Categorie: Parochie

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 3)

 Ontstaan van het Sint-Gregoriuskoor
"André Nolf werd dus koster van Beveren in het jaar 1927. Nauwelijks zeventien was hij toen. Hij was immers geboren op 19 november 1910. Bitter jong voor zo een koster zou je denken. Hij had toen echter reeds een ervaring die heel wat beginnende kosters hem konden benijden.
Toentertijde was oppermeester René Algoet de man die het muzikale leven in Beveren zowat in handen had. Och van dat leven zelf moeten we ons niet zoveel voorstellen! Meester Algoet kon echter goed zingen, kende wat van notenleer en had hij niet jarenlang met zijn knapenkoortje de hoogmis toch iet of wat vertoon van plechtigheid gegeven? Meester Algoet was evenwel van mening dat er heel andere mogelijkheden waren, nu onze parochie zulk een jonge koster gekregen had. En was het daarenboven niet een van zijn eigen leerlingen ? Ergens in het jaar 1929 ging hij dus André Nolf opzoeken en vroeg hem of het niet mogelijk ware met enkele mannen en vrouwen een behoorlijk kerkkoor op te richten. Een kerkkoor? Nou, de koster vond er geen graten in. En ja, nu hij het eens goed overdacht, je zou toch beter af wezen met volwassen mannen en vrouwen dan met zo een kleuterkoortje waar de bezetting om de haverklap wisselt. Jaja, de koster had er wel oren naar.

André Nolf deed toen wat hij sedertdien nog dikwijls heeft gedaan. Hij nam zijn fiets en peddelde de parochie rond op zoek naar mooie stemmen. Het is allemaal reeds lang geleden en nergens werd er iets over opgetekend, maar toch weet hij nog enkele namen uit zijn herinnering op te diepen. Hij vindt het echter beroerd dat hij onvermijdelijk sommige mensen vergeten moet hebben.
Bij de meisjes weet koster Nolf nog te vermelden: Lieske Byttebier, Haria Christiaens, Rachel Delabie, Aline Christiaens, Madeleine Nolf, Agnes Verkaemer, Rachel Nolf, Rachel Samyn , Jeanne Vandeplassche, Louisa Vanhoutteghem en Margriet Devroe. Bij de mannen: Albert Desmet (vader van Albrecht) , René Algoet, Jozef Samyn, Marcel Coussement (zoon van Hektor), Juul Duhou, Emeric Verplaetse, Antoon Follet, Antoon Nolf, Arthur Kerkhove en André Vandorpe. Als je nu denkt dat die mannen en die maagdekes zo maar devotelijk naast elkaar op het dokzaal stonden te zingen, dan snap je geen snars van de moraal toentertijde. Pastoor Lebbe was van oordeel dat je de kat nooit in de kelder mag kweken! Derhalve zaten de meisjes links vooraan in de kerk, terwijl de mannen 's Heren glorie van op het dokzaal bezongen.
Op kerstmis 1930 werd zo de mis "Sursum Corda" van De Hovre gezongen. Niet in twee stemmen evenwel, maar beurtelings een zin door mannen en door vrouwen. Hoe pover ons dit nu ook kan toeschijnen, toch moet het voor de Beverse parochianen een hele openbaring geweest zijn toen. Verwend waren ze inderdaad niet op dat gebied. We hebben een programma uit dat jaar voor ons liggen. Een beduimeld en verkreukeld blad. Het oudst bewaarde zover we weten.
Het nieuwbakken koor moet de zaken reeds groots opgevat hebben. Behalve de "Sursum Corda"- mis werd ook het volledige gregoriaanse eigene uitgevoerd. Het mannenkoor stond daarvoor in. Kerstliederen werden verder gezongen door Marcel Coussement, Arthur Kerkhove en Jozef Samyn. Ook de vrouwen hadden blijkbaar hun beste solisten voor die liederen naar voor geschoven. Dit waren dan: Alice Byttebier, Maria Christiaens, Agnes Verkaemer, Rachel Samyn, Rachel Nolf, Jeanne Vandeplassche en Margriet Devroe. Ook de kinders waren niet vergeten. Voor die was het echter slechts een mager kluifje. Eén kerstlied. Hun overwegende rol van enkele jaren vroeger was dus blijkbaar uitgespeeld.

We kunnen misschien nog even aanstippen dat die kerstprogramma's toen verkocht werden tegen de prijs van één frank per stuk. De opbrengst werd besteed aan de versiering van de kerstkribbe. We hebben niet veel moeite om hierin de invloed te onderkennen van onderpastoor Elie Liefooghe, die hier in het jaar 1929 was aangekomen.
Hoe en wanneer juist de kink in de kabel gekomen is, hebben we niet kunnen achterhalen. Feit is echter dat deze vroege kombinatie van mannen- en vrouwenstemmen geen lang leven beschoren was. Och, het zal ook wel niet meegevallen zijn een deel van het koor te laten zingen in de kerk, terwijl de rest op het dokzaal stond opgesteld. Je mag ze reeds genoeg in de gaten houden als ze broederlijk naast elkaar staan. Met Kerstmis 1931 waren de eerste sporen van het uiteenvallen reeds te zien. Er stond een nieuwe mis op het programma: de tweestemmige Missa Quarta van Alfons Moortgat. Ze werd echter gezongen door kinderen en mannen. Aan de eigenlijke mis kwamen de vrouwen niet meer van pas. Wél mochten ze tijdens de gelezen missen nog enkele kerstliederen zingen. Dat was alles.

Met Kerstmis 1932 was hun rol definitief uitgespeeld. Zelfs geen kerstliederen meer. Forse mannenstemmen zongen de Missa Quarta van Moortgat, terwijl enkel in het kantwerk nog een kinderstem te horen viel. Hiermee had het koor een plooi gekregen die het een kleine dertig jaar lang zou behouden. Als er sopraans nodig waren, dan werd er beroep gedaan op kinderen. Vrouwen kwamen niet meer aan bod.

Als er iemand hartzeer gehad heeft dat het allemaal zo gelopen is, dan moet het wel Zuster Denise geweest zijn. Dat goede nonnetje had ook zoveel tijd besteed aan het drillen van haar meisjes, zelfs nog voor er van een echt koor sprake was. Maar ja, er was niet zoveel aan te doen. Geen mannen en vrouwen samen op een dokzaal. Dat was een wet waaraan niet te tornen viel.
Bij die eerste lichting zangers waren mannen die bij het koor het rijk der legende zijn ingetreden. Je moet maar eens horen hoe de koster bijvoorbeeld nog kan vertellen over Emeric Verplaetse. Emeric was veldwachter geweest in Beveren. Het lag dus voor de hand dat hij voor de rest van zijn leven" Emeric de garde" of "de oude garde" werd geheten. Een pronte kerel die Emeric ! Hij droeg een snor die hij, net als keizer Wilhelm, bij de punten opwaarts wribbelde. Hij was verzot op een speciale tonus van het Tantum Ergo, die hij "de danser" heette. Koster asjeblief, smeekte hij dikwijls, deze keer de danser! .
Dan was daar nog Juul Duhou ! Juul ! Een ietwat raadselachtig figuur voor het kleine zangersgrut. Groot en zwaar, met grijze snor, en een been dat hem een beetje hinderde .' Juul was in Beveren terecht gekomen als de schoonvader van meester Marcel Schotte en, van alles wat ons dorp hem bieden kon, waren zang en muziek hem het liefst. Zang en muziek? Ja. Misschien. Ware daar niet het kaartspel geweest. Hij zou er zich voor verhangen hebben. In het koor stond Juul altijd bij de bassen. Dat was de enige partij die hij de moeite waard vond. En altijd stond hij heimelijk de maat mee te slaan. En dan moeten we nog vertellen over Jozef Samyn, de neef van de koster. Een man die overborrelde van talent. Die liederen uit zijn mouw schudde alsof het knikkers waren. Jozef heeft het koor de schalkse plooi helpen geven die het altijd gekenmerkt heeft. En Albert Desmet dan! Albert, de welvarende krotenhandelaar. Zingen heeft hij nooit veel gedaan, maar steunen als de kas ledig was des te meer. Hij was er nog bij toen het koor in het jaar 1956 zijn zilveren jubileum vierde. Maar hij was reeds oud dan. Zeer oud. Als we dat eerste lijstje van mannelijke koorleden bekijken, dan zien we dat er niet zo veel meer overschiet. De meesten zijn gestorven, een paar zijn elders gaan wonen of zijn het zingen verleerd, en tenslotte staat alleen nog Arthur Kerkhove overeind. Maar Tuur denkt nog lang niet aan ontwapenen!"

Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 2)
"De parochie had nlet veel moeite om een opvolger voor Leo Schotte te vinden. Reeds op 6 oktober 1907 liet AMANDUS DE BUCK het orgel dreunen en luisterden de Bevernaars opgetogen naar die nieuwe stem.

Amandus De Buck was geboortig van Kruishoutem en was voordien reeds koster geweest te Beerst bij Diksmuide. Ook hij zou hier niet overmatig lang blijven, want in 1922 liet hij zich door de aanbiedingen van de pastoor van Varsenare verleiden. Amandus had het nog moeten meemaken dat zijn orgel bij de doorbraak der geallieerden in 1918 zwaar beschadigd werd en een beetje mistroostig had hij daarna met een pover harmonium genoegen moeten nemen.

Amandus De Buck vertrok dus en eens te meer stond de parochie zonder koster. Men schijnt toen in 1923 nog een hengel uitgeworpen te hebben naar Maurice Titeca, die koster was te Desselgem maar in Beveren woonde. Koster Titeca vroeg echter een jaarlijkse vergoeding van duizend frank aan de gemeente en dat vonden onze wijze vaderen bar veel. Met tweehonderd vijftig frank wilden ze wel over de brug komen, maar méér konden ze er niet aan besteden. De onderhandelingen sprongen dan ook al spoedig af.

Intussen echter was Ernest Lebbe hier pastoor geworden. Pastoor Lebbe had wijze lessen getrokken uit dat gedurig komen en gaan van kosters. Kon hij niet beter een jonge Bevernaar voor deze bediening laten opleiden? Toch dom om daar niet vroeger aan gedacht te hebben. En wist hij niet reeds een knaap te zitten die voor de taak als geknipt scheen? Niet voor niets was Ernest Lebbe hier dertig jaar onderpastoor geweest. Hém moesten ze de parochie niet leren kennen!
Zo ging hij dus maar eens praten met Hektor Nolf en diens echtgenote Bertha Samyn. Hij vertelde ze wat prachtige oplossing het zou zijn als hun zoontje André, dat baasje met zijn wondermooie stem, het tot koster van Beveren zou kunnen brengen. Maar eerst moet er geleerd worden, beste ouders, eerst moet er geleerd worden! Een zwaar hoofd moeten ze er zich echter niet in maken. Pastoor Lebbe zou dat eens beredderen zie!
En zo gebeurde het. André Nolf, die toen dertien geworden was, ging in de leer bij meester René Vandekerckhove te Deerlijk, en oefende het geleerde in op de piano bij meester Algoet, of op het harmonium bij pastoor Lebbe. Al spoedig begon hij ook het orgeltje te bespelen dat intussen door zijn oorlogssmarten heen geholpen was.
In oktober 1924 was hij reeds zo ver dat hij zijn eerste begrafenisdienst kon zingen en spelen. Het was voor Edonie Vandermeiren, echtgenote van Charles Benoit. Veertien jaar was hij toen. Wie doet het hem na, zou je vragen.
Ondertussen was het wel gesukkel geweest met de kerkzang in Beveren. Natuurlijk kon je altijd rekenen op de steun van kerkbaljuw Pol Nolf, maar slechts weinigen werden in hun godsvrucht gesticht door zijn zangkunst. Hij had ook zo bitter weinig troeven in handen, die kerkbaljuw. Geen harmonium. Geen orgel. Enkel de steun van zijn geleerd missaal, waar hij dan nog geen snars van begreep.
Gelukkig waren daar nog meester Algoet die met zijn knapenkoortje de hoogmis opluisterde, en de kosters uit het omliggende, die een handje kwamen toesteken als er een bijzondere huwelijksmis moest gezongen worden of een begrafenis.

Een van de kereltjes die meester Algoet in zijn koortje had, was het pientere Tuurke Kerkhove. Een ventje met een stem als een nachtegaal. De oppermeester zelf kon er verrukt staan naar luisteren. Zo hoog en zo zuiver en toch zo krachtig. Als daar geen achttienkaraats tenor uit groeide, dan wist hij het zelf niet meer.
Aan de kostersmizerie kwam definitief een einde toen André Nolf in 1927 zijn diploma behaalde en officieel als koster van Beveren werd aangesteld. Pastoor Lebbe was gerust toen.
De parochie zou zich in lange tijd geen zorgen meer hoeven te maken. 
Het oude kerkorgel.
Je kan over kosters schrijven zoveel je wil, als je met geen woord rept over het orgel dat ze bespeelden, dan ben je er nog niet.
Eigenlijk vernemen we voor de eerste maal iets over een orgel omstreeks 1745. Jan-Baptist De Geyne was hier toen pastoor. Een kribbige baas die De Geyne. Iemand die een grote mond kon opzetten als hij dacht dat men hem op de tenen trapte.
Toch had hij ook wel zijn goede kanten. Zo liet hij een dokzaal plaatsen in de kerk van Beveren en kocht hij een orgel. Betekent dit dat de kosters het voordien zonder moesten stellen ? We weten het niet zo precies. Er is echter wel de vermelding van een testament uit het jaar 1728 , waarin gezegd wordt dat de koster één pond moest krijgen en de orgelist twaalf schellingen, voor het zingen van het jaargetijde dat op te dragen was voor Christine Van Honnacker. Die Christine had een hofstedeke geschonken aan het O.L.Vrouw-altaar van onze kerk, onder beding dat ieder jaar een dienst zou gezongen worden voor haar zielerust. Als in dit testament gesproken wordt van een orgelist; dan kan je moeilijk verder dan besluiten dat er ook een orgel moest zijn. Wat meer is: er is sprake van een koster en een orgelist! We stonden er dan goed voor zou je zo zeggen.
Wat er van zij, omstreeks 1745 was pastoor De Geyne van oordeel dat Beveren een orgel moest hebben. Een goeie zeventig jaar later had dit orgel grondige herstellingen nodig. Misschien tengevolge van onheuse behandelingen tijdens de Franse bezetting. Pastoor Delahousse heeft dit opgetekend. Duizend gulden heeft hij ervoor moeten betalen aan orgelbouwer Van Peteghem van Gent, en duizend gulden was een fors bedrag in die tijd. Haar het instrumen zal dan ook weer in prima konditie geweest zijn. Daar stond de naam van de meester-orgelbouwer borg voor.
Intussen was er een nieuwe kerk gebouwd geworden in 1781, en het dokzaal van Jan-Baptist De Geyne had er moeten aan geloven. Het is dezelfde pastoor Delahousse die gezorgd heeft voor een nieuw. Een zwaar stuk was het, helemaal in acajouhout uitgevoerd, en gesteund door twee houten pilaren. De enige pilaren die de kerk van Beveren rijk was. In de balustrade van dit dokzaal heeft Peter Benoit ooit nog zijn naam gekerfd. Hij kwam inderdaad graag ons klein maar klankrijk orgeltje bespelen.

Dit orgeltje had het in 1918 weer erg te verduren. In oktober van dat jaar dreven de geallieerden de Duitsers over de Leie terug, maar zonder zwaar kanonvuur ging dit niet. De kerk van Beveren moest verscheidene voltreffers verwerken en het orgel deelde van de brokken mee. Enkel in 1923 kon Anneessens uit Menen het weer speelklaar krijgen. En zo hebben wij het dan gekend. Een klein orgel. Eén handklavier, betrekkelijk smal, en een voetklavier. Links en rechts zaten de registertappen. Ook al niet zo veel. Direkt boven het klavier was de orgelkast gebouwd. Alles was dus één stuk. Het orgel werd toen elektrisch aangedreven, maar ernaast stond ook nog het kastje met de hefbomen die handbediening van de blaasbalg mogelijk maakten.
Een klein orgeltje dus, maar het kon onze oude kerk tot in de verste uithoeken met zijn rijke klanken vullen. Velen hebben later met weemoed daaraan teruggedacht.

Enkele jaren later kwam dan de doodsteek. De Duitsers wilden weer de Leie over en, toen de Belgen zagen dat niets ze ervan kon weerhouden, bliezen ze onze kerk op. Op die 23e mei van het jaar 1940 was het voorgoed met ons orgeltje gedaan. Wat planken en een hoopje verwrongen pijpen was alles wat ervan overbleef.
Tot in 1971 hebben we moeten wachten op een nieuw pijporgel. Daartussen lagen jaren en jaren van gesukkel met dubieuze instrumenten allerhande. Maar dit vertellen we later.
Om deel 1 te lezen klik hier.

Veertigste feest van de cultuurraad
Voor de veertigste keer zet de Waregemse cultuurraad zijn laureaten in de bloemetjes. Zowel jubilerende verenigingen, bijzondere prestaties als verdienstelijke personen worden bekroond op zaterdag 2 maart 2019 om 20.00u. in de Schouwburg van Cultuurcentrum De Schakel.

Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen uit Desselgem viert hun 125-jarig bestaan, VTB Fotoclub en Sint-Gregorius Zanggilde (gemengd koor nvdr) vieren hun 50-jarig bestaan en ook Initiatief Waregem bestaat 25 jaar. Germain Courtens bewees dan weer zijn jarenlange inzet voor het Bevers Harmonieorkest. Steffi Marreel haalde de eerste prijs in de kunstwedstrijd Arnoevoo en Pieter Fraeyman toonde zijn wijnkennis en werd bekroond als Sommelier van het jaar. VTI Waregem haalde met enkele klassen podiumplaatsen in de Robocontest in Kortrijk en leerlingen van het Heilig-Hart College wonnen een award op het internationaal theaterfestival in Malta. Lotus Decraene (8) mocht België vertegenwoordigen op het wereldkampioenschap schaken in Santiago De Compostella. Mauro Iacopucci (11) uit Beveren-Leie won de Vlaamse wiskunde olympiade klik hier.

Uittredend voorzitter Nico Vandenberghe wordt in de bloemetjes gezet voor zijn algemene verdienste voor het Waregemse cultuurleven & zijn jarenlange inzet (meer dan 35 jaar!) als voorzitter van de cultuurraad klik hier.

Tijdens het feest van de cultuurraad worden de huldigingen afgewisseld met een optreden van de Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen en diverse projecties van de gehuldigden. Nadien volgt een receptie, aangeboden door de Waregemse cultuurraad. Toegang is gratis. Iedereen is welkom op deze jaarlijkse prijsuitreiking van de cultuurraad.

De geschiedenis van de Sint-Gregorius Zanggilde (tot 1972) ligt al geruime tijd in ons schuif en kunnen we naar aanleiding van 50 jaar gemengd koor publiceren. Daarvoor danken we de Beverse heemkundigen, in het bijzonder wijlen Michel Debrouwere die de toelating gaf om dit ten gepaste tijde eens te publiceren. Dat doen we in enkele delen, weldra dan ook het vervolg.

"Oorsprong, Groei en bloei van het Beverse St.-Gregoriuskoor (deel 1) 
Proloog
Het Sint-Gregoriuskoor maakt zich op om over een paar maanden het gouden zangersjubileum te vieren van Arthur Kerkhove, zijn voorzitter, en daarbij tevens André Nolf te feesten die reeds vijf en veertig jaar koster van onze parochie is. Tuur en de koster! Twee zielen in een zak. De een gehuwd met Maria en de andere met Anna Ducatteeuw. Twee mensen die onopvallend en alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, hun jarenlange dienst bij het koor hebben verricht.

Hoevelen kunnen op zulke prestatie terugblikken? Is dit niet weggelegd voor de allerbesten en allertrouwsten? Velen zijn gekomen en velen zijn gegaan tijdens hun ambtsperiode. Aan allen hebben ze even gul hun vriendschap geschonken. En de vriendschap van zulke mensen is een voorrecht. We zijn er dankbaar om.
Omdat het Sint-Gregoriuskoor een koninginnestuk in hun leven is, willen we pogen bij deze gelegenheid de geschiedenis ervan vast te leggen. Geen dode geschiedenis, want het koor is altijd sprankelend van leven geweest. Tevens willen we kort het leven omheen het dokzaal schetsen zoals het in vroegere tijden geweest is. Het koor immers is de bekroning van een jarenlange ontwikkeling.
Volgaarne dragen we deze geschiedenis dan op aan:
- Arthur Kerkhove, de voorzitter.
- André Nolf, de koster-orgelist.
- Gentiel Callewaert, de dirigent.
- al de vrienden en vriendinnen van het zangkoor, waarbij we zelf het beste deel van ons leven gesleten hebben.
Michael. Beveren-Leie, januari 1972

Een stuk voorgeschiedenis
. Wat we weten over de Beverse Kosters.
We mogen gerust een beetje breedsprakerig beweren dat de oorsprong van de kerkzang in Beveren in de nevelen der tijden verborgen ligt. Daarmee is meteen duidelijk gemaakt dat we er geen sikkepit over te vertellen hebben.
Inderdaad! En hoe zou het anders kunnen trouwens. Er wordt voor het eerst van een Beverse kerk gesproken in het jaar 964 en dan moeten we zevenhonderd jaar wachten tot we de eerste koster bij name vermeld vinden. Die koster is PIETER VANDEPUTTE. Pieter zong zijn hymnen en psalmen in het laatste kwart van de jaren zestienhonderd. Van alles wat daaraan voorafging weten we helemaal niets af. Toch is het zo klaar als een klontje dat Pieter Vandeputte tientallen voorgangers gehad moet hebben.
Wat is een kerk nu zonder koster? Wat moet een pastoor aanvangen zonder iemand die de gewaden voor hem klaarlegt, de kannetjes vult en 's Heren lof zingt op velerlei tonen en wijzen?

Omstreeks het jaar 1720 vinden we ANTOON VANDEPUTTE vermeld als koster. Deze Antoon was vermoedelijk de zoon van Pieter. Hij woonde in de afspanning" Het Leckerke" op de oude plaats.
We hebben derhalve niet veel moeite om aan te nemen dat toenmalige kerkzangers hem gulhartig hun zondagse drinkpenning zullen gegund hebben.
Na Antoon Vandeputte schijnt het kosterambt zowat een voorrecht geworden te zijn van de familie D'hont. Zie maar:
- WILLEM D'HONT omstreeks 1735. - JAN D'HONT omstreeks 1760. - PIETER D'HONT omstreeks 1780.

Al deze kosters hebben hun ambt nog uitgeoefend in de kerk die er gestaan heeft van circa 1250 tot 1781. Pieter D'hont was door de Gentse Sint-Pietersabdij zelfs belast met de verkoop van afbraakmateriaal toen die kerk eenmaal werd afgebroken. Deze Pieter was het ook die de eerste koster werd in de nieuwe kerk, net zoals André Nolf het werd in de kerk die in 1970 in gebruik werd genomen.
Omstreeks de tijd van de Franse Revolutie was het de beurt aan V.T.COUSSELIN om de Beverse gelovigen te stichten met zijn gezang en orgelspel.
Een beste naam zal deze Cousselin bij de toenmalige Bevernaren niet gehad hebben. Het waren bange jaren toen. De Fransen waren ons komen "bevrijden" van de Oostenrijkers en de kasteel¬heren, en in ruil daarvoor sleepten ze uit onze kerken en kloos¬ters alles weg wat maar een schijntje van waarde had. Van de priesters eisten ze ook een eed van trouw aan de Franse Republiek. Die priesters waren evenwel niet al te happig naar die eed. Hadden ze immers niet gehoord hoe brutaal de bevrijders in hun eigen land met de geestelijkheid omgesprongen waren?
Hadden vluchtelingen geen verhalen gedaan over kerken die ont¬heiligd werden en over kloosterlingen die werden verjaagd en zelfs gehalsrecht ? Neenee, op die Franse Sansculotten hadden onze pastoors het niet begrepen en de sterken onder hen wei¬gerden dan ook de eed af te leggen.

Zo een sterke was Petrus Delahousse, onze toenmalige pastoor. Hij vertikte het de eed af te leggen, alhoewel hij heel goed wist welke narigheid hij zich hiermee op de hals zou halen. Koster Cousselin was evenwel een andere mening toegedaan. Hij oordeelde het heel wat veiliger platte broodjes te bakken met de bezetter en hij ging zelfs zo ver pastoor Delahousse te verzoeken zijn pastorij te verlaten, omdat hij daar zelf een school wilde openen. Wilde de pastoor niet? Goed! Maar dan moest hij zien dat hij het klaarspeelde met de Franse gendarmes.

Delahousse zwichtte en ging zich op afgelegen hoeven en in de bossen verschuilen. Zal Cousselin het dan niet grondig bij de Bevernaars verkorven hebben? Die hebben immers angstvallig zorg gedragen voor hun voortvluchtige pastoor. Vijf jaar leefde hij ondergedoken en nooit heeft iemand hem aan de Franse gendarmes verklikt, alhoewel er een prijs op zijn hoofd was gesteld.
In alle geval hoefde Cousselin zijn kostersambt niet uit te oefenen tijdens die beruchte Beloken tijd. De kerk was gesloten en alles wat ook maar enige waarde had was door de Fransen weggesleept. Over Cousselin hebben we verder nooit meer iets gehoord. Omstreeks 1830 vinden we FLORENTINUS SURMONT vermeld als koster. Hij was geboortig van Helkijn, en was de schoonvader van Ivo Depoorter, de eerste onderwijzer aan de Beverse Gemeentelijke Jongensschool.
De eerstvolgende koster die we dan tegen het lijf lopen is PETRUS BOUCKAERT. Dit dan omstreeks 1870. Vermoedelijk zullen er tussen hem en Florentinus Surmont nog wel een paar andere kosters dienst gedaan hebben, maar tot op heden hebben we er geen spoor van gevonden.

Die Petrus Bouckaert was een Beverse Boerenzoon, alhoewel de familie uit Lendelede herkomstig schijnt te zijn. Hij was gehuwd met Eugenie De Bo, de jongste zuster van deken Leonard-Lodewijk De Bo, en woonde met zijn gezin op de hoeve langs de Gentse Steenweg waar ook de deken geboren was. Na Petrus Bouckaert, die te Desselgem overleed op 11 april 1900 kregen we ACHIEL VANDElJEGHE als koster. Die vertrok op 8 september 1900 naar Ledegem, omdat hij dacht daar kansen op een ietwat weelderiger belegde boterham te hebben. De Beverse kosterij moet in die dagen vermoedelijk een armtierig geval geweest zijn. Vijftienhonderd inwoners slechts in de parochie en geen van allen erg rijk.
Nog dat eigenste jaar 1900 kwam LEO SCHOTTE onze kosterloze pastoor uit de nood helpen. Hij was de zoon van de koster van Jonkershove. Leo ging op de Plaats wonen en, om zijn mager kostersloon wat bij te werken, verkocht en repareerde hij horloges en bood zijn diensten aan als drukker. Lang bleef koster Schotte niet aan zijn horloges morrelen. Zijn naaste buur immers was Karel Dewaele en samen met hem begon hij weefgetouwen in elkaar te steken. Tenslotte liet Leo zijn orgel voor wat het was en vertrok in september 1907 naar Harelbeke, waar hij samen met Karel de getouwenfabriek Schotte-Dewaele oprichtte.

Enkele jaren later had hij een ongeval met zijn motorfiets en schijnt aan de gevolgen daarvan overleden te zijn.
Leo Schotte was de broer van onze meester Marcel Schotte en de vader van de nog in Beveren geboren pater Antoon Schotte, thans missionaris in Singapore".

Trekking Lourdesloten
Op vrijdag 15 februari werden de winnaars van de Lourdesloten getrokken. Dit zijn de gelukkige winnaars. Zij worden nog allemaal persoonlijk verwittigd.
*Maene Walter, Lindetuin 48, 8793 Sint-Eloois-Vijve
*Hostijn Eugeen, Ingelramstraat 10, 8791 Beveren-Leie,
*Magherman Madeleine, Astridlaan 31, 8792 Desselgem
*Dewolf Lena, Ooigemstraat 13, 8792 Desselgem
*Steeland Jules, Harelbekestraat 121, 8540 Deerlijk
*Rosseel Peter, Nijverheidsstraat 45A, 8791 Beveren-Leie
*Vansteenkiste Marie-Mathilde Godfried Lambrechtstraat 3 8793 Sint-Eloois-Vijve
*Adins-Windels Frans, Spijkerlaan 56, 8791 Beveren-Leie
*Lambrecht Nadine, Meierie 30, 8792 Desselgem
*Coorevits Greta, Zilverbergstraat 35, 8792 Desselgem
*Vercruysse Francine, Sint-Jansstraat 155, 8791 Beveren-Leie
*Deblauwe tuin-& parkmachines Kortrijkseweg 201, 8791Beveren-Leie
*Zr Gilberta(zusters van Don Bosco), Sint-Anna 43, 8500 Kortrijk
Dankjewel Rik voor de informatie.

Zuster Leen Mestdagh schrijft vanuit Libreville, oktober 2018
In deze oktober missiemaand houd ik eraan jullie wat nieuws te sturen vanuit Afrika. Ik ben op dit moment in Abidjan in Ivoorkust waar ik op bezoek ben in het noviciaat waar twee van onze meisjes zich voorbereiden op religieus leven : Agnes Keman E Akorong (Kameroen) en Anyta Makaya (Congo Brazzaville) . Woensdag trek ik naar Lome om aanwezig te zijn bij de intrede in het postulaat van een van de onze : Tatiana Siwe (Kameroen). Het is voor hen een grote aanpassing om hun vorming te volgen in West Afrika waar de culturen zo verschillen van Equatoriaal Afrika, maar het biedt de enorme rijkdom dat ze van bij de start van hun religieus leven leren leven en werken met mensen uit verschillende landen. Het is op zich reeds een hele missie, een getuigenis vanuit christelijk leven waar we broer en zus worden van elkaar vanuit het geloof in een God die liefde is, Vader van alle mensen. Geschapen naar zijn beeld is ieder, onvoorwaardelijk, alle respect en eerbied waardig.

In Gabon zijn we volop aan het bouwen om een volledige middelbare school af te werken. Een achttal klassen worden eind deze maand ingehuldigd. Daarna start een derde gebouw met bibliotheek, laboratorium, vergaderzalen, … In Equatoriaal Guinea werd ons een missie toevertrouwd met lagere school, lager middelbare school en internaat. Een heel mooi uitgebouwd centrum waar we ook jaarlijks onze retraite en vergaderingen kunnen laten doorgaan In Kameroen doorleven we een eerder gespannen klimaat. Vooral in Bafia, waar we werkzaam zijn in het bisdom waar vorig jaar de bisschop werd vermoord is de spanning voelbaar. Er is onzekerheid, er is wantrouwen, ook binnen de Kerk.

In Congo Brazzaville wachten we nog wat af om in de « pool », de streek die het meest getroffen werd door de rellen in 2017, de bouwwerken verder te zetten. We hopen op de steun vanuit West Vlaanderen om een polyvalente zaal te kunnen bouwen. Deze zaal zal het ons mogelijk maken om de verschillende activiteiten met de jongeren op te starten. Dit jaar hebben we een zestal meisjes die vragen om zuster te worden. Ze zullen elk in een van onze gemeenschappen meeleven en werken om zo beter hun roeping te onderscheiden. Het is bemoedigend wanneer jonge mensen blijven aansluiten om het missiewerk samen met ons op te nemen.
Vandaag start in Rome de synode met als thema : Jongeren, geloof en onderscheiding. De vele bisschoppen, priesters en ook de jongeren zelf buigen zich over wat ons het dierbaarste is : de jonge mens. Moge de synode, in deze zo delicate periode van wantrouwen en verdachtmaking, nieuwe deuren openen naar toekomst toe, opdat we als kerkgemeenschap (r)echte wegen mogen banen in het spoor van Jezus zelf ! Onze wereld heeft zo nood aan waarachtigheid, aan gerechtigheid, aan vrede … Mochten we ons geroepen weten om net in deze tijd goed, waar en juist te handelen om op deze manier een betere wereld uit te bouwen. De hoop ligt in onze handen. In de mate dat we er werk van maken op de plek waar we zijn wordt de wereld beter, ook in moeilijke tijden. Ik wens dan ook aan ieder van jullie een mooie missiemaand … een maand vol kansen om aan die nieuwe wereld mee te bouwen. Dank aan elk van jullie om de vele tekens van steun en solidariteit. De financiële steun, het materiaal en de projecten zorgen ervoor dat we « stille voortdoen » ook daar waar het ons door de sociaal politieke situaties moeilijk wordt.
Dankbaar verbonden bidden we dagelijks voor u en voor al uw intenties, Zr Leen Mestdagh Libreville GABON
Wie ons graag wil steunen kan dit Rekeningnummer Iban: BE73 4256 1657 6960 Bic : KREDBEBB KBC Brusselstraat 213 1702 DILBEEK
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH 
Voor wie een fiscaal attest wenst Iban: BE84 4358 0341 0159 Bic : KREDBEBB VIA DON BOSCO Guldendallaan 90 1150 BRUSSEL
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst

Afscheid deken Marnix Vandenbulcke en verwelkoming kanunnik-deken Henk Laridon
Met ingang van 15 oktober 2018 verleent Monseigneur Lode Aerts, Bisschop van Brugge, eervol ontslag aan pastoor-deken Marnix Vandenbulcke. Op dezelfde dag benoemt de Bisschop, Kanunnik Henk Laridon als nieuwe deken van het decanaat Waregem en als pastoor in de Pastorale Eenheid Sint-Paulus. Een voor Waregem historische gebeurtenis, die op de gepaste manier in het licht zal gesteld worden! Deken Marnix Vandenbulcke was de zevende deken van het decanaat Waregem. Hij was de opvolger van pastoor-deken Frans Verhelst.

Marnix Vandenbulcke werd geboren op 16 januari 1948 in Kortrijk, doch heeft zijn hele jeugd doorgebracht in Harelbeke, waar zijn ouders handelaar waren. Hij is de jongste van zes kinderen, twee zussen en drie broers waarvan er spijtig genoeg reeds één overleden is.
Hij deed zijn middelbare studies in Don Bosco.
In 1968 begon hij de priesteropleiding in het Groot Seminarie in Brugge.
In 1974 werd hij tot priester gewijd in de Sint-Salvator kerk in Harelbeke.
• Zijn eerste benoeming (1974-1982) kreeg hij als medepastoor in Nieuwenhove Waregem. Het was in die tijd uitzonderlijk van onmiddellijk een benoeming op een parochie te krijgen en niet eerst een tijd een lesopdracht in het onderwijs te moeten vervullen.
• Zijn tweede benoeming (1982-1990) was als medepastoor in Gullegem Sint-Amandus.
• Zijn derde benoeming (1990-1995) was een terugkeer naar Waregem als medepastoor in de decanale kerk van Waregem.
• Zijn vierde benoeming (1995-2011)was als ziekenhuispastor in het ziekenhuis van Waregem.
• Zijn vijfde benoeming (2011-2018) was opnieuw een terugkeer naar de decanale kerk. Ditmaal als pastoor-moderator van de Federatie Waregem en deken van het decanaat Waregem.
o In 2015 werd het decanaat Harelbeke opgeheven en werd Deerlijk ook een deel van het decanaat Waregem.
o In 2016 werd de Pastorale Eenheid Sint-Paulus opgericht en werd Marnix Vandenbulcke pastoor binnen de Pastorale Eenheid Sint-Paulus en deken van het decanaat Waregem

Verwelkoming kanunnik-deken Henk Laridon
*Henk Laridon werd geboren op 16 mei 1964 in Diksmuide. Zijn vader Hendrik Laridon was jarenlang burgemeester in Diksmuide, functie die zijn zus Lies thans vervult. De nieuwe deken is van opleiding Licenciaat Bijbelwetenschappen, Baccalaureus Theologie en Kandidaat in de Wijsbegeerte. In 1989 werd hij tot priester gewijd.
Zijn voorgaande benoemingen zijn: Titulaire Kanunnik van het kapittel van de Sint-Salvatorskathedraal; Lector Vives, Campus Torhout; Voorzitter van de diocesane commissie voor oecumene; Diocesaan proost Fedecam West; Professor en directeur van het Grootseminarie; Directeur van de Zusters van de Heilige Vincentius van Torhout; Hij is tevens proost, ridder en lid van het ‘Berek’ van ‘Het Manneke uit de Mane’. Deken Henk Laridon wordt dus de achtste deken van het decanaat Waregem. Henk Laridon is tevens familie van wijlen deken Frans Verhelst.

Inluiden van het nieuwe tijdperk
Naar aloude gewoonte zal bij het afscheid van de huidige deken en de verwelkoming van de nieuwe deken ‘het Victorie’ geluid worden. Het luiden van het victorie, is een oude klokkenluidersterminologie en het betekent in feite dat alle in de kerktoren aanwezige klokken, van klein tot groot gelijktijdig luiden. Op vandaag zouden wij eerder van volgelui of plenum spreken. Uit respect voor het verleden staat op het bedieningspaneel van de klokken echter nog steeds de historische benaming ‘Victorie’.

Op maandag 15 oktober zullen dus de klokken van de decanale kerk: Amandus, Blasius, Maria, Anna-Helena en Donatus, na het luiden van het Angelus, om vijf na twaalf plechtig ‘het Victorie’ inzetten.
Het is een luidmotief dat uiterst zelden gebruikt wordt.
In principe enkel voor de verwelkoming en het afscheid van een deken. Bij het plotselinge overlijden van deken Frans Verhelst, werd in consequentie dan ook bij het einde van de uitvaartliturgie, tevens het Victorie geluid.

Ook bij koninklijk bezoek wordt ‘het Victorie’ geluid (←klik op het pijltje). Dit gebeurde voor het laatst in 2009 bij het bezoek van koning Albert en koningin Paola aan Waregem. Bij de start in Waregem van de Ronde van Frankrijk in 2007, werd ook uitzonderlijk ‘het Victorie’ geluid.

‘Het Victorie’ is niet meteen een harmonieus geluid maar het heeft wel een diepe betekenis. Klokken zijn immers de roepstem van de kerk. Iedere klok in de kerktoren heeft zijn of haar specifieke taak. Zij het verkondigen van vreugde of verdriet, het aankondigen van de tijd of speciale gebeurtenissen en scharniermomenten in een mensenleven. Bij de aankomst en het vertrek van een deken is het dan ook een waardevol symbool dat de klokken met hun bronzen stemmen als het ware de stem van alle parochianen vertolken en hun oude herder danken en hun nieuwe herder verwelkomen. Het gezegde: “het inluiden van een nieuw tijdperk” mag hier dan ook letterlijk genomen worden.
De Pastorale Eenheid Sint-Paulus en het decanaat Waregem zullen het uiteraard niet alleen bij het luiden van de klokken houden.
Op zondag 28 oktober om 15.00 uur in de decanale kerk, volgt de plechtige aanstelling door Monseigneur Lode Aerts van kanunnik Henk Laridon als pastoor-deken. Tijdens deze viering zal dan ook, naast talrijke andere symbolen, de sleutel van de kerk aan de nieuwe deken overhandigd worden.

Het decanaat Waregem bestaat op vandaag uit:
4 pastorale eenheden • Sint-Anna Waregem • Sint-Paulus Waregem • Sint-Franciscus Oostrozebeke-Wielsbeke • De Wijngaard Deerlijk
14 parochies • Waregem, Sint-Amandus en Blasius (Centrum) • Waregem, Heilige Familie (Gaverke) • Waregem, Sint-Jozef (De Biest) • Waregem, Sint-Margareta (Nieuwenhove) • Beveren-Leie, Sint-Jan de Doper • Desselgem, Sint-Martinus • Sint-Eloois-Vijve, Sint-Eligius • Ooigem, Sint-Brixius • Oostrozebeke, Sint-Amandus • Oostrozebeke, Sint-Jozef • Sint-Baafs-Vijve, Sint-Bavo • Wielsbeke, Sint-Laurentius • Deerlijk, O.L.V.-Onbevlekt-Ontvangen (Sint-Lodewijk) • Deerlijk, Sint-Columba, goed voor 65.312 inwoners.

Beste missievrienden,
In deze tijd van veertig dagen voor Pasen houd ik eraan jullie te schrijven. Veertig dagen waarin we worden uitgenodigd tot een grotere aandacht voor de naaste, een grotere solidariteit … Wellicht begint alles met wat tijd vrij maken om tot onszelf, tot God te komen … Veertig dagen zonder klagen … vanuit de dankbaarheid om alles wat we zomaar ontvangen. Terwijl we genieten van wat mooi is, goed en waar … leven zovele mensen in situaties van geweld en onderdrukking, worden gezinnen uit elkaar gerukt, zijn mensen op de vlucht …
De paus deed een bijzondere oproep tot gebed voor de Democratische Republiek van Congo, Zuid Soedan, Syrië … De wereld heeft nood aan gebed én inzet voor vrede. Die vrede begint in ons eigen hart. Vrede met onszelf, vrede met wie naast ons leeft, in God verbonden met zovelen.
Ik schrijf jullie vanuit Libreville, hoofdstad van Gabon, waar we volop in de bouwwerken zitten.

Vier klassen werden gebouwd in de voorbije maanden. De werken lagen even stil door gebrek aan financiële middelen.
We hopen in de maand maart de werken terug op te starten voor nog vier klassen.

In Brazzaville, waar we sinds januari 2017 de werken moesten stilleggen ten gevolge van de sociaalpolitieke situatie kregen we goed nieuws. 

Alles ziet er naar uit dat de streek waar we aan het bouwen zijn voldoende rust kent. Stilletjes aan trekken de mensen terug naar de dorpen in de omgeving. De kerken en kapellen worden hersteld. Ook wij zullen heel binnenkort de werken hervatten. Een foyer-internaat werd gebouwd en wacht op afwerking. Een polyvalente zaal zal ons de mogelijkheid bieden om de verschillende vormende activiteiten voor jonge mensen op gang te brengen. We willen vooral ondersteuning bieden aan die vele families die het leven terug opnemen : herstel van huizen, her aanleg van groentetuin en plantage, herstel van wegen en bruggen …

De mensen hebben vooral nood aan hoop en vertrouwen.
Onze aanwezigheid werkt bemoedigend. Op verschillende plaatsen hebben we nood aan water. De voorziening vanuit de stad is onvoldoende voor de vele kinderen en jongeren in onze scholen en internaten. Zowel in Libreville als in Oyem (Gabon) zien we er naar uit om een boorput te kunnen steken. Het zijn de zovele kleine en grote projecten waarvoor we rekenen op jullie steun.

Dankbaar om de zovele weldoeners die maandelijks wat opzij zetten voor onze missies. Weet dat we die steun ten zeerste waarderen. We bidden dagelijks voor jullie en voor al jullie intenties. Van harte dank en nu reeds beste wensen voor een mooi feest van Pasen ! Leven sterker als de dood. Liefhebben en daardoor voortleven … Verbonden van hieruit Zr Leen Mestdagh Zr van Don Bosco

Wie ons graag wil helpen voor de realisatie van onze dromen kan dit op volgende rekeningnummers :
Iban: BE73 4256 1657 6960 Bic : KREDBEBB KBC Brusselstraat 213 1702 DILBEEK Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH
Voor wie een fiscaal attest wenst Iban: BE84 4358 0341 0159 Bic : KREDBEBB VIA DON BOSCO Guldendallaan 90 1150 BRUSSEL Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst

Priester Philippe Stofferis onschuldig
Priester Philippe Stofferis uit Desselgem, die door de vorige bisschop Jozef De Kesel geschorst was, mag weer een misviering leiden. Hij was geschorst na beschuldigingen van kindermisbruik, maar blijkt onschuldig.

Zuster Leen Mestdagh van Beveren-Leie vanuit Libreville, 14 september 2017
Beste missievrienden , terwijl ik hier op de luchthaven van Libreville wacht op de vlucht voor Addis Abeba neem ik wat tijd om jullie te schrijven.

Het is intussen reeds een jaar geleden dat men mij vroeg om de verantwoordelijkheid als provinciale overste op te nemen. Ik mag zorg dragen voor tien gemeenschappen in vier verschillende landen : Gabon, Kameroen en Congo Brazzaville (Franstalig) en Equatoriaal Guinea (Spaanssprekend). We zijn 62 zusters, waarvan de helft missionarissen uit Europa, Latijns Amerika en Azië de andere helft Afrikaanse zusters uit onze vier landen. We hebben 2 aspiranten en 2 postulanten en enkele meisjes leven mee in onze gemeenschappen, want ook zij willen graag zuster worden.

We hebben verschillende scholen van kleuter tot lager onderwijs en ook colleges en lycea. We hebben ook internaten en foyers voor de jongeren. Te Pointe Noire in Congo Brazzaville hebben we een opvangcentrum voor thuisloze kinderen. Het jeugdwerk waar we de meeste jongeren bereiken en waar we ook vooral de armsten kunnen onthalen zijn onze jeugdcentra voor buitenschoolse activiteiten en onze patronages op zondag. We proberen vanuit deze activiteiten ook naar de buitenwijken van de stad te trekken. Dit biedt ons de gelegenheid om in contact te komen met die kinderen en jongeren die niet tot op de missie komen. Ze zijn vaak anderstalig, behoren tot families die omwille van werk of omstandigheden immigreerden. Velen zijn moslim, maar er is ook een minderheid van christenen die door de omstandigheden de band met de kerk verliezen. We proberen tot bij hen te geraken, opdat zij de weg mogen (terug)vinden. In de vaak heel harde levensomstandigheden hebben we mekaar nodig. Thuiskomen in een gemeenschap, een groep, betekent hoop en biedt steun om samen met anderen aan toekomst te bouwen.

In alle missies werken we mee in catechese en we begeleiden verschillende jeugdbewegingen. Onze medezusters zijn ingeschakeld op het bisdom voor de jongeren pastoraal. Te Bafia in Kameroen, animeren we een pastoraal centrum van het bisdom en we zijn er ook verantwoordelijk voor de vorming van de leerkrachten uit de katholieke scholen.
Op verschillende plaatsen zijn we bezig met bouwen. Te Libreville, in Gabon, zijn we gestart met de bouw van 8 klassen. Ons lyceum bestaat nu 6 jaar. Dit schooljaar zullen we de eerste groep hebben die hun baccalaureaat examen afleggen. We hebben dringend nood aan klassen. Te Ela Nguema in Equatoriaal Guinea moeten we dringend het huis herbouwen. In de maand november 2016 zijn onze zusters (een van hen is een 90jarige missionaris), in allerijl uit het huis getrokken, dat door gevaar op instorten, onbewoonbaar werd verklaard. Het zand, dat dertig jaar geleden werd gebruikt voor de bouw, bevatte een te grote hoeveelheid zout waardoor de gebouwde muren het nu begeven. Voorlopig leven de zusters in enkele kamers van het internaat. We hopen hulp te vinden om het huis te kunnen afbreken en nieuw op te trekken. Tegelijkertijd hebben we er een project lopen, gesteund door de staat, voor de bouw van de school en een centrum voor beroepsopleiding. Jammer genoeg verloopt alles bijzonder langzaam. Te Pointe Noire, in Congo-Brazzaville, starten we dit jaar met een college. Voorlopig hebben we genoeg ruimte, maar ook daar moeten we in de nabije toekomst kunnen bouwen. Het sociale werk voor thuisloze kinderen, de beroepsopleiding en het technisch hoger onderwijs maken van deze aanwezigheid een heel boeiende missie. Vele kinderen en jongeren lopen er gewoon binnen om te spelen, te sporten, … er is een levendige VIDES groep …

Te Brazzaville hopen we, na een tijd van socio politieke onrust in Congo-Brazzaville, de werken op de bouwwerf te hernemen. De watertoren werd opgetrokken, de foyer werd gebouwd, het dak werd opgetroken, maar sinds januari 2017 werden we gedwongen alle werken stil te leggen, het materiaal in veiligheid te brengen en de werklieden naar veiliger oorden te laten vertrekken. We willen graag nog dit jaar elektriciteit en waterleiding installeren, om zo het gebouw volledig te kunnen afwerken en in te richten. Zomaar enkele grepen uit de vele werken en activiteiten.

Een grote zorg is ook de vorming van onze zusters. De meesten zijn jong. Gewoonlijk starten ze hun vorming nadat ze hun middelbaar onderwijs hebben afgewerkt. Na hun religieuze vorming voorzien we voor elk van hen een professionele vorming ; dit volgens de noden van de missie en aangepast aan hun mogelijkheden : opvoeding, onderwijs, beheer en management, sociale communicatie … In de wereld van de jongeren willen we een waardevol aanbod hebben. Enkelen worden ook in het bijzonder opgeleid in spiritualiteit, in vorming en begeleiding … opdat we de vorming van onze zusters zouden kunnen blijven verzekeren. In de mate van het mogelijke bieden we de voorkeur aan de vorming die hier in onze landen kan worden aangeboden, maar sommigen sturen we ook naar Rome, Parijs of Madrid om hun studies te vervolledigen. Het is een hele investering, maar de vorming van onze mensen is prioritair. Met hen bouwen we aan een betere toekomst en hoe beter zij gevormd zijn, hoe beter ze ook de leiding kunnen overnemen. Onze gemeenschappen zijn heel internationaal en we willen daar ook blijven voor kiezen. Samen leven en werken met mensen van heel verschillende afkomst en cultuur bevordert een eenheid die naar de kern van samenleven gaat. Het is niet altijd gemakkelijk, maar het is hoopgevend voor de zovele volkeren waar wij leven en werken. Zo worden onze aanwezigheden als een levend teken van wat ooit werkelijkheid mag worden voor alle mensen.

In de hoop dat ont-moeting bevrijdend werkt zijn we blij te mogen delen in Zijn werk van aanwezig komen bij mensen … Als zusters van Don Bosco kiezen we voor de jonge mens, in het bijzonder de meest kwetsbare … In deze oktober missiemaand wil ik jullie van harte danken voor uw blijvende steun en solidariteit. We bidden dagelijks voor al onze weldoeners. Van harte dank Verbonden van hieruit Zr Leen Mestdagh Libreville GABON

Wie ons graag wil helpen voor de realisatie van onze dromen kan dit op volgende rekeningnummers :
Iban: BE73 4256 1657 6960 Bic : KREDBEBB KBC Brusselstraat 213 1702 DILBEEK Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH
Voor wie een fiscaal attest wenst
Iban: BE84 4358 0341 0159 Bic : KREDBEBB VIA DON BOSCO Guldendallaan 90 1150 BRUSSEL Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst .