Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

'De paus kan wat ik niet kan'

'De paus kan wat ik niet kan'. Onder die titel schrijft Kathleen Van Brempt een artikel in De Standaard, waarin zij stelt dat het duidelijke standpunt van de paus ten aanzien van de klimaatopwarming, wellicht het rechts-conservatieve kamp zou kunnen overtuigen van de ernst van de situatie. De progressieven kunnen dat niet, aldus Van Den Brempt.

Het is fijn dat de politica ruiterlijk erkent dat de 'paus kan wat zij niet kan'. En de overwegingen en de standpunten van de paus in zijn groene encycliek zullen zeker zwaarder wegen en meer invloed hebben dan de woorden van een 'links' Europees parlementslid.

Maar haar artikel steunt op achterhaalde en ongenuanceerde premissen, die m.i. een gevolg zijn van gebrekkige kennis en informatie én van links-conservatief hokjesdenken.

Kathleen Van Brempt identificeert namelijk 'politiek links' met 'progressief' en met 'actie tegen klimaatopwarming'. In het 'rechts-conservatieve kamp' horen dan weer de katholieken, de aanhangers van Kerk en paus thuis, die ipso facto gekant zijn tegen elke serieuze actie tegen de klimaatopwarming.

Nou, dat is toch wel een erg benauwende, geborneerde en onjuiste benadering. De paus zelf beklemtoont dat zijn 'Laudatio Si' deel uitmaakt van de sociale leer van de Kerk en in de lijn ligt van wat zijn voorgangers geschreven en gezegd hebben. Kathleen Van Brempt zou er goed aan doen de belangrijke sociale encyclieken van de Kerk, te beginnen met Rerum Novarum en Quadragesimo Anno, grondig te lezen. En als die te ver in het verleden liggen, kan het ter harte nemen van wat Franciscus schrijft in 'De Vreugde van het Evangelie', haar er zonder twijfel toe aanzetten in sociaaleconomisch opzicht, een heel wat 'linksere' koers te varen.

Partijpolitiek gezien is er bij de christendemocraten veel vroeger en diepgaander dan bij de sociaaldemocraten -want geïnspireerd door Evangelie en pauselijke encyclieken-, echte belangstelling en bekommernis voor het milieu geweest. De idee van het 'rentmeesterschap' is daarvan, zoals Van Brempt terecht schrijft, een uiting .

Geschreven door Gust Adriaensen om 12:01

Verandering van levensstijl

In zijn 'groene' encycliek roept Paus Franciscus op tot een verandering van levensstijl en hij veroordeelt de uitputting van de bodemrijkdommen.

Wij moeten op een andere manier met die bodemrijkdommen omgaan en een passend antwoord zoeken op uitdagingen zoals zuiver water en watertekort, het verlies van de biodiversiteit en de vervuiling van de aarde in het algemeen.

Geschreven door Gust Adriaensen om 18:16

De groene encycliek van de paus

.Donderdag 18 juni wordt de groene encycliek van paus Franciscus voorgesteld. Ze draagt de titel 'Laudato si'. Die is ontleend aan het zgn. Zonnelied van Franciscus van Assisi. Een deel van dat Zonnelied luidt als volgt:

Wees geprezen, mijn Heer met al uw schepselen,
vooral door mijnheer broeder zon,
die de dag is en door wie Gij ons verlicht.
En hij is mooi en straalt met grote pracht;
van U, Allerhoogste, draagt hij het teken.
Wees geprezen, mijn Heer, door zuster maan en de sterren.
Aan de hemel hebt Gij ze gevormd, helder en kostbaar en mooi.
Wees geprezen, mijn Heer, door broeder wind
en door de lucht, bewolkt of helder, en ieder jaargetijde,
door wie Gij het leven van uw schepselen onderhoudt.
Wees geprezen, mijn Heer, door zuster water,
die heel nuttig is en nederig, kostbaar en kuis.
Wees geprezen, mijn Heer, door broeder vuur,
door wie Gij voor ons de nacht verlicht;
en hij is mooi en vrolijk, stoer en sterk.
Wees geprezen, mijn Heer, door onze zuster, moeder aarde,
die ons voedt en leidt,
en allerlei vruchten voortbrengt, bonte bloemen en planten.
Geschreven door Gust Adriaensen om 22:18

De rechtvaardige rector ?

Overwegingen bij rector Riks column 'Wee de minderheid' in DS van 15 juni 2015

Het is niet de eerste keer dat Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, zich in allerlei minder fraaie en onlogische bochten kronkelt, om zijn maatschappijvisie en ethische opvattingen te verrechtvaardigen en die van anderen aan te vallen.

In 'Wee de minderheid' was het weer zover. Hij vond het nodig de uitspraak ( extra belasting voor de tien rijkste families) van de kersverse SP.A-voorzitter John Crombez te fileren. Met welk doel? Torfs is  duidelijk niet opgezet met het streven naar 'eerlijke herverdeling'. Dat botst met zijn neoliberale, kapitalistische sociaaleconomische visie.

Alleen durft hij dat klaarblijkelijk niet met zoveel woorden zeggen. En dus maakt hij degene die anders denkt, in casu Crombez, verdacht. Torfs licht een kernachtige uitspraak van  Crombez uit haar context, geeft er een extra dimensie aan, en verricht met gebruikmaking van taalpirouettes, die hem zo goed liggen, fileerwerk, waarin, jammer genoeg, ernstige logica en eerlijke vergelijkingen, soms ver te zoeken zijn.

De onderwijsman die de rector is, wil de lezer graag leesles geven. Er zitten drie lagen in de uitspraak van Crombez, aldus Torfs. Het eerste niveau is het simpelste. Met een pleidooi voor een eerlijke herverdeling brengt de SP-A-voorzitter een moreel onderbouwde boodschap. Prima, klinkt zelfs 'een beetje christelijk' , vindt de rector.

Maar opgelet, Torfs heeft een tweede niveau ontdekt. En dan begint hij aan een waarlijk koldereske overaccentuering van het cijfer '10' in de 'tien rijkste families', om te kunnen concluderen dat 'achter het schijnbaar mooie principe (zie vorige paragraaf) van Crombez, kleinburgerlijke schraapzucht en de onverholen keuze voor het eigen comfort schuilt'.

Dat is erg. Beseft de rector van de Katholieke Universiteit van Leuven wel, ja natuurlijk, dat hij door het 'goede' om te keren in het 'slechte', letterlijk perverteert, 'perversus' redeneert in intellectueel en moreel opzicht?

Bij de derde laag die Torfs meent te moeten blootleggen, wordt het helemaal te gortig. Hij schakelt over van een fiscale problematiek in verband met de tien rijkste families naar een totaal ander register: de gezondheidszorg voor kleine minderheden. Bedenkingen die totaal van de pot gerukt zijn en onvoorstelbaar krachtig vloeken met de interne logica, die ook van een column verwacht mag worden. Alleen het verband met Crombez blijft Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, leggen. En dat vind ik bijzonder kwaadaardig.

Nee, inhoud en teneur van 'Wee de minderheid', zijn niet fraai. Verre van.  

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:57

De groene encycliek van de paus

Op 18 juni verschijnt de zogenaamde groene encycliek van paus Franciscus.

Kardinaal Turkson, voorzitter van de Pauselijke Raad voor Rechtvaardigheid en Vrede,  schetste de krachtlijnen van de encycliek op een bijeenkomst van Caritas Internationalis.

  1. De bedreigingen die voortvloeien uit ongelijkheid en de vernietiging van het milieu zijn met elkaar verbonden en moeten dus samen aangepakt worden.
  2. De natuur beschermen doe je niet enkel uit vrees voor klimaatopwarming. Het is een deugd op zich en een plicht voor christenen. De zorg voor de schepping is de basis voor ontwikkeling en vrede in de wereld. Iedereen heeft er een rol in te spelen en zelfs de kleinste bijdrage telt.
  3. De aanpak van de milieuproblematiek mag zich niet beperken tot economische, wetenschappelijke of technische oplossingen. We moeten onze omgang met de natuur radicaal veranderen, en dat veronderstelt een dieper liggende motivatie. Die komt voort uit verbondenheid met de naaste (in het bijzonder de arme), met de kosmos en met de Schepper.
  4. In het hart van deze integrale ecologie staat de oproep tot dialoog en een nieuwe solidariteit, waarin welzijn - en niet winst - de belangrijkste waarde is in de zoektocht naar het algemeen belang.

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:52

De KUL heeft schrik van 'God'

Wie heeft schrik van 'God'?

De Katholieke Universiteit van Leuven heeft schrik van 'God'. Althans van het woord.

Vanaf het academiejaar 2015-2016 wordt 'God' vervangen in alle studierichtingen van de faculteit Godgeleerdheid, pardon, Theologie.

Dit zijn de nieuwe benamingen: Bachelor in de theologie en de religiewetenschappen(in plaats van Bachelor in de godgeleerdheid en de godsdienstwetenschappen) Master in de theologie en de religiewetenschappen(in plaats van Master in de godgeleerdheid en de godsdienstwetenschappen) Master in de wereldreligies(in plaats van Master in de wereldgodsdiensten, de interreligieuze dialoog en de religiestudie) Master in de gespecialiseerde studies in de theologie en de religiewetenschappen(in plaats van Master in de gespecialiseerde studies in de godgeleerdheid en de godsdienstwetenschappen).

'God', aldus de ongetwijfeld katholieke bazen van de Katholieke Universiteit van Leuven, is een te beladen woord, doet te uitsluitend denken aan 'christelijk'. Tja.

En dus toog een aantal pientere geesten, waarschijnlijk een speciaal opgerichte namencommissie, ijverig op zoek naar namen die minder beladen en minder uitsluitend aan 'christelijk' deden denken.

En het resultaat mag er waarlijk zijn. Vanaf volgend academiejaar wordt 'god' overal vervangen door 'theos'.

As je me nou. Altijd gedacht en geweten dat 'theologie' een perfect synoniem is van 'godgeleerdheid'. Het klinkt alleen wat geleerder en het wordt nu dus ook als eufemisme gebruikt door de Katholieke Universiteit van Leuven.

Nooit verwacht dat de Alma Mater van zovele vroegere en huidige generaties zoveel pudeur aan de dag zou leggen voor een woord.

Of speelt, bewust of onbewust, Johannes nog altijd in sterke mate mee (althans in de universitaire moerstaal)? Angst voor de verzengende kracht van zijn woord? Schrikken van de eigen identiteit? De christelijk-katholieke kop in het egale zand?

'IN HET BEGIN WAS HET WOORD, EN HET WOORD WAS BIJ GOD, EN HET WOORD WAS GOD.'

Ja, dat zal het verdorie zijn!

Geschreven door Gust Adriaensen om 10:23

Pater Daniël Maes in ...Libanon

X/4

Vrijdag 12 juni 2015

Harissa bis

We kunnen onmogelijk Libanon verlaten zonder de zusters carmelitessen van Harissa te groeten. Daar heeft moeder Agnes-Mariam 21 jaar geleefd en blijft er intens mee verbonden. Deze gemeenschap heb ik enkele keren met haar bezocht. Hier heeft fr. David vier maanden geleefd, gewerkt en gebeden, toen hij Syrië holder de bolder moest verlaten omdat men dacht dat hij (‘David Johnson’!) een CIA-agent was en fr. Jean is hier een week fr. David komen bezoeken. Een goede vriend, die uit Ma’aloela afkomstig is en die veel reist van Syrië naar Libanon, nam ons (fr. Jean, David en mij) met veel plezier op 29 mei mee naar het klooster van “de eenheid van Theotokos”. Het stukje in Junieh langs de Middellandse zee is op vrijdag namiddag extra druk. Hoger op, de bergen in wordt het wat rustiger maar boven op de berg in Harissa was het weer een drukte. Het einde van de meimaand leverde de ene Maria-processie na de andere op. Een versierde wagen met een Maria-beeld rijdt voorop en dan volgt een groep van biddende en zingende mensen, vooral jongeren. Tegelijk heb je van hieruit een uniek zicht op wat mogelijk “de mooiste baai ter wereld” is. De teleferikskes in verschillende kleuren stegen en daalden als kleurrijke pionnen op een ganzenspel of als een moderne versie van de droom van Jakob uit het Oude Testament, met zijn opstijgende en neerdalende engelen.

In het klooster arriveerden we op het goede ogenblik. Een lachende moeder Marie-Thérese, de overste, verscheen aan de andere kant van de tralies en heel de gemeenschap volgde. Zij bidden voor ons zonder ophouden en volgen onze wederwaardigheden op de voet. Fr. David kent nog iedere zuster (behalve de novicen) bij naam en allen kennen hem, zodat ieder nog iets had uit te wisselen. Ze zijn ook heel goed op de hoogte van de toestand in de wereld. Ze worden regelmatig telefonisch door andere kloosters op de hoogte gehouden van de werkelijke gebeurtenissen. Een bijzondere blijde ontmoeting: 25 zusters en vijf novicen, waarvan eentje uit Soedan. De novicen moesten zich natuurlijk voorstellen. Van onze kant toonde fr. David met opgeheven computer enkele foto’s van ons. Het dubbele ijzeren traliewerk tussen hen en ons was niet in staat hun open, aanstekelijke glimlach te verminderen. Dit is duidelijk een erg aantrekkelijke gemeenschap en niet alleen omwille van de jonge novicen. Zij besteden al hun energie aan een innerlijke verniewing in plaats van aan een uitgerlijke aanpassing. Bovendien zijn zij, naast anderen, voor ons kostbare voorspreeksters.

De volgende dag, de laatste zaterdag van de meimaand zouden we de traditionele bedevaart doen naar O.L.Vrouw van de Libanon, een monumentaal beeld hoog op een toren. Heel de avond, de nacht en de zondagmorgen trekken massa’s jongeren in groepjes te voet de berg op, naar schatting een 10 km, om in Harissa langs een wenteltrap het beeld van Maria te groeten. Wij moesten onderweg eerst nog langs een familie, die uitdrukkelijk om gebed gevraagd had. Het onthaal was daar erg hartelijk en vrolijk. Daarna kwamen de ernstige intenties van deze familie. Rond het Mariabeeld hebben we met zijn allen daarvoor gebeden. Daarna begonnen wij aan onze bedevaart, weliswaar met de auto. Wegens de grote drukte was het ook voor de auto’s al vlug aanschuiven, terwijl groepen jongeren te voet langs ons heen bleven optrekken. Eigenlijk niet erg veilig. En dan gebeurde het. Voor ons was er een kolos van een schoolbus, overvol met dansende jongeren. De remmen werkten niet meer, de autobus begon naar beneden te glijden en beukte tegen onze auto aan en de onze beukte tegen de volgende. Gelukkig bleef het daarbij en waren er geen gewonden. Het had voor ons alle vijf fataal kunnen worden maar het ongeval bleef beperkt tot materiele schade en een opstropping van jewelste. Zr. Carmel en fr Jean zouden bij de auto blijven en de zaak proberen te regelen. Zr. Myri, fr. David en ik zouden de pelgrimstocht dan te voet volbrengen en solidair met de vele jongeren optrekken naar de top, wat nog een half uur in beslag nam. Boven aangekomen bevonden we ons in een zee van jonge mensen en een lange rij die aanschoof om de toren te bestijgen naar het beeld van Maria. Wij beperkten ons tot een kort bezoek aan de kleine kapel onder de toren en bezochten even de ruime kapel onder de grote kerk, waar doorlopend een eucharistie gevierd wordt. Zo daalden we weer af naar de plaats van het ongeluk. Daar stond moeder Agnes-Mariam al samen met die goede vriend die ons gisteren hier gebracht had. Hij is van vele markten thuis en was onze auto al aan het repareren, zodat hij tenminste voorlopig weer kon rijden. Voor de veiligheid reden wij toch maar met hem mee, terwijl zr. Carmel en moeder Agnes-Mariam voorop reden en het met onze beschadigde wagen zouden riskeren. Zr. Carmel wilde onderweg toch nog even een ijsje aanbieden. Ik had bij het afdalen flink mijn voet verstuikt (in open sandalen!) en dat begon zich nu goed te laten voelen. De fraters vroegen daarom eerst een plastiekzakje met wat ijs om het op de bewuste plek te leggen. En zo lag ik daar met ijs aan mijn voet en een crème-glace in de hand. Uiteindelijk was het al flink over middernacht toen we thuis kwamen. Daarna zouden we met de beschadigde auto nog allerlei boodschappen kunnen doen. Op de tweede dag echter arriveerden we juist thuis voor de garagepoort wanneer de motor in brand vloog. Van dan af moesten we wachten op de verzekering van de autobus om de motor te laten hertellen. Verplaatsingen moesten gebeuren met behulp van goede vrienden of met een taxi.

Samen uit en nog altijd niet thuis

Dinsdagavond 9 juni hebben we gezellig een verjaardag gevierd op het terras en ondertussen van gedachten gewisseld over de theorieën die nu in de aanloop naar de synode van het gezin verspreid worden. Hier komen we vast nog op terug.

Vorige woensdag zijn moeder Agnes-Mariam, zr. Carmel en zr. Myri naar Damascus vertrokken. Daar werd zr. Myri ophaald en naar Mar Yakub gebracht, terwijl moeder Agnes-Maria en zr. Carmel eerst nog allerlei zaken moesen regelen   om dan terug naar Libanon te keren.

Voor onze Amerikaanse medebroeder zijn er nog meerdere dagen nodig vooraleer zijn papieren in orde komen. Omdat we er aan houden samen terug te keren, blijven ook fr. Jean en ik noodgedwongen nog zo lang in Libanon. Terwijl de zrs naar Damascus rijden en fr. David naar de ambassade trekt, gaan wij een dag naar de oosterse bibliotheek van de universiteit van St. Jozef (van de S.J.) in Beiroet. Een broer van zr. Carmel voert ons daar naartoe. Hij heeft heel de oorlog in Libanon (1975-1990) meegemaakt, mee het volk verdedigd en weet van iedere plek te vertellen hoe hard er gevochten werd en waar uiteindelijk de rode lijn liep tussen moslims en christenen. De oorsprong van de oorlog is steeds dezelfde. Het zionistische regime wil een land alleen voor joden. De Palestijnen moeten dus weg. H. Kissinger ging eventjes regelen dat de Pallestijnen Libanon zouden krijgen, waardoor tevens het van oorsprong door en door christelijke Libanon “christen-vrij” kon gemaakt worden. Christenen kregen plots geld en hulp om te vertrekken. H. Kissinger (topcirmineel, die de Nobelprijs voor de vrede wist te veroveren!) had de keus gelaten: ofwel vertrekken ofwel uitgemoord worden.Toen ze goed beseften wat de eigenlijke bedoeling was, zijn de christenen zich beginnen te verdedigen. Resultaat: 250.000 christenen werden uitgemoord en ongeveer 40 % van de christelijke gezinnen is vertrokken. Er is geen enkel christelijk gezin in zijn geheel in Libanon kunnen blijven en de grote meerderheid van de bevolking van Libanon is inmiddels soenitisch. Natuurlijk hoor je dit niet in de nieuwsberichten. Volgens de gangbare opinie komen de moeilijkheden in Libanon voort uit het feit dat de christenen de werkelijkheid niet kunnen aanvaarden, nl. dat Libanon een overwegend soennitisch land zou zijn! En zo is het altijd de schuld van de christenen. Dat kregen we trouwens ook herhaaldelijk in België te horen over de ellende in Syrië: het zouden de christenen zijn die de democratie beletten en een dicatator blijven steunen. Dat de christenen systematisch uit het Midden-Oosten worden verdreven of worden uitgeroeid, daarover spreekt een gezaghebbend journalist natuurlijk niet.

En zo zitten we in een muffe bibliotheek allerlei documenten uit kostbare boeken te scannen en hebben ondertussen toch verschillende mensen ontmoet, zelfs een Belg. Een jonge jezuiet uit Mexico bereidt zich voor op zijn priesterwijding om daarna naar Algerije te trekken, waar grote menigten moslims zich bekeren tot het christelijk geloof. Moge de geest van de hl. Augustinus hem leiden. Ondertussen vinden we in deze volksbuurt van Beiroet een kleine maar goede pizzeria langs de straat en kunnen in open lucht onze pizza verorberen samen met een “beebsie”-drankje (de Arabieren kennen de “p” van “pepsi-cola” noch uitspreken noch schrijven). Een taxi-chauffeur en vurige christen brengt ons weer thuis. Hij heeft een hele theorie ontwikkeld over de oorsprong van onwaarheden over het christelijk geloof in de koran. Onze fraters kunnen hem daarbij nog flink helpen. Het is zulk een geanimeerde gedachenwisselen dat hij vraagt hoe lang we nog in Libanon blijven en hoe hij contact kan nemen. Ondertussen komen we in een leeg appartement, waar we ondertussen voldoende thuis zijn om nog een avondmaal klaar te maken.

Jihadisten in dienst van de westerse colitie, hoelang nog?

Het is zo ver dat westerse regeringen openlijk terroristische groepen kunnen inzetten zonder dat de internationale gemeenschap het hen belet. De NAVO kon bij de ontwrichting van Libië en het omverwerpen van Mouamar el-Kadhafi Al Qaida als enige grondtroepen inzetten en de top-terrorist, Abdelhakim Belhadj “de slachter van Bagdag” (en later van Tripoli en Damascus) zonder problemen aanstellen tot militaire goeverneur van Tripoli. Israël heeft de blauwhelmen van de VN op de Golan eveneens zonder problemen kunnen vervangen door al-Nousra om actief de IS te steunen en het kan ongestoord Syrië blijven bombarderen. De internationale coalitie heeft de weg vrijgemaakt voor duizenden IS-strijdens om in de open woestijn zonder enig verweer Palmyra in te palmen en zo te trachten uiteindelijk heel Syrië te onderwerpen en Assad definitief ten val te brengen. Amerikaanse en Britse vliegtuigen leveren hun steun aan IS en de gewonde strijders worden in Israëlische ziekenhuizen weer strijdvaardig gemaakt. En het Turkse oppositie-blad Cumhuriyet onthult op 29 mei officiële en massale wapenleveringen aan de rebellen in Syrië, tot woede van de Turkse president. Syrië heeft al vele protestbrieven geschreven aan de officële internationale organisaties met verpletterende bewijzen, wat zonder enige reactie blijft. Het westen kan IS voor het oog van de wereld bestrijden en het tegelijk onder voorwendsel van “humanitaire hulp” IS blijven steunen.

IS en Al Qaida zijn officieel van elkaar gescheiden maar in werkelijkheid behoren de strijders in Qalamoun tot beide groepen. De gezamenlijke basis-ideologie blijft die van de moslimbroeders, waar bijna alle leiders van alle groepen lid van waren of nog zijn. Ze hebben dezelfde overtuiging, nl. dat de extreme islam de oplossing is. Nog nergens zijn ze in staat geweest, al was het maar de meest elementaire beginselen van een menswaardige samenleving te realisteren, maar hun slogan van de ideale maatschappij blijven ze verkondigen.

Westerse regeringen worden niet aangetrokken door dit nep-ideaal maar door het feit dat deze groepen in staat zijn landen deskundig te ontwrichten, regeringen omver te werpen en chaos te zaaien. Van 1979 streed Ossama bin Laden en zijn kornuiten onder leiding van de CIA tegen Rusland. Van 1995 tot 2011 streed Al Qaida zogenaamd tegen de joden en “de kruisvaarders”, zonder evenwel de strijd tegen Rusland in Joegoslavië en Tchechenië op te geven. En sinds de zogenaamde (westerse) Arabische Lente van 2011 zijn deze terroristische groepen in dienst van de NAVO in Libië, in dienst van Israël op de Golanhoogte en van de zelfverklaarde “vrienden van Syrië” om dit land te ontwrichten. De CIA is de moslimbroeders met al zijn vertakkingen steeds blijven steunen, vanaf 1955 toen een delegatie officiëel werd ontvangen op het Witte Huis tot nu toe. Het is ook veelzeggend dat Cheikh Yousouf al-Qaradawi, kampioen haat-predikant van de moslimbroeders op Al Jazeera niet ophoudt zijn ‘zegen’ uit te spreken over de Syrië-strijders en daarbij vermeldt dat de profeet Mohammed, indien hij nu zou leven, zeker aan de kant van de NAVO zou staan! En zo zie je hoe hij het ware gelaat van onze NAVO heeft herkend.

Zij die de media beheersen zorgen ervoor dat de openbare opinie deze ontwikkeling niet ziet. Dat deze terroristische groepen in dienst staan van het westen komt niet in beeld. Deze groepen doen het (zeer) vuile werk om o.m. het nieuwe en uitgebreide Midden-Oosten te creëren, een oorlog tegen Rusland voor te bereiden en China te omsingelen. Hierbij heeft “keizer Obama” het druk. Hij moet onderhandelen met Iran, Oekraïne en heel het Midden-Oosten in handen trachten te krijgen, in Afrika en Latijns-Amerika nieuwe oorlogen voeren, Rusland economisch en diplomatisch trachten te isoleren (wat grandioos mislukt, ondanks het feit dat hij de gazprom al heeft kunnen afsluiten naar Italië, de olieprijzen doen kelderen, de roebel doen ineenstorten, de onwettige sancties heeft kunnen doordrukken, de G8 tot G7 kunnen reduceren zonder Rusland). Hij wil China aan de leiband trachten te krijgen (wat ook al niet lukt). Wel vindt hij troost en steun bij zijn trouwe waakhond de NAVO en zijn meest gekoesterde bondgenoot Saoedi-Arabië.

Ter overweging

Hoelang zal IS zijn westerse broodheren blijven dienen, vooraleer ze aan hun eigen programma beginnen? En zij streven duidelijk niet naar een gouden eeuw van de islam maar naar een totaal ontmenselijkte maatschappij.

Hoelang zal de mensenfamilie aanvaarden dat de wereld overheerst wordt door een oorlogs- en wapenindustrie, die miljarden kosten en miljoenen mensen de dood en de ellende injagen? Hoelang blijven de volkeren van de VS, Israël, Saoedi-Arabië, Turkije, de NAVOlanden, Jordanië en Qatar zelf hun leiders hierin volgen en steunen? Hoelang kunnen westerse wereldheersers verder gaan met het uitmoorden van volkeren onder het voorwendsel van een “westerse democratie”?

Hoelang zal het Franse volk de politiek blijven dulden van zijn president F. Hollande, die op 15 mei 2012 zijn ambt uitdrukkelijk gesteld heeft onder de bescherming van Jules Ferry (1832-1893), rabiate antiklerikaal, vrijmetselaar, grondlegger van de lekenstaat zonder godsdienstvrijheid voor de katholieke Kerk en kampioen van de koloniale overheersing (Tunesië, Vietnam, Madagaskar, Frans Congo)?

De laatste verkiezingen in Turkije hebben al een duidelijk protest opgeleverd tegen de politiek van Erdogan, die Syrië blijft uitmoorden en vernietigen. Hoelang zullen de Europese volkeren dulden dat hun leiders oorlogen blijven voeden en iedere redelijke samenwerking zoals met Syrië en Rusland blijven afwijzen?

Of moet het eerst nog veel erger worden? Heer ontferm u over ons.

P. Daniel

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:04

Universitaire poetsploeg voelt zich verongelijkt

smiley-tongue-out.gif

De leden van het poetsteam van de Katholieke Universiteit van Leuven zitten echt op hun tandvlees.

Enkele dagen geleden hadden ze in de universitaire kelders nog hun beste emmer en borstel voorgezet ter gelegenheid van het bezoek van Ban Ki-Moon en grote baas Rik Torfs. Dat had enorm veel energie gevergd en stress veroorzaakt.

En pas had er zich een enorm zwaar incident voorgedaan waarvan de schuld zonder boe of ba op de poetsploeg werd geschoven.

Een of andere verstrooide én slordige prof had een pak examens in een gescheurde Solo-margarinedoos gekieperd en die tussen allerlei andere rommel in zijn kantoor gedeponeerd.

Nog vervuld van adrenaline, iever en positieve werkspirit, had de universitaire schoonmaakploeg de rommel uit des professors kantoor verwijderd, inclusief dus de kartonnen margarinedoos met examens.

Paniek bij de slordige prof en bij de studenten, die hun examen zouden moeten overdoen. De vice had daarover geen twijfel laten bestaan. En ook niet over de schuld. Die lag bij de poetsers. De container in met al die papierrommel: dat was de ongenuanceerde aanpak geweest. En ook al had de Katholieke Universiteit van Leuven met alle macht, van hoog tot laag, de containers doorzocht, de examens waren verdwenen.

Vandaag 12 juni. Een kort persbericht: de examens zijn teruggevonden. Incident gesloten.

In de catacomben zitten de universitaire schoonmakers er tijdens de schafttijd gelaten bij. En verongelijkt. Ze begrijpen er niks  van. Net zoals van Kafka. Grondig opruimen is hun plicht. En dan toch weer niet. Een poetsstaking wordt overwogen. Dat die proffen hun rotzooi zelf opruimen!

En als de vice-rector gezegd heeft dat de inhoud van de containers niet meer getraceerd kon worden, hoe is het dan mogelijk dat de examens alsnog opdoken? Zijn ze wel echt gevonden?

Zovele vragen, zo weinig antwoorden. Hopelijk brengt de rector binnenkort afdoende opheldering en geruststelling. Misschien.

-----------------------------------

(Toevallig werd enkele uren voor de schoonmaak, een foto van het professorale kantoor genomen. Rechts onder bemerkt u de kartonnen margarinedoos)

Geschreven door Gust Adriaensen om 16:45

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten