Hallebedevaart 2010

WAARSCHUWING BEVOLKING
Let op voor diefstal van aanhangwagens en caravans

Tijdens de laatse twee weken werd er binnen de zone MIRA reeds drie maal een diefstal van een aanhangwagen vastgesteld. Steeds stond de aanhangwagen voor of naast de woning geparkeerd.
Enige jaren terug waren het eerder caravans die werden gestolen.

Hier enkele tips:
*Leg uw aanhangwagen eventueel met een groot kettingslot vast rond een paal, een afsluiting,...
*Plaats een speciaal daarvoor ontworpen kap met slot over de dissel zodat het vasthaken over een trekhaak niet kan.
*Plaats een wielklem over één der wielen. Heb je geen klem en blijft de aanhangwagen of caravan langere tijd ongebruikt, verwijder dan desnoods één van de wielen en plaats daaronder blokken. *Vergeet dan echter niet om ook het eventueel aanwezige reservewiel weg te nemen!
*Laat de aanhangwagen of caravan niet achter op een aan het zicht onttrokken plaats.
*In uw caravan kan u ook een een luid alarm aanbrengen dat werkt op trillingen. Dit is niet al te duur en gaat af bij het bewegen van de caravan.
^{(Bron website zone MIRA)}

'Dulle Nina route' met KAV Beveren-Leie

Op zondag 2 mei haalde KAV Beveren-Leie het stalen ros van stal voor de jaarlijkse gezinsfietstocht. De 39 dulle sportievelingen werden verwelkomd bij Peter en Peggy in de Kleine Heerweg. Daar stond de deelnemers heerlijke Sara koffie met croissants te wachten.

Om 10.00 werd het startschot gegeven en zette het peloton zich in beweging voor een tocht langs rustige wegen in de omgeving van Beveren-Leie. Het middagmaal, een breugelbuffet, werd gebruikt in Kuurne. Na het middagmaal maakten enkele grootouders rechtsomkeer om het schoolfeest in de Vrije Basisschool bij te wonen. 

Een paar deelnemers sloten zich in de namiddag nog aan om de rest van de route mee af te haspelen. In Ingelmunster wachtte nog een traktaat en de dag werd afgesloten na 57 km met een croque op Bevers grondgebied. De ‘Dulle Nina route’ werd genoemd naar Jeanine Vanderbrugghen die samen met Rosane Desmet na vele jaren aan hun laatste organisatie toe waren. Iedereen was tevreden over de uitgestippelde 'Dulle Nina route' en....ook het slechte weer bleef uit.
Waar hebben we nog gehoord dat je het weer hebt dat je verdiend?

Het gebeurde natuurlijk ook wel eens dat de overledene met een lijk­wagen naar de kerk gevoerd werd. De familie moest dan echter al in heel goede doen verkeren. Dat kon je ten andere goed merken aan de ijver waarmee de pastoor zijn afgestorven schaap een eindweegs tegemoet kwam. Op zulke keren stonden pastoor, onderpastoor, koster en misdie­naars geposteerd aan Stafke Goussaerts (nvdr aan ’t Leckerke: kruispunt van huidige Sint-Jansstraat met Grote Heerweg) als de lijkstoet in aantocht was. Zingend van Miserere mei ging het dan kerkewaarts.

Kwestie kerkdienst, waren er natuurlijk heel wat mogelijkheden. Die waren afgestemd op de draagkracht van ieders beurs. De familie kon haar dode laten begraven met een zinking, met een gewoon misje, met een drie­les, een zesles, een negenles, of met een plechtige koordienst. Alles was dus behoorlijk geregeld naar rang en stand. De vraag is alleen maar of die dier­bare afgestorvenen er veel van merkten. De portier van de hemel is immers ooit een berooide visser geweest en hij moet zijn arriverende klanten gaan aankondigen bij de Man die, geen steen bezat om zijn hoofd op te ruste te leggen! Nu, God is barmhartig, tenslotte is dat ons enig houvast.

Iets heel aparts waren de kinderbegrafenissen. En die waren er vrij veel toentertijde. De kindersterfte lag nog hoog. Als het een boreling gold, werd het kistje wel eens 's morgens in de kerk gebracht bij een der twee missen. Het werd daarna bijgezet op het hoekje voor de kinderen, aan de noordwestelijke kant van het kerkhof. Al wat oudere kinderen werden be­graven met een lof of met een engelenmis. Wij, schoolkinderen, stapten dan op in de stoet, achter het kleine houten kruisje en het zielige kistje, die gedragen werden door kinderen uit de buurt. We kregen een blauwom­rand doodsprentje bij de offerande en na de dienst, mochten we een bo­terkoek gaan afhalen in de herberg van Pol Callewaert.

Bij begrafenissen van volwassenen lagen de kaarten anders. Van het kerkhof ging het naar Het Gemeentehuis bij Ludolf en Suzanne Vander­meiren. Daar stonden de tafels opgesteld op de ruime zolder. De koster, die mee aan de maaltijd genodigd was, bad het kruisgebed voor tot zielela­fenis van de afgestorvene en daarna werden de spijzen opgediend. Dat konden boterhammen zijn met kaas en pittige koffie, of gestoofde aardap­pelen met bouilli als de familie wat meer kon betalen.

Na het eten, en ook daarvoor al, kwam nogal dikwijls de jeneverkruik te berde. Jenever is de echte begrafenisdrank. Ervaring van eeuwen heeft dat geleerd. Een paar flinke borrels kikkeren een mens op, al komt hij dan nog zo kouwelijk van ons altijd tochtige kerkhof terug. De begrafenissen waren niet alle gelijk ten andere. Toen evenmin als nu. Je had van die echt dramatische gevallen.

Een jongen of een meisje bijvoorbeeld, die gestorven waren in de bloei van hun jaren. Of een vader of moeder die ontrukt waren aan het gezin waar ze toch nog zo broodnodig waren. Het hele dorp leefde dan mee. Ander­zijds waren er ook de begrafenissen van mensen die een werkelijk hoge top geschoren hadden en die op hun laatste tocht begeleid werden door kinde­ren, kleinkinderen, achterkleinkinderen vaak, en door neven en nichten van heinde en verre. Dergelijke uitvaarten hadden meer weg van een fami­liebijeenkomst.

Zij die niet aan tafel moesten, zagen daarin veelal geen reden om stante pede een andere broek aan te trekken en weer aan het werk te gaan. De ar­beid gaat een mens niet zo best meer af, als hij de pastoor in het witte ge­zien heeft. Zo gebeurde het wel eens dat begrafenisgangers in een of andere herberg bleven hukken en er een mesdag (nvdr: Mesdag: misdag. Een dag waarop mis gehoord moest worden. Toentertijde werd be­doeld een van de talrijke heiligdagen van vroeger, die door het Concordaar van Napo­leon afgeschaft waren.) van maakten.

Ondertussen had de grafmaker zijn werk op het kerkhof. Hij gooide het graf toe en bouwde de overblijvende aarde op tot een mooi langwerpig terpje. Als die aarde na verloop van dagen wat gezakt was, werd wat palm op het graf geplant en kwam er een kruis op. Toen was het nog geen gewoonte de gewone mensen onder bergen steen te begraven. Een houten, ijzeren of eenvoudig arduinen kruis was al voldoende.

In al zijn eenvoud zag ons kerkhof er heel wat vriendelijker uit toen. Meer in overeenstem­ming in alle geval met de rijkdom van zij die er in vrede de jongste dag la­gen af te wachten. Geen van allen immers had ook maar een rooie duit kunnen meenemen op zijn laatste reis.
Weldra meer

Vermoedelijke start van de werken: woensdag 5 mei 2010 

De Stedelijke Basisschool klinkt op Claudine Nolf,
de poetsvrouw met de langste staat van dienst.

32 jaar stond ze in voor het onderhoud van de school, opdienen in de refter, koffie in de leraarskamer… “Noem me maar meid voor alle werk”, zegt ze lachend. Claudine die op 21 april 60 werd, werd door de leerlingen op 3 maart, haar laatste werkdag, al in de bloemetjes gezet waarna ze haar nog resterende verlofdagen opnam. Op 30 april, de officiële dag van haar in pensioenstelling, werd er samen met al het personeel van de Stedelijke Basisschool Beveren-Leie op die jarenlange samenwerking geklonken. Tijdens haar loopbaan kende ze Lucien Vancraeynest, René Lecluyse, Gentiel Callewaert, Jan Meersman en nu Stefaan Dewaele er als directeur.

Groot gezin
Afkomstig uit een gezin van twaalf kinderen - zes jongens en zes meisjes - wist ze al vroeg wat werken was. “Ik kwam hier terecht in opvolging van mijn zus Leona”, vertelt ze. Aanvankelijk werkte ik als textielarbeidster bij de firma Vanmarcke waar ook mijn vader en enkele familieleden werkten. Toen mijn zus hier in 1978 stopte draaide de textielsector niet goed en nam ik de kans te baat om hier aan de slag te gaan. Dat was dan nog in de 'oude' jongensschool. Er waren slechts zeven klassen en het waren allemaal meesters, ik moest dus mijn mannetje staan”, gaat Claudine verder.

Nog geen OC 't Klokhuis
”In 1980 ben ik mee verhuisd naar de nieuwe school”. Toen maakten verenigingen vaak gebruik van de grote overdekte ruimte van de school waarin tal van feestelijkheden plaatsvonden, van wijkfeesten tot filmvoorstellingen. OC 't Klokhuis bestond toen immers nog niet. Dat bracht veel werk met zich mee en vaak op momenten buiten de gewone diensturen, 's avonds en tijdens het weekend. Maar Claudine klaagde niet.

Kleuterklassen
“Toen het kleuteronderwijs er 12 jaar geleden bijkwam kreeg ik er ook collega’s bij en zowel met hen als met het onderwijzend personeel was het steeds fijn samenwerken en ik jeunde me bij de kinderen. Het doet wel iets na al die jaren, maar ik ben ook blij dat het zover is. Ik sukkel met mijn schouder en het kwam een beetje te zwaar. Mijn vrije tijd zal ik wel weten op te vullen met mijn 2 kleinkinderen Jesse en Seppe, die hier trouwens schoollopen. Mijn man en ik maken ook graag een fietstocht, en….”, voegt Claudine er als slot nog gekscherend aan toe, “voor een gastronomisch weekendje ben ik ook wel te vinden”.
^{Tekst en foto's Rita Sabbe.}
 

 Beverse Weetjes krijgt af en toe een oude foto of een krantenknipsel in de hand gestopt om te publiceren. Dit artikel is er een van, het verscheen in Het Nieuwsblad op 18 november 1970. De foto komt uit het archief van KAV Beveren-Leie. E.H. Liefooghe overleed op 10 augustus 1979 en ligt begraven op de begraafplaats te Beveren-Leie. 

---

"Beveren Leie ligt me zeer nauw aan het hart" zegt de toen 87-jarige medepastoor Elie Liefooghe.

^{E.H. Liefooghe in Dikkebus met KAV}

In de St-Jansstraat te Beveren-Leie staat een huis, nr. 100, ietwat van de straat verwijderd. Een hof en een groen geschilderd ijzeren hek bevinden zich een meter hoger dan de straat. Vandaar moet je een paar treden vinden om op de deurbel van medepastoor Liefooghe te kunnen drukken. Deze Beverense rustende medepastoor is 87, maar daarom nog niet altijd thuis. Indien zijn fietsmotortje voor het hek staat maak je de meeste kans, staat het er niet dan zijn de kansen gering dat je medepastoor Liefooghe kan spreken. 

In de herfst van zijn leven houdt medepastoor Elie Liefooghe niet zoveel meer aan bezoek. «Dat is oud worden», zegt de geestelijke glimlachend terwijl hij zijn pijp zoekt, de schijf van een houten tabakspot afneemt en met zijn hand in de pot een propje tabak graait waarmede hij zijn pijp met de traditionele “uil” stopt. Hij wrijft een vlammetje vuur en het vuurrode pijpevlees gaat aan het laaien. Maar zijn gezegde meent hij niet. 

Het gebrilde parochievadertje voelt zich steeds jong en levenslustig. Hij ziet nog altijd graag naar TV en laat dan de keuze vallen op La Piste aux Etoiles, Jumping en de heren van Zichem. Hij heeft 2 bandopnemers en versterker. 's Zomers hoort men zelfs in·de Grote Heerweg de marsmuziek waarvan de gewezen medepastoor zo intens geniet. Hij tekent graag en in zijn vroegere eetplaats hangen zelfs de tekeningen van de opvoerders van de heren van Zichem en Schipper naast Mathilde.

Brommerke

't Oud onderpastoorke rijdt nog dagelijks met zijn brommerke, maar van reizen naar de stad Kortrijk begint hij af te zien. Gevaarlijk meent de geboren Poperingenaar. Medepastoor Liefooghe is altijd een aktief mens geweest. Niet alleen in christelijke organisaties maar hij deed dagelijks huisbezoekjes, “blauwde” zelfs tijdens de oorlog om de mensen te helpen - zijn zwart zakje achteraan zijn fiets was voor Beveren van grote betekenis -, en vond daarbuiten nog de tijd om - als zoon van een timmerman - eigenhands zijn kasten, zijn bureau en bed, eveneens zijn luchter te maken.

 Medepastoor Liefooghe is een vernuftig mens. Hij heeft de elektrische leiding in zijn woning zelf gelegd, en is fier zijn eigenaardige wekker te tonen. Naast de deur naar zijn slaapkamer staat een grote Westminster. Ik kocht deze voor 2000 fr te Deerlijk, nu heeft men me er reeds 14.000 voor geboden. Doch deze mag niet weg want deze fungeert als wekker van de Eerwaarde, die steeds planmatig zijn tijd indeelt. Opdat deze omstreeks 7 u. met zijn dagelijkse mis in het klooster zou kunnen beginnen moet zijn Westminster om kwart voor 7 aan het rinkelen gaan. Dat gaat met een gelegde koperverbinding die ergens voor het cijfer zeven verschijnt en die in contact met de kleine uurwerkwijzer bij de rondreis van deze over de cirkelschijf het gewenste geluid voor' gevolg heeft. Ge moet het maar weten en wat van elektriciteit kennen.

Naam

Dat zijn naam geen leugen is daar is men te Beveren-Leie van overtuigd. Daartoe was E.H. Liefooghe ook sociaal een indrukwekkend mens en ging bij de rijken om de armen te dienen. Om dit aan te tonen Iijkt het geraadzaam even vluchtig zijn levensloop te overlopen, Geboren te Poperinge op 2 september 1884 vermoedde zijn vader een opvolger-timmerman in zijn enige zoon te hebben gevonden. Doch Elie verkoos het kollege en voelde zich geroepen tot het priesterschap. In 1912 werd hij priester gewijd en begon zijn ambt als leraar te Diksmuide tot de oorlog 1914 -18 uitbrak. Hij moest vluchten. Hij trok zelfs met zwakzinnige Ieperlingen naar Frankrijk. Vier dagen trein en dan eenmaal op de gewenste plaats aangekomen wist men niets van hun bezoek af. Dan maar verder reizen en in Dordogne konden ze in een schuur op stro slapen totdat ze zelf voor bedden hadden gezorgd. 

Medepastoor Liefooghe heeft nog een brief bijgehouden van iemand die jaren na de oorlog hem bedankingen toestuurde. We lezen: «Reeds enige tijd was ik vast besloten U eens te schrijven… Zonder U te kennen en niet wetende waar U verbleef, vertelde mijn moeder zo dikwijls, alsook mijn oudste zuster over U die goede priester die zoveel voor haar en haar kinderen deed. Hoe dikwijls zij ons dat verhaal vertelde kan ik niet zeggen. Onlangs las ik in de gazet: Z.E.H. Liefooghe 35 jaar priester te Beveren-Leie. Zo schrijf ik U.» Later is hij aalmoezenier van de vluchtelingen geworden. 

Liefooghe weet ook te vertellen over het bombardement van z’n kerk. Ze zeiden mij dat de brug van Ooigem gebombardeerd was. 'k Pakte mijnen fiets en 'k ging gaan kijken. Als ik weerkeerde langs den Groten Heerweg zeiden de mensen: «Meneer den onderpastoor waar gaat ge naartoe?» «Naar mijn huis.» «Maar Meneer den onderpastoor hebt ge dan niet gehoord dat de Duitsers langs daar zijn gepasseerd?» Maar reed ik toch verder met mijne velo. Aan mijn huis gekomen zag ik dat de deuren openstonden. Ik dacht ‘k ga maar eerst veranderen van kostuum en mijne paraplu meepakken en dan vluchten. Maar terwijl ik bezig was met me om te kleden hoorde ik ne slag lijk nen donder die valt. Ik kijk aan de voordeur en 'k zie niets. Ik kom naar buiten en zie heel wat mensen naderen. ‘k Vraag wat er scheelt en ze zeggen: «kijk ne keer daar meneer den onderpastoor! De kerk lag plat!» Ik heb feitelijk geluk gehad, zo vertelt ons onderpastoorke Liefooghe pittig, want ik dacht eerst van mijnen kelk uit de kerk te halen. Maar ik heb toch nog veel van onder de puinen kunnen halen. Ik ben daarna in Dordogne geland.

Na Dordogne gaf ik les in Frans te Moeskroen totdat, de Monseigneur mij voorstelde medepastoor te worden te Beveren-Leie in opvolging van de heer Quaegebeur. De Monseigneur had er zelfs bijgezegd: «Beveren-Leie 't is een van mijn beste parochies.» En ik heb het me werkelijk nooit beklaagd, 't Is feitelijk daarom dat ik nooit pastoor ben willen worden omdat ik een verplaatsing van Beveren-Leie vreesde. Nu ik in 1957 op rust ging vroeg mijn zuster, inmiddels overleden, of ik niet naar Poperinge zou teruggaan, maar van Beveren wil ik niet weg, ik wil er mijn laatste dagen doormaken.

E. Liefooghe heeft reeds zijn grafkelder in de nabijheid van zijn gewezen kerk in de St. Jansstraat waar het oude kerkhof gelegen is. Zijn grafsteen steekt in zijn kast naast zijn bed en is gemaakt uit zwarte arduin. AlIes staat er in gebeiteld. Behalve natuurlijk zijn overlijdensdatum. «En die moet nog niet zo rap gekend zijn», voegt het levendig pastoorke er vlug aan toe. Ik ben weliswaar eens zo goed als dood geweest voor Beveren-Leie. Mensen waren reeds naar het gemeentehuis geweest om over mijn overlijden na te vragen maar zover was het nog niet. Ik werd voorzien van het Iaatste sacrament zegde men mij nadien, maar 14 dagen later was ik opnieuw op de weg met mijn velomoteurke. Ik kan er slechts 25 km/u. uithalen en sommigen beweren nog dat ik te.rap rijd. 

Geen familie

Medepastoor Liefooghe heeft geen familie meer. Zijn meid Aline Coudron uit Heestert die 40 jaar zijn huisgenote was verblijft nu reeds 4 maanden in het rustoord te Deerlijk. Het was haar Iaatste wens. Liefooghe zal zolang hij kan voor haar blijven zorgen. Dat zal hij ook voor de missies. AI datgene wat hij nog bezit wil hij wegschenken nu hij nog leeft en dat is heel wat. Zijn self-made kuriositeiten zijn veel waard. Merkwaardig onder deze is de omlijsting van het gekende Lams Gods, in verkleind model dat hij in hout heeft uitgewerkt. Hij heeft echter twee panelen weggelaten die in een priesterlijke woning minder passen: deze van Adam en Eva.

Tienmaal ging hij naar Lourdes en telkens bracht hij een beeldje van een nar mee. Ze zijn alle uitgesteld op een plankje tegen de schouwmuur. Daarnaast is zijn schouw met beeldjes die hij aan een ‘Tsjechische Tjoep’ gekocht heeft versierd. Ze hebben allen een betekenis die doet denken aan de parabel van de Farizeeër en de tollenaar. Maar wat bij E.H. Liefooghe een grote indruk heeft gemaakt is pijp die hij te Lourdes kreeg van de uitbater van de instelling waar hij overnachtte. Hij spreekt erover op zijn Poperings zodat we een “pop” vermoeden. En als we vroegen wat hij met die pop ging aanvangen verduidelijkte 't onderpastoorke: «Een puppe waaruit kan gesmoord worden.»

Het is benijdenswaardig als je ziet hoe E.H. Liefooghe als mens van 87 jaar in zijn woning met eigen kreaties nog steeds van de dag geniet. ‘k heb veel liefhebberijen herhaalde hij en ’t zijn deze die me doen leven. «Ik heb het eens tegen de burgemeester gezegd dat ze met het geven van een zetel bij een jubileum de mensen een slechte dienst bewijzen. Ze gaan teveel in hun zetel zitten en zijn te weinig op de been.» 

« Het was hetzelfde toen we afgestudeerd waren”, zegt Liefooghske, “vele van mijn vrienden moesten ook van die schone boeken hebben, om in een schone kast te zetten. De mensen hebben teveel waar ze geen gebruik van maken.

Hiernaast heb ik een ateliertje, daar heb ik van alles en nog wat om me bezig te houden. Ik weet altijd waarmee mijn tijd te vullen. Eens ga ik aan het tekenen, dan eens wat muziek opnemen en beluisteren of loop eens met de hamer rond, en op een andere keer ga ik mijn kennissen bezoeken.»

Op de laatste vraag aan de 87-jarige wat hij morgen zal doen antwoordde hij: «In mijn kot hiernaast regent het in, ik zal het dak met plastiek beleggen.» (V.L.M.)

 

Ook nog ergens zoiets liggen om op Beverse Weetjes te publiceren. Laat het dan gerust weten, na het inscannen krijgt u het origineel onmiddellijk terug

 

Plannen uitbreiding sporthal Den Averul waarvoor Lenig & Vlug ijverde zijn een feit. Het interview, juli 2009, met Philippe Decavel omtrent de uitbreiding van Den Averul nog eens raadplegen klik hier.

_{Chantal Debacker, Sophie Vandeplassche, voorzitter Freddy Vandeplassche en secretaris Philippe Decavel
op de plaats waar de uitbreiding zal komen} 

Uitbreiding sporthal Den Averul

Het atelier Monumentale Kunst, academie Harelbeke pakt uit met “FLASH” 

Zesde leerjaar Stedelijke Basissschool Beveren-Leie wint Robocup Junior-wedstrijd

Jeugddroom van Véronique Seyns in praktijk omgezet

Voor Véronique Seyns (43) uit de Nijverheidstraat 45b, Beveren-Leie is een jeugddroom werkelijkheid geworden. Véronique studeerde af als kleuterleidster. “Niettegenstaande ik een zwak had om de richting voet- en handverzorging te volgen koos ik bewust voor het kleuteronderwijs”, vertelt Véronique. “Vakken zoals schoonheidsverzorging die bij de richting manicure en pedicure kwamen kijken trokken mij niet echt aan. Nadat ik afgestudeerd was als kleuterledster begon ik in 1989 met mijn loopbaan. Tot in 1997 stond ik voor de tweede kleuterklas in de Vrije Basisschool van Beveren-Leie die toen nog in de Grote Heerweg gevestigd was. Ondertussen was ik zwanger van mijn derde zoon en zette ik een punt achter mijn loopbaan om als huismoeder in te staan voor mijn gezin.

Kinderen worden groter
Zo’n vijf jaar geleden kreeg ik, naast mijn gezin, terug wat meer tijd”, gaat Véronique verder. “Die benutte ik om een jaar computerlessen te volgen in Syntra West te Kortrijk. Daar zag ik folders liggen over een opleiding manicure en pedicure en nam ze mee naar huis om in te bladeren”. Blijkbaar was haar jeugddroom na al die jaren nog steeds niet weggeëbd en Véronique begon aan de opleiding. Daarvoor trok ze steevast gedurende 2 jaar één dag per week naar Syntra West.

Diploma
Na eerst de nodige theoretische kennis te hebben opgedaan mochten de cursisten deze omzetten in de praktijk en werd de cursusdag in twee opgesplitst. In de voormiddag stage in rusthuizen en in de namiddag theorie volgen. Uiteindelijk heeft Véronique de twee jaar durende opleiding met succes beëindigd en mocht ze haar getuigschrift, erkend door de Vlaamse Gemeenschap, in ontvangst nemen. Maar daar bleef het niet bij want Véronique wilde nog verdergaan.

Vivéro
“Ik speelde eigenlijk met het idee om mijn eigen praktijk op te zetten”, zegt Véronique. “Dus schreef ik me nogmaals in om een cursus bedrijfsbeheer te volgen”. Ook dat kom ze met succes afmaken en was ze klaar om van start te gaan. “Na enige twijfel besliste ik om mij te installeren en sinds begin april ben ik op zelfstandige basis met mijn praktijk ‘Vivéro’ gestart”. Vanwaar dan de naam Vivéro? “Vivera is Latijns en betekent leefde, leven”, legt Véronique uit, “dat vond ik heel sprekend voor mezelf. Een jeugddroom die leefde, een nieuwe uitdaging in mijn leven en ik kan me ook echt uitleven in deze branche. Daarbij komen de sociale contacten met de klanten, kortom ik herleef”.

Naast een perfecte voet- en of handverzorging worden de klanten ook verwend met een kopje koffie of een fruitsapje. Wie het wenst kan ook bij Vinéro terecht voor een thuisbehandeling.

---

---

Een afspraak maken bel: 056 70 28 31, GSM: 0473 28 38 05.
Klik op onderstaande kaart om de Nijverheidstraat 45b te vinden en ga naar markering 29.
In de rechter marge is een permanente link naar Vivéro aangebracht
 

Als Pietje de Dood dan zijn zeis gezwaaid had en het laatste levens­draadje doorgesneden, werd de endeklok geluid. Wie niet te ver van de kerk woonde, hoorde zo dat er iemand over aarde lag. Het luiden van die ende­klok kon op verscheidene manieren gebeuren. Het had te maken met de zwaarte van de geldbeugel. Er werd wel met veel nadruk gezegd dat alles hier op aarde ijdelheid is en nog eens ijdelheid, maar er werd toch bijzon­der ijverig aan het klokzeel getrokken voor lui die een grote zak van die ijdelheid nalieten! In Desselgem bijvoorbeeld konden de klokken stonden­lang luiden van: Der is ne rijken dood. Der is ne rijken dood.

Als er ergens in een huis iemand op zijn reeuwstro lag, werden de blaffe­turen dichtgedraaid en alles wat kon bederven moest naar buiten gebracht worden. Het had anders kunnen bereeuwen. Zo moest de tabak weggestopt worden om de invloed van de reeuwgeur te ontgaan en moest het zaai­graan naar elders overgebracht worden, omdat het zijn kiemkracht had kunnen verliezen. Zouden die voorzorgen echt op kwalijke ervaringen be­rust hebben?

Een vriend heeft me eens verteld dat dit geloof aan het verlies van kiemkracht een overblijfsel moest zijn van oeroude Germaanse magie. De aanwezigheid van de dood die het leven in het zaaigraan vernietigt. En was er voor de boer iets belangrijkers dan die wondere kracht, die maakt dat er uit zaaigraan nieuwe halmen schieten?

Heden ten dage worden pakken rouwbrieven verzonden, om zoveel mogelijk volk bij een te krijgen voor de begrafenis. Het prestige van de familie hangt er immers van af! Vroeger waren die rouwbrieven er ook wel, maar heel vaak werd het gebuurte mondeling naar de begrafenis genood. Ik heb het grootvader Vandenbroucke ettelijke keren weten doen. Hij was zo­wat de officiële noder van de Rode-Poortwijk.

Op zulke keren trok hij zijn zondagse jas aan en knoopte zijn zwartzijden foulard om zijn hals. Je kon zien dat het een bijzondere aangelegenheid gold. Eerst ging hij bij de over­ledene een kruisgebed bidden en dan trok hij op tocht, van deur naar deur. Zijn liedje luidde zo ongeveer: Om te zeggen dat ge genood zijt naar de be­graving van onze gebuur. Bijeenkomst op dat of dat uur. En dat ge bedankt zijt!

Als grootvader de hele buurt afgeketst had, ging hij terug naar het sterf­huis. Daar werd hem een kop koffie aangeboden en een boterham. Dat was zo het gebruik. Dat noden moest niet betaald worden. Geen sprake van. Het was burendienst en daarmee uit. Trouwens, als er in het sterfhuis iets nodig was, mocht men het gerust in het gebuurte gaan lenen. Geen mens die daar graten in vond. En niet te danken! We kunnen immers alle­maal in het geval zijn, nietwaar? Er was geen weelde toen, maar de mensen hielpen elkaar.

Op zijn laatste tocht door het dorp, werd de dode gedragen door men­sen uit het gebuurte. Voor die buren was dat een erezaak. Ze zouden het als een affront beschouwd hebben, moesten ze overgeschrikkeld geworden zijn. Aan de kruiswegen zetten de dragers de baar even neer en er werden een paar Onze Vaders gebeden. Soms lag daar een strooien kruis. Het werd door een zware steen op zijn plaats gehouden. Gebeden en kruis waren vermoedelijk bezweringen geweest oorspronkelijk, stammend uit een tijd toen allerhande kwade machten nog langs velden en wegen zwierven.
Weldra meer
De eerste 30 delen kunnen gelezen worden op Archief Beverse Weetjes

Tickets zogoed  als de deur uit

^{Peter Kerkhove (penningmeester, ) Joost Pappijn (secretaris), Mia Vanhoutte, Frank Vandorpe (voorzitter), Kris Vereecke en Pierre Mestdagh (lokaalhouder). Ontbrekende bestuursleden: Stijn Verbauwhede en Geert Bouckaert.}
Op vrijdag 11 juni pakt de supportersclub SVZW De Gilde in samenwerking met minivoetbalclub De Gilde uit met een humoristische avond.
“Vorig jaar op Beveren-kermis werd de vraag geopperd of het niet mogelijk was om samen iets te organiseren, en dat zagen we wel zitten. Beide clubs kennen elkaar en we weten wat we aan elkaar hebben”, vertelt voorzitter Frank Vandorpe. “Daar ik een beetje de weg ken in de stand-up comedy dacht ik onmiddellijk aan een humoristische avond. Kort daarop legden we de eerste contacten om de stand-up comedian: Freddy De Vadder naar Beveren te kunnen halen. Het is uitzonderlijk dat hij in OC ’t Klokhuis zal optreden, normaal treedt hij enkel op in theaterzalen. Zowel de zaal als het podium moet immers aan verschillende eisen voldoen. Aan het podium in OC ’t Klokhuis zal dan ook een week werk zijn om daaraan te voldoen. Maar”, vullen de bestuursleden elkaar aan, “dat werk laten we door gespecialiseerde mensen uitvoeren”.

Kaarten  
De kaartenverkoop loopt als een trein. Van de 600 beschikbare plaatsen, waarvan een aantal sponsorplaatsen, zijn er nu ruim 450 de deur uit.
Wie nog een ticket wenst, zal zich dus moeten reppen.
Info en tickets zijn te bekomen via het nr: 0479 38 94 21, kaarten 15 euro, sponsorkaarten aan 30 euro.
Supportersclub SVZW De Gilde, die 356 leden telt, is trouwens van plan om er een jaarlijks evenement van te maken. “Het is een mooie afsluiter van het seizoen en er mag al eens gelachen worden ook”, besluit het bestuur.

Het programma
*Support act van een half uur door David Galle uit Oostende
*Pauze
*Freddy De Vadder brengt zijn nieuwste programma: ‘Freddy gaat naar de bakker’
Meer weten over de supportersclub  (zie linker marge waar een permanente link te vinden is)

Wie kan Martine helpen?
"Ik ben op zoek naar een zekere “Marie-Paule Defoort”, geboren in 1958, een ex-klasvriendin van het instituut OLVrouw van Bijstand te Kortrijk. Kun jij mij aan haar adres helpen, ik zou graag contact opnemen met haar. Dank bij voorbaat en vriendelijke groetjes, Martine Vandenbogaerde, Meulebeke", zo schreef Martine Vandenbogaerde

Wie Martine kan helpen: klik hier.

MIRA bevraagt de bevolking over hun tevredenheid
Via een enquête wil de zone MIRA de personen die binnen de zone één of ander misdrijf aangeven polsen naar hun tevredenheid.

Omdat de zone MIRA permanent de kwaliteit wil verbeteren van het geleverde werk en de tevredenheid van de bevolking over haar optreden wil meten, start op maandag 12 april een kortlopend project opgezet door de dienst maatschappelijke ondersteuning van de lokale politie zone MIRA.

1000 personen die bij de lokale politie van de zone één of ander misdrijf komen aangeven zullen in het bezit gesteld worden van een enquêteformulier. Met de daarin opgesomde vragen wil de dienst maatschappelijke ondersteuning polsen naar de tevredenheid van de burgers over de service die hun lokale politie aanbiedt.

In de vragenlijst worden thema’s als tevredenheid over wachtruimte, wachttijd, afhandeling, vriendelijkheid.... behandeld. Het resultaat van deze enquête maakt het mogelijk het beleid en de werking van de organisatie te optimaliseren.

Uiteraard is de vlotte medewerking van de bevolking een noodzakelijke factor in deze oefening.
Meer weten over Politiezone Mira, klik op de button (zie hierboven) Politiezone MIRA

Pseudovogelpest in Waregem

Het Voedselagentschap heeft paramyxo vastgesteld bij duiven in Waregem. Met paramyxo wordt de milde vorm van de ziekte van Newcastle (NCD) bij duiven bedoeld.
Het betreft een totaal andere ziekte dan de klassieke vogelpest (aviaire influenza).

Newcastle disease is een zeer besmettelijke virusziekte, waar vrijwel alle vogels (wilde en tamme) gevoelig voor zijn. Bij besmetting met een erg agressieve stam, treden bij de zieke dieren dikwijls zenuwsymptomen en een massale sterfte op.

De mens is niet gevoelig voor de ziekte. De consumptie van eieren, kippenvlees en kippenproducten vormt dan ook geen enkel risico. Er bestaat geen gevaar voor de volksgezondheid.

De maatregelen
De burgemeester van Waregem werd op de hoogte gebracht van dit geval van Newcastle disease en werd verzocht de nodige maatregelen te treffen. Deze houden in : Meer weten over de Pseudovogelpest klik hier.