hartenkreet

Vandaag

Vandaag hebben we pret

De dooi heeft ingezet

Dit is de stap die naar de lente wordt gezet

Ja lente, de meeste mensen kijken er naar uit

Je kon het vandaag een beetje waarnemen

Dat de winter bijna is verdwenen

Een gedicht van Edward Koster 1861-1937. Hoe een mens naar de lente kan verlangen met blozende wangen door de eenzaamheid en kou! Dit is er altijd al geweest in het menselijk bestaan. De jaargetijden doen ons voortgaan!

Ik smacht naar de lente

Ik smacht naar de lente en haar goud,
Naar de jonge, de licht-tere kleuren,
Ik smacht naar het groenende hout,
Naar de zoetige Meidorengeuren.

Hoe heerlijk te liggen in 't mos,
Te staren in 't blauw van de hemel,
Te volgen de blaadjes die los
Zich wieg'len in takkengewemel!

Hoe welven zich bogen van glans
Om mij heen bij der lente verschijnen,
Hoe hupp'len in weke kadans
Mijn gedachten langs zacht-ronde lijnen!

Mijn hart roept de lente zo luid,
En klopt ongeduldig haar tegen...
Hoor! was dat geen merelgefluit?
Wat klonk daar langs de eenzame wegen?

Een hartenkreet van Joke Bot

schoon schip

waaiende
wind
ruimt
winters weer
wassend
water
maakt
schoon schip

Een gedicht van Cornelis Honingh 1846-1896. Als moeder schreit dan begrijpt een kind daar niet veel van. Soms kunnen ze wel de gemoedstoestand aanvoelen.

Schemeravond

"Twee kindertjes bij elkaar,
Een zusje en een broertje;
Ik wou, dat ik er meer van had,
Al van dat lieve goedje."

Zo zongen beide in 't schemeruurtje
Als Moeder 't olijk, vrolijk paar
Weer bij zich op de schoot ging beuren
En zij daar speelden met elkaar.

Nu zit ze alleen met ons klein-zusje,
Zingt, maar met tranen in haar stem.
Geeft haar ook 't kleintje kus op kusje,
Te meer nog denkt zij steeds aan hem.

Klein-zusje vindt het nu niet prettig:
Eén moest er zijn op elke knie.
Ze haalt haar pop: ‘Ma, dat is broer nu,
Weer zijn we met ons beiden, zie!’

"Twee kindertjes bij elkaar,
Een zusje en een broertje;
Ik wou, dat ik er meer van had,
Al van dat lieve goedje."

Zo zingt klein-zusje en is weer blijde,
Heeft schik, dat zij 't zo goed bedacht.
Verbaasd kijkt ze, als zij zich voelt kussen
En Moeder schreit in plaats van lacht.

Een hartenkreet van Marcus Neuborg

vrij

iets onbereikbaars
laat nooit echt los
wij zijn geen stenen
zijn geen rots
maar meer een boom
die ziet het als
een wereld die beweegt boven
ons
die wolken ziet dansen
en vogels liederen schrijven
zoals dat eigenlijk hoort
wij zijn de kinderen der
sterrenstof
nooit groeiden wij ouder
en nooit verstoorden zij onze jeugd
wij praten wel zuiver
maar kijken altijd verder weg
nooit konden zij weten
wat het eigenlijk kost
om echt vrij te zijn

Een gedicht van Jacqueline van der Waals 1868-1922

SNEEUWVAL

Al
Dalen de vlokken,
Dalen de luchtige vlokken en lokken
Mijn ziel met geruisloze vreugde in stille, onhoorbare val.

Dicht
Sneeuwt aan de hemel,
Sneeuwt aan de loodgrauwe hemel gewemel
Van volle, van koelblijde blankheid in feestelijk, zachtgedempt licht.

Traag
Reikt mijn begeren,
Reikt mijn afgunstig begeren, te keren
In tot de sneeuwkoele, diepe, volkomen rust omlaag.

Een gedicht van Mobar het heeft wel iets te vertellen, schrijven en schrijven het zijn twee dingen! Soms kan een schrijver al schrijvend zingen. In het andere geval kan een schrijver het schrijven benoemen! Wil men schrijven om te schrijven dan is er soms geen diepte in.

Geschreven

Ik denk soms
al weet ik het niet zeker
dat zij die zich het minst vaak
schrijver noemen, meer
te vertellen hebben

de weemoedige vreemdelingen
die geen tijd hebben om te schrijven
ze beleven pure poëzie en ademen
het leven, waarover schrijvers schrijven

en het zal mijn eigen pen niet zijn
die woorden herhaald, van wat ik hen
niet heb verteld, in afstand en stil zwijgen.

Een hartenkreet van Hans Kilian, toen ik het las vond ik het een mooie gedachte. De mens schuift de dood eigenlijk liever aan de kant maar na de dood wordt er wat van gemaakt. Er werd een bijzonder graf gemaakt. En er staat ook wel eens hij leefde om te werken!

Mooi dood

Soms kom je
op een kerkhof
langs een prachtgraf,
waarbij je denkt,
zo, hier hebben ze
hun hele leven
naartoe gewerkt.

Een gedicht van Willem de Merode 1887-1939

De eenzame

En elke dag opnieuw, bij het ontwaken,
Keert hij zich droevig in zijn bedde om,
Terwijl zijn handen, in nerveus gefrom,
Spelen over ’t weggewoelde linnen laken.

Hij fronselt tegen ’t licht dat door de blinden,
Ten kier gelaten, bleek zijn bed beschijnt,
Zijn tengere gestalte teer omlijnt,
En zoekt zijn mond ten koele kus te vinden.

Hij voelt zich moede in zijn lege leven,
Dat hij alleen en lijdelijk doorleeft
In treurenis, dewijl hij niemand heeft
Die meer dan fraaie frasen hem wil geven.

Hij ziet zichzelve weer de dag beginnen:
Zijn kamer wacht hem met een stuurs onthaal
Van stilte en het overdekte maal,
Dat wordt genoten zonder maag of vrinden;

Zijn moeizaam werken in bestofte boeken;
En even ligt een lach op zijn gezicht
Bij ’t lezen van een gracelijk gedicht,
Gevonden na langdurig duurzaam zoeken.

Hij ziet zich wandlen langs de lange wegen
Ver door de verre velden naar de zee.
En overal neemt hij zijn lijden mee,
En niemand komt met troostend woord hem tegen.

En d’avond, als alom de lampen lichten,
Brengt aan zijn eenzaamheid het zwaarste leed,
Omdat hij nu in andre huizen weet
Een kring van vrolijk stralende gezichten. –

En bitter bergt hij in beschreide handen
De droefheid van zijn angstig aangezicht. –
En door de luiken lacht het morgenlicht
En schetst zijn schaduw op de witte wanden.

--------------------------------------------
maag - bloedverwant
gracelijk - bevallig, gracieus

Uit de bundel: Nalezing I (1907-1915)

Een gedicht van Jan Prins 1876-1948 toepasselijk voor zo'n dag als gisteren!

De Mist

De mist, onzeker,
dan grauw, dan bleker
hangt om ons heen.
De schim van stranden,
van lage landen,
verzonk, verdween.

Wij turen, turen
door eenzame uren
en dan, een wijl, -
als vanuit dromen
tot ons gekomen, -
verschijnt een zeil.

Wij zien, - een rimpel
in 't licht, - de wimpel
hoog in de mist
voorbij ons drijven:
daaronder blijven
als weggewist

de vage lijnen,
die weer verdwijnen.
Een horen klinkt,
en van een schinkel
rukt het gerinkel.
En dan verzinkt

alles in 't wijde
vaal uitgespreide
voor ons gezicht.
De mist, al-nauwer,
dan bleek, dan grauwer
klemt om ons dicht.

Uit de bundel: Verschijningen

Een gedicht van Reinier van Genderen Stort 1886-1942

Gij uil, gij vogel vol geheimen

Gij uil, gij vogel vol geheimen
Die in de nacht uw nest verlaat
Ge zwerft, totdat de sterren zwijmen,
Ge zijt door velen diep gehaat.

Ge rooft de mussen en de muizen,
Nestelt in klooster en kasteel,
Ge schuwt de straten en de huizen,
Eenzaam te zijn is ook uw deel.

Gij, sombere wachter van de nacht,
Ge zijt de dienaar der godin,
Naar wie de wijze dichter smacht,
Die hem onthult des levens zin.

Nu vliegt gij door het avondland,
Waar allerwegen heerst de nood,
O aarde, bedreigd door wereldbrand,
Beschimmeld is uw oude kloot.

Uit de bundel: Najaarsvruchten (1936)

Een hartenkreet van bamps roger dominiqeu voor mij geheel onbekend maar wel een grote waarheid! Veel mensen die hebben dit nog niet geleerd!

NOBEL...

Weg slikken
wat dikwijls op
de punt
van onze tong ligt
is nobel
toegeven,
te leren zwijgen
als een ander
begint te spreken.

Een hartenkreet van Marcel Maas. Hier hoef ik niets aan toe te voegen!

Een mooie foto

Een mooie foto is als een gedicht,
maar dan geschreven in schaduw en licht.

Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914

Kinderogen

Lente-ogen, waar 't lentzonnetje in gaat schijnen,
Zodra de wimpervenstertjes ontsluiten;
Spiegeltjes klaar die geen menswereld buiten,
Maar 't eigen lentezieltje doen weerschijnen,

Zo rustig rein dat ze in hun kristallijnen
Glanstoverkring al 't duistre buitensluiten;
Boodschappertjes van heil die zachtkens stuiten
Verbitterd woord van wie in treurnis kwijnen;

Wijsgeertjes onbewust, die in één enkle
Opslag zo helder leren wat het leven
Zou zijn als lust en ijdelheid niet waren;

Sproke-ogen, die nog 't aangezicht der englen
Aanschouwen en tegenlachen, en ons even
De macht van 't Reine en Lieflijke openbaren!

Een gedicht van Willem Kloos 1859-1938 gewenst is dit goed en aandachtig te lezen...

Homo Sum II

Ik ben de Dúivel-god dier grúwbre oorkónde,
't Vervlóekte Boék van laffe deémoed, klein,
Die loert, die loert, koud-donker, donker-rein,
Of Hij die ménsjes niet verdérven kónde.

Ook Hij droeg fier, op 't lijf vol eeuw'ge pijn,
Eén matelóze, toégeschroeide wonde,
Dat alles had zó anders kunnen zijn. -
Zijn Zijn.... Mysterie, maar zijn Schijn.... Dood-zonde.

Want ook Ik viel, uit een licht Rijk van 't Goede
In dit groot Duister, dat nu Mijn Licht zij,
En waar Ik eeuwig als Verdoemde in brand.

Maar, in de pracht van mijne staat'ge woede,
Voel Ik mij groot en heerlijk, dat Ik vrij
Haten en kwaad-doen mag, met sterke hand.

Een hartenkreet van Jan J. Krediet mooi beschreven jaargetijden en hoewel er toch nog veel mensen verkeerd mee omgaan. Van alle jaargetijden moet men genieten. Was het maar lente of was het maar zomer enz. En een winterslaap moet men natuurlijk niet in het geestelijke leven doen...wie de schoen past, die trekt hem aan. Elke dag een stapje vooruit gaan dat is een mensen bestaan!

WINTERSLAAP

Als je hele leven kraakt
een halve dood je raakt
voel je dan gerust alleen
met d'winter om je heen
denk maar niet aan d'lente
doorgaans kort van lengte
denk maar niet aan d'zomer
die maar niet wil komen
denk maar niet aan d'herfst
die 't beetje zomer bederft
denk maar niet aan denken
laat slaap uitkomst schenken
beleef je eigen winterslaap
die voorbij seizoenen gaat!

Een gedicht van Willem Kloos 1859-1938

Homo Sum I

Ik was de gróte Minnaar zonder ruste,
Die ging hoog-heerlijk in triomf door 't Leven,
Jeugdig omklemmend in een stórm van beven
Al zielen, gróte en kleine, naar het lustte

Dit Hoog Hart, dat toch nóoit zijn droefheid suste,
Droefheid om Liéfde's wil, die géén kon geven:
Nu weêr om Zélf's wil, wijl ik zelf moest sneven,
Dán wijl ik nédersloeg, wie 'k éven kuste.

Ik brak de harten op mijn tocht, zo glorie-vol -.
't Mijn brak mee, maar, nóg schoner dan te voren,
Greep het naar nieuwe, blonde of donkre, lokken;

Liefde vliedt héen thans, maar in haar historie-rol
Sta ik geboekt als het Hart Uitverkoren,
't Hárt dat geen Hárt vond en stierf zonder mókken.