Elke avond om 18 uur heeft in de abdijkerk van Postel (Mol), de avonddienst plaats. Iedereen is er welkom.

 

 

 

Het is een rustgevende gebedsdienst, die een half uur duurt. Hij bestaat uit een opeenvolging van hymnes, psalmen, een lezing en gebeden, stiltemomenten.

 

Samen met de norbertijnengemeenschap van Postel, de Vespers, zoals de gebedsdienst ook genoemd wordt, beleven, is een waardevolle ervaring.

'Doe er iets aan, godverdomme!', schreeuwt meneer Duyck in DS van 17 mei 2023. Wat dan, wat dan, professor? Wie in het lange artikel van Duyck over het pijnlijk lage niveau van begrijpend lezen in onze lagere scholen, effectieve recepten terugvindt, mag zijn/haar vinger opsteken. Want de professor in de cognitieve psychologie herkauwt nog maar eens de mogelijke oorzaken, waarvan een deel ook wel geregeld aan de toog te horen is.

Professor Van Den Branden, hoogleraar en leraren-opleider KU Leuven, formuleerde in DS van 4 april 2019, enkele voorstellen om het niveau van ‘begrijpend lezen’ op te krikken. Als Vlaanderen écht een regio met een leescultuur wil zijn, dan moet het een structureel beleid uitwerken, aldus de hoogleraar. Het is de moeite om dat artikel te herlezen en het te vergelijken met Duycks tekst.

Tegen de voorstellen van de heer Van Den Branden is weinig in te brengen. Gelijk heeft hij ook wanneer hij schrijft: 'Wat politici ook beweren, zij weten niet waarom leerlingen slechter scoren in begrijpend lezen'. En sommige politici hebben de voorbije dagen nogal wat beweerd.

We zijn nu vier jaar verder en DE vraag is natuurlijk of er iets gerealiseerd werd van de waardevolle voorstellen van de heer Van den Branden. Het belabberde niveau van de Vlaamse leerlingen, maakt het antwoord overduidelijk: niets.

Speelt daarin direct en vooral, (politieke) onwil of (didactische) onkunde mee? Ik denk het niet.

De grootste hindernis zit in de grondig gewijzigde maatschappelijke en culturele context. De lees-en schrijfcultuur die in ons onderwijs en in het culturele leven overheerste, is vanaf de jaren '60, '70, geleidelijk vervangen (overvleugeld) door een beeld- en sms-cultuur. Het zal verduiveld moeilijk zijn om die evolutie te keren.

Tegen die achtergrond, krijgt het optreden van sommige rechtse politici een ranzig en hypocriet randje. Is het niet merkwaardig dat de aanvallen op de 'culturele elite' en de 'intellectuelen' enerzijds én de pleidooien voor onderwijs dat zich concentreert op kennisoverdracht maar ook het beschuldigend aanduiden van de sterke aanwezigheid van migrantenkinderen als oorzaak van kwaliteitsvermindering anderzijds, vaak uit dezelfde politieke hoek komen?

En wat te denken over degenen die in de media en voor hun politieke achterban de streektaal of het 'verkavelingsvlaams' promoten of het zelf gebruiken én nu jeremiëren over het schabouwelijke niveau van het Nederlands?

Er is zoveel gekrakeel over de canon van Vlaanderen dat je haast zou vergeten wat voor een geweldig instrument hij is voor het geschiedenisonderwijs, schrijft Koen Cools (Lerarenopleider/historicus Thomas More Hogeschool en Universiteit Antwerpen) in De Standaard.

Koen Cools toetst De Canon van Vlaanderen aan de visie van de Nederlandse pedagoog Biesta op de functies van het onderwijs. Cools' conclusie: de Canon is een geweldig instrument voor het geschiedenisonderwijs. Mooi.

Elk jaar verschijnen er erg geslaagde en minder geslaagde 'instrumenten voor het onderwijs'. Die wekken helemaal geen beroering, krijgen amper aandacht. Ze verschijnen en verdwijnen. Dat zal ook met de Canon het geval zijn.

Maar het verschil is dat er voorafgaand aan en bij het verschijnen, de Canon een hot item was. Dat is alleen maar te verklaren doordat hij op bestelling van de politiek tot stand gekomen is , en dan nog specifiek vanuit een Vlaamse identitaire missioneringsdrang.

Cools benadert de Canon vanuit zijn job. Hij vindt het een goed handboek voor het geschiedenisonderwijs. Prima, er wordt al genoeg 'didactische rommel' op de markt gegooid.

Dat lijkt me ook de beste benadering: beschouw de Canon van Vlaanderen als een van de vele didactische instrumenten.

Na zijn bezoek aan Hongarije, sprak de paus over het gevaar van het consumentisme en de zorg voor de christelijke wortels.

'Maar ook vandaag, zo bleek uit de ontmoetingen met de jongeren en met de wereld van de cultuur, wordt de vrijheid bedreigd. Hoe? Vooral door de witte handschoenen van een consumentisme dat verdooft, waardoor men zich tevreden stelt met wat materieel welzijn en men, met geheugenverlies van het verleden, zich laat ‘drijven’ in een heden gemaakt op individuele maat. Dit is de gevaarlijke vervolging door het mondaine, bevorderd door het consumentisme.

Maar, als het enige dat telt aan zichzelf denken is en doen wat lijkt en wat men graag heeft, dan stikken de wortels.

Dit is een probleem dat heel Europa aangaat, waar zich aan de anderen wijden, zich gemeenschap weten, de schoonheid ervaren van het samen dromen, een groot gezin vormen in crisis verkeert. Heel Europa verkeert in crisis. Laten we daarom nadenken over het belang om de wortels te bewaren, want alleen door in de diepte te gaan kunnen de takken in de hoogte groeien en kunnen ze vruchten dragen. Ieder van ons kan zich de vraag stellen, ook als volk, ieder van ons: welke zijn de meest belangrijke wortels in mijn leven?  Waar ben ik geworteld? Denk ik daaraan, draag ik er zorg voor?'

Psalm 139, 13-16

'U hebt mij immers in de buik van mijn moeder gemaakt.Mijn hele lichaam werd door U geweven.

Ik prijs U,omdat U mij zo prachtig hebt gemaakt.Alles wat U doet,is wonderbaarlijk. Alles in mij getuigt daarvan.

U zag elk van mijn botten,terwijl zij in het verborgene werden gemaakt.

U zag mij al toen ik nog geen vorm had.

Elke dag van mijn leven stond toen al in uw boek opgeschreven.'