Berichten van 1 januari 2019 tot 31 december 2019

Petanqueclub Okra Beveren-Leie
**Op de reguliere speeldag van 27 maart waren 49 spelers aanwezig, zie voorlopige ranking.
Op zaterdag 6 april ging dan een tornooi voor dames door, georganiseerd door De Bevers uit Waregem. Daar kwamen 41 deelnemers op af waarvan bijna 3/4 competitie speelsters van De Bevers present tekenden. Ook negen dulle grieten uit Beveren-Leie durfden het aan om het op te nemen tegen deze dames. En het mag gezegd, de Beverse dames deden het niet zo slecht. Rita Colle eindigde op de twaalfde plaats en was daarmee ook de eerste Beverse dame.

** Ranking na vijf speeldagen

Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten	Procent		Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten	Procent
1	Decabooter Dirk	15	13	75	86,67%		31	Sabbe Rita	9	6	7	66,67%
2	Meersman Rik	15	12	72	80,00%		32	Vancolenberghe Rita	12	6	0	50,00%
3	Devlaminck Eric	15	11	69	73,33%		33	D'Hont Robert	15	6	-19	40,00%
4	Devos Andre	15	11	40	73,33%		34	Demeyer Urbain	15	6	-21	40,00%
5	Declerck Willy	12	10	65	83,33%		35	Vuylsteke Herman	18	6	-61	33,33%
6	Vercautere Greet	15	10	31	66,67%		36	Benoit Martine	9	5	14	55,56%
7	Vansteenkiste Jonius	15	10	30	66,67%		37	Cnudde Christine	9	5	-2	55,56%
8	Deboutte Eddy	15	10	29	66,67%		38	Beysen Eric	15	5	-19	33,33%
9	Declercq Andre	15	9	61	60,00%		39	Decavele Luc	15	5	-20	33,33%
10	Vanhoutte Sylvere	12	9	38	75,00%		40	Simenon Pierre	12	5	-34	41,67%
11	Verkaemer Carlos	12	9	36	75,00%		41	Vandenabeele Gerda	12	4	-21	33,33%
12	Rommens Claude	15	9	31	60,00%		42	Agon Walter	12	4	-23	33,33%
13	Vuylsteke Eric	15	9	19	60,00%		43	Verschaeve Mieke	12	4	-38	33,33%
14	Berton Bernard	12	8	48	66,67%		44	Dewilde Christiane	12	4	-43	33,33%
15	Debaere Hilde	15	8	35	53,33%		45	Follens Marc	15	4	-48	26,67%
16	Iacopucci Robert	15	8	29	53,33%		46	Marie-Jeanne Decraemer	12	4	-56	33,33%
17	Minjauw Yvan	15	8	29	53,33%		47	Colle Rita	12	3	-42	25,00%
18	De Praetere Frans	15	8	22	53,33%		48	Sabbe Linda	9	3	-63	33,33%
19	Tijtgat Jan	15	8	21	53,33%		49	Dejan Magda	9	2	-30	22,22%
20	Huysentruyt Jozef	15	8	20	53,33%		50	Desmet Eric	12	2	-39	16,67%
21	Lietaert Andre	15	8	3	53,33%		51	Papijn Norbert	9	2	-40	22,22%
22	Cnockaert Rosa	15	8	-17	53,33%		52	Meersman Jan	9	2	-42	22,22%
23	Balduck Jan	12	7	19	58,33%		53	Goethals Marysia	12	2	-79	16,67%
24	Dewilde Lea	15	7	7	46,67%		54	Verhulst Monique	3	1	-11	33,33%
25	Vervaecke John	12	7	7	58,33%		55	Vanderstraeten Marcel	6	1	-36	16,67%
26	Goesaert Christiane	15	7	-6	46,67%		56	Bostoen Johny	0	0	0	0,00%
27	Debaere Leon	15	7	-9	46,67%		57	Desmet Mieke	0	0	0	0,00%
28	Desmet Jozef	15	7	-12	46,67%		58	Albers Francine	0	0	0	0,00%
29	Villers Etienne	15	7	-17	46,67%
30	Pollie Josyane	15	7	-38	46,67%

.

Rummikubclub Okra Beveren-Leie
De zesde speeldag ging door op 26 maart en bracht 45 spelers naar OC De Kernelle. In de voorlopige stand twee leiders met elk 13 gewonnen spelletjes. De punten bepalen voorlopig wie op de eerste plaats komt te staan.  

Paaseierenraap bij Gezinsbond Beveren-Leie - Desselgem
Op zaterdag 20 april 2019 organiseert Gezinsbond Beveren-Leie en Desselgem een paaseierenraap in OC De Coorenaar Georges Coornaertdreef 9 Desselgem

Programma:
09.30u: de paashaas verwelkomt de kinderen, papa's en mama's, opa's en oma's in de inkomhal van het Oc De Coorenaar.
10.00u: goochelaar Magic Jimmy tovert verrassende zaken uit zijn hoge toverhoed. Met vingervlugge bewegingen en onwaarschijnlijke 'hocus pocus' trucs boeit hij de kinderen en creëert hij spannende momenten met assistenten uit het publiek.
11.00u: onder begeleiding van ouders en familie gaan de kinderen langs duidelijk aangegeven wandelweg op zoek naar paaseieren (een mandje meebrengen hoeft niet).
Aansluitend op de zoektocht is er nog van alles te beleven: ballonplooien, springbed, kleurhoek, paasverhaaltjes in de huifkar. Intussen is ook de bar open: frisdrank, pintjes, aperitief naar keuze. En mits melding vooraf (zie instructies hieronder) serveren wij de hongerigen een pakje friet met frikandel en sausje naar keuze. 

Bijdrage paaseierenworp:
leden : € 3 per kind ( tot 10 jaar )
niet-leden : € 6 per kind ( tot 10 jaar )
Supplement voor wie 's middags een pakje friet lust met frikandel en saus:
€ 2,5 voor leden, zowel kinderen als volwassenen
€ 5 voor niet-leden
Inschrijven voor 12 april 2019 bij:
Raf Verrue, Nijverheidstraat 92, Beveren-Leie: 056/702693 - gezinsbond.beverenleie.pasen@gmail.com
Betaling hetzij contant of via rekening BE76 7370 5012 5195 van de Gezinsbond Beveren-Leie (is bevestiging van uw inschrijving).

Urban Crop Solutions werkt mee aan intergalactisch project
Urban Crop Solutions is gelegen aan de Grote Heerweg te Beveren-Leie
De ultieme droom van Urban Crop Solutions om ooit mensen op andere planeten te voorzien van verse en gezonde voeding komt verrassend snel dichtbij. Zo communiceert Puratos, de leverancier van bakkerij-ingrediënten, vandaag hun intergalactisch project in de krant De Tijd. Binnen dit onderzoeksproject is Urban Crop Solutions verantwoordelijk voor de aanlevering van de plant groei-infrastructuur en voor de plantbiologische ondersteuning van de onderzoeken naar het telen van gewassen in verticale landbouw omgevingen.

De ‘Mars simulatie installatie’ ontwikkeld door Urban Crop Solutions en Puratos is gebouwd rond een ‘FarmFlex’ plant groei container die in zijn geheel een “biosfeer’ vormt: een hermetisch gesloten geheel waar planten en mensen in harmonie kunnen samenleven. Hierbij produceren de planten zuurstof voor de mensen en omgekeerd produceren de mensen de koolstofdioxide die nodig is voor de groei van de planten. Met zijn 255 kubieke meter is dit de tweede grootste volledig gecontroleerde biosfeer ter wereld (enkel China heeft een grotere namelijk de Lunar Palace met 550 kubiek).

Door de elementen van de plantgroei te optimaliseren zijn de plantbiologen van Urban Crop Solutions er in geslaagd om tarwe in de labo omgeving tot rijpheid te brengen binnen de 60 dagen in plaats van de gebruikelijke 120 dagen en dat met een fractie van het water dat in de vrije natuur nodig is (slechts 5%). Er worden in deze technologie geen insecticiden of herbiciden gebruikt, het resultaat is aldus honderd procent natuurlijk. Uiteraard opent dit enorme mogelijkheden voor toepassingen op onze Aarde waarbij vooral de natuur zal gediend zijn. De verticale landbouw oplossingen van Urban Crop Solutions laten toe om zeer grote landbouw gebieden terug te schenken aan de natuur. Ook om voldoende verse en gezonde voeding te bieden in onherbergzame gebieden en het hoofd te bieden aan langdurige droogte: zeer actuele onderwerpen.

Urban Crop Solutions bestaat ondertussen bijna 5 jaar. In februari 2016 werd in Waregem een eerste piloot installatie onthuld in aanwezigheid van Minister-President Geert Bourgeois klik hier. . Tijdens de inhuldigingsspeech vermelde medeoprichter en Voorzitter Frederic Bulcaen dat het de droom was van dit jonge technologiebedrijf om ooit een installatie te leveren die voeding voorziet voor de mensen die dan op de planeet Mars of de maan zullen wonen. Door de samenwerking met Puratos komt de realisatie van deze droom nu wel heel dichtbij.

“Alle scenario’s wijzen erop dat ten laatste tegen 2030 de eerste mensen op Mars zullen landen en er nadien een permanente kolonie zal ontstaan” vertelt Maarten Vandecruys, zaakvoerder van Urban Crop Solutions. “Samen werken met ambitieuze industriële partijen en research partners bewijst dat onze aanpak in de verticale landbouw markt aan het lonen is. We staan nu écht voorop op de rest van de wereld en zetten ons land op de kaart voor landbouw in de ruimte, onder de grond of binnen steden.”

Urban Crop Solutions is de specialist in alles wat te maken heeft met oplossingen voor de snel ontwikkelende verticale landbouw. Zo levert Urban Crop Solutions op maat gemaakte voedingsfabrieken (“plant factories”) als ook standaard groei-infrastructuur in containervormen. De onderneming heeft vestigingen in de US (Miami) en in Japan (Osaka). Urban Crop Solutions ziet dat hun klanten in Noord-Amerika en Europa stelselmatig hun activiteiten uitbreiden. De onderneming heeft ook een team van ervaren plantbiologen die organisaties begeleidt bij hun eerste stappen in verticale landbouw of bij onderzoeksprojecten.

Uitzonderlijke tentoonstelling naar aanleiding van erfgoeddag bij Willy Naessens

Willy Naessens stelt uitzonderlijk, voor de eerste keer ooit, zijn unieke en voltallige collectie koetsen voor. Het publiek krijgt meer dan 250 koetsen en landbouwwerktuigen te zien, waaronder dé Sissi- koets.

Op zondag 28 april 2019 opent Willy Naessens zijn stoeterij ‘De Strohoeve’ voor het publiek ter gelegenheid van erfgoeddag.
Hij stelt er die dag de grootste collectie koetsen en landbouwwerktuigen OOIT GEZIEN tentoon en organiseert tal van demonstraties

Naast de tentoonstelling kan het publiek ook een paard zien zwemmen in het paardenzwembad, paarden zien sporten in de paardenstapmolen of op de paardenloopband, een hoefsmid aan het werk zien en nog talrijke andere ambachten van toen…

“Mijn hobby is uitgegroeid tot een passie en ik ben dan ook heel blij dit alles eens met het grote publiek te kunnen delen naar aanleiding van erfgoeddag”, aldus een fiere Willy Naessens.

Iedereen is welkom op zondag 28 april van 10u-18u op stoeterij De Strohoeve, Kouterlos te Wortegem-Petegem.

Uiteraard is ook de Bourgon-foodtruck van de partij, kan je een drankje bestellen en wordt voor muziek gezorgd, dit alles in een uniek en authentiek kader.
Meer weten over Erfgoeddag klik hier.

In de voorbereidende tekst van de gemeenteraad lezen we:
Bij agendapunt 3 Gaselwest: Intrekken gemeenteraadsbeslissing van 5 februari 2019 houdende de voordracht
In de gemeenteraad van 5 februari 2019 werd schepen Rik Soens voorgedragen als lid van het regionaal bestuurscomité en de raad van bestuur. In de gemeenteraad van 5 maart 2019 werd schepen Rik Soens voorgedragen als lid van de algemene vergadering. Wegens onverenigbaarheid in deze mandaten ziet schepen Soens af van zijn voordracht als lid van het RBC en de RVB.
Aan de gemeenteraad wordt gevraagd de beslissing van 5 februari 2019 in te trekken.

Bij agandapunt 4 Gaselwest: nieuwe voordracht lid van het regionaal bestuurscomité
Naar aanleiding van het intrekken van de gemeenteraadsbeslissing van 5 februari 2019 houdende de voordracht van Rik Soens, werden nieuwe kandidaturen opgevraagd bij de fractieleiders voor vertegenwoordiging namens stad Waregem in het regionaal bestuurscomité.
In principe dienen de gemeentelijke leden van het RBC gemeenteraadslid, burgemeester of schepen te zijn. Indien een kandidaat voorgedragen wordt die geen lid is van de gemeenteraad, maar van wie de deskundigheid m.b.t. de statutair bepaalde doelstellingen manifest aantoonbaar is, wordt deze voordracht uitdrukkelijk gemotiveerd.
Aan de gemeenteraad wordt gevraagd een nieuwe kandidaat voor te dragen voor het regionaal bestuurscomit

Bij agendapunt 10 Aanpassen belastingreglement woensdagmarkt Beveren-Leie
Momenteel is het standgeld voor markthouders in Beveren-Leie en Waregem hetzelfde. Het tarief is ook hetzelfde voor abonnees en risico-standhouders. Beveren-Leie is een kleinere markt, met minder omzet. Er is veel plaats voor risico-marktkramers. Deze zien het nut niet in om een vaste abonnementsplaats te nemen. De prijs is hetzelfde en als het slecht weer is, komen ze niet af. Daarom wordt voorgesteld het standgeld voor abonnees van de markt in Beveren-Leie te verminderen naar 1,25 euro/lopende meter, met ingang van 01/07/2019
Aan de gemeenteraad wordt gevraagd de aanpassing van het belastingreglement voor de woensdagmarkt in Beveren-Leie goed te keuren.

Tour de France in Beveren-Leie
Nu velen in de ban zijn van de voorjaarsklassiekers, hier een paar foto's uit de oude doos. Ooit zou de Tour de France langs de Kortrijkseweg voorbij gekomen zijn. Weet iemand in welk jaar dit was, of heeft iemand hier nog een anekdote over te vertellen?
Het zou alvast heel leuk zijn moesten we hier wat meer over te weten komen.
Weet u hier iets meer over? stuur dan gerust een mailtje naar beverseweetjes@telenet.be

Bedankt Willy Denorme voor de informatie.
De Tour de France passeerde in Beveren-Leie op 06 juli 1951 om 11.45 uur. Het was de derde etappe die van Gent naar Le Tréport ging over een afstand van 219 km. Bij de doortocht in Beveren-Leie was Abdel-Kader Zaaf voorop. De winnaar van deze etappe was Georges Meunier. 

Negentiende editie Erfgoeddag in het teken van vakmanschap
De negntiende ediitie van Erfgoeddag stevent af op een recordeditie, 647 organisaties in 298 Vlaamse en Brusselse gemeenten stellen op 28 april meer dan 950 gratis activiteiten voor rond vakmanschap en ambacht. 
Het aanbod?
950 gratis activiteiten rond en met ambachten en vakmanschap. Dat aantal maakt dat deze editie van het evenement nu al een succes kan genoemd worden. Het illustreert ook dat ‘handenwerk’ vandaag enorm aanspreekt, net als de bijhorende verhalen over het doorgeven van vaardigheden, kennis en inzicht. Het erfgoed dus.
Thema: Hoe maakt u het?
Wie ontdekt er nu niet graag vakmensen die hun stiel beheersen en daardoor iets unieks en persoonlijk kunnen maken? Dat daar heel wat oefenuren, inzet en doorzettingsvermogen bij komen kijken, blijkt uit de honderden activiteiten. Beide invalshoeken vullen elkaar wonderwel aan en versterken elkaar. Het resultaat is een bijzonder bonte mix van activiteiten verspreid over heel Vlaanderen en Brussel.

Nomineer uw favoriete maker want bij zoveel aanbod hoort ook een wedstrijd.
Nog tot en met 28 april kan het publiek zijn favoriete vakvrouw of -man nomineren. Criteria voor de nominatie zijn:
- Van wie kreeg u de kans iets te leren? - Dankzij welke man of vrouw kwam u in aanraking met een bijzonder ambacht? - Dankzij wie begon u zelf dingen te maken? De vijf meest inspirerende inzendingen worden in de bloemetjes gezet door juryleden acteur en maker Titus De Voogdt UNIZO-projectbeheerder, Anna Crabs, educatief medewerker bij het Industriemuseum, Lize De Doncker en adviseur participatie welzijn, en sectorcoordinator archieven bij FARO Bart De Nil**********
Alle activiteiten zijn gratis. 
Voor sommige moet er vooraf gereserveerd worden. Erfgoeddag zet bovendien voluit in op een aanbod voor gezinnen. Zo worden er activiteiten voorzien op maat van kinderen en hun ouders.
Bij die activiteiten staat ook aangeduid voor welke leeftijd de activiteit werd bedacht.
Erfgoeddag is een initiatief van FARO. Vlaams steunpunt voor cultureel erfgoed vzw, in samenwerking met de erfgoedgemeenschappen in Vlaanderen en Brussel.
Erfgoeddag vindt plaats op zondag 28 april 2019 tussen 10 tot 18 uur.
Om alle info en activiteiten te bekijken klik hier.

Groei en bloei van het Beverse St. Gregoriuskoor (laatste deel)
Eindelijk de nieuwe kerk!
We hadden ze zien groeien onze nieuwe kerk. Langzaam, o zo langzaam.
Eerst in plannen en verslagen en luchtspiegelingen. Daarna in deugdelijk beton en baksteen. Waaraan niemand nog durfde geloven, werd tenslotte toch werkelijkheid.
Massieve grandioze werkelijkheid.

Toen de (*nvdr) nieuwe klokken voor het eerst aan het beieren gingen in de ranke witte toren, keken de mensen elkaar verrast en gelukkig aan. Klokgelui over Beveren!
Voor het eerst sinds dertig jaar.

Op Pinksteren van het jaar I970 werd de kerk in gebruik genomen.
Onvergetelijk die indruk van licht en ruimte toen we er voor het eerst binnenstapten. Pastoor Deltour liep er zielsgelukkig bij. Vooraan in de zeventig was hij toen en steeds had hij zijn parochianen in een noodkerk moeten begroeten. In Beernem zowel als in Beveren. 

Pinksterdag van het jaar I970 moet ontzaglijk veel betekend hebben voor hem. Naar die kerk had ook het koor zijn boeltje verhuisd. Het grote pijporgel was er nog niet. Dat hadden we trouwens kunnen voorzien. De staatsmolen maalt tergend langzaam. Het elektronisch orgeltje deed het echter voortreffelijk in die grote ruimte. Wie had zoiets verwacht van dat kleine pittige ding!
Toegegeven moet echter worden dat de akoestiek uiterst goed is in het nieuwe gebouw. Vooral als er gezongen en gespeeld wordt in de hoek die aan het koor is toegewezen.

We hadden dit aldra in de gaten die eerste keer op Pinksteren. We waren in de kerk voor een familiemis en Tuur Kerkhove ging moederziel alleen aan het zingen daar vooraan. Het klonk als in een koncertzaal. Zo helder en zo duidelijk Pinksterdag van het jaar I970 moet ontzaglijk veel betekend hebben voor hem.

_{(*De namen van de klokken zijn: de bovenste Ernest, de middelste Maria en de onderste Johannes. Johannes is de klok die we horen als eindeklok. Op 4 mei 2011 werden de klokken voor een paar maanden uit de toren gehaald, voor herstellingen aan de klokketoren en klokken. Ze werden teruggeplaatst op 15 juni 2011 en op 26 juni 2011 plechtig terug in gang gezet.)}

In dat nieuwe dekor kan het koor zich nu naar hartelust uitleven. Ruimte is er genoeg, en dat er met het gezicht naar het volk toe gezongen moet worden deert de zangers allang niet meer. De vertrouwd geraakte aanwezigheid van onze stroeve Sint Jan moeten we echter missen. Ernstige beelden zijn blijkbaar in ongenade gevallen. In afwachting dat tij ooit eens keert, werd onze patroonheilige naar de zijkapel verbannen. Een geluk nog dat niemand het in zijn hoofd haalde de moderne Lieve Vrouwe in de nabijheid van de zangers te herbergen. De klanken zouden wonderlijk gedarteld hebben in al die gaten en holen.

Op Kerstmis I970 verraste het Sint-Gregoriuskoor ons met een ontroerend mooie mis. De "Deutsche Messe" van Franz Schubert. Ze hebben het reeds ver geschopt onze zangers en zangeresjes. Je vraagt je soms af waar hun grens wel zal liggen. De verdere opgang van dirigent Callewaert zal wel niet vreemd zijn aan dit alles. Het een moet gezegd gelijk het ander. Gentiel bleef inderdaad niet bij de pakken zitten toen hij het dirigeerstokje eenmaal in handen gekregen had.
In Roeselare heeft hij een uitgebreide kursus in de muziekpedagogie gevolgd en de invloed ervan is duidelijk merkbaar bij het koor. Inzake stijl, uitspraak en stemsoepelheid worden thans toppen geschoren die vroeger onbereikbaar waren. Naast Arthur Kerkhove en Robert Meersman is intussen een andere solist komen opduiken. Een vrouw dit keer. Tuurs dochter, Agnes heeft wellicht de mooiste stem die ooit in het Beverse kerkkoor geklonken heeft. Zo vol en zo rijk en zo zuiver opklimmend naar ijle hoogten. De appel is niet ver van de boom gevallen. Wie Tuur vroeger gekend heeft, weet wat we hiermee bedoelen.

Inmiddels was er ook verandering gekomen bij de parochieleiding. Pastoor Ernest Deltour, blijkbaar van mening dat hij beter naar een rustiger "hofstee" kon uitkijken, was naar Zwevegem getrokken en was daar direkteur geworden van het Rustoord. Dit gebeurde midden februari I97I. Arthur De Pourcq kwam hem hier een maand later vervangen. Een man uit de streek die pastoor De Pourcq. Geboortig van Anzegem en jarenlang onderpastoor geweest te Kuurne. Het ziet er naar uit dat hij de lijn van zijn voorgangers zal volgen wat de kerkzang betreft. Onmiddellijk immers heeft hij kontakt gezocht met het koor en bij meer dan één gelegenheid bewees hij reeds dat hij onze aktiviteit ten zeerste waardeert. Hijzelf kan aardig wat zingen ten andere. Als hij eens" de pedaal induwt ", helmt het na tot in de verste hoeken van de kerk. Pastoor De Pourcq zou wel eens een grote morele steun kunnen worden bij de verdere uitbouw van het koor.

Na de nieuwe kerk het nieuwe orgel
.Einde I97I zag het koor een sedert lang gekoesterde wens in vervulling gaan. Orgelbouwer Loncke uit Diksmuide kwam met de eerste stukken voor het nieuwe orgel aandragen. Week na week hebben we de opbouw ervan gevolgd. Het ging traag naar onze mening, veel te traag.Een wonder was het echter niet. Al die pijpen en leidingen die in elkaar geknutseld moesten worden. Toen het stuk er echter eindelijk stond en we de rijke klanken voor het eerst door de kerk hoorden vloeien, schoot ons gemoed vol. Een orgel. Een echt kerkorgel. Eindelijk! Twee en dertig jaar ongeveer had het moeten duren.
Voor de koster is het intussen een heel karwei geweest goede maatjes te worden met dit zware instrument. Al die jaren had hij zich moeten behelpen met tweedehands gevallen, die hem soms gemeen in de steek lieten. Nooit had hij meer dan één smal klaviertje en een paar registers ter beschikking gehad, behalve dan helemaal op het laatste bij het elektronisch orgel.

Nu krijgt hij twee handklavieren en een voetklavier te bespelen, terwijl hij naar hartelust kan kombineren met een hele waaier spelen. Een enorme verandering is het wel geworden voor hem. André Nolf is echter aardig op weg om dit volwaardig orgel baas te worden in al zijn rijke mogelijkheden. Het is een lust voor het oor hem bezig te horen na sommige missen, terwijl de mensen langzaam naar de uitgang toeschuiven. Jaren geleden hebben we je dit eens toegewenst in een artikel, koster. Weet je dit nog?  Het lag in de bedoeling voor Kerstmis I97I nog eens terug te grijpen naar de oude vierstemmige "Missa Pro Pace" van Remi Ghesquiere. Tijdsgebrek heeft dit opzet echter verhinderd. Ach, zo een mis instuderen is geen peulschilletje. Daar zijn maanden mee gemoeid. Vooral nu de sopraans alles van het begin af moeten leren en ook de bezetting bij de mannenstemmen grondig gewijzigd is. We hopen echter dat uitstel geen afstel zal worden. Het ware jammer. Die mis van Ghesquiere is werkelijk heel mooi. Op die Kerstdag werd dan nog maar eens teruggegrepen naar "Madeleentje", zoals de mis van Wiltberger gemoedelijk genoemd wordt. Een mooi stuk muziek blijft het toch wel en de zangers hebben het nu volledig onder de knie.
Het "kerstliedje" werd dit jaar door een vrouw gezongen. Veertig jaar geleden dat dit nog gebeurd was in Beveren. De mensen keken verrast op toen Agnes Kerkhove met haar "Adeste Fideles" van wal stak. Je had een muisje kunnen horen lopen in de kerk op dat ogenblik. Toch wel iets anders dan een jongenssopraan, zo een rijke buigzame vrouwenstem.
Ach, we zien dat we weer hoofdzakelijk over gezang op Kerstmis gesproken hebben. Beroepsmisvorming waarschijnlijk. Kerstmis is voor ons altijd het hoogtepunt geweest. Het koor trad echter net zo goed op bij andere gelegenheden. Gemiddeld om de drie weken stond het klaar voor een uitvoering in het jaar I97I. Nu eens voor een hoogdag, dan voor een priesterwijding, dan voor een huwelijksmis, en zo verder. Niet veel verenigingen ontplooien zulke aktiviteit

Foto v.l.n.r. Etienne Ducatteeuw en Michel Debrouwere
En hiermee is eigenlijk de geschiedenis van het koor verteld. We kunnen afsluiten in een periode van hoogkonjunktuur. Is dit niet wondermooi? Nederig is het begonnen en, langs vaak moeilijke paden, werden respektabele toppen bereikt. Thans staat het koor echter op een hoogte die uitkijkt boven alles wat reeds geweest is. De bekroning van de nimmer aflatende inzet van zovelen. De Sint-Gregoriusgilde maakt zich thans op om haar twee oudste leden te feesten. Arthur Kerkhove en André Nolf. De eerste vijftig jaar kerkzanger, de tweede vijf en veertig jaar koster orgelist. Het zal een enig feest worden op zaterdag 22 april I972. Allen zullen ze erbij zijn met hart en ziel. De jongeren zullen met entoeziasme praten over de zonnige weg die voor het koor openligt. De ouderen zullen herinneringen ophalen aan vroeger. Ze zullen glimlachend en toch met heimwee vertellen over zij die verdwenen zijn. Verdwenen voor goed. Over Emeric Verplaetse, over Juul Duhou, over Jozef Stevens, over Robert Vandeplassche, over André Vandorpe.....
Het zal een heerlijk feest worden. Het feest van de Beverse Sint-Gregoriuszanggilde.

Hiermee zijn we aan het einde van deze bijdrage gekomen. 
Dit naar naar aanleiding van de huldiging van 50 jaar gemengd koor tijdens het Feest van de cultuurraad
 Om alle delen te lezen klik hier 

Heemfeesten bij Chiro Leieland Beveren-Leie
Op 5 - 6 en 7 april gaan de tweejaarlijkse heemfeesten door bij Chiro Leieland. Een weekend vol plezier en activiteiten waar iedereen zijn gading zal vinden;

Vrijdag
Ouderavond
Op vrijdagavond wordt u verwelkomd door de leden van Chiro Leieland. Zij voeren tal van optredens op waar u als publiek van kunt genieten. Ze nemen u mee naar La Douche Fance en de eerste halte die ze aandoen is Disneyland.
Start om 19.00 uur, waarna nog kan nagenoten worden aan de bar met een hapje en een drankje.

Zaterdag
Mountainbiketocht 
Tussen 09.00 en 12.00 uur kunt u deelnemen aan de tocht. Er wordt vertrokken vanuit het Chiroheem en bevoorrading wordt voorzien. Na het fietsen hebt u de mogelijkheid om uw fiets af te spoelen - Kostprijs? €6 - Inschrijven en betalen kan op de dag zelf
Veldpetanque
In de namiddag kunt u deelnemen aan het veldpetanquetornooi en wie weet wint u een fles Ricard. Het tornooi vindt plaats tussen 14.00 en 19.00 uur. Inschrijven in teams van 3 op volgend e-mailadres: lukas.deruddere@gmail.com. Kostprijs: €6 per team
Toiletletpapierkaarting 
Voor mensen die geen fan zijn van petanque is er mogelijkheid om een kaartje te leggen. Dit kan ook tussen 14.00 en 19.00 uur. Deelnemen in teams van 4. Kostprijs: €5 per team Kaarten zullen voorzien zijn en er is altijd toiletpapier als prijs

.
Streekbieravond
Tijdens de streekbierenavond worden allerlei lekkere verfrissende biertjes aangeboden. U kunt ook een portie gemengd, of een croque monsieur bestellen. Deze avond gaat van start omstreeks 19.00 uur.
Quiz
nog om 19.00 uur gaat de Quiz van start. Deelnemen kan in teams van 4. Inschrijven kan via lukas.deruddere@gmail.com
Kostprijs: €12 per team. Hier valt er valt een streekbierenmand te winnen!
ZE QUAFFEURZ
Een zotte bende muzikanten die voor ons wat nummertjes komt spelen. Zij zetten het feestje in vanaf 22.30 uur.

Zondag
Eetfestijn
Op zondag is iedereen vanaf 11.30 uur welkom in het Chiroheem om te smullen van lekkere beenhesp met frietjes. Vooraf inschrijven is wel noodzakelijk. Info en/of inschrijven via triendesmet@gmail.com. 
Voor de wielerwedstrijd 'De Ronde van Vlaanderen' hoeft u het zeker niet te laten, deze is op groot scherm te volgen.

Spelmaeckers organiseren spelmarathon voor goede doel
Ten voordele van het goede doel SoNoBeG, organiseren Davy Baetens, Frederiek Meersman en Simen Vandenbussche van spellenclub de spelmaeckers een 24-uur durende spelmaerathon op 20 april. 24 uur lang van middernacht tot middernacht reizen de drie spelmaeckers elk apart door Vlaanderen om gezelschapsspellen te spelen.
Gastgezinnen konden vrienden / familie.... uitnodigen om bij hen thuis een gezelschapsspel te komen spelen.
Zo bezoeken ze zo'n 45 unieke locaties in Vlaanderen om telkens 1 spel te spelen. Uiteindelijk eindigen ze samen in hun thuisbasis OC De Kernelle te Beveren-Leie om daar samen een laatste spel te spelen.

Ze doen dit niet alleen omdat ze spelletjes spelen plezant vinden, maar vooral om geld samen te brengen voor SoNoBeG. Dit is een organisatie die puur draait op geëngageerde gezinnen. SoNoBeG staat voor Solidariteitsfonds voor Noodlijdende Beverse Gezinnen. Zij voorzien in steun voor gezinnen uit Beveren-Leie die het door omstandigheden even moeilijk hebben en waarbij de reguliere kanalen niet voldoende zijn.

De spellenclub is nog op zoek naar donaties om het goede doel te steunen. Als je hun actie steunt maak je kans om een gezelschapsspel te winnen. Meer informatie hierover kan je vinden op hun website www.despelmaeckers.be.

De klimaatbende van Waregem
Klimaatmarsen, klimaatbetogingen, klimaatacties,… het zijn woorden die volop in de actualiteit staan.
Veertien Waregemse basisscholen gaan echter een stukje verder.
In september 2017 heeft de stad Waregem en MOS West-Vlaanderen een oproep gedaan naar de scholen om lid te worden van de klimaatbende. Dit zijn scholen die samen de leerlingen de CO2 in hun school willen verminderen. De scholen volgen een traject samen met MOS ’duurzame scholen, straffe scholen” en de stad Waregem.
Veertien scholen namen het engagement aan en zijn in maart 2018 gestart met een 2-jarig-traject. De scholen stelden een trekkersleerkracht aan om met de werkgroep het project voor te bereiden. Zo kunnen ze in het schooljaar 19-20 goed voorbereid aan de slag met de leerlingen.

Welke basisscholen nemen deel?
 Stedelijke basisschool Beveren-Leie  Vrije basisschool Biest  Leefschool Het Biezebos  Vrije basisschool Duizend+Poot  Stedelijke basisschool Guido Gezelle  Vrije basisschool Keukeldam  Freinetschool De Kleine Wereld  Vrije basisschool De Jager  Vrije basisschool Nieuwenhove  Stedelijke basisschool Sint-Eloois-Vijve  Vrije basisschool Sint-Petrus  Stedelijke basisschool Torenhof  Basisschool Talentensprong  Vrije basisschool Zonneburcht.

Wie is de klimaatbende?
In elke school is er een trekkersklas (4e, 5e of 6e leerjaar) aangesteld. Deze 14 klassen vormen de klimaatbende van Waregem. Zij zullen er voor zorgen dat hun scholen tegen juni 2020 5 % minder CO2 uitstoten.
Ze worden hierbij gesteund door hun leerkracht en directies, de MOS-verantwoordelijke Joke Oosterlijnck en de diensten milieu en lokaal mondiaal beleid van de stad Waregem. Gedurende het jaar zullen de klassen door MOS en de stad uitgedaagd worden met diverse acties. We bijten de spits af met grote startdag die zal plaatsvinden op donderdag 3 oktober 2019 in het park Casier.

Welke acties zullen ze ondernemen?
De leerlingen worden volgend schooljaar uitgedaagd om minder CO2 te produceren op school door minder energie te verbruiken. Dit gebeurt door het uitvoeren van acties in de school. Er wordt gezocht naar sluipverbruikers in de school, ze leren wat isoleren betekent, wat de link is van de energie die wij verbruiken voor de landen in het zuiden,… Alle resultaten van hun acties worden geregistreerd in de CO2-calculator. Dit is een online-programma speciaal voor scholen waar de CO2-vermindering direct gevisualiseerd wordt aan de hand van grafiekjes.

Schoolfeest in stedelijke basisschool Beveren-Leie

.

Petanqueclub Okra Beveren-Leie.
Op 13 maart ging de vierde speeldag door. Deze keer was het zonnetje niet van de partij en dat liet zich ook voelen in het aantal aanwezigen. Desalniettemin namen 37 spelers het terug tegen elkaar op. Het klassement heeft voorlopig 3 leiders. Zij wonnen elk 10 van van de tot nu toe 12 gespeelde spelletjes. 

Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten	Procent		Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten	Procent
1	Devlaminck Eric	12	10	73	83,33%		31	Vuylsteke Herman	12	5	-24	41,67%
2	Meersman Rik	12	10	67	83,33%		32	Villers Etienne	12	5	-25	41,67%
3	Decabooter Dirk	12	10	65	83,33%		33	Pollie Josyane	12	5	-32	41,67%
4	Devos Andre	12	9	43	75,00%		34	Simenon Pierre	12	5	-34	41,67%
5	Berton Bernard	12	8	48	66,67%		35	Sabbe Rita	6	4	4	66,67%
6	Vercautere Greet	12	8	29	66,67%		36	Dewilde Christiane	9	4	-16	44,44%
7	Deboutte Eddy	12	8	21	66,67%		37	Follens Marc	12	4	-23	33,33%
8	Vansteenkiste Jonius	12	8	19	66,67%		38	Desmet Jozef	9	4	-29	44,44%
9	Declerck Andre	12	7	56	58,33%		39	Demeyer Urbain	12	4	-32	33,33%
10	Declerck Willy	9	7	45	77,78%		40	Marie-Jeanne Decraemer	12	4	-56	33,33%
11	Debaere Hilde	12	7	36	58,33%		41	Benoit Martine	6	3	9	50,00%
12	Iacopucci Robert	12	7	29	58,33%		42	Cnudde Christine	6	3	-9	50,00%
13	De Praetere Frans	12	7	24	58,33%		43	Vandenabeele Gerda	9	3	-13	33,33%
14	Vuylsteke Eric	12	7	19	58,33%		44	Agon Walter	9	3	-15	33,33%
15	Rommens Claude	12	7	9	58,33%		45	Decavele Luc	12	3	-33	25,00%
16	Minjauw Yvan	12	6	28	50,00%		46	Sabbe Linda	9	3	-63	33,33%
17	Verkaemer Carlos	9	6	22	66,67%		47	Papijn Norbert	6	2	-10	33,33%
18	Dewilde Lea	12	6	19	50,00%		48	Desmet Eric	9	2	-23	22,22%
19	Vanhoutte Sylvere	9	6	16	66,67%		49	Meersman Jan	6	2	-28	33,33%
20	Huysentruyt Jozef	12	6	11	50,00%		50	Dejan Magda	9	2	-30	22,22%
21	Tijtgat Jan	12	6	8	50,00%		51	Colle Rita	9	2	-38	22,22%
22	Vancolenberghe Rita	12	6	0	50,00%		52	Verschaeve Mieke	9	2	-39	22,22%
23	Debaere Leon	12	6	-1	50,00%		53	Goethals Marysia	9	2	-64	22,22%
24	Goesaert Christiane	12	6	-4	50,00%		54	Verhulst Monique	3	1	-11	33,33%
25	Lietaert Andre	12	6	-11	50,00%		55	Vanderstraeten Marcel	6	1	-36	16,67%
26	Cnockaert Rosa	12	6	-18	50,00%		56	Bostoen Johny	0	0	0	0,00%
27	Balduck Jan	9	5	7	55,56%		57	Desmet Mieke	0	0	0	0,00%
28	Vervaecke John	9	5	7	55,56%		58	Albers Francine	0	0	0	0,00%
29	Beysen Eric	12	5	0	41,67%
30	D'Hont Robert	12	5	-13	41,67%

Groei en bloei van het Beverse St. Gregoriuskoor (deel 12)
I968: HET GEMENGDE SINT-GREGORIUSKOOR !
Meester Callewaert had dus gezegd dat een parochie voor de helft uit vrouwen bestaat en dat vrouwen net zo goed kunnen zingen als mannen. Een waarheid als een koe als je het zo achteraf bekijkt. Maar onze mannelijke ijdelheid speelde ons parten. De vrouwen hadden het reeds voor het zeggen in veel gevallen. Moesten ze het nu ook nog voor het zingen krijgen? Toch kreeg Gentiel de kogel door de kerk. Einde I967 had hij een vrouwenkoortje gedrild om een feest van de K.A.V. op te luisteren. Een paar leden van die organisatie waren het eigenlijk maar. Het werd echter een geweldige meevaller. Enkele zangers hadden het gehoord en ze waren er entoeziast over. Waar maken jullie je zorgen over? Ze keken hun makkers verontwaardigd aan. Denken jullie soms dat de vrouwen ons onder de pantoffel willen? Kom, laten we er eens ernstig over praten! Van dan af was het hek van de dam. Pastoor Deltour gaf zijn zegen, koster André Nolf geraakte voor het plan in vuur en vlam, en wij waren wel benieuwd wat eruit zou groeien.

De doorbraak.
Begin I968 begonnen dirigent en koster hun wervingstoernee. Al spoedig hadden ze genoeg meisjes en vrouwen bij elkaar om op meer dan behoorlijke manier van wal te kunnen steken. Op de eerste algemene herhaling stonden de mannen er een beetje grinnikend bij. Ze hadden hun nieuwe zustertjes wel hartelijk ontvangen, maar ze geloofden toch niet dat die er veel van zouden terechtbrengen. Al spoedig echter sloeg hun grinniken om in waarderend geknik. Nou, die vrouwtjes hadden toch wel stem, zou je zo zeggen. Het klonk heel lieflijk en aardig. Eens iets heel anders dan het sonore en vaak harde mannengeluid. Er werden enkele tweestemmige nederlandse psalmen en liederen aangeleerd en, als we ons niet vergissen, trad het gemengd koor voor de eerste keer op in de hoogmis van Pasen I968

^{Foto uit Onder De Clocke}

Ondertussen echter lag er weer een feest in het verschiet. Een groot feest. Was het niet reeds twaalf jaar geleden immers dat er nog zangers in de bloemen werden gezet voor hun jarenlange trouwe dienst? Toen waren dat Arthur Kerkhove, André Nolf en Jozef Stevens geweest. Ach, die Jozef Stevens! Als je eraan denkt dat hij reeds twaalf jaar gestorven was toen. Veel tijd hadden de zangers niet nodig om uit te maken wie er dit keer in aanmerking kwam voor een medaille. Het zouden Robert Meersman, Jaak Meersman, André Ostijn en Michel Debrouwere worden. Alle vier hadden ze meer dan vijf en twintig jaar dienst bij het koor. Pastoor Deltour werd over de kwestie aangesproken. Hij knikte goedkeurend met zijn grijze aristokratenkop. Prachtig! Zorg jij koster en jij meester dat het feest iets moois wordt, en dan zal ik wel uitkijken voor het ereteken. En als je soms een toelage kunt gebruiken om de onkosten te helpen dekken…. Hij lachte eens ondeugend.

Het jubileumfeest ging door op zondag 28 april I968. Een lentedag maar precies geen lenteweer. De gezichten van zangers en zangeressen straalden echter. Ze waren er weer eens bij. De hoogmis werd gezongen door het nieuwe gemengde Sint-Gregoriuskoor. Een indrukwekkende groep was het geworden. Wij gevieren, die op de eerste rij zaten in de kerk, voelden het warm worden om ons hart. Dat was nu ons koor. Wij hadden het helpen opbouwen al die jaren. En nu zaten we hier vooraan en zij zongen. Voor ons ! Was dat werkelijk ons koor? Zongen die zo ? We hadden het zelf nog nooit gehoord. Altijd zaten we midden in de zingende groep.
Pastoor Deltour spelde ons het ereteken van de H. Donatianus op. Een sober witmetalen kruis. We waren er zo blij mee als kinderen. Och, niet om die medaille zelf! God nee! Wie hecht daar nu nog veel belang aan. Maar om alles wat erin verscholen lag aan vreugden en vriendschap
Na de hoogmis werd het koor ontvangen op het gemeentehuis. Het moet gezegd dat we altijd goede maatjes zijn geweest met onze gemeentevaderen. Ze verleenden ons trouw ieder jaar een zeer welkome toelage ten andere. Burgemeester Callens was dan ook niet zuinig op zijn aanmoedigingswoorden en evenmin op de aperitiefjes. Het werd algauw een blij steekspel van woord en wederwoord, dat losser werd naarmate Annie de glazen bijvulde. We waren in een zeer plezierige stemming toen we tenslotte in " Het Fonteintje" aan tafel gingen. Lieske had blijkbaar haar beste beentje voorgezet, want het eten was prima. Een waar vuurwerk van lach, zang èn spel werd voortgezet tot laat in de avond. Toen het jubileumfeest voorbij was gingen we met frisse moed opnieuw aan het werk. De vrouwen waren nu helemaal ingeburgerd en moesten voor hun mannelijke kollega's beslist niet de duimen leggen.

Toen vatten de koster en meester Callewaert het plan op om de oude "Missa in Honorem Beatae Mariae Magdalenae" van Wiltberger weer eens uit de archiefkast op te diepen. Het was jaren geleden dat we ze nog uitgevoerd hadden. De sopraanpartij was toen nog door kinderen gezongen geworden. Het werden moeilijke herhalingen. Zeer moeilijke. Vooral de vrouwen hadden er een harde dobber aan. Ze beseften weldra terdege dat een nederlandse psalm heel wat minder problemen geeft dan zo een latijnse meerstemmige mis. Maar onze volharding werd beloond. De middernachtmis op Kerstdag van het jaar I968 werd een van de mooiste die we ooit hadden.
Allengerhand gingen we echter beseffen dat we een ellendige spelbreker in ons midden hadden. Och, we wisten het eigenlijk reeds lang, maar we waren gaan berusten in ons noodlot. Een koor zoals 'nergens in het omliggende en dan een harmonium dat kans liep ook nog op de vuilnisbelt geweigerd te worden! Zou je daar geen hete tranen bij schreien?
De koster staarde ons soms in stomme wanhoop aan als zijn vehikel weer eens extra vals gekreund had, of als een toets halsstarrig bleef napiepen. We hadden werkelijk te doen met hem. Maar wat konden we er tenslotte veel aan doen? Kerkelijke en burgerlijke gezagdragers gebruikten grote woorden als we het waagden onze nood te klagen. De nieuwe kerk, zeiden ze, de nieuwe kerk! Als die er eenmaal zal staan zal je eens zien welk machtig orgel je krijgt. Geduld maar nog een beetje! Daarmee konden we het stellen. Gelukkig kregen we tenslotte een elektronisch orgeltje ter beschikking. Dat heeft ons uit de nood gered tot het sinds jaren voorgespiegelde grote pijporgel eindelijk in gebruik kon worden genomen.

Ondertussen liep Gentiel Callewaert met plannen rond om het vernieuwde koor ook eens op de planken te brengen. Vinden jullie ook niet dat het ogenblik gunstig is ? Hij lei het ons bedachtzaam uit. Zie eens, we hebben een heleboel prima nummertjes en we kunnen ook nog wel op een paar andere mensen beroep doen. Ik ben er zeker van dat het goed kan worden. En het werd goed inderdaad. De avond ging door in het Fonteintje op 2 maart I969 . Er was zeer ruime belangstelling en iedereen kreeg waar voor zijn geld. Naast het koor met een hele waaier frisse nummers, traden ook Nico Vandenberghe op met voordracht, Peter Pieters met gitaarmuziek, een paar jeugdige fanfareleden met aardige stukjes, en enkele Stevenstelgen die met hun snaarinstrumenten stemmige muziek brachten. De schalkse Roland Decaluwé praatte het geheel aan elkaar op de hem eigene onnavolgbare wijze.
Op naar de nieuw kerk, het dertiende en tevens laatste deel.

Restaurant ’t Leckerke in Beveren-Leie opent opnieuw de deuren
Op 15 augustus 2018 sloten Peter en Linda Vercruysse-Delodder de deuren van hun restaurant ’t Leckerke voor een grondige renovatie. Ondertussen zijn er bergen werk verzet en wordt de laatste hand gelegd om het eerste weekend van april terug te openen. 

Peter en Linda kwamen begin jaren '80 in ’t Leckerke terecht. Toen nog café waar men ook een kleinigheid, zoals een boterham, kon eten. Ondertussen volgde Peter een cursus om een restaurant te mogen uitbaten. In 1986 was het zover en zijn ze met hun alom gekende restaurant van start gegaan. Vorig jaar gingen de deuren dan voor enkele maanden dicht voor de renovatie en beginnen ze nu met een nieuw concept. Dat zullen ze doen in het prachtig en gezellig gerestaureerde restaurant waar de ziel van het vroeger Leckerke behouden bleef.
Zie alvast onderstaande foto's genomen op 21/03/2019.

Elk eerste weekend van de maand zoals vroeger
“Ik heb het contact met de klanten wel gemist. Anderzijds ben ik heel tevreden met het nieuwe concept dat we uitgewerkt hebben. We krijgen nu wat meer vrije tijd en zullen het contact met de klanten blijven behouden”, zegt Linda. “Het Lekercke zal vanaf het eerste weekend van april op vrijdagavond, de zaterdag doorlopend en op zondag tot in de late namiddag terug open zijn en dat zal ook ieder eerste weekend van de maand zo zijn. Ook aan de spijskaart zal niks veranderen”, zeggen Peter en Linda. 
Verhuur 't Breughelke en 't Leckerke bij Valentine en Arjen
“Nieuw is dat we nu over twee feestzaaltjes met bijhorende keuken beschikken. Die zullen voor allerlei gelegenheden te huur zijn. Het zaaltje dat zich rechts van de inkom bevind is ‘t Breughelke geworden en kan 25 à 30 personen huisvesten. De rest van de benedenverdieping, inclusief de bovenverdieping kreeg de originele naam ’t Leckerke mee en is geschikt voor ongeveer 80 personen. Reserveren voor één van de eerste weekends van de maand kan nog steeds bij ons. De verhuur van de feestzalen laten we aan onze dochter Valentine en haar echtgenoot Arjen Saelens over. Zij runnen ook Verhuur Feestmateriaal Remmerie”, leggen Peter en Linda uit.
Meer informatie en of reserveren kan via de nieuwe website van 't Leckerke  klik hier.  
In de rechter marge is eveneens een permanente link naar de website te vinden.

Plantdag 'groenproject' in vrije basisschool
Op zaterdag 16 maart werd in de vrije basisschool terug een plantdag georganiseerd. Het werd een heel vruchtbare dag. Naast een aantal leerkrachten kwamen ook heel wat ouders, die op vrijwillige basis de handen uit de mouwen staken, om de volgende stap van het groenproject mee vorm te geven. Dit groenproject werd trouwens met brons beloond door de adviesraad ‘Waregem wordt gezonder’.

Deze keer werd er aan de voorkant van de school een wilgenhut gemaakt die voorzien is van zitjes en werden verschillende aanplantingen gedaan. Op de speelplaats van het lager werd de stille hoek verder afgewerkt. Er werd een buitenkeukentje gemaakt en geplaatst. De moestuintjes werden omgeven met een afsluiting en kregen er fruitbomen bij. Op het grasveld dat aanleunt bij de kleuterspeelplaats werden de moestuintjes lente klaargemaakt, bessenstruiken geplant en tal van andere planten bijgepoot. Tenslotte kreeg de wadi er een treurwilg bij en paaltjes en touw zorgen er nu voor dat de kinderen een houvast hebben om zich op de stapstenen in de wadi te begeven.

Opendeurdag op 23 maart
Op zaterdag 23 maart is er een opendeurdag van 10.00 uur tot 12.00 uur. Nieuwe peuters, kleuters, kinderen en hun ouders zijn van harte welkom voor een rondleiding in de school, gelegen aan de Koning Albertstraat 31, Beveren-Leie.

_{De auteur-fotograaf is in beginsel als enige gerechtigde foto's / filmpjes te reproduceren en op enigerlei wijze publiek te verspreiden. Indien u bepaalde foto's / filmpjes wil gebruiken, zal u dus eerst dienen na te gaan wie de auteur of rechthebbende is Vervolgens dient u die auteur of rechthebbende te benaderen en van hem of haar de specifieke toelating te bekomen om de foto te gebruiken voor de door u vooropgestelde doeleinden. Belangrijk daarbij is duidelijk overeen te komen (1) over welke foto het gaat, (2) welk – al dan niet commercieel – gebruik u van de foto wil maken (bijvoorbeeld gebruik ter illustratie bij een advertentie), (3) via welk “medium” u dat wil doen (bijvoorbeeld offline in een tijdschrift of online op een website, Facebook),
Delen is toegestaan via de url van Beverse Weetjes. Meer info klik hier.}

Beverse Weetjes is jarig
Op 21 maart 2006 ging Beverse Weetjes online. We trekken dus een streep onder het dertiende jaar.
Dankjewel aan iedereen die de afgelopen jaren een beroep deed op Beverse Weetjes, zelf iets instuurde, iets liet weten, toestemming gaf om iets te mogen publiceren, een toffe reactie neerpende, een persoonlijk mailtje stuurde en natuurlijk ook aan alle bezoekers...

Mensen, activiteiten,… op een positieve manier in de kijker zetten is steeds de opzet geweest van dit blog.
Daarnaast is het fijn om te horen dat iemand uit Brakel zijn Beverse legermaat terugvond die hij meer dan 50 jaar geleden uit het oog verloren was, dat een Congolese zuster terug in contact kwam met iemand waarmee ze samen in Rome was, dat iemand uit Beveren-Leie terug in contact kwam met een klasgenote die naar Frankrijk uitgeweken was, dat een school een oud-leerling terugvond, dat iemand informatie over een heel ver familielid vond en Beveren-Leie zal komen bezoeken, uitgeweken Bevernaars die de gebeurtenissen in hun geboortedorp nog steeds volgen,… en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Over al deze zaken krijgen we dan heel leuke verhalen toegestuurd.
Zijn er dan geen minder leuke ervaringen zult u zich misschien afvragen? Och jawel hoor, maar deze wegen niet op tegen de leuke en laten we dan ook links liggen.
We beginnen dus met een nieuw jaar. Zullen we het volmaken? Dat is koffiedik kijken en zien we gaandeweg wel.

Isomasters gelegen aan de Pontstraat te Beveren-Leie mag grootste slachthuis van Afrika helpen bouwen.

Isomasters uit Beveren-Leie heeft een referentiecontract op zak om u tegen te zeggen. Dat kon Made in West-Vlaanderen vernemen.
Vanuit Soedan kwam de vraag om er het grootste slachthuis van het land én van het Afrikaanse continent te helpen bouwen, op zich goed voor een tegenwaarde van ruim 5 miljoen euro. Het contract wordt integraal opgevolgd en verwerkt vanuit de thuisbasis in West-Vlaanderen. Isomasters is gespecialiseerd in modulaire koelcellen en geïsoleerde deuren en ontstond begin 2018 na de fusie tussen Isocab en Isobar......... Meer weten kan via Made in West-Vlaanderen  klik hier.

Groei en bloei van het Beverse St. Gregoriuskoor (deel 11)
Pallieter wordt bezadigder.
Hebben we vroeger niet reeds gezegd dat de aanvankelijke uitbundigheid van de jaarlijkse teerfeesten stilaan wegdeemsterde ? Och, een wonder was het eigenlijk niet. Uitbundigheid is een van die zaken die nog het snelst afslijten.
Je moet nu echter niet gaan denken dat onze teerfeesten tot een onbenulligheid in elkaar schrompelden. Helemaal niet! De klemtoon werd enkel verlegd. Ze werden een ietsje fijner, een ietsje kunstzinniger misschien. Eigenlijk meer in overeenstemming met een vereniging als de onze.
Een man die we bij die nieuwe soort feesten niet kunnen wegdenken is zeker Roland Decaluwé. Een van de fijnzinnigste humoristen die ooit in Beveren rondgelopen hebben. Met een sober handgebaar en een paar schijnbaar verlegen gemompelde woorden, kan hij een hele zaal aan het gieren brengen.
Roland en Marcel Desmet, zijn neef en onafscheidelijke boezemvriend, hebben ons veel prettige momenten bezorgd bij de teerfeesten. Niet zodra was het laatste stukje taart verorberd en het laatste restje koffie uitgedronken, of ze namen resoluut de mikro ter hand en de poppen gingen aan het dansen. Uren lang. Tot de horlogewijzers reeds een heel eind voorbij de kleinste cijfers gekropen waren.
Samen met de beide Germain Vandorpe's, hebben die twee eens een Perry Como-show gebracht die ons nog lang zal blijven heugen. Liedjes en guitige gezegden buitelden , door elkaar in een verbijsterend tempo. We zaten er genietend bij en schudden bij tijd en wijle het hoofd. Waar blijven ze het toch halen, waar blijven ze het toch halen!
Een andere knaap die indruk gemaakt heeft op ons in die tijd, is Roland Vandendriessche. Roland-met-de-gitaar. Een kerel met goud in zijn keel. Dat zal ieder toegeven die hem ooit horen zingen heeft. Ook hij heeft het nogal vroeg bij het koor laten afweten. Gehuwd en elders gaan wonen. Jammer, maar niets aan te doen. Veel jong bloed is zo voor de zanggilde verloren gegaan.

Begin 1963 werden André Nolf en Arthur Kerkhove eens speciaal in de bloemetjes gezet op zo een feest. De koster oefende toen reeds ruim vijf en dertig jaar zijn ambt uit en Tuur was meer dan veertig jaar kerkzanger. Het was een intiem feestje. Zonder eretekens en zonder vertoon naar buiten uit. Voor de twee feestelingen was het echter een komplete verrassing en ze genoten er zichtbaar van. We hadden een paar liederen gemaakt voor de gelegenheid en misschien komt één daarvan “ Het Bloemkoollied" , nog eens te berde bij de viering van dit jaar. Het zou een goede herinnering wezen.

En steeds maar huwelijken.
Een pienter lezer, daarenboven iet of wat beslagen in finantiezaken, zal zich misschien reeds verbaasd hebben afgevraagd waar al ons geld naartoe ging. Duizenden franks overschot bij sommige bonte avonden. Persoonlijke maandelijkse bijdrage. Nu en dan een gift of een mis waarvoor we speciaal betaald werden. Nou nou die zangers gingen er toch maar met de grove borstel door, zou je zo zeggen. Ogenblikje! Al ooit zo een vereniging finantieel beheerd? Voorzichtig dan! Er komt heel wat meer om de hoek kijken dan je zo op het eerste zicht zou denken.

Over de dure muziekdruksels hebben we reeds gesproken. We lieten ook reeds doorschemeren dat we ieder jaar een etentje kregen dat door de kas bekostigd werd. Heel demokratisch dit eten-tje hoor! Soep, een flinke schotel vlees met groenten en aardappelen, en daarna nog een stuk taart met een kop koffie. Daardoor zal wel geen enkele kas lek geslagen worden. Maar hebben we je ook reeds verteld dat ieder zanger die trouwde een geschenk kreeg? Een behoorlijk geschenk en een bloemstuk daarbij? En de vereniging was nog jong toen, zie je. Heel wat zangers zijn in het bootje gestapt in die jaren. Gaat je nu een licht op ? Een groot deel van onze duiten diende dus om onze gezellen wat moed in te pompen bij de grootste stap van hun leven.

Gentiel Callewaert, onze dirigent, huwde in het jaar I957. In I959 was het de beurt aan Joris Uyttenhove, Roger Ostijn en Paul Vercruysse. In I96I waagde Hubert Ameye de sprong, in I962 Eric Sabbe, in I964 Roland Decaluwé, in I965 Germain Vandorpe uit de Grote Heerweg en Marcel Desmet, en in I966 tenslotte onze tweede Germain Vandorpe en Renaat Velghe. Meer dan één trouwfeest per jaar, als je het zo uitrekent. Er zijn zalige herinneringen verbonden aan die huwelijksfeesten.
Alhoewel we grif toegeven dat ook daarbij allengerhand een evolutie intrad. Vroeger kon je op zo een feest nog met koorgezang en allerhande attrakties voor de dag komen. Thans is dat uitgesloten. Het orkest of de juke-box jankt de hele zaal nu stokdoof en wil van geen wijken weten.

Op het bruiloftsfeest van Gentiel Callewaert en Marie-Thérèse Deleersnyder in de Britannia te Harelbeke, was het podium nog voor ons. De muzikanten waren blij als ze even konden uitblazen. Ook in Lendelede, waar Hubert Ameye trouwde, hadden we het nog voor het zeggen en het zingen tot laat in de nacht, evengoed als bij het feest van Roland Decaluwé en Ann Sercu in het Beverse Fonteintje. Maar daarna gingen we een andere koers varen. We voelden ons een beetje verloren op dergelijke huwelijksfeesten. Nog even dapper gingen we de trouwmis zingen en een paar glazen drinken op de receptie, maar voor de rest van de dag schaarden we ons dan omheen de kaarttafel. Jaja, ook zangers worden oud. Als we eerlijk willen zijn, moeten we toegeven dat de oorzaak niet alleen bij de snerpende orkestmuziek ligt.

Och, wanneer we het zo achteraf bekijken, zien we dat het alles in elkaar past als de stukjes van een legpuzzel. De steeds groter wordende afwezigheid bij de herhalingen. Het onvermogen om nog een aantrekkelijke avond-met-eigen-krachten op te bouwen. De heimelijke afkeer voor moderne trouwfeesten. Het luwend geweld van onze jaarlijkse teerfeesten.
Het viel niet te ontkennen: het koor was aan het verouderen. Als er niet spoedig ingegrepen zou worden, zou het een zielige dood sterven.

't Veerhuis nodigt Gilbert Deketele uit Beveren-Leie uit

"Kansen creëren door de ander te leren ontdekken"
't Veerhuis, een plek waar mensen mensen beluisteren, nodigt Gilbert Deketele uit Beveren-Leie uit op zaterdag 23 maart 2019 om 16.00. Hij is nu verpleegkundige-zingevingswerker (op rust) en spreekt over hoe wij anderen kunnen benaderen in hun anders-zijn.
Gilbert Deketele werkte zijn hele loopbaan in het ziekenhuis... Eerst als verpleegkundige, en nadien in de dienst zingeving en spiritualiteit waar hij zowel gewone ziekenhuispatiënten, palliatieve en psychiatrische patiënten begeleidde.

"Iedereen van ons leeft voor een stuk in een eigen wereld", stelt hij, "en is op zoek naar veiligheid." Daarin past de ander geregeld niet goed, of alvast niet altijd: "Wij zien de ander soms even als een hulp, maar heel vaak als een bedreiging. Maar misschien is dat beeld van die andere vertekend en beoordelen we hem of haar te veel met onze eigen subjectieve middelen." Gilbert Deketele pleit voor een andere, warmere en meer realistische kijk op die andere...

Zijn laatste opdracht heeft hem zo geboeid dat hij ook nu nog, na zijn loopbaan, in het kader van het Veerhuis, wekelijks mensen ontmoet in het Baggaertshof, iedere donderdag van 16 tot 18 uur.

't Veerhuis heet u welkom op zaterdag 23 maart vanaf 15.30 uur in het Damiaancentrum (Aalbeeksesteenweg 13), 8500 Kortrijk.
De voordracht begint om 16.00 uur en eindigt rond 17.30 uur. Nadien en vooraf is er ruimte voor contact.
Toegang gratis, maar graag een seintje als u komt: jan.glorieux@skynet.be.
Meer weten over 't Veerhuis klik hier.

Waregem groeit
Groot-Waregem telde op 1-1-2018 (*38.104) inwoners, 239 meer dan in 2017.
Het afgelopen jaar is er terug een groei van 157 personen en komt het aantal inwoners in groot Waregem op 1-1-2019 op 38.261.
Waregem telt (*23.711) nu 23.759 inwoners. Beveren-Leie (*5.300) nu (5.322), Sint-Eloois-Vijve (*3.851) nu 3950, Desselgem (*5.242) nu 5.230.
*= Aantal inwoners op 1-1-2018

Groei en bloei van het Beverse St. Gregoriuskoor (deel 10)
De periode 1957 - I967
Het leven gaat verder.
We hadden meester Stevens verloren, maar het leven moest verder gaan. Nooit blijft de wereld stilstaan, hoe groot de schokken ook zijn die opgevangen moeten worden. Gentiel Callewaert was dus definitief onze dirigent geworden. Een jonge kerel toen nog die Gentiel. De jongste ongeveer van het ganse koor. Gemakkelijk zal hij het wel niet gehad hebben toen. Voor bijna allen was Jozef Stevens de "meester" geweest. Gentiel Callewaert daarentegen was de "kameraad" . Gewoon soldaat, uit de rangen naar voor getreden. We vermoeden dat die kameraadschap hem heeft gesteund in zijn beginperiode.

Al spoedig bleek dat hij inzake werkkracht en inzicht voor zijn oude onderwijzer niet moest onderdoen. Op verbluffend korte tijd had hij de knepen van het vak onder de knie. Zijn jongensachtige verlegenheid week dan ook algauw voor mannelijk zelfvertrouwen.

Op het koor zelf werkte zijn persoonlijke ontplooiing in als een opkikker. We hadden ons onzeker gevoeld. Zo jong nog! Nauwelijks de studentenbroek ontwassen. Zal hij het halen? Toen hij het haalde met glans, werden we geestdriftig. Zie je wel! Ze krijgen er ons niet onder. Vooruit mannen!
Er werd hard gewerkt in die jaren. Zeer hard. Niet enkel bij het mannenkoor. Meester Callewaert had Jozef Stevens' voorliefde voor kinderstemmen overgeërfd. Hij wilde die sopraantjes echter liefst niet bij de uitvoering van meerstemmige missen betrekken. Die vogels gingen nu te vroeg vliegen naar de middelbare school. Voor het koor waren ze dan zo goed als verloren. Anders maakte hij echter ruim gebruik van kinderstemmen. Kerstliederen, gregoriaanse voorzang, en zo meer.

Op het einde van de vijftiger jaren kregen we ook in Beveren een middernachtmis op Kerstdag. Eindelijk. Het had nogal wat voeten in de aarde gehad. Bij pastoor De Visscher moesten we met dit voorstel helemaal niet komen aandraven en ook pastoor Deltour was er aanvankelijk niet al te happig naar. De karig bezette stoelen in de vroegmis op Kerstdag deden het tenslotte. Is dat geen zonde, mijnheer Pastoor? Wij doen ons best om een kerstprogramma te brengen dat er wezen mag en zie eens! Hoeveel mensen heb je nog in de vroegmis? Die gaan elders, mijnheer Pastoor. Die gaan naar een middernachtmis. Pastoor Deltour gaf zich gewonnen. Beveren zou voortaan ook zijn middernachtmis hebben. Hier voor ons ligt het kerstprogramma van het jaar I959. Een gestencild blaadje. Niet veel sieraad aan. Maar het is een kostbare getuige. Zo zouden we er meer moeten hebben. Het was de driestemmige “Missa in honorem Sancti Adalberti" van Elbert Franssen die toen werd uitgevoerd. Een van de moeilijkste missen die we ooit hebben aangeleerd. Maar mooi als een sprookje. Beierend als klokkenspel. Als Gentiel Callewaert in één mis bewezen heeft dat hij een bekwaam dirigent geworden was, het wel in deze geweest. Het onophoudelijk aanzwellen en sterven, het in- en uitvallen der verschillende stemmen, moet het uiterste van zijn aandacht gevergd hebben.
Op Kerstdag I960 pakten we uit met onze zogezegde "Franse mis" Een driestemmig stuk, gekomponeerd door een zekere Dirickx. Pas¬toor Deltour had een met de hand geschreven eksemplaar ervan gevonden in de nagelaten paperassen van zijn voorganger en koster Nolf had toen met engelengeduld het handschrift ontcijferd en op stencil gezet. Een mooie mis. Gracieus en vleiend van melodie. Niet vreemd dus dat ze bij ons de "Franse mis" geheten werd.
Op Kerstmis I96I werd teruggegrepen naar de tweestemmige "Missa Quarta" van Alfons Hoortgat en in I962 was het weer de beurt aan de "Missa in honorem Sancti Adalberti". Ondertussen echter hadden koster Nolf en dirigent Callewaert er iets nieuws op gevonden om de feestelijkheid omheen de middernachtmis nog verder op te voeren. Beroep werd gedaan op een paar koper- en strijkinstrunenten. Het "Gloria schalt gans het Eden" klonk door de kerk als een bazuinstoot. De bazuinstoot die de opening van een glansrijke plechtigheid aankondigt.
Op het kerstprogramma van het jaar I961 zijn enkele namen van sopraans aangetekend. Waarom ze niet even vermelden hier. Patrick Mauws zong toen het "Adeste Fideles". Hij had een prachtige stem die Patrick. Verders werden ook nog solonummers gezongen door Willy Kindts, Patrick Lateur, Carlos Meersman, Herman Mestdagh, Johan Pieters, Christ Coussement, Roland Lavens en Johnny Vanderheeren.

Och, we wilden maar dat we hier de namen van al de sopraans konden optekenen die ooit in het Beverse koor gezongen hebben. Maar dit is onbegonnen werk. Het zijn er tientallen en tientallen geweest en volledig zouden we toch nooit kunnen zijn. Beter dan maar er niet aan te beginnen. Wie ze ook zijn echter, we groeten ze met warme genegenheid. Ook zij maken deel uit van onze grote zangersfamilie. Ondertussen kunnen we ook nog eens kijken hoe het mannenkoor ervoor stond in I961. Er is een ledenlijst uit die tijd bewaard. Zie maar:
Hubert Ameye, Gentiel Callewaert, Roland Decaluwe, Michel Debrouwere, Marcel Desmet, Marcel Himpe, Arthur Kerkhove, Jaak Meersman, André Ostijn, André Nolf, Arseen Roobroeck, Eric Sabbe, Willy Stevens, Lucien Vancraeynest, André Vandermeiren, Germain Vandorpe (Gentstraat), Godfried Vandevoorde, Paul Vercruysse, Lucien Vereecke, Hubert Velghe, Robert Meersman, Lucien Meersman.
Weerom waren dus enkele nieuwe namen opgedoken. En dat was broodnodig. Heel wat oude vrienden immers konden er niet langer meer bij zijn. Wie oplettend toekijkt, ziet dat er in het koor altijd een druk komen en gaan geweest is omheen een kern die vast aaneengesnoerd bleef.

Och, dat gedurig veranderen is heel natuurlijk tenslotte. Weet een mens ooit waar hij in zijn leven zal belanden? De ene verhuist. De andere krijgt nieuwe levensvoorwaarden voor de voeten geschoven. En zo gaat het verder. Er zijn duizend en één zaken die een mens van zijn liefhebberij kunnen aftrekken. Haar, hoe het ook zij, als je ergens een oud-zanger ontmoet dan spreekt hij altijd met weemoed over de goede dagen van weleer.
Tot zover hebben we enkel gesproken over uitvoeringen op Kerstmis. Het is echter duidelijk dat ons koor ook bij andere kerkelijke feesten naar buiten kwam. Evengoed als vroeger trouwens. Pasen, Pinksteren, de Ommegang, de Kermis, Allerheiligen, het waren allemaal dagen waarop de Bevernaars vragend zouden opgekeken hebben als we niet met iets speciaals uitpakten.
Met die kerkelijke feesten was de kous nog niet afgebreid. De mensen gingen meer en meer beroep doen op ons. Ze hielden van hun koor en pakten er graag mee uit tegenover vrienden en kennissen. Sommigen hadden er wel een paar duiten voor over om ons bij bijzondere gelegenheden te laten optreden in de kerk. Zo hebben we in het jaar I963 gezongen bij het gouden huwelijksjubileum van Achiel en Euphrasie Vancraeynest.

Dat eigenste jaar ook hebben we voor het eerst de Sint-Jozefsmis opgeluisterd voor de Interlin. Ook voor huwelijksmissen werden we gevraagd. In I965 zongen we bij het huwelijk van Lieva Rigolle. De eerste van een reeks die ondertussen reeds behoorlijk lang geworden is.
Het bracht allemaal zaad in het bakje. En is er nu iets wat een kas broodnodiger heeft? Natuurlijk dat we niet altijd met onze rekening klaar stonden. Je kan toch geen geld vragen voor het zingen van een eremis bijvoorbeeld. Neenee, we weten nog wel iet of wat hoe het in de wereld hoort. Ook bij een zanger die huwt moet je niet pogen de duiten uit zijn zak te persen. Maar bierbonnetjes hebben we nooit afgeslagen. Nogal duidelijk. Je moet toch niet katolieker willen wezen dan de paus zelf.

In het jaar I963 zijn we ook eens de hoogmis gaan zingen in de Pius X kerk te Kortrijk. We hebben er een beste indruk van bewaard. Een sobere kerk, niet te groot, en met een akoestiek als in een koncertzaal. Het waren hoofdzakelijk latijnse motetten die we daar brachten. 0 salutaris hostia, Panis angelicus, en dergelijke meer. Om het eigene der mis hoefden we ons niet te bekommeren. De pastoor daar vond dat niet onontbeerlijk. Op de terugweg zijn we daarna nog een serenade gaan brengen aan Paul Decavel en Lieve Vandorpe. Twee jonge Bevernaars, verwant aan de helft van het koor, die toen in Kuurne woonden. Steeds hebben die twee met ogen groot van heimwee naar hun geboortedorp teruggeblikt. Ze beleefden deugd aan ons optreden. Dat zagen we genoeg. Hun middagdutje hebben ze er echter bij ingeschoten toen. Je kan zangers in je huis halen als je daar lust toe hebt. Wanneer je ze echter kwijtraakt, is een andere zaak.

De wereld verandert.
Sinds de laatste Wereldoorlog is onze samenleving op een stroom gaan lijken die al sneller en sneller aan het vlieten is. We zitten er midden in en we worden meegesleurd. Je kan tegenwor-stelen. Natuurlijk. Je kan zelfs trachten tegen stroom in te zwemmen. Maar dan spat het schuim je om de oren en slaan de golven je in het gezicht. Je raakt vermoeid en uitgeput en meedrijven doe je toch. Zo is dat nu geworden. Een stroomversnelling. Niemand weet waar die ophouden zal. Ook de Kerk kwam in die vloed terecht. De "rots in de branding" deed het niet meer. Een aftands beeld dat niet langer door werkelijkheid werd gedekt. Het bleek immers dat het godsvolk niet veilig op een enorm steenblok zit, maar dat het op tocht is naar onbekende verten, God tegemoet. In de Kerk werd de klemtoon verlegd van de hierarchie naar dat pelgrimerende volk. Het werd zelfs duidelijk dat dit volk de werkelijke Kerk is. Datgene waar het eigenlijk om begonnen is.
Dat alles had zijn gevolgen. Ook in Beveren. Gedaan dus met de latijnse gebeden waar enkel de pastoor en de dokter en de apoteker iets van begrepen. Gedaan ook met de missen waarin de priester het volk zijn rug toekeerde en angstvallig het altaar afschutte. Kristus kwam weer terug onder het volk. De belemmeringen tussen Hem en de zijnen werden opgeheven.
Begin I965 werd ons altaar naar de kerkgaande menigte toegedraaid. Daarmee werd volledig duidelijk dat ook wij aan de Tafel genodigd waren. De gebeden en lezingen werden in het nederlands gehouden. Het waren afschuwelijke vertalingen nog wel, maar we begrepen er toch reeds iets van.

Ook de zangers werden een pelgrimerend volk in dat jaar I965. Onze tocht was echter niet zo bijster groot. Hij begon op het dokzaal achterin de kerk en eindigde vlak voor het altaar van Sint-Jan. Ons harmonium voerden we mee zoals eertijds de Israelieten hun Arke des Verbonds. Voor dat altaar was onze plaats voortaan. Het volk zong nu immers mee en wij waren voorzangers geworden. En betaamt het dat een voorzanger achteraan zit? Er moet orde zijn in de zaken.
Aanvankelijk werden zo nog gregoriaanse missen gezongen, terwijl nederlandse psalmen stilaan hun intrede deden. Allengerhand echter verdrong de moedertaal het laatste restje latijn. Ook de gregoriaanse missen gingen tot de folklore behoren. Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Benedictus, Agnus Dei, we hoorden het allemaal slechts sporadisch meer. Je kan het jammer vinden. Schatten door eeuwen en eeuwen op elkaar gestapeld, werden zo met zorgeloze hand opzij geschoven. In plaats daarvan kwamen allerhande leuke deuntjes, die in de volksgunst klommen en daalden als moderne hits op een platenparade. Het was echter onafwendbaar geworden. Jarenlang was men tè stroef geweest. De waterketel kookte over. Elk beijverde zich om zich zover mogelijk van het oude te distanciëren. De pelgrimstocht gaat echter verder. Veel van wat we thans aanbidden zal onder de voortschrijdende voeten tot gruis vertrapt worden. Enkele parels zullen overblijven. Enkele parels. En staat er niet ergens in een parabel dat je alles verkoopt voor een enkele kostbare parel?

De zangers zijn ietwat onzeker geweest in die omschakeling van latijn naar de moedertaal en van koorzang naar massazang. Och, begrijpelijk is het wel. Ze waren opgegroeid in een traditie die nu zonder veel omhaal in elkaar werd geknokt. Ook hun hoge troon achterin de kerk schoten ze erbij in. Ze zaten thans vooraan te kijk. Onder het waakzaam oog van onze stroeve patroonheilige, Sint-Jan. Gedaan met de heimelijke dutjes tijdens een langdradige preek. Lang heeft die aarzeling echter niet geduurd. Met verbeten energie wisten koster Nolf en dirigent Callewaert de koorleden duidelijk te maken dat hun opdracht niet ineengeschrompeld was tot een peulschilletje. Dat de ganse kerk nu meezong? Prima! Maar wij bleven toch voorzangers zeker? En wie beter dan wij konden het volk leren zingen? We begrepen het. We gingen weer resoluut omheen het harmonium post vatten en stuwden de kerkgaande menigte vooruit. Onder ons impuls werd de kerk van Beveren een zingende gemeenschap. Latijnse gezangen eerst nederlandse daarna. Het werd een heel repertorium.

Op de hoogdagen bleven we echter teruggrijpen naar de oude meerstemmige missen. Dan zaten de mensen stil op hun stoel en genoten. Net als vroeger. Ze hadden thans waar voor hun geld. Kijk- en klankspel was het nu geworden. Langzamerhand echter kwam er sleet op het koor. Langzamerhand en verraderlijk. Onmiskenbaar echter voor wie nauwkeuriger toekeek. Verscheidene zangers begonnen weg te blijven uit de herhalingen. Televisie? Te druk gezelschapsleven? Wie zal het zeggen! Het ergste was dat er geen nieuwe kandidaten meer werden gevonden om de leemten te vullen. Vooral de tenorpartij brokkelde af. Tenorstemmen waren blijkbaar zo zeldzaam geworden als witte raven. De verhouding was verbroken.
In het jaar 1967 heeft Gentiel Callewaert meer dan eens mismoedig het hoofd geschud en gezucht dat de liefhebberij eruit was. En toch weet ik een redmiddel, zei hij, toch! Bestaat de parochie niet voor de helft uit vrouwen en kunnen vrouwen niet evengoed zingen als mannen? We bezagen hem wantrouwend. Vrouwen? Wat moeten we daarmee aanvangen in het koor? We hebben niets tegen vrouwen, helemaal niets, maar .......
Daar bleef het voorlopig bij. Nieuwe ideeën moeten eerst gaar sudderen. Kort daarna echter gebeurde iets. Gentiel Callewaert drilde een vrouwenkoortje om een K.A.V.-feest op te luisteren en daar ging de bal voorgoed aan het rollen. Dat vertellen we echter verder.

Op zoek naar inkomsten.
Je mag op je hoofd of op je voeten staan, uit een kas kan je nooit meer halen dan erin steekt. Een wet waaraan niet te tornen valt. Die ijzeren wet verplichtte ons, ook na 1956, bij tijd en wijle uit onze schelp te komen om aan wat centen te geraken. Reeds in het genoemde jaar I956 hadden we het zangspel "Smidje Smee" voorbereid. Het was een olijk stuk. De volkse wijsjes lagen er met kwistige hand in uitgestrooid. We zouden het spelen in de zaal van het Klooster op de eerste zondag van december. Toen overleed meester Stevens en van spelen op die zondag was natuurlijk geen sprake. We zouden de rouw om onze vroegere dirigent op flagrante wijze geschonden hebben.
De uitvoering werd verschoven naar 7 februari I957. Het werd een groot sukses toen. Joris Uyttenhove speelde de rol van zijn leven als baarlijke Satan, terwijl Jozef Lagaisse goud waard was als het olijke Smidje Smee. Er was een netto overschot van ongeveer zesduizend frank. In februari I958 hadden we een avond samen met het koor van het Waregemse H.-Hartkollege. Er was tamelijk veel belangstelling, maar onze gasten uit Waregem gingen met de grootste winst lopen. De juiste formule was het alleszins niet om onze kas bij te werken.

Op 15 februari van het jaar I959 waagden we het nog eens met eigen krachten. De grote opkomst uit de gloriedagen was er echter niet meer. Blijkbaar was het stramien glad versleten. Jammer, want op dat stramien hadden we borduurwerk gemaakt dat aardig wat duiten in het zakje bracht. Ach, de kruik gaat zolang te water tot ze breekt. Maar ons deel uit die kruik hadden we inmiddels toch ruimschoots gekregen. Daarna hebben we er wijselijk een tijdje mee opgehouden. We hadden nu ook iets meer inkomsten uit andere bronnen en voor de rest zaaiden we maar naar de zak.

Begin I964 stond het licht andermaal op rood. Hel blekkerend rood dit keer. Robert Meersman kwam ons met gefronste wenkbrauwen vertellen dat hij van zijn eigen geld had moeten bijpassen om de rekeningen van het koor te betalen. We waren failliet op dat ogenblik. Schandelijk failliet! We zaten er een poosje verslagen bij toen. Niemand die een woord sprakt tenzij dan om een nieuwe pint te vragen. Tot er ons plots een licht opging. Hé zeg, waren er geen gemeente-raadsverkiezingen in oktober dat jaar? En als we nu eens een zangfeest gingen geven op de zondag vlak voor de verkiezingen? De dorpspolitiekers zouden erop afkomen als wespen op een rijpe peer. Zoveel was zeker. En zuinig zouden ze wel niet wezen.
Zo geschiedde. Op 4 oktober I964 hielden we een “Muzikale Ontmoeting in Driekwartmaat ". De zaal van het Fonteintje liep bomvol. Onze "vroede vaderen-in-spe " waren er allemaal. Van de eerste tot de laatste. En krenterig waren ze niet. Dat moet ter hunner ere gezegd. De verkiezingen hebben ons gered toen. Met fier opgeheven hoofd mochten we weer vooraan in de kerk gaan zingen.
Onze schulden waren betaald en onze kas verkeerde opnieuw in goeden doen.

Okra Petanqueclub Beveren-Leie
Op 27 februari ging de derde reguliere speeldag door. 
Een uitzonderlijk mooie dag met een thermometer die 18 graden aanwees.
Deze zonnige woensdag bracht 52 spelers op de been. 
Velen onder hen profiteerden ervan om de voorronde van de bekercompetitie te spelen.
Reeds 15 van de 26 duo's hebben reeds hun eerste voorronde achter de rug.
De club mocht ook een nieuw lid inschrijven en heet Norbert Pappijn van harte welkom en wenst hem veel speelgenot.
De voorlopige stand: 

Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten	Procent		Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten	Procent
1	Decabooter Dirk	9	8	54	100%		31	Debaere Leon	9	4	-7	44,44%
2	Devlaminck Eric	9	7	62	77,78%		32	Marie-Jeanne Decraemer	9	4	-18	44,44%
3	Meersman Rik	9	7	48	77,78%		33	Villers Etienne	9	4	-21	44,44%
4	Declerck Willy	9	7	45	77,78%		34	Demeyer Urbain	9	4	-23	44,44%
5	Vercautere Greet	9	7	37	77,78%		35	Desmet Jozef	9	4	-29	44,44%
6	Deboutte Eddy	9	7	30	77,78%		36	Cnudde Christine	6	3	-9	50,00%
7	Debaere Hilde	9	6	43	66,67%		37	Vandenabeele Gerda	9	3	-13	33,33%
8	Dewilde Lea	9	6	37	66,67%		38	Dewilde Christiane	6	3	-13	50,00%
9	Verkaemer Carlos	9	6	22	66,67%		39	Agon Walter	9	3	-15	33,33%
10	Devos Andre	9	6	18	66,67%		40	Vuylsteke Herman	9	3	-25	33,33%
11	Vanhoutte Sylvere	9	6	16	66,67%		41	Sabbe Linda	6	3	-25	50,00%
12	Vansteenkiste Jonius	9	6	5	66,67%		42	Pollie Josyane	9	3	-28	33,33%
13	Berton Bernard	9	5	22	55,56%		43	Follens Marc	9	3	-28	33,33%
14	Iacopucci Robert	9	5	15	55,56%		44	Simenon Pierre	9	3	-51	33,33%
15	Rommens Claude	9	5	14	55,56%		45	Benoit Martine	3	2	16	66,67%
16	Tijtgat Jan	9	5	12	55,56%		46	Verschaeve Mieke	6	2	-16	33,33%
17	D'Hont Robert	9	5	12	55,56%		47	Meersman Jan	6	2	-28	33,33%
18	Vancolenberghe Rita	9	5	9	55,56%		48	Dejan Magda	9	2	-30	22,22%
19	Balduck Jan	9	5	7	55,56%		49	Colle Rita	9	2	-38	22,22%
20	Vervaecke John	9	5	7	55,56%		50	Goethals Marysia	9	2	-64	22,22%
21	Huysentruyt Jozef	9	5	6	55,56%		51	Papijn Norbert	3	1	2	33,33%
22	Cnockaert Rosa	9	5	5	55,56%		52	Verhulst Monique	3	1	-11	33,33%
23	Vuylsteke Eric	9	5	-4	55,56%		53	Desmet Eric	6	1	-15	16,67%
24	Declerck Andre	9	4	18	44,44%		54	Vanderstraeten Marcel	6	1	-36	16,67%
25	Minjauw Yvan	9	4	12	44,44%		55	Decavele Luc	9	1	-38	11,11%
26	De Praetere Frans	9	4	8	44,44%		56	Bostoen Johny	0	0	0	0,00%
27	Beysen Eric	9	4	6	44,44%		57	Desmet Mieke	0	0	0	0,00%
28	Sabbe Rita	6	4	4	66,67%		58	Albers Francine	0	0	0	0,00%
29	Lietaert Andre	9	4	-6	44,44%
30	Goesaert Christiane	9	4	-7	44,44%

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 9)
Het zeer bewogen jaar I956.
Een bui die opsteekt uit een onverwachte hoek kan je verrassen. De regen vlaagt je in het aangezicht voor je erop verdacht bent. Zo ongeveer overviel ons ook de tijding van meester Stevens ziekte. Totaal onverwacht. We stonden met enkelen aan het kerk¬portaal. Een paradijselijke avond, herinneren we ons nog. We zouden herhalen voor het Pinksterfeest. Meester Stevens komt niet, wist iemand, hij is ziek. - Ziek? Kom nou! Erg zal het wel niet wezen. Stevens en ziekte. Hoe rijm je dat te zaam !

Het was echter wél te rijmen. En beter dan ons lief was. Toen de koster kwam vernamen we het. Geen sprake van dat de meester erbij zou zijn op Pinksteren. Het kon maanden duren. Misschien. Wie weet? - De koster schudde het hoofd en haalde hulpeloos de schouders op. We stonden er verslagen bij. Geen mens die er toen aan dacht echter dat het zo fataal zou aflopen. Een paar maanden rust, meenden we, en de meester zou wel weer de oude wezen. Hij was taai als welster. Maar ons koor intussen! En de mis die moest gezongen worden op Pinksteren! 
Aarzelend bekeken we elkaar. Voorlopig moest iemand anders Jozef Stevens' taak overnemen. Dat was duidelijk. Maar wie? Wie durfde het aan de leiding van zo een koor op zich te nemen?

Sinds een paar jaar was de jonge onderwijzer, Gentiel Callewaert lid van het koor geworden. Een beste jongen die Gentiel. Een beetje stil. Nog wat onwennig tussen al die ouderen. Maar had hij geen notenleer gestudeerd in Torhout? Was hij geen spelend lid van de fanfare en moest je daarvoor ook niet een beetje muziek kennen? Nee, nu we het eens goed bekeken, zo gek zou het nog niet zijn als hij het eens wilde proberen.

Gentiel nam het aan. We waren hem dankbaar, want hij hielp het koor uit de slop. Op Pinksteren werd de tweestemmige “' Missa Te Deum Laudamus" van Perosi gezongen. Die mis stelde aan een dirigent niet al te veel eisen. Op de Kermis echter stond reeds de " Missa Secunda" van Moortgat op het programma. En dat was een ander paar mouwen. De dirigent moest daar wél met al zijn zinnen bij zijn.
Toen de laatste akkoorden verklanken waren, wisten we echter dat we een volwaardig dirigent gevonden hadden. Met die mis was Gentiel Callewaert voor een zeer kritieke jury verschenen en hij was geslaagd summa cum laude.
Het was die kermismiddag later dan gewoonlijk toen we huiswaarts trokken. Het ging niet goed ondertussen met meester Stevens. Helemaal niet goed. Hij was in Leuven geweest en had er een heelkundige bewerking ondergaan. Veel hoop was er echter niet meer. Dat voelden we wel. Toch had die dokterstussenkomst hem wat opgeknapt. En zo kwam het dat hij zijn laatste grote feest bij de zangers heeft kunnen meevieren. Maar hij was toen reeds een getekend man. Het sneed ons door het hart.

Die 21 september I956 was een grote dag voor het Sint-Gregoriuskoor.
Drie leden hadden vanwege Mgr. De Smedt het zilveren Kruis van de H.Donatianus ontvangen omwille van hun trouwe dienst in de kerk.
Arthur Kerkhove vijf en dertig jaar zanger. André Nolf dertig jaar koster. Jozef Stevens vijf en twintig jaar koordirigent. (foto hiernaast)
Weken te voor reeds hadden we die dag voorbereid. Pastoor Deltour was onze bondgenoot. Liederen werden aangeleerd om het feest op te luisteren en er werden steunkaarten verkocht om aan de nodige fondsen te geraken.
We wilden er iets van maken waarin al onze vreugde en al onze dankbaarheid te stralen lag.

Het was een blijde dag.
Een hoogmis met veel volk, een receptie ten gemeentehuize, en dan tot in de late avond een feesttafel die slechts verlaten werd om de lont aan lach en lied te steken. Het gastvrije huis van André en Lieske Vandermeiren gonsde als een bijenkorf. Er werd een foto genomen op die dag. Natuurlijk.
Even kijken wie er toen bij waren? Zie maar:

Na het feest stonden we weer voor de werkelijkheid. In zijn huis aan de Kleine Heerweg schreed Jozef Stevens langzaam naar het einde toe.
Vijf en twintig jaar lang was hij met onze koster het hart van de zangvereniging geweest. Nu was het gedaan. Onherroepelijk. Zoiets laat je niet los.
Hij overleed op 2 december van het jaar I956. Vier dagen later werd hij ten grave gedragen. Zelden hebben we met zoveel ingehouden ontroering het Reguiem gezongen. We deden het voor hem en we deden het onbewust ook voor de lange periode koorleven die achter ons lag. Met hem was ze de eeuwigheid ingewenteld.

Rummikubclub Okra Beveren-Leie
De vierde speeldag die doorging op 26 februari bracht 47 spelers naar OC De Kernelle.
De voorlopige stand ziet er als volgt uit: 

Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten		Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten
1	Linda Sabbe	16	10	882		26	Marysia Goethals	16	4	-39
2	Claudine Demeulemeester	16	9	626		27	Viviane Dekiere	16	4	-60
3	Lea Dewilde	16	7	329		28	Regine Verloof	16	4	-142
4	Andre Lietaert	16	7	306		29	Herna Vanhoutte	16	4	-186
5	Robert Iacopucci	16	7	242		30	Germain Devlaeminck	16	4	-229
6	Jeanine Vanderbrugghe	12	6	598		31	Francine Albers	12	3	-3
7	Rita Deconinck	16	6	499		32	Luc Decavele	16	3	-85
8	Gerda Vandenabeele	16	6	238		33	Dorine Kints	15	3	-86
9	Eric Vuylsteke	16	6	185		34	Mieke Verschaeve	15	3	-87
10	Carlos Verkaemer	16	6	168		35	Rosa Vanoverschelde	16	3	-95
11	Christiane Goesaert	16	6	25		36	Ronny Roobroek	16	3	-113
12	Linda Maes	16	6	8		37	Christine Vanhoutteghem	16	3	-159
13	Josyane Pollie	16	6	0		38	Monique Blauwblomme	8	2	-3
14	Pieter Simonin	16	5	409		39	Christa Demeyer	12	2	-116
15	Martine Benoit	10	5	299		40	Eric Tack	16	2	-188
16	Bernadette Devos	16	5	180		41	Claire Debrabandere	16	2	-268
17	Dirk Decabooter	16	5	97		42	Francine De Vliegher	14	2	-337
18	Hilde Soens	16	5	45		43	Paulette Vercautere	16	2	-450
19	Rita Sabbe	16	4	83		44	Rosane Desmet	16	2	-467
20	Jan Tijtgat	12	4	81		45	Christine Cnudde	12	1	17
21	Bernice Manhaeghe	16	4	76		46	Greet Vercautere	8	1	-124
22	Liliane Defeyter	16	4	70		47	Luc Vandenberghe	12	1	-181
23	Rosa Cnockaert	16	4	52		48	Nicole Demeyer	16	1	-218
24	John Vervaecke	16	4	17		49	Odette Desmet	16	1	-223
25	Christiane Dewilde	12	4	-28		50	Johan Hooghe	16	1	-270
						51	Jenny Demeulemeester	16	0	-305
						52	Monique Verhulst	12	0	-336
						53	Agnes Dutoit	12	0	-378

Hoedenshow in vrije basisschool
De peuters en kleuters uit de vrije basisschool Beveren-Leie liepen op vrijdag 1 maart over de catwalk. Samen met hun juffen hadden ze hun creativiteit de vrije loop gelaten en een hoed gemaakt. Ouders en grootouders waren welkom om hun pagadder te zien paraderen over de catwalk die er fier als een gieter hun creatief werk showden. De hoedenshow werd afgesloten met een liedje en dansje.

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 8)
Op de bruiloft van Kana.
Kerkzangers kunnen devoot doen als ze 's Heren lof bezingen. Geen mens die dit niet in de gaten heeft. Het is echter duidelijk dat ook een kerkzangersoog met welgevallen kan rusten op een pront maagdeke. Spreken sommige gewijde gezangen immers zelf niet van bevalligheid die verleidelijk kan lokken op meisjeslippen? Diffusa est gratia in labilis tuis. Het liegt er niet om.

Ook de leden van het Sint-Gregoriuskoor lieten zich in die aangelegenheid niet kennen. Ze vrijden en trouwden als hun tijd daarvoor gekomen was. Sommige van die bruiloften staan ons nog fris voor de geest. Alsof het pas gisteren gebeurd ware. Zo het huwelijk van Robert Meersman en Mariette Opsomer, in het jaar I946. Het trouwfeest ging door ten huize van de bruid. 's Avonds waren we erbij met een hele delegàtie. Zo een bruiloften kennen ze nu niet meer. Zingen en dansen en spelletjes doen. En geen een die zich afzijdig mocht houden of hij kreeg een verbolgen meester Stevens op de nek.

Robert en Mariette waren de eersten die het waagden in de naoorlogse periode. Velen hebben daarna nog hun voorbeeld gevolgd. Jaak Meersman in I948, Marcel Himpe en Marcel Vancompercolle in I952, André Ostijn in I951 , Lucien Meersman in I954 , Arseen Roobroeck in I955 , Michel Defreyne in I956. Mogelijks werden hier nog namen vergeten. Och, neem het ons niet kwalijk. Onze memorie begint zo zoetjesaan de afmetingen te krijgen van een konijnenstaartje. En dat is niet veel.

De huwelijksfeesten die ons uit die periode het allerbest bijbleven, zijn die van André Ostijn met Marie-José Coucke, Lucien Meersman met Nelly Roose en Arseen Roobroeck met Noella Taelman. Niet dat de andere daarom minder waren. God nee! Maar aan deze drie zijn toch speciale herinneringen verbonden.

De bruid van André Ostijn woonde op de Ginste, een parochie van Oost-Rozebeke. Het feest ging door op de ouderlijke hoeve aldaar.
Zo een feest op een hoeve is natuurlijk altijd iets speciaals. Breughel had er moeten bij zijn die keer. Hij zou er zijn werk gehad hebben. Het koor heeft daar zijn duivels ontbonden zoals nooit te voren misschien. Grappen en liedjes en koorzang. Het tuimelde door elkaar in een bruisende lawine. En ondertussen eten en drinken tot de dageraad reeds in de lucht zat. Enkele zangers hadden daarna nog genoeg fut over om de vroegmis te helpen zingen in de kapel van de Ginste. Zouden ze dat nu nog kunnen ? Vraagteken!

En meer dan één. Lucien Meersman en Nelly Roose vierden hun huwelijksfeest in "Het Gemeentehuis" . Ook daar werd gezongen tot de kelen er hees van werden. Toen het al wat later werd zaten een paar van ons in de kelder op zoek naar iets eetbaars. We zouden juist beginnen aan het overschot van de koeitong, toen Lieske de trap afgedaald kwam. Goedig glimlachte ze. Maar jongens toch, koude koeitong in tomatensaus is toch niets waard! Kom, ik ga dat een beetje opwarmen. Zulke steken mochten de zangers laten vallen bij de waardin uit het Fonteintje. Waren we er thuis of niet ?

Ook het huwelijksfeest van Arseen Roobroeck ging op een hoeve door. Noella immers was een boerendochter uit Deerlijk. De tapkast stond er opgesteld in een schuur en al spoedig hadden we in de omtrek daar onze draai gevonden. Voor er een uur verstreken was, werd de lof van bruid, bruidegom en bier gezongen in een veelheid van tongen en talen. 0ok Robert Vandeplassche klom nog eens op zijn zolder en liet de oude broeken als dreigende schietbuizen aan de hanebalken hangen. In de vroege morgenuren waren nog slechts enkele feestgangers in de ruime boerenkeuken bijeen. Arseen en Noella hadden reeds lang andere oorden opgezocht. In een roerende toespraak troostte Jozef Stevens dan de boerin om het heengaan van haar laatste dochter. We waren stilgevallen. Lichtelijk met bier gekruide weemoed hing in het zwartbezolderde vertrek. Door de ramen sloop het eerste daglicht naar binnen.

Op reis met het koor.
Jarenlang is het traditie geweest dat het koor een reisje maakte. Nooit te ver. Er moest immers ruim tijd wezen om eens af te stappen en in volle gezelligheid een paar glazen te drinken. We gingen voor het eerst op reis in 1946. Het werd een voltreffer. Iets waarin je de speelse aard van meester Stevens erkent en zijn hang om van alles een soort toneel te maken. Het koor op reis gaan? Nou, voor mij niet gelaten! Maar dan niet als brave sulletjes. Iets speciaals moet het wezen. Iets ànders ! Zo ongeveer moet hij het toen gezegd hebben.

En het werd iets anders. Alleen de mannen mochten mee en ze moesten een bolhoed dragen. De reis zou alover Loppem en zijn abdij naar het H. Bloedspel in Brugge gaan. Op de gestelde dag waren ze er allemaal. Ieder had een bolhoed op. Ieder. Behalve één. En die stond voor de keuze: bolhoed halen of thuisblijven. Hij heeft dan wijselijk de vreugde boven de smart verkozen.
Het werd een reis waar de guitigheid aan alle kanten uitgedrupt kwam. Verstomd staarden de voorbijgangers die schare bolhoeden na. Wie mogen dat zijn? Engelsen? Misschien. Maar dan toch een bijzonder galant soort. Zie eens hoe zwierig ze hun hoed afnemen en allen tegelijk buigen als ze iemand groeten. Neenee, stijve Engelsen zijn het beslist niet. Maar wie dan? Jozef Stevens had zijn doel bereikt. Zijn mannen akteerden als op de planken.

Heel wat reizen zijn daarna nog gevolgd in die periode. Naar Holland, naar Dinant, naar Bouillon, naar Meisbroek. We zijn er de tel bij kwijtgeraakt. Maar als die eerste keer werd het nooit meer. Of toch. Eéns. Toen we naar Calais en Duinkerke togen. Ook die reis moet in ieders geheugen blijven hangen zijn.
Weet je het nog? In de warme namiddaguren hadden we ietwat loom door de zonovergoten straten van Calais geslenterd. We hadden een beetje wantrouwig de beroemde "Burgers Van Calais" gemonsterd en we hadden wat glazen wijn gedronken omdat het Frans bier nergens naar smaakte. Kortom, we hadden ons een beetje verveeld. Opeens vonden een paar groepjes zangers elkaar terug in een ruime gelagzaal. Er werd verheugd op het weerzien gedronken en, eer iemand goed wist wat er gebeurde, was meester Stevens op een stoel geklommen, sprak de aanwezige Fransen toe in hun zangerige moedertaal en gaf dan het sein voor "De Lieve Hei" , het lijfstuk van de zanggilde. Trippelend buitelden de speelse akkoorden door de open deur naar buiten. Wandelaars bleven verstomd staan. Wat mocht dat wezen? Een groep zingende mannen en een man die de maat sloeg met een broodmes. Gekken? Maar gek of niet, het moet mooi geweest zijn. De Fransen klapten frenetiek in de handen toen het laatste akkoord verklanken was. Zo was Jozef Stevens. Vol speelse invallen. Guitig. Bijdehand. Nooit kon je met zekerheid zeggen wat hij het volgende ogenblik zou uithalen.

In augustus van het jaar I955 heeft het koor tijdens zo een reis eens de hoogmis gezongen in de kerk van Grobbendonk. Er waren kontakten gelegd tijdens een van de schoolstrijdbetogingen. Vermoedelijk was het de Missa Secunda van Moortgat die daar uitgevoerd werd, maar heel precies weten we het toch niet meer. We stonden een beetje onwennig op het zangerspodium rechts vooraan in die ruime kerk. Zo vlak bij het volk te zingen waren we niet gewend. Moortgats melodieen klommen en daalden echter zwierig onder de statige gewelven. Na de mis knikten de Grobbendonkenaars ons waarderend toe. Het was hun bevallen.
Het is de laatste reis geweest die Jozef Stevens meemaakte en de laatste keer dat hij het koor dirigeerde op vreemde bodem. Wie had dat toen echter kunnen denken?

Bonte avonden.
Op ons eerste teerfeest had het bestuur dus besloten dat ieder zanger een bijdrage zou te betalen krijgen. Vijf frank per maand. Veel was dat heus niet. Je kon in die tijd voor twaalfmaal vijf frank nog wel een etentje krijgen, maar veel lekkere brokken zouden daarbij toch wel niet opgediend worden. Je kon toch ook niet ieder jaar een schaap slachten. En de muziekpartituren dan die moesten gekocht worden en de andere onkosten die zo een vereniging al eens heeft. Neenee, hoe je het dubbeltje ook draaide en keerde, veel kon je met die schamele bijdrage niet uitrichten. Er zou dus ook uit een ander vaatje moeten getapt worden. Dat lag voor de hand. Einde van het jaar I950 organizeerde het koor derhalve een avond met de goochelaar Florimondzo. Een naam die klank had in die tijd. Ook in de koorkas kwam er klank. Vierduizend frank overschot tuimelde erin. Daarmee konden wel een paar eindjes aan elkaar geknoopt worden.
In het jaar I953 zag onze schatbewaarder echter weer ontstellend duidelijk de bodem van zijn geldkoffertje. Andermaal zou ingegrepen moeten worden. We zouden nu echter zelf bonte avonden verzorgen. Hadden we daartoe immers niet de beste wapens in handen die een mens zich maar dromen kan? Zang en muziek en toneel! Welke vereniging had zoveel pijlen op haar boog?

Onze eerste bonte avond ging door op 6 december I953. Een overweldigend sukses! Veel mensen die er niet bij geweest waren wilden het daarna ook wel eens bekijken en daarom werd nog eens opgetreden op I7 januari I954. En nochtans, het was allemaal zo eenvoudig geweest. Wat zang, wat muziek door enkele leden van de fanfare, wat schetsjes, en het boertige toneelstukje "Het Wonderkind “. Veel kunst was er niet aan. Maar het waren mensen van bij ons die optraden voor hun vrienden en kennissen. En dat maakt een enorm verschil. Onderpastoor Myngheer, die de zangers toch niet zo direkt in zijn grote hart droeg, liep dagen daarna nog rond met blauwe plekken op zijn dijen. Zozeer had hij er met zijn machtige handen op gekletst in uitbundige pret.
Er was een zuiver overschot van zevenduizend frank. Zelden werd een gelukkiger schatbewaarder gezien dan juist in die dagen.

Einde I954 zouden we het nog eens wagen. Het ijzer smeden terwijl het nog heet is. Ditmaal traden we op onder het motto: "Bij ons aan de Leieboorden” . Er werd gespeeld op 7 en 2I november. Weer werd het een enorme meevaller. Er viel nu achtduizend frank bij te schrijven in het kasboek.
In het jaar I955 lieten we verstek gaan. We hadden voorlopig onze schaapjes op het droge en waarom ons afsloven om de kas nodeloos te spekken. Nooit zijn we verankerd geweest aan bovenmatig geldbezit. We konden nog altijd zien het volgende jaar.
Het jaar I956 was echter anders dan we ons toen konden voorstellen. Helemaal anders. Zeker, we hadden iets op het getouw staan. We zouden het zangspel "Smidje Smee" brengen. Maar de uitvoering moest verschoven worden. Een zware slag had het koor getroffen. Een slag waaronder het even wankelde.

Ontbijtbuffet bij Gezinsbond Beveren-Leie en Desselgem
Het was op zondagmorgen 3 maart vroeg uit de veren voor het bestuur van de Gezinsbond Beveren-Leie en Desselgem. Ongeacht de voorbereidingen die met deze activiteit gepaard gaan zijn beide besturen zowel op zaterdag als zondag steeds druk in weer in OC ‘t Klokhuis om alles klaar te zetten, vlot te laten verlopen en op te ruimen.

Porseleinen ontbijtbuffet voor de afdeling Beveren-Leie
De afdeling Beveren-Leie organiseerde dit jaar al voor de twintigste keer een uitgebreid ontbijtbuffet. Een porseleinen jubileum dus! Na drie jaar sloot de afdeling van Desselgem zich bij deze activiteit aan. En het mag gezegd, het blijft tot op heden een gesmaakt evenement. Niet minder dan 220 ontbijters vonden de weg naar OC ’t Klokhuis en genoten er van een gezellig en gevarieerd ontbijt.
Voor de kinderen was er nog ontspanning voorzien en konden ze deelnemen aan een dansworkshop, en was er eveneens een grime- en kleurhoek. Aansluitend op het ontbijt kon er nog een vrijblijvende, ontspannen wandeling met het gezin gemaakt worden. En wie niet onmiddellijk zin had om na het ontbijt ook het fruit te verorberen kon het meenemen naar huis, ofwel als een gezonde versnapering voorzien tijdens de wandeling.

.

Op zondagmorgen 3 maart ging het nieuw seizoen van de wielertoeristenclub Leie-Cycling Beveren-Leie van start

Voor de wielertoeristenclub Leie-Cycling begon het nieuw seizoen met een gezamenlijk ontbijt geschonken door de lokaalhouders Heidi en Koen van Taverne ’t Neerhof. De club telt dit jaar 64 leden waarvan vier vrouwen. Naargelang het tempo en de afstand van de ritten zijn er terug 4 categorieën die zich onderscheiden in de A’s, B’s, C’s en de C+.
Dit seizoen staan er 39 ritten op het programma. Het hoofddoel van de club is om dit jaar mooie zondagse ritten uit te stippelen. Enkel voor de C’s en C+ staat er een midweek naar Renesse (NL) op het programma. Voor volgend seizoen staan de Dolomieten terug op het programma. De voorbereidingen daarvan zullen dit seizoen gebeuren.
Voor het eerst deed ook de elektrische fiets zijn intrede. Zo kan de 85-jarige Remi Papijn, mede-oprichter van de club, die vorig jaar een sabbatjaar nam terug aansluiten bij zijn club en zijn geliefkoosde hobby terug beoefenen

.

Prijsuitreiking ‘De gezondste organisatie van Waregem’
De vrije basisschool Beveren-Leie wint brons met groenproject

Op de foto herkennen we v.l.n.r.Johan Himpe (Gezond+), Isabelle Van De Voorde (TVH), Betty Destoop (Femma Waregem-Karmel), Valerie Vervaecke (VBS Beveren-Leie) en Joost Kerkhove (schepen).

Op 28 februari zette het stadsbestuur van Waregem de winnaars en deelnemers van de wedstrijd ‘De gezondste organisatie van Waregem’ in de bloemetjes.
In 2018 organiseerde de adviesraad Waregem wordt Gezonder voor de eerste keer de wedstrijd ‘De gezondste organisatie van Waregem’. Iedere vereniging, school, bedrijf,… uit Waregem kon een project indienen waarin ze aantoonden dat ze specifieke acties hadden opgezet rond één van de 3 jaarthema’s. Deze waren niet-roken, geestelijke gezondheid en bewegen.

Maar liefst 16 Waregemse organisaties dienden een project in en maakten kans op de titel van gezondste organisatie van Waregem.
Op 28 februari werden de drie winnaars bekend gemaakt. Naast de titel kregen de 3 winnaars een trofee en een mooie geldprijs in Waregembonnen.
Goud was goed voor 750 euro en ging naar Thermote & Vanhalst, het zilver ging naar Femma Karmel en was 500 euro waard en het brons die 250 euro waard was ging naar de vrije basisschool Beveren-Leie. Naast de drie winnaars werden ook de 13 andere deelnemers op een leuke manier in de kijker gezet. Iedere organisatie die meewerkt aan het welzijn van de Waregemnaar, verdient immers een pluim!

We maakten een korte samenvatting van de prijsuitreiking. Het welkom van schepen Joost Kerkhove en een korte uitleg van Johan Himpe. De genomineerden en finalisten die een woordje uitleg geven over hun deelname, de prijsuitreiking. Dit alles doorspekt met een streepje muziek.

Davidsfondsafdelingen Beveren-Leie - Desselgem

.

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 7)
Bij Pallieter te gast.
Vlaanderen is het land van de jaarlijkse teerfeesten. Uitbarstingen van levensvreugde in de dagelijkse sleur en slenter. En daar Beveren in Vlaanderen ligt..... De Sint-Gregoriusgilde hield haar eerste teerfeest op 23 oktober 1945. Ben je benieuwd waar we die precieze datum vandaan hebben? Uit het eerste kasboek. Robert Meersman heeft het ergens op zijn zolder teruggevonden.

Net negentien man zaten we in "Het Gemeentehuis" aan tafel die keer. Pastoor De Visscher en onderpastoor Liefooghe inbegrepen. Suzanne "uit het Stadhuis" was nog de gastvrouwe toen en de tafel stond opgesteld in de oude vertrouwde gelagzaal. Och, het was geen groots banket. De oorlog was nog maar pas terug in zijn schelp gekropen en alles was schaars. Toch had Jaak Meersman er iets op gevonden om Suzanne's grote vleespot tot aan het randje toe te vullen. Wist hij daar ergens niet een schaap zitten dat hij voor een prikje kon kopen? En is schapebout niet verdomd lekker misschien, als je maar weet hoe hem te bereiden?
En het wàs lekker! We hebben toen schapenvlees met appelspijs gegeten dat je zelfs de dag daarna nog geen putje in onze buik kon duwen. Twee en dertig frank heeft ieder toen voor dat zaakje betaald. Denk eens aan: twee en dertig frank. Wat kun je daar nog voor krijgen de dag van vandaag!
Die avond werd ook beslist dat het koor een bestuur moest hebben. Een echt bestuur zoals de andere treffelijke verenigingen het hadden. Het moest bestaan uit voorzitter, deken, sekretaris en schatbewaarder. Ieder jaar zou het bij geheime stemming herkozen worden. Enkel de schatbewaarder mocht aanblijven tot hij het zelf beu werd. Je kan toch de geldbeurs en de kasboeken niet om de haverklap van de ene hand in de andere gooien, wel? Die eerste verkiezing was een gewichtige aangelegenheid. We voelden ons een beetje als de vaders van een jonge staat, die politieke grondslagen leggen voor het nageslacht. Tuur Kerkhove werd de eerste voorzitter, Robert Vandeplassche de eerste deken, Marcel Vancompernolle de eerste sekretaris en Robert Meersman de schatbewaarder "voor het leven"

En kijk, terwijl we dit schrijven en glimlachen bij de herinnering, komt een oude vriend weer uit de schemering getreden waarin hij sinds jaren verdwenen is. Levend staat hij weer voor ons, Robert Vandeplassche, onze eerste deken.
Een goede kameraad die Robert. Altijd geweest. En een achttienkaraats tenor bovendien. De koster heeft ooit eens gezegd dat Beveren slechts één echte tenor bezat: Robert. En dan zijn vertellen over allerhande zaken. Zijn oude deugdelijke remedies, steeds in beschaafd nederlands gedebiteerd. Zijn vele koddige verhaaltjes. Heeft pastoor De Visscher dat wel ooit begrepen van die gewonde soldaat, die ze wat opgelapt hadden met hetgene voorhanden was en die daarna alle dagen twintig liter melk gaf? Robert had het hem verteld op een souper, tussen soep en aard-appelen. Hij verpinkte niet daarbij en pastoor De Visscher evenmin.

Is er één kerkzanger die twijfelt aan de gave van Robert om Streuvels voor te dragen? Hij kende slechts één stukje van hem, maar hij kende het dan ook grondig. "Op den zolder. Ik was een versnoekte kwajongen in mijn tijd. Geen bomen waren te hoog en geen waters te diep.. .." - Robert staarde verloren in de verte als hij dat deklameerde. Hij zag waarschijnlijk de "oude broeken als dreigende schietbuizen tussen de hanebalken hangen." God, het is alles reeds zolang geleden. En zo brutaal afgebroken! Robert Vandeplassche verongelukte met zijn bromfiets op 18 augustus 1961. Hij was slechts zeven en veertig jaar oud. Rust in vrede, goede kameraad. Zonder jou zou deze geschiedenis niet volledig zijn geweest.
Het nieuwe bestuur nam zijn taak ernstig op. We merkten dit direkt aan de belastingen. Ieder lid van de gilde zou voortaan maandelijks vijf frank te betalen krijgen. We hadden nu immers een schatbewaarder en die mocht toch zijn dagen niet in ledigheid slijten. Die teerfeesten zijn een traditie geworden sindsdien. Ze gingen hoofdzakelijk door in “Het Gemeentehuis”, dat later “Het Fonteintje” werd en een paar keer ook in “De Smis”, waar Marcel Bamelis woonde. Na Suzanne werd Lieske waardin in "Het Gemeentehuis" . We waren er thuis. André Vandermeiren zelf was lid van het zangkoor ten andere en voor ons werd wel eens iets door de vingers gezien wat anders zou misvallen zijn.

Elk jaar moest het oude bestuur de schragetafel op en man voor man moesten ze verantwoording afleggen over hun daden. Onveranderlijk moest hun toespraak eindigen met de woorden" een toernee voor allemaal “.

Ook het nieuwe bestuur moest dan op die tafel. Zij deden uiteen wat ze dachten te verwezenlijken in het komende jaar. Ook hun voordracht werd besloten met het magische" een toernee voor allemaal" Is het dan te verwonderen dat er aan de tapkast duchtig gewerkt moest worden om de glazen tijdig te vullen? En moesten de zangers niet even naarstig werken om ze prompt weer te ledigen?
Het is dan ook voorgevallen dat een bestuurslid van het voorbije jaar niet aanwezig was op het souper. Geen nood echter in dat geval. Hij kwam evengoed op de schragentafel terecht. Roger Decavel was verbluffend handig in het maken van levensgrote voddenpoppen. En prachtig gelijkend bovendien. Robert Vandeplassche is eens in het geval geweest. In een mimimum van tijd had Roger hem gekonterfeit. Levensgroot. Hij had zelfs een boodschappentas met een paar flessen drank aan de slappe arm gehangen. Robert was toentertijde nogal wat op toer voor dat handeltje. Ook het poppenbeeld van Marcel Vancompernolle troonde zo eens op het podium. Marcels vrouw had kort voordien het leven geschonken aan een tweeling en het lag voor de hand dat vader pop twee kleine popjes op schoot kreeg.

Een paar jaar later werd het bestuur nog aangevuld met een “garde" . Diens taak is nooit heel duidelijk geweest. Hoofdzaak was vermoedelijk de pint bier die moest gegeven worden bij verkiezing en troonafstand. Roger Decavel had het voorstel geopperd en prompt werd hij als eerste garde verkozen.
Och, we kunnen niet alles vertellen over die soupers toen. We waren nog jong toen en er was veel geweld bij. Biergeweld vooral. Niet een die zich voor de ander wilde geven. Nee, die oude boeken laten we maar best gesloten. Het nageslacht moet niet van alles het fijne weten.
Maar allengerhand geraakte het uit met die stormachtige bestuursverkiezingen. Je kon duidelijk voelen dat de zangers dagje bij dagje ouder werden. De formule was ook blijkbaar tot op de draad versleten. Tuur Kerkhove werd als vast voorzitter verkozen en de jonge Roland Decaluwé als sekretaris. Deken- en gardetitels verdwenen in het folklore muzeum.

Juist omstreeks die tijd hadden de zangersvrouwen het zover weten te drijven dat ernstig overlegd werd of ze ja dan nee mee mochten komen naar het teerfeest. Sommige zangers waren er voor te vinden, anderen vonden het niet al te best geraden. Namen noemen ware delikaat. Huiselijk gekibbel kan ook na jaren nog oplaaien. Pastoor Deltour werd om raad gevraagd en die velde een Salomonsoordeel. Jullie bevinden je toch goed bij de stand van zaken? Ja ? Waarom zou je dan niet goed laten wat goed is ?  We knikten waarderend bij zoveel wijsheid. Het was echter slechts uitstel. Een paar jaar later werd de vrouwelijke druk zo groot dat het hek van de dam ging. Met vlag en wimpel deden de zangersvrouwen hun intrede op het teerfeest. Het heeft ons echter nooit berouwd. Dat moeten we eerlijk toegeven. Onze vrouwen kunnen nogal wat door de vingers zien als ze er maar zelf bij zijn.

Rummikub Okra Beveren-Leie
Op de derde speeldag, die doorging op dinsdag 12 februari, waren 46 spelers aanwezig. Hierbij de voorlopige stand.

Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten		Pl	Naam	Gespeeld	Gewonnen	Punten
1	Lea Dewilde	12	7	385		26	Christine Vanhoutteghem	12	3	-26
2	Linda Sabbe	12	6	537		27	Herna Vanhoutte	12	3	-116
3	Claudine Demeulemeester	12	6	399		28	Regine Verloof	12	3	-167
4	Andre Lietaert	12	6	293		29	Linda Maes	12	3	-213
5	Rita Deconinck	12	5	451		30	Martine Benoit	6	2	28
6	Bernadette Devos	12	5	342		31	Francine Albers	8	2	5
7	Gerda Vandenabeele	12	5	249		32	Rosa Vanoverschelde	12	2	-18
8	Carlos Verkaemer	12	5	125		33	Eric Tack	12	2	-43
9	Eric Vuylsteke	12	5	122		34	Mieke Verschaeve	11	2	-51
10	Robert Iacopucci	12	5	88		35	Jan Tijtgat	8	2	-68
11	Josyane Pollie	12	5	5		36	Rosa Cnockaert	12	2	-99
12	Pieter Simonin	12	4	292		37	Marysia Goethals	12	2	-119
13	Liliane Defeyter	12	4	197		38	Ronny Roobroek	12	2	-137
14	Dirk Decabooter	12	4	160		39	Claire Debrabandere	12	2	-168
15	Hilde Soens	12	4	124		40	Francine De Vliegher	12	2	-276
16	John Vervaecke	12	4	113		41	Christine Cnudde	12	1	17
17	Christiane Goesaert	12	4	9		42	Christa Demeyer	8	1	-42
18	Christiane Dewilde	12	4	-28		43	Luc Vandenberghe	8	1	-81
19	Germain Devlaeminck	12	4	-132		44	Greet Vercautere	8	1	-124
20	Jeanine Vanderbrugghe	8	3	377		45	Johan Hooghe	12	1	-133
21	Rita Sabbe	12	3	82		46	Odette Desmet	12	1	-160
22	Bernice Manhaeghe	12	3	63		47	Nicole Demeyer	12	1	-196
23	Luc Decavele	12	3	15		48	Paulette Vercautere	12	1	-464
24	Dorine Kints	11	3	9		49	Monique Blauwblomme	4	0	-68
25	Viviane Dekiere	12	3	-8		50	Monique Verhulst	8	0	-189
						51	Jenny Demeulemeester	12	0	-206
						52	Agnes Dutoit	8	0	-271
						53	Rosane Desmet	12	0	-570

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 6)
Ach, die noodkerk!
Later hebben we ze herhaaldelijk verwenst, maar toen waren we er wat gelukkig mee. De kleine kloosterzaal en de zielige zondagse missen in de bovenzaal van de Jongensschool, waren we zo beu geworden als koude pap. Vol verwachting zagen we ons eerste optreden in de nieuwe noodkerk tegemoet. Dat zou gebeuren op Kerstdag I947.

De eerste herhaling op het grote dokzaal werd een teleurstelling. De ijle ruimte van de kerk bracht ons in verwarring. We waren gewend geraakt aan meer beslotenheid. Daardoor wellicht kwam het dat onze stemmen ons schril en vals in de oren klonken. We wenden echter snel en Kerstmis I947 werd een feestelijke dag.

Het is wellicht de moeite waard hier eens wapenschouw te houden en te kijken wie er lid waren van het koor einde I947 . De namen hebben we gevonden in het oude kasboek dat Robert Meersman in die tijd bijhield. Te noteren dat het enkel gaat om de volwassen zangers. Geen kinderstemmen dus. We gebruiken de volgorde van het boek:
Marcel Bamelis, Jozef Stevens, Marcel Vancompernolle, Robert Meersman, Albert Dewinter, André Nolf, Robert Vandeplassche, Michel Debrouwere, Arsène Roobroeck, Antoon Nolf, Gabriel Meersman, Arthur Kerkhove, Lucien Vancraeynest, Albert Pieters, Roger Decavel, Roger Verhamme, André Vandermeiren, Lucien Vereecke, Jaak Meersman, André Ostijn, Roger Ostijn, Germain Coussement.

Wanneer we dit lijstje vergelijken met de namen van I935, dan zien we dat er heel wat verandering gekomen is. In deze groep steekt echter reeds een deel van de harde kern, die het koor twintig jaar lang zou rechthouden en voortstuwen.
In het jaar I95I werden de partituren aangekocht van de vierstemmige "Missa pro Pace" van de "Westvlaamse Hallenaar Remi Ghesquiere. Gemakkelijk was ze niet die mis, maar de toondichter had er zoveel mooie melodieën voor uit zijn mouw geschud en zoveel verleidelijke akkoorden, dat we naar de herhalingen togen als naar een kermis.

Om toch maar eens bij de klanken van een echt orgel te kunnen zingen, lieten we een van de generale repetities doorgaan in de kerk van Nieuwenhove. Een echt orgel daar. Jawel. Maar een klein dokzaal en in erbarmelijke staat. We waren er zo dicht op elkaar gepakt dat dirigent Stevens zo ongeveer op de balustrade gedrumd stond. Gans de tijd van de herhaling hebben we toen ons hart vastgehouden. Zie eens naar Stevens! Hij zou eens moeten vallen in die diepte daar. God toch! Wat moeten we dan aan Anna gaan vertellen! De Semmerzakenaar had blijkbaar reeds voor heter vuren gestaan. Toen de herhaling gedaan was keek hij eens naar beneden en zei dat het hem daar nogal diep toescheen. Stalen zenuwen had die man.

Op het kerstprogramma van het jaar I952 prijkte weer de oude vertrouwde Miasa De Boeck voor één kinderstem en drie mannenstemmen. Och, een mens moet toch oppassen dat hij zich niet verspreekt. Voor veruit het grootste deel der zangers was die mis helemaal niet oud en vertrouwd. Nog slechts een bedroevend klein beetje waren er over van de mannen die ze in I935 gezongen hadden. En met de sopraans was het helemaal te herdoen natuurlijk. Het koor had intussen echter gevoelige versterking gekregen. Lucien Meersman was erbij gekomen en ook Jozef Lagaisse, Joris Uyttenhove, Marcel Himpe, Eric Sabbe, Omer Devooght, Rafael Notebaert en Hubert Ameye. Vooral Jefke Lagaisse en Joris Uyttenhove hebben furore gemaakt. Jefke met zijn lichte buigzame stem die verbijsterende hoogten in kon klimmen en Joris, die jarenlang de eerste stem gedomineerd heeft, zodanig dat zelfs Tuur bij tijd en wijle vol ontzag naar hem opkeek.

Die Joris was zoveel als onze Beverse Luis Mariano. Zong hij immers niet met verbluffend gemak zo ongeveer het hele repertorium van die beroemde vedette? Er zijn tienersterren die nu verafgood worden, maar die op geen stukken na kunnen waartoe onze "lange" Uyttenhove in staat was. Ook Guido Desmet was opnieuw bij het koor komen opduiken en zelfs Fridolin Debaere is nog een tijdje teruggekomen. Lang heeft dat echter niet meer geduurd, want na een paar jaren hebben we ze definitief verloren.

Onze toenmalige pastoor, Jozef De Visscher, was een groot bewonderaar van de Vatikaanse koorleider en komponist Lorenzo Perosi. Door zijn toedoen ten andere hadden we diens tweestemmige "Missa te Deum Laudamus" in ons repertorium opgenomen. In het jaar I954 kochten we ook de partituren aan van de driestemmige Perosi-mis. Het werd een groot sukses. We zongen ze dolgraag en de Beverse parochianen waren er opgetogen over. En hier even een pijltje afschieten misschien. De Sint-Gregoriusgilde heeft altijd zelf haar boontjes moeten doppen. Niet enkel de aankoop van mispartituren had ze te dragen, maar ook de boekjes met gregoriaanse missen heeft ze uit haar kas betaald. Alles moest komen van de maandelijkse vijf frank lidgeld der zangers en van enkele schaarse giften. Hoe dikwijls André Nolf, Jozef Stevens, en na hem Gentiel Callewaert, er hun zak aan gescheurd hebben, zullen we maar God en de molenaar laten scheiden.

Nee nee, de parochie of de kerkfabriek hebben ons nooit erg verwend. Het een moet gezegd gelijk het ander. Daardoor hebben we echter de onafhankelijkheid bewaard waarop we steeds zo trots zijn geweest. En dat is toch ook iets. Anders hebben we niet te klagen gehad over onze parochieherders. Nooit. Pastoor Ernest Lebbe heeft de eerste levensjaren van ons koor meegemaakt. Hij had het gesukkel gekend voor André Nolf koster werd en het verschil bij vroeger zal hij wel opgemerkt hebben. Lebbeke waardeerde ons.

Pastoor Lebbe stierf in 1936 en Jozef De Visscher kwam naar Beveren om zijn werk voort te zetten. Eén brok muziek was die Oostendenaar. Als hij de prefatie inzette, was het alsof ergens een orgel aan het spelen ging. Hij werd een trouw supporter van ons koor en toch hebben we hem slechts op het einde van zijn leven tenvolle gewaardeerd. Hij was ietwat koel. Van op afstand. Zo een beetje de man uit de stad. En dat zit Bevernaars altijd dwars. Toen was het nog gewoonte dat de koorleden gingen nieuwjaren op de pastorij. Bij pastoor De Visscher groeide dit altijd uit tot een zangavond of een les in de muziekgeschiedenis. Zelf ging hij dan aan de piano zitten en legde uit hoe mooi dit was of hoe dàt gezongen moest worden. Soms stak zijn zuster hem een handje toe. Ze had een stem als een nachtegaal, alhoewel ze reeds een dagje ouder werd. We lieten er onze warme wijnpunch bij koud worden.

Toen Jozef De Visscher zijn grote reis naar de Eeuwigheid had aangevangen, kregen we pastoor Deltour om ons op het goede pad te houden.
Dat was begin 1954.
Al dadelijk hadden we in de gaten dat Ernest Deltour en muziek twee gans verschillende zaken waren.
Dit heeft hem echter nooit belet een begrijpend vriend te zijn voor de zangers.
De zachte nieuwjaarspunch liet hij alvast achterwege en onthaalde ons op hartige mannendrank. Op een paar flessen wijn kwam het niet aan bij hem en de merken en jaartallen mochten best gezien worden.

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 5)
Tijdens de oorlogsjaren
Als een orkaan kwam de oorlog over ons land geraasd. De uitzonderlijk stralende meimaand van het jaar 1940 werd stukgereten door motorengeronk, het gehuil van neerstortende bommen en het vuren uit vele kanonnen. Op de steenweg trokken vluchtelingen voorbij in eindeloze drommen. Waarheen? Ze wisten het niet. In radeloze angst wilden ze zich in veiligheid brengen voor een vijand die ze uit vroegere gruwelverhalen kenden. Nog geen veertien dagen nadat de Duitsers België binnengerukt waren, stonden hun voorposten reeds op een paar kilometer van de Leie. Aan de overzijde van de rivier groeven onze soldaten zich in. Ze hadden opdracht gekregen kost wat kost een paar dagen stand te houden om de Engelsen te redden.

Onze oude kerk troonde hoog boven de Leievlakte uit. Van op haar dak en haar toren had je een onbelemmerd zicht, kilometer ver. De Belgische staf had dit natuurlijk in de gaten en gaf bevel er met een paar kisten springstof kort spel mee te maken. Zo gebeurde. Toen de ontploffing was verklonken en de meterhoge stofwolk weggetrokken, bleef slechts een enorme hoop puin achter. Het was de drie en twintigste mei 1940. Tien uur ongeveer in de voormiddag

Toen de koster en de volwassen zangers uit de oorlog thuiskwamen, viel er niets meer te doen. Geen orgel. Geen dokzaal. Geen kerk. Niets. Het is dan een poosje zeer stil geweest. De mensen waren als versuft. In allerijl werd de kloosterzaal ingericht als noodkerk en ook op de bovenzaal van de Jongensschool werden 's zondags een paar missen gezongen. De koster moest zijn mistroostigheid zien uit te spelen op een zielig harmonium, dat kreunde alsof het alle lasten van de oorlog op zijn blaasbalg voelde drukken. Verder dan een gewone Gregoriaanse mis kwam men voorlopig niet.

Jonge mensen genezen echter gemakkelijk van een kwade slag. En de zangers waren nog jong toen. Zelfs Tuur Kerkhove, de huidige ouderdomsdeken, was dan nog ergens vooraan in de dertig. Mocht men bij de pakken gaan zitten? Mocht men toelaten dat al het geleerde zou ineenschrompelen tot er helemaal niets meer van overbleef? Neen! Duizendmaal neen! Zover zouden ze het Sint-Gregoriuskoor niet krijgen. De kerk mocht dan al in puin liggen en het orgel aan diggelen, de zangers hadden hun stem toch nog!

Inzet: bemerk de twee beelden van Maria en Sint-Jan die ongeschonden uit het kerkje kwamen

En het koor herrees
Het was een schamel gedoe aanvankelijk helemaal niet te vergelijken met de luister van vroeger. Maar wat wil je ! Er was niet zoveel ruimte daar achterin die kloosterzaal en zingen midden het volk valt ook al niet mee. Ze zitten je te begapen tot je er de kluts bij kwijtraakt.
Hoe pover het echter was, het was toch beter dan helemaal niets. De Missa Quarta van Moortgat werd daar gezongen en ook de Sursum Corda van De Hovre. Tweestemmige missen. Verder kwam men niet. Geen ruimte.

Het kon niet blijven duren zo. Dat lag voor de hand. Jozef Stevens was er de man niet naar om bij de pakken te blijven zitten. Niet mogelijk zwaardere missen te zingen omdat er geen dokzaal is ? Kom nou! Waar geen dokzaal is kan er misschien een gebouwd worden? Wat zeg jij ervan Tuur? Tuur zei niet zoveel. Hij keek en mat met zijn ogen de breedte en hoogte van de kloosterzaal. Een dokzaal? Ja, dat kon! Wat ferme houten stutten en een vracht planken. Het was te doen.

Dat dokzaal kwam er in het jaar 1942. Stutten en planken kwamen van een Duitse soldatenbarak die in de buurt van de Klokke had gestaan. Het is Tuurs glansstuk geweest. Dat hij handig was wisten we reeds. Maar zoiets? Nee! Dat had geen mens kunnen denken. Dagenlang is hij eraan bezig geweest met Guido Desmet en een paar andere zangers. Een stevig geraamte werd opgetimmerd, planken werden gelegd en een balustrade aangebracht. Nu nog een trap in de verste hoek van de zaal en het dokzaal was klaar.

Och, het was heus geen reuzenstuk. Daarvoor was de beschikbare ruimte te klein. Maar dertig zangers kon je er gerust op herbergen en was dit niet voldoende? Geen gevaar ook dat er ongelukken zouden gebeuren. Hout kan stevig zijn als je het maar zwaar genoeg hebt. Op dat dokzaal hebben we gelukkige dagen gesleten. Tijd om zangherhalingen te houden was er genoeg. De oorlog duurde immers voort en behalve bollen en kaarten kon je niet veel anders doen dan zingen om je zinnen te scherpen.
De uitvoeringen op Kerstmis bleven het hoogtepunt. Veel zang en muziek op het dokzaal en feestelijk licht omheen het altaar. Laat het dan buiten maar triestig en donker zijn. Eens heeft mijnheer Liefooghe zo de boel bijna in het honderd laten lopen. Mijnheer Liefooghe was een man die niet met één lamp genoegen nam als er twee konden branden.Op een kerstnacht had hij het met zijn feestverlichting zo bont gemaakt dat de elektrische leiding het vertikte nog verder mee te werken. Midden in een jubelend Gloria tuimelde de zaal plots in een afgrond van duisternis. Daar zaten we dan. Geen partituur meer te zien en geen dirigent. Hoe wil je dan verder zingen? Van paniek geen sprake echter. Aan het einde van de muzikale zin hielden we ermee op. Allen tegelijk. De zang knapte af als een te strak gespannen touw.

Sedertdien houden we echter ons hart vast als we zien dat ze op het "hoogkoor" al te weelderig met de lichten omspringen. Hebben we geen gelijk soms?
Hoe lang een oorlog ook aansleept, toch komt er altijd nog ééns een einde aan. De voorboden van het einde in 1944 waren de Engelse en Amerikaanse jachtvliegtuigen, die dag en nacht in de lucht hingen om alles te bestoken dat er maar enigszins militair uitzag.

We waren aan het herhalen in 's kosters huis voor de kermisuitvoering van dat jaar, toen we plots onderbroken werden door gierend motorengehuil en harde mitrailleurstoten. De Engelse "dubbelstaarten" hingen weer eens boven en klommen en daalden in de lucht als stoeiende zwaluwen. De koster klapte zijn boek dicht en schudde het hoofd. Had het wel zin nog iets te leren voor de kermis? Hij bezag ons vragend. Engelsen en Amerikanen waren doorgebroken in Normandië en sneden door de Franse vlakten als door weke boter. Zou elk geen werk genoeg hebben om voor zijn eigen te zorgen tijdens de kermisdagen? Konden we die kooruitvoering niet beter vergeten?
De koster kreeg gelijk. Het werd een rumoerige kermis. Niemand die de gebruikelijke zanguitvoering miste. De eerstvolgende keer dat de zangers elkaar op een herhaling terugvonden, hadden de Duitsers voorgoed hun biezen gepakt.

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 4)
Ontwikkeling tot aan de WOI
Als een mens zo in zijn eentje zit te dubben, dan stelt hij zich soms vragen die hij nooit zal kunnen beantwoorden. Ware het niet geweest van dit, of ware het niet geweest van dat, hoe zou alles dan verlopen zijn? Nutteloze vragen eigenlijk. Omdat ze geen zin hebben. Omdat alles nu eenmaal verliep zoals het verlopen is.

Zo zou je kunnen vragen of het koor erg lang zou bestaan hebben, ware daar niet Jozef Stevens gekomen, die energieke man uit Semmerzake. Nooit zullen we dit kunnen beantwoorden, maar wel mogen we zeggen dat het koor zonder hem nooit zulke hoge vlucht zou genomen hebben. Kijk maar eens wie je in die tijd naast de koster kon plaatsen. En voor de leiding van een koor als het onze moeten ze toch met twee zijn. Een die het orgel bespeelt en een die dirigeert. De man die het dirigeerstokje in handen krijgt moet bovendien nog van wanten weten en van geen klein gerucht vervaard zijn. Zo iemand was Jozef Stevens. Een magere nerveuze man. Iemand die aangetrokken werd door het moeilijkste en die slechts tevreden was als hij het hoogst bereikbare onder de knie had. In maart van het jaar 1931 kwam hij hier toe als onderwijzer aan de jongensschool.

Nadat hij wat onwennig door het dorp had rondgedwaald, maakte hij kennis met koster André Nolf, en dat was het begin van een samenwerking waar slechts zijn dood, vijf en twintig jaar later, een punt zou achter zetten. De jonge Semmerzakenaar had de muziek in het bloed zitten. Reeds in 1932 drilde hij een knapenkoortje, om als verrassing de tweestemmige mis" In Honorem Beatae Mariae Virginis" van Verhelst uit te voeren bij het huwelijk van 's kosters zuster Rachel met René Coussens. Veertig jaar geleden is dit reeds. Als een mens daaraan denkt!

Het is natuurlijk onbegonnen werk uit onze memorie de namen te willen opdiepen van alle makkers die ons in dit koortje gezelschap hielden. Jaak en Gabriel Neersman waren er bij en ook Julien Decavel, Gerard Buyse, Lucien Vancraeynest, Marcel Depaepe, Robert Devroe, André Vandermeiren, Marcel Verhamme en Albert Deroose. Maar verder? Hierop moeten we het antwoord schuldig blijven. Dit knapenkoortje was het eerste. Vele generaties scholieren hebben het daarna nog bevolkt. Meester Stevens wilde immers mordikus kinderstemmen hebben bij het koor. Toen was dat nog doenlijk. Zo ongeveer iedereen bleef op de Gemeenteschool tot zijn veertien jaar.

Nu liggen de kaarten echter helemaal anders. De eerste veelstemmige missen. De Sursum Corda van De Hovre werd dus eenstemmig gezongen en de tweestemmige Missa Quarta van Moortgat kwam op het kerstprogramma van het jaar 1931 en 1932 . Meester Stevens, die inmiddels dirigent geworden was, mikte echter hoger. Hij is altijd van oordeel geweest dat de mensen meer mogelijkheden hebben dan ze zelf willen geweten hebben. In het jaar 1933 werd de driestemmige "Missa Magdalena" van Wiltberger ingeoefend. Twee mannenstemmen en één voor sopraans. Het was een moeilijk stuk, maar wondermooi. De opgetogen luisterende Bevernaars kregen het voor de eerste keer te horen op Kerstmis van dat jaar. Sindsdien is die mis van Wiltberger zowat tot het repertorium van het koor blijven behoren Ze werd ook gezongen in 1934 en 1936 en loopt thans nog, zij het met vrouwensopraans. Sommige zangers hebben ooit nog de drie stemmen gezongen. Ze zijn begonnen als sopraan, ontpopten zich in hun vroege mannenjaren als tenor, en zijn daarna naar de lage bas regionen afgezakt.
De driestemmige mis van Wiltberger is de springplank geweest naar de vierstemmige mis van August De Boeck. Zowat het moeilijkste wat we ooit geleerd hebben.

Koster André Nolf en dirigent Jozef Stevens moeten ontzettend veel geduld gehad hebben toen met al hun entoeziaste maar ongeschoolde discipelen.

Voor ons gold luid kelen als het hoogst bereikbare in de zangkunst. Iemand die kon zingen dat de ramen daverden, was een kraan in onze ogen. We begrepen dan ook niet te best wat meester Stevens eigenlijk wilde, als hij met een wanhopig sussend gebaar zijn armen de hoogte in stak, om ons van een barbaarse aanval op een hoge noot te weerhouden.

André Holvoet was onze koor-orgelist in die dagen. Een knappe vent, die Holvoet. Hij was een elektro-technicus, die toendertijde in Beveren woonde, maar daarnaast kon hij heel behoorlijk met een orgel omspringen.
Koster André Nolf stapte bereidwillig van zijn krukje af voor hem en ging dan zelf bij een of andere stem een stevig handje toesteken.

De mis van August De Boeck werd ondermeer uitgevoerd op Pinksteren van het jaar 1935 en bij de De Bo-feesten van datzelfde jaar.

Na de hoogmis op Pinksteren werd een foto van het voltallige koor genomen in pastoor Lebbe's tuin. Een dokument eigenlijk die foto.
Hij ligt hier voor ons.

Pastoorke Lebbe en onderpastoor Liefooghe tronen in het midden van de groep. Daarnaast zitten koster André Nolf, dirigent Jozef Stevens en orgelist André Holvoet. Bij de sopraans vinden we opgesteld: Marcel Opsomer, Marcel Vancompernolle, Floris Pauwels, Roger Ghistelinck, Antoon Ducatteeuw, Germain Coussement, Gerard Degroote Lucien Vancraeynest, Leon Decavel, Gerard Buyse, Marcel Depaepe, Julien Decavel, Marcel Verhamme, Albert Deroose, Michel Debrouwere. Bij de mannen: Albert Vandermeiren, Florent Haerinck, Juul Duhou, Rafael Decavel, Julien Vancraeynest, Georges Defoort, Albert Dewinter, Antoon Nolf, André Vandorpe, John Siaup Maurice Vercaemt, Maurice Samyn, Guido Desmet, Arthur Kerkhove, Fridolin Debaere, Marcel Coussement, Albert Defoort en Antoon Follet.

Het koor had dus in die paar jaren een geweldige uitbreiding genomen. Nodig was het ook wel voor een mis als die van De Boeek. Er was nog geen man teveel.

Zeven en dertig jaar zijn de eeuwigheid ingewenteld sinds die foto genomen werd. Zeven en dertig jaar. En die hebben hun sporen nagelaten.
Wanneer we het bovenstaande lijstje nog eens aandachtig doornemen en het vergelijken met de huidige koorbezetting, dan zien we dat slechts volgende namen zijn overgebleven: André Nolf, Arthur Kerkhove en Lucien Vancraeynest.

Bitter weinig is dat, zou je zo denken, bitter weinig!
Slechts drie die standgehouden hebben. De anderen werden uitgeschakeld door gebrek aan tijd, ziekte, uitwijking, en ... dood.
Hadden we geen gelijk toen we zegden dat die foto uit het jaar 1935 een dokument geworden is ?
^{(Foto's uit Onder De Clocke)}

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 3)

 Ontstaan van het Sint-Gregoriuskoor
"André Nolf werd dus koster van Beveren in het jaar 1927. Nauwelijks zeventien was hij toen. Hij was immers geboren op 19 november 1910. Bitter jong voor zo een koster zou je denken. Hij had toen echter reeds een ervaring die heel wat beginnende kosters hem konden benijden.
Toentertijde was oppermeester René Algoet de man die het muzikale leven in Beveren zowat in handen had. Och van dat leven zelf moeten we ons niet zoveel voorstellen! Meester Algoet kon echter goed zingen, kende wat van notenleer en had hij niet jarenlang met zijn knapenkoortje de hoogmis toch iet of wat vertoon van plechtigheid gegeven? Meester Algoet was evenwel van mening dat er heel andere mogelijkheden waren, nu onze parochie zulk een jonge koster gekregen had. En was het daarenboven niet een van zijn eigen leerlingen ? Ergens in het jaar 1929 ging hij dus André Nolf opzoeken en vroeg hem of het niet mogelijk ware met enkele mannen en vrouwen een behoorlijk kerkkoor op te richten. Een kerkkoor? Nou, de koster vond er geen graten in. En ja, nu hij het eens goed overdacht, je zou toch beter af wezen met volwassen mannen en vrouwen dan met zo een kleuterkoortje waar de bezetting om de haverklap wisselt. Jaja, de koster had er wel oren naar.

André Nolf deed toen wat hij sedertdien nog dikwijls heeft gedaan. Hij nam zijn fiets en peddelde de parochie rond op zoek naar mooie stemmen. Het is allemaal reeds lang geleden en nergens werd er iets over opgetekend, maar toch weet hij nog enkele namen uit zijn herinnering op te diepen. Hij vindt het echter beroerd dat hij onvermijdelijk sommige mensen vergeten moet hebben.
Bij de meisjes weet koster Nolf nog te vermelden: Lieske Byttebier, Haria Christiaens, Rachel Delabie, Aline Christiaens, Madeleine Nolf, Agnes Verkaemer, Rachel Nolf, Rachel Samyn , Jeanne Vandeplassche, Louisa Vanhoutteghem en Margriet Devroe. Bij de mannen: Albert Desmet (vader van Albrecht) , René Algoet, Jozef Samyn, Marcel Coussement (zoon van Hektor), Juul Duhou, Emeric Verplaetse, Antoon Follet, Antoon Nolf, Arthur Kerkhove en André Vandorpe. Als je nu denkt dat die mannen en die maagdekes zo maar devotelijk naast elkaar op het dokzaal stonden te zingen, dan snap je geen snars van de moraal toentertijde. Pastoor Lebbe was van oordeel dat je de kat nooit in de kelder mag kweken! Derhalve zaten de meisjes links vooraan in de kerk, terwijl de mannen 's Heren glorie van op het dokzaal bezongen.
Op kerstmis 1930 werd zo de mis "Sursum Corda" van De Hovre gezongen. Niet in twee stemmen evenwel, maar beurtelings een zin door mannen en door vrouwen. Hoe pover ons dit nu ook kan toeschijnen, toch moet het voor de Beverse parochianen een hele openbaring geweest zijn toen. Verwend waren ze inderdaad niet op dat gebied. We hebben een programma uit dat jaar voor ons liggen. Een beduimeld en verkreukeld blad. Het oudst bewaarde zover we weten.
Het nieuwbakken koor moet de zaken reeds groots opgevat hebben. Behalve de "Sursum Corda"- mis werd ook het volledige gregoriaanse eigene uitgevoerd. Het mannenkoor stond daarvoor in. Kerstliederen werden verder gezongen door Marcel Coussement, Arthur Kerkhove en Jozef Samyn. Ook de vrouwen hadden blijkbaar hun beste solisten voor die liederen naar voor geschoven. Dit waren dan: Alice Byttebier, Maria Christiaens, Agnes Verkaemer, Rachel Samyn, Rachel Nolf, Jeanne Vandeplassche en Margriet Devroe. Ook de kinders waren niet vergeten. Voor die was het echter slechts een mager kluifje. Eén kerstlied. Hun overwegende rol van enkele jaren vroeger was dus blijkbaar uitgespeeld.

We kunnen misschien nog even aanstippen dat die kerstprogramma's toen verkocht werden tegen de prijs van één frank per stuk. De opbrengst werd besteed aan de versiering van de kerstkribbe. We hebben niet veel moeite om hierin de invloed te onderkennen van onderpastoor Elie Liefooghe, die hier in het jaar 1929 was aangekomen.
Hoe en wanneer juist de kink in de kabel gekomen is, hebben we niet kunnen achterhalen. Feit is echter dat deze vroege kombinatie van mannen- en vrouwenstemmen geen lang leven beschoren was. Och, het zal ook wel niet meegevallen zijn een deel van het koor te laten zingen in de kerk, terwijl de rest op het dokzaal stond opgesteld. Je mag ze reeds genoeg in de gaten houden als ze broederlijk naast elkaar staan. Met Kerstmis 1931 waren de eerste sporen van het uiteenvallen reeds te zien. Er stond een nieuwe mis op het programma: de tweestemmige Missa Quarta van Alfons Moortgat. Ze werd echter gezongen door kinderen en mannen. Aan de eigenlijke mis kwamen de vrouwen niet meer van pas. Wél mochten ze tijdens de gelezen missen nog enkele kerstliederen zingen. Dat was alles.

Met Kerstmis 1932 was hun rol definitief uitgespeeld. Zelfs geen kerstliederen meer. Forse mannenstemmen zongen de Missa Quarta van Moortgat, terwijl enkel in het kantwerk nog een kinderstem te horen viel. Hiermee had het koor een plooi gekregen die het een kleine dertig jaar lang zou behouden. Als er sopraans nodig waren, dan werd er beroep gedaan op kinderen. Vrouwen kwamen niet meer aan bod.

Als er iemand hartzeer gehad heeft dat het allemaal zo gelopen is, dan moet het wel Zuster Denise geweest zijn. Dat goede nonnetje had ook zoveel tijd besteed aan het drillen van haar meisjes, zelfs nog voor er van een echt koor sprake was. Maar ja, er was niet zoveel aan te doen. Geen mannen en vrouwen samen op een dokzaal. Dat was een wet waaraan niet te tornen viel.
Bij die eerste lichting zangers waren mannen die bij het koor het rijk der legende zijn ingetreden. Je moet maar eens horen hoe de koster bijvoorbeeld nog kan vertellen over Emeric Verplaetse. Emeric was veldwachter geweest in Beveren. Het lag dus voor de hand dat hij voor de rest van zijn leven" Emeric de garde" of "de oude garde" werd geheten. Een pronte kerel die Emeric ! Hij droeg een snor die hij, net als keizer Wilhelm, bij de punten opwaarts wribbelde. Hij was verzot op een speciale tonus van het Tantum Ergo, die hij "de danser" heette. Koster asjeblief, smeekte hij dikwijls, deze keer de danser! .
Dan was daar nog Juul Duhou ! Juul ! Een ietwat raadselachtig figuur voor het kleine zangersgrut. Groot en zwaar, met grijze snor, en een been dat hem een beetje hinderde .' Juul was in Beveren terecht gekomen als de schoonvader van meester Marcel Schotte en, van alles wat ons dorp hem bieden kon, waren zang en muziek hem het liefst. Zang en muziek? Ja. Misschien. Ware daar niet het kaartspel geweest. Hij zou er zich voor verhangen hebben. In het koor stond Juul altijd bij de bassen. Dat was de enige partij die hij de moeite waard vond. En altijd stond hij heimelijk de maat mee te slaan. En dan moeten we nog vertellen over Jozef Samyn, de neef van de koster. Een man die overborrelde van talent. Die liederen uit zijn mouw schudde alsof het knikkers waren. Jozef heeft het koor de schalkse plooi helpen geven die het altijd gekenmerkt heeft. En Albert Desmet dan! Albert, de welvarende krotenhandelaar. Zingen heeft hij nooit veel gedaan, maar steunen als de kas ledig was des te meer. Hij was er nog bij toen het koor in het jaar 1956 zijn zilveren jubileum vierde. Maar hij was reeds oud dan. Zeer oud. Als we dat eerste lijstje van mannelijke koorleden bekijken, dan zien we dat er niet zo veel meer overschiet. De meesten zijn gestorven, een paar zijn elders gaan wonen of zijn het zingen verleerd, en tenslotte staat alleen nog Arthur Kerkhove overeind. Maar Tuur denkt nog lang niet aan ontwapenen!"

Musical Roodkapje ook te zien in Waregem
Deze voorstelling tourt langs verschillende theaters in april, mei en juni in Vlaanderen en zal onder meer ook te zien zijn in CC De Schakel te Waregem. Het eeuwenoude sprookje over een lief meisje dat koekjes gaat brengen naar haar zieke oma werd bewerkt tot een interactieve en humoristische voorstelling.

Vegetarische wolf?
Het leuke in de voorstelling is het contrast tussen de 2 wolven in het gegeven van Roodkapje natuurlijk. 
Liesa Naert (bekend uit Eigen Kweek en met West-Vlaamse roots) speelt de vleesetende vrouwelijke wolf die altijd maar zin heeft in vlees vlees vlees en ze is ‘getrouwd’ met een vegetarische wolf die Roodkapje laat lopen omdat hij geen vlees lust. Helemaal tegenstrijdig tegenover het originele sprookje. Dit zorgt voor heel wat hilarische scènes. De wolf weet eigenlijk ook zelf niet juist wat hij is: is hij nu vegetarisch of veganistisch? De wolvin is het dan ook beu om met hem samen te leven en wil toch een plannetje bedenken om Roodkapje te vangen …
De voorstelling duurt 80 minuten en gaat door op woensdag 5 juni om 16.30 uur. 
Info en tikets klik hier.

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 2)
"De parochie had nlet veel moeite om een opvolger voor Leo Schotte te vinden. Reeds op 6 oktober 1907 liet AMANDUS DE BUCK het orgel dreunen en luisterden de Bevernaars opgetogen naar die nieuwe stem.

Amandus De Buck was geboortig van Kruishoutem en was voordien reeds koster geweest te Beerst bij Diksmuide. Ook hij zou hier niet overmatig lang blijven, want in 1922 liet hij zich door de aanbiedingen van de pastoor van Varsenare verleiden. Amandus had het nog moeten meemaken dat zijn orgel bij de doorbraak der geallieerden in 1918 zwaar beschadigd werd en een beetje mistroostig had hij daarna met een pover harmonium genoegen moeten nemen.

Amandus De Buck vertrok dus en eens te meer stond de parochie zonder koster. Men schijnt toen in 1923 nog een hengel uitgeworpen te hebben naar Maurice Titeca, die koster was te Desselgem maar in Beveren woonde. Koster Titeca vroeg echter een jaarlijkse vergoeding van duizend frank aan de gemeente en dat vonden onze wijze vaderen bar veel. Met tweehonderd vijftig frank wilden ze wel over de brug komen, maar méér konden ze er niet aan besteden. De onderhandelingen sprongen dan ook al spoedig af.

Intussen echter was Ernest Lebbe hier pastoor geworden. Pastoor Lebbe had wijze lessen getrokken uit dat gedurig komen en gaan van kosters. Kon hij niet beter een jonge Bevernaar voor deze bediening laten opleiden? Toch dom om daar niet vroeger aan gedacht te hebben. En wist hij niet reeds een knaap te zitten die voor de taak als geknipt scheen? Niet voor niets was Ernest Lebbe hier dertig jaar onderpastoor geweest. Hém moesten ze de parochie niet leren kennen!
Zo ging hij dus maar eens praten met Hektor Nolf en diens echtgenote Bertha Samyn. Hij vertelde ze wat prachtige oplossing het zou zijn als hun zoontje André, dat baasje met zijn wondermooie stem, het tot koster van Beveren zou kunnen brengen. Maar eerst moet er geleerd worden, beste ouders, eerst moet er geleerd worden! Een zwaar hoofd moeten ze er zich echter niet in maken. Pastoor Lebbe zou dat eens beredderen zie!
En zo gebeurde het. André Nolf, die toen dertien geworden was, ging in de leer bij meester René Vandekerckhove te Deerlijk, en oefende het geleerde in op de piano bij meester Algoet, of op het harmonium bij pastoor Lebbe. Al spoedig begon hij ook het orgeltje te bespelen dat intussen door zijn oorlogssmarten heen geholpen was.
In oktober 1924 was hij reeds zo ver dat hij zijn eerste begrafenisdienst kon zingen en spelen. Het was voor Edonie Vandermeiren, echtgenote van Charles Benoit. Veertien jaar was hij toen. Wie doet het hem na, zou je vragen.
Ondertussen was het wel gesukkel geweest met de kerkzang in Beveren. Natuurlijk kon je altijd rekenen op de steun van kerkbaljuw Pol Nolf, maar slechts weinigen werden in hun godsvrucht gesticht door zijn zangkunst. Hij had ook zo bitter weinig troeven in handen, die kerkbaljuw. Geen harmonium. Geen orgel. Enkel de steun van zijn geleerd missaal, waar hij dan nog geen snars van begreep.
Gelukkig waren daar nog meester Algoet die met zijn knapenkoortje de hoogmis opluisterde, en de kosters uit het omliggende, die een handje kwamen toesteken als er een bijzondere huwelijksmis moest gezongen worden of een begrafenis.

Een van de kereltjes die meester Algoet in zijn koortje had, was het pientere Tuurke Kerkhove. Een ventje met een stem als een nachtegaal. De oppermeester zelf kon er verrukt staan naar luisteren. Zo hoog en zo zuiver en toch zo krachtig. Als daar geen achttienkaraats tenor uit groeide, dan wist hij het zelf niet meer.
Aan de kostersmizerie kwam definitief een einde toen André Nolf in 1927 zijn diploma behaalde en officieel als koster van Beveren werd aangesteld. Pastoor Lebbe was gerust toen.
De parochie zou zich in lange tijd geen zorgen meer hoeven te maken. 
Het oude kerkorgel.
Je kan over kosters schrijven zoveel je wil, als je met geen woord rept over het orgel dat ze bespeelden, dan ben je er nog niet.
Eigenlijk vernemen we voor de eerste maal iets over een orgel omstreeks 1745. Jan-Baptist De Geyne was hier toen pastoor. Een kribbige baas die De Geyne. Iemand die een grote mond kon opzetten als hij dacht dat men hem op de tenen trapte.
Toch had hij ook wel zijn goede kanten. Zo liet hij een dokzaal plaatsen in de kerk van Beveren en kocht hij een orgel. Betekent dit dat de kosters het voordien zonder moesten stellen ? We weten het niet zo precies. Er is echter wel de vermelding van een testament uit het jaar 1728 , waarin gezegd wordt dat de koster één pond moest krijgen en de orgelist twaalf schellingen, voor het zingen van het jaargetijde dat op te dragen was voor Christine Van Honnacker. Die Christine had een hofstedeke geschonken aan het O.L.Vrouw-altaar van onze kerk, onder beding dat ieder jaar een dienst zou gezongen worden voor haar zielerust. Als in dit testament gesproken wordt van een orgelist; dan kan je moeilijk verder dan besluiten dat er ook een orgel moest zijn. Wat meer is: er is sprake van een koster en een orgelist! We stonden er dan goed voor zou je zo zeggen.
Wat er van zij, omstreeks 1745 was pastoor De Geyne van oordeel dat Beveren een orgel moest hebben. Een goeie zeventig jaar later had dit orgel grondige herstellingen nodig. Misschien tengevolge van onheuse behandelingen tijdens de Franse bezetting. Pastoor Delahousse heeft dit opgetekend. Duizend gulden heeft hij ervoor moeten betalen aan orgelbouwer Van Peteghem van Gent, en duizend gulden was een fors bedrag in die tijd. Haar het instrumen zal dan ook weer in prima konditie geweest zijn. Daar stond de naam van de meester-orgelbouwer borg voor.
Intussen was er een nieuwe kerk gebouwd geworden in 1781, en het dokzaal van Jan-Baptist De Geyne had er moeten aan geloven. Het is dezelfde pastoor Delahousse die gezorgd heeft voor een nieuw. Een zwaar stuk was het, helemaal in acajouhout uitgevoerd, en gesteund door twee houten pilaren. De enige pilaren die de kerk van Beveren rijk was. In de balustrade van dit dokzaal heeft Peter Benoit ooit nog zijn naam gekerfd. Hij kwam inderdaad graag ons klein maar klankrijk orgeltje bespelen.

Dit orgeltje had het in 1918 weer erg te verduren. In oktober van dat jaar dreven de geallieerden de Duitsers over de Leie terug, maar zonder zwaar kanonvuur ging dit niet. De kerk van Beveren moest verscheidene voltreffers verwerken en het orgel deelde van de brokken mee. Enkel in 1923 kon Anneessens uit Menen het weer speelklaar krijgen. En zo hebben wij het dan gekend. Een klein orgel. Eén handklavier, betrekkelijk smal, en een voetklavier. Links en rechts zaten de registertappen. Ook al niet zo veel. Direkt boven het klavier was de orgelkast gebouwd. Alles was dus één stuk. Het orgel werd toen elektrisch aangedreven, maar ernaast stond ook nog het kastje met de hefbomen die handbediening van de blaasbalg mogelijk maakten.
Een klein orgeltje dus, maar het kon onze oude kerk tot in de verste uithoeken met zijn rijke klanken vullen. Velen hebben later met weemoed daaraan teruggedacht.