der "Red Star Line"
dat Canada grotere appels,
o, hoger en geler koren heeft dan Plocka.
Het moet in Canada veel beter zijn!

O, Dinska Bronska,
met je zeer dikke vingers:
je schrijft zo moeilijk die brief.
Je ogen zoeken vliegen op het plafond.
"Moj Boze!"
Er zit 'n tranen-veeg,
o zo verdrietig,
van je blauwe ogen naar je mond.

O, Dinska Bronska!

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:20

Roger Lenaers en de ontmythologisering

In Tertio, het bijzonder lezenswaardige christelijke opinieweekblad, verscheen enkele weken geleden een recensie van een boek van de Vlaamse jezuïet Roger Lenaers. Het is het zoveelste werk van Lenaers in een rij van boeken en essays, waarin hij een poging onderneemt het christendom en de Kerk te ontdoen van alle 'mythes'. Ontmythologisering heet dat.

 Lenaers wil inderdaad afrekenen met de traditionele christelijke voorstellingswereld, die hij ‘heteronoom’ noemt. Dat is voorwaar niet niks. In ‘De droom van Nebukadzenar’ is hij zich daarvan terdege bewust. Hij schrijft: ‘Wie als christen van dit axioma (de heteronome voorstellingswereld) wil blijven uitgaan, is overigens in zeer goed gezelschap: heel het Oude en Nieuwe Testament, heel de patristiek, heel de scholastiek, alle concilies, de hele liturgie, alle dogma’s en de uitwerking ervan in de theologie gaan ervan uit. En Jezus zelf en de ‘apostelen en profeten’ waarop onze belijdenis steunt, dachten puur heteronoom.’ De Vlaamse jezuïet Roger Lenaers wil van al die dingen dus niets meer weten. Veel blijft er dan niet over van wat al meer dan twee millennia beleden wordt en vorm gekregen heeft in de katholieke Kerk.

De ideeën van Lenaers zijn ongetwijfeld voor hemzelf en voor een aantal christenen een boeiende persoonlijke intellectuele uitdaging en oefening. Maar of zij geloof en Kerk kunnen verzoenen met de ‘moderniteit’ en een geloofs- en Kerkgemeenschap op gang kunnen brengen, is zeer de vraag. Wat meer is, Lenaers’ theorieën slaan bij miljoenen christenen, de fundamenten en de belevingselementen van het geloof en het Kerk-zijn weg.

Roger Lenaers beseft dat zelf ook wel. In een interview zegt hij met enige koketterie en ijdelheid dat het hem verbaast dat het Vaticaan nog geen sancties tegen hem genomen heeft. En in de Oostenrijkse dorpjes waar hij nog altijd parochiewerk verricht, blijft hij als pastoor netjes uitgaan van de traditionele christelijke voorstellingswereld.

De geleerde jezuïet Roger Lenaers houdt er in zijn geschriften en lezingen totaal andere opvattingen op na dan in zijn pastorale werk als herder in enkele Tiroolse bergdorpjes. Het weze hem gegund maar erg consequent en geloofwaardig is dat toch niet.

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:35

De sociaal bewogen aartsbisschop

In 2012 drukte aartsbisschop Léonard zijn solidariteit met ontslagen werknemers als volgt uit:



'Als men maximale winst nastreeft en dat liefst zo snel mogelijk, en als men in dat streven zich zonder enige consideratie ontdoet van mannen en vrouwen die een belangrijk deel van hun leven hebben gewijd aan de goede werking van de onderneming, is dat een aanfluiting van waarachtige sociale en economische liefde.’
 

Geschreven door Gust Adriaensen om 22:17

Het atomium van het bisdom Antwerpen

     

Aan de diocesane ontmoetingen van het bisdom Antwerpen in het Provinciaal Vormingsintituut in Malle, namen zo'n 900 mensen christenen deel.

In zijn toelichting distilleerde bisschop Johan Bonny uit een aantal bisschoppelijke activiteiten en ontmoetingen van de voorbije weken, enkele vragen en opdrachten:

-Waar en hoe groeit ons Kerk-zijn?

-Waar en hoe groeit ons Christen-zijn?

-We moeten onze 'natuurlijke' grenzen overschrijden en overstijgen, zowel geografische als instellingengrenzen.

-We moeten altijd zoeken naar de boodschap en de inhoud.

-De opdracht van christenen is ook andere christenen te ontmoeten. Echte ontmoeting is boeiend en verrijkend.

Bisschop Johan Bonny zei ook dat de nieuwe structuren (pastorale eenheden) die op stapel staan, geen eigen leven mogen gaan leiden maar nieuw leven voor de locale geloofs- en kerkgemeenschappen moeten mogelijk maken.

In die evolutie is het goed en inspirerend woorden van paus Franciscus voor ogen te houden, aldus de bisschop:

-Volmondig 'ja' aan nieuwe verbanden vanuit Jezus gegroeid.

-Bewust het 'risico van de ontmoeting' willen lopen.

-Willen leven vanuit het besef dat wij 'tochtgenoten' zijn.

-Meer en dieper mensen kennen leidt tot meer en diepere Godskennis.

De bisschop besloot met het beeld van het 'atomium', dat volgens hem het beste de 'pastorale eenheden' weergeeft. De bollen stellen de diverse terreinen voor waarop de locale geloofs- en kerkgemeenschap actief is: parochie, onderwijs, zorg, enz. De gangen tussen de bollen geven de verbanden en de uitwisseling tussen de verschillende werkterreinen aan. Bollen en gangen zijn noodzakelijk voor het evenwicht, de stabiliteit. Neem een bol of een verbindingsgang weg, en het geheel stort in elkaar.

Geschreven door Gust Adriaensen om 13:28

De parmantigheid van Rik Torfs

Steeds kijk ik uit naar de maandagse column van Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven. De laatste droeg de titel 'Rechtvaardigheid'.

Los van de Torfsiaanse anekdotische versiering -de lift die met Ban Kimoon en Rik Torfs in de Hallen tot in de kelder daalt, zodat de secretaris-generaal een blik kon werpen op de universitaire emmers en borstels ( het is me daar inderdaad een onvoorstelbaar rommeltje); de verre aangetrouwde oom die in theorie het communisme omarmde- handelde Rik vooral over 'rechtvaardigheid en eerlijke herverdeling'.

'Met rechtvaardigheid heb ik het nog moeilijker. En met eerlijke herverdeling. Niet als dusdanig natuurlijk, wel met de holle parmantigheid waarmee deze moreel geladen begrippen worden gehanteerd', aldus de rector.

En dus zoekt Torfs een bewust wat flou gehouden alibi maar toch met de parmantigheid die hem kenmerkt, -of die 'hol' is, laat ik in het midden-, voor 'onrechtvaardigheid' (dat is nu eenmaal de realiteit) en voor 'oneerlijke verdeling' (want gelijkheid is gruwelijk, wreed en altijd schijn).

Op die manier houdt de rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, nog maar eens, niet brutaal, niet agressief, wel sluw en op zijn kousenvoeten, een pleidooi voor een neoliberaal en rechts sociaaleconomisch maatschappijmodel, dat duidelijker en duidelijker toch wel Torfs' echte biotoop blijkt te zijn.

Zou het geen verademing geweest zijn wanneer een intellectuele en ja, toch ook wel morele autoriteit -zijn visie en opvattingen zijn hoe dan ook zeer vaak 'moreel' geladen-, als de Leuvense rector, met de parmantigheid én de panache, die bij hem ingebakken zijn, gesteld had:

'Met onrechtvaardigheid heb ik het nog moeilijker. En met agressieve en dodende ongelijkheid.' Ja, ongetwijfeld een verademing. Ook al zou onze gewaardeerde rector deze moreel geladen begrippen, met holle parmantigheid gehanteerd hebben.

(Op de foto ziet u het KUL-poetsteam in de catacomben van de Universitaire Hallen. Doordat de rector op de verkeerde knop drukte, zoefde de lift met Ban-Kimoon aan boord, downstairs naar de kelders, waar de universitaire medewerksters met hun borstels en emmers, wat graag even poseerden voor de hoge bezoekers.) 

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:59

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten