DESIR (D)

DESIR ------ THL (1925 – 1938)---Tobias Herbel GmbH. ------ Karlstrasse 22 -- Leipzig C1--- Duitsland

Groothandel in fietsen en onderdelen.

TOBIAS HERBEL

Tobias Herbel was wielrenner in de jaren1890. Tobias Herbel van de "Velociped-Club Mannheim" werd in 1890 Duits kampioen op de 5000 meter driewieler tijdens de nationale kampioenschappen in München.

DE EERSTE "VÉLOCIPÈDES CLUB" -- MANNHEIM

Mannheim werd ook meegesleept door de fietsrage van die tijd. Onder de eerste gebruikers van de vélocipède bevond zich de ingenieur en latere uitvinder van de automobiel, Karl Benz. Aan het begin van 1869 richtte een groep wielerliefhebbers uit Mannheim op 16 maart 1869 de "Vélocipèdes Club" op. De activiteiten van de club, die tot de eerste verenigingen in zijn soort in de Duitstalige wereld behoorde, kregen tot ver buiten de Palts bekendheid. In april 1869 werd de oprichting van de club vermeld in de "Deutsche Blätter" – een bijlage bij het bekende geïllustreerde tijdschrift "Die Gartenlaube" – en de club trok ook de aandacht van de Duitstalige dagkrant "Leuchtturm", die werd uitgegeven in Erie in de Amerikaanse staat Pennsylvania.

De eerste fietsers in Mannheim ondernamen groepsuitstapjes, die al snel tot aan Heidelberg reikten. Niet alle fietsers bleken echter geschikt voor de aanvankelijk onhandige modellen, vooral omdat de leden pas als volwassenen leerden fietsen. Slechts enkele maanden na de oprichting werd de club in de herfst van 1869 alweer opgeheven. 

n de vroege jaren 1880 ondergingen fietsen enkele technische veranderingen. In deze periode raakten fietsen met hoge wielen kortstondig in de mode. Deze waren gemaakt van stalen buizen en waren aanzienlijk lichter dan hun voorgangers met massieve wielen. Tegelijkertijd werden de eerste veiligheidsfietsen met kettingaandrijving ontwikkeld.

Begin augustus 1882 werd de "Velociped-Club Mannheim" opgericht, waarmee een wielerclub terugkeerde naar Mannheim. Tien maanden later volgde de "Velocipedisten-Verein" (Velocipedistenvereniging). Met steun van de stad legden beide clubs twee wielerbanen aan nabij de Neckar in de wijk "Rosengarten", waar ze jarenlang uitgebreide wielerwedstrijden organiseerden. Doorgaans werden er in het voorjaar en najaar wedstrijden georganiseerd voor hoge en lage fietsen en driewielers, over afstanden van 2.000 tot 10.000 meter. Deze evenementen trokken veel wielrenners uit andere Duitse steden.

Technische verbeteringen zoals rubberbanden vereenvoudigden de besturing van fietsen, waardoor dit vervoermiddel vanaf de vorige eeuw steeds populairder werd. Bovendien maakte industriële massaproductie fietsen goedkoper, waardoor ze nu voor grote delen van de bevolking betaalbaar werden.

 Dit was ook terug te zien in het aantal fietsclubs in Mannheim. Tegen de tijd van de Eerste Wereldoorlog waren er 15 fietsclubs in de stad opgericht. Daarnaast was er een lokale afdeling van de overkoepelende fietsorganisatie, de "Allgemeine Radfahrer Union" (Algemene Fietsersbond), die zich voornamelijk richtte op het promoten van recreatief fietsen. Met meer dan 900 leden uit Mannheim en omgeving was het soms de grootste fietsvereniging van de stad. In tegenstelling tot de lokale fietsclubs, liet de "Allgemeine Radfahrer Union" ook vrouwen toe. Aan het begin van de 20e eeuw bedroeg het aandeel vrouwelijke leden in Mannheim ongeveer 10 procent. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de bond een eigen vrouwenafdeling had.

 De activiteiten van de wielerclubs in Mannheim veranderden in de loop der tijd. Terwijl het baanwielrennen tegen het einde van de 19e eeuw verdween en slechts enkele wielerclubs zich bezighielden met artistiek wielrennen, namen parades en excursies aan het begin van de 20e eeuw in populariteit toe. Ook de sociale samenstelling van de clubs veranderde. Vanaf het begin van de 20e eeuw nam het ledenaantal van de middenklasse clubs af. Daarentegen gingen steeds meer arbeiders fietsen. In 1914 waren er drie arbeiderswielerclubs in Mannheim, waarvan de grootste 750 leden telde. Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in augustus 1914 kwamen de activiteiten van de lokale wielerclubs uiteindelijk enkele jaren tot stilstand.