Een gedicht van Jacob Israël de Haan 1881-1924
Gij klaagt: "Alles ontneemt mij de Eeuwigheid."
Ook meer dan de Eeuwigheid u heeft gegeven?
Gevangen klaagt ge in de ban van de Tijd.
Klaag niet. Zelfs uw klacht kan buiten de tijd niet leven.
Uit de bundel: Kwatrijnen (1924)
slapeloosheid
Een hartenkreet van schrijver JT de naam zegt niets...maar de hartenkreet veel meer...Wie het vatten kan die vatte het!
wanneer het geweten knaagt
en de avond valt
wacht weer een slapeloze nacht
ontstaan
Vandaag een gedicht van mezelf
Ontstaan
Het ontstaan
Met een lach of een traan
Het ontstaan van een gedicht
Het mooie hiervan
Het is niet verplicht
Je mag je gedachten kenbaar maken
Ja, het zijn soms ontroerende zaken
Het leven is een kostbaar bezit
En als je dan zo’n gave bezit
Dan mag men heel dankbaar zijn
Want het beschrijven van vreugde en pijn
Dat is heerlijker dan een glas wijn
Soms zijn gedichten als wijn
Men kan er een beetje weemoedig bij zijn
Maar is de bui dan weer voorbij
Dan is men vrolijk en blij
Blij met alles wat er is gegeven
Ook al is het leven in het heelal bekeken maar even!
eenvoudig
Een hartenkreet van Hans Uding
Het was een eenvoudig houten kruis
een dode zonder naam
een ongeplaatst karkas
onafzienbare rijen
strak en recht
geen reden te overleven
gezochte dood
rust in het gelid
stilte op maat
eindelijk thuis
niet te vinden
onbekend
postuum geeërd
loveparadeEen hartenkreet van Henny van Herck
Toen ik dit gedicht las vroeg ik me af, wie heeft hier nu echt de schuld? De overheid heeft misschien wel gefaald in een optimale beveiliging! Maar zijn wij allen niet zelf verantwoordelijk voor onze daden! Met z'n allen door een nauwe poort is ongehoord! De weg die naar de vrede leidt is een enge poort en daar ga je helemaal alleen door. De brede weg is de poort naar het verderf! Dit alles is of was een surrogaat vrede! En deze eindigde dan zo een week geleden! Wie kiest o verdwaasden de dood voor het leven!
overgeleverd aan het lot
rouwt Duisburg in het ontwaken
verbijsterd, zoveel mensen in aantal
grenzeloos festijn, ongeluk ten val
de spontane vredesmars
geëindigd in een schaduw
massa's mensenmassa's dringen
onwetend waarin zij zich wringen
een toegang door de tunnel
een doorgang naar het einde
een angstig noodlot in
falende werkelijkheid
laten we stilstaan en gedenken
voor wie dit het einde was
vandaag eindigde
deze vredesmars
paradox
Een hartenkreet van schrijver Rudi
De donkere nacht
Samenspeling van duister en kou
Het jaargetijde doet
Anders verwachten
Een ijskoude windvlaag
Gevolgd door
Een rilling over mijn gelaat
Doortastend
Verhelderend
Een poetische zinspeling van de nacht
In het hart van de zomer
bitter
Een gedicht van windwispher waarschijnlijk een schuilnaam
in goud gesponnen draden
als liefdesmelodie
van hart tot hart
in vleugelslag
guirlandes
gedragen door de wind
als een fluistering
tot ver over de horizon
ooit was jij mijn lief
maar jouw ogen sloten
in eeuwigheid
nu brengt jouw warmte me
een glimlach
vol herinneringen
bitter en zoet
omdat houden van
meer dan liefde is en was
soms schreien tranen hemelhoog
elke dag
Een hartenkreet van An Terlouw
Elke dag begint met ontwaken, opstaan of je nu geslapen hebt of niet
Elke dag heeft zijn rituelen, ontbijten, koffiedrinken, douche je wel, of douche je niet
Elke dag heeft zijn eigen inbreng, de ochtend loopt over in de middag
Elke dag heeft 24 uur, de klok telt de slagen, slag voor slag
Elke dag heeft soms zijn charme, is licht en zonnig bovendien
Elke dag laat zich dan, van een andere donkere kant, ook wel eens zien
Elke dag, kan zwaar zijn als lood of soms een steen
Elke dag is weer een andere, geen dag is eender als voorheen
Elke dag heeft een avond, vooraf een maaltijd, met of zonder toetje
Elke dag heeft een schemering, met in de koffie suiker of een zoetje
Elke dag heeft uiteindelijk dat tijdstip van gereedmaken om in bed te stappen
Elke dag heeft een begin en een eind, zoals ik langzaam begin te snappen.
Maar elke nacht slapeloos doorbrengen, is een heel ander verhaal!
laat
Een hartenkreet van de Hertog
Dit pandemonium van smaad
tegen het gezag op straat
is niet alleen maar dronkemanspraat.
Zij weten niet beter.
Mijn god, het is al laat!
Lasterpraat zonder normbesef,
dit kikkerland kwaakt
in de uitgaansnacht
soms uit de maat.
Maar waarom dan toch
ontkiemt dit zaad?
Voeden wij onze kinderen op
tot eenheidsworst; tot
de mens als
onverzadigbare, ongezouten
te vrijpostige veelvraat?
Is het echt al zo laat?
Ik haast me naar huis,
kijk even door die bril,
hoe het mijn kroost vergaat,
waar mijn klok op slaat.
Wij zitten toch niet op zwart zaad!
Of toch?
Laten we gaan voor een norm
met een menselijke maat,
voor die norm die staat
het is nog niet te laat!
ze
Een hartenkreet van schrijver: proficiens
Ze is wat haar schoonheid belooft en verlaat
in de gebaren die ze vergeet.
Omdat ze wacht wanneer de tijd
weer een droom over heeft.
En ze met blije ogen weer tekent
wie haar wil volgen en kleuren.
Gedachten wil ruilen die alleen bloeien
in gesprekken die geen afscheid beloven
en beginnen als
je haar weer een nieuwe naam geeft.
het blikje
Een hartenkreet van An Terlouw
Wat weemoedig blikt ze achterom,
dat deed ze beter niet,
want dat blikje achterom,
was ’t laatste voor ze zich ter aarde stiet.
Een tegel los, een schoen die haakte,
dat blikje achterom,
was wel zo vreeslijk dom,
nu ligt ze met gebroken botten,
omhoog te kijken in haar hoge bed
en achterom kijken,
dat doet ze voorlopig niet,
al was ’t enkel en alleen maar net:
omdat hoogmoed voor de val komt
en weemoed daar niet aan mee doet!
zeeën
Een hartenkreet van Tim de Jonge
In de grote zeeën staat zij trots.
Hard en vast als een rots.
De golven vreten haar aan.
Maar zij blijft volhoudend staan.
Koude en wind tergen haar lijf.
Maar zij trotseert beiden stijf.
Meeuwen bekladden haar dak.
Zij blijft sterk en op haar gemak.
De grote zeeën spreken tot haar.
Ze zeggen: “Je loopt gevaar”.
Vol hooghartigheid en moed spreekt zij:
“O grote zeeën, niets van U schaadt mij.”
stuk
Een gedicht van René de Clercq 1877-1932
Dzing-rusch... De zonne bijt.
Dzing-rusch... De pikke snijdt.
Het koren gaat over, de snede gaat over.
De kelen zijn heser en de oren zijn dover.
Dzing-rusch... Alhier, alhier!
Dzing-rusch... Een zeupe bier!
De boer is een belover!
Dzing-rusch... Mijn pikke schaardt.
Dzing-rusch... Mijn vinger blaart.
We druipen van 't zweet en de zonne steekt felder.
We beulen ons dood om wat pap en een pelder.
Dzing-rusch... Alhier, alhier!
Dzing-rusch... Een zeupe bier!
't Is koelder in de kelder!
Dzing-rusch... 't Is in akkoord.
Dzing-rusch... Gevierig voort.
En neerstig maar, zonder te morren of mikken.
Gebogen, eenbarelijk pikken is pikken!
Dzing-rusch... Alhier, alhier!
Dzing-rusch... Een zeupe bier!
Of anders wij verstikken.
Dzing-rusch... Het wordt zo laf!
Dzing-rusch... Die hoek moet af!
Dan dansen en draaien de tierende koppels,
Een hoepsaderiere op de stekende stoppels.
Dzing-rusch... Alhier, alhier!
Dzing-rusch... Een zeupe bier!
En 't avond elk twee droppels.
Uit de bundel: Voor het volk
halsnoer
Een gedicht van Alice Nahon 1896-1933
Ach Here de vrijheid
klatergouden geschenk
dat de liefste mij geeft als hij gaat,
ach Here
dat droef sieraad.
Hij hangt het mij juublend
over 't strenge kleed en - ik lach -
met de lach die de mondhoeken slijt -
neemt gij dat strassen-lawijt
van de fiere troon van de hals,
ach Here, de vrijheid
zo vals.
Want hij tilt mij zingend omhoog,
hij noemt mij z'n zonnige fee,
ik, povere tuil in de hand
en hij zegt dat ik schoon ben ermee.
En de tranen komen opeens
vanuit mijn ogen omneer
over mijn schaterend hoofd,
ach hert, dat in liefde gelooft,
ach Here
de vrijheid zo zeer.
odysseus
Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931
Ach, weef en zing,
Tot ik dat uiterst oord vergete,
Waar stil de witte nevel hing
Op 't stroomloos nat der bleke Lethe;
Dat ik de weg niet weder wete
Naar 't kilst van mijn herinnering,
Ach, weef en zing.
Ja, zing en weef,
Opdat Uw sluier 't heir der schimmen
Bont met zijn beeldenspel omzweef;
Bedek het bloed, waar zij naar grimmen,
Verberg hun ritslend nederklimmen,
Als blaadren in een najaarsdreef;
Ja, zing en weef.
Ach, weef en zing,
Toen over de affodillenweide
Mijn dode moeder tot mij ging,
Voelde ik een windzucht langs mij glijden,
Terwijl ik de armen openbreidde,
En 't bleek slechts lucht wat ik omving,
Ach, weef en zing.
Ja, zing en weef,
Hoe schrikklijk Ajax mij vervaarde,
Hoe droef Achilles toeven bleef,
En klaagde: eer mocht ik, weer-gebaarde,
De zoon zijn van een slaaf op aarde,
Dan dat ik hier als heerser leef;
Zing dit, en weef.
Neen, kan Uw hand
Geen tweede wereld op doen kleuren
Uit dezer draden teer verband,
Waar de gestorvne, na zulk treuren,
Zich moegezwommen op mag beuren,
En reidanst over 't zonnig strand?
Weef dan dit land.
korenveld
Een hartenkreet van Maria Voerman
Een korenveld
versiert met korenbloemen
Prachtig blauw!
Het veld kleurt
als goud in de zon....
Ik sta aan de rand
en kijk ernaar....
Pak m'n camera
en kan het niet laten,
van die sfeer
een foto te maken.
Ik blijf nog even staan,
om daarna weer
verder te gaan.....
de fotograaf
Een gedicht van de fotograaf...het is wel gaaf...Het is echt iets voor vandaag! Kijken met twee ogen, dat geeft soms wel een beter gezichtsvermogen...je kunt alles beter beogen! Maar een groothoeklens is voor het derde oog een goede wens!
Hij was geeerd
hij was beroemd
zijn naam werd fluisterend genoemd
zijn weergave van feiten was ongeevenaard
de kleurstelling en vakmanschap onvervaard
maar toch
er was een groot gebrek
hij zag alles door de lens
dat was zijn lek
bekrompen in karakter
leeg in gesprek
vervolg van deze tragedie
in kort bestek
hij kreeg het door
hij vond geen oor
God zei: Neem me niet kwalijk,
dat ik stoor
ook voor jou
gaat dit bekrompen leven niet door
bekijk nog eenmaal deze wereld
met je groothoeklens
dit heb je gemist
je was een armzalig mens
in memoriam
Een gedicht van Jan Campert 1902-1943
Hoezeer in zich besloten, van elke schijn ontdaan
is uwe stem tot ons gegaan
zingende en voor gòed in ons verloren,
de weinigen, de enkelen uitverkoren
om te bestaan.
Achter de eerste stilte aarzelend begint
het woord, zwevende als de wind
in het herfsten, - o, het vlagen
der verrukkingen, het martelend klagen
om wat eèns werd bemind!
zotter dan zot
Een hartenkreet van An Terlouw
Mijn bedenkingen over het hele gebeuren dit is zoveelste spraakverwarring. Mensen reageerde getergd op de bisschop. De pastoor of priester die doet alles in een gieter en maakt er een heidense bende van. En het is in mijn ogen een wolf in schaapskleren. Om zo mensen het evangelie te doen verkondigen! Volgens diverse mensen deed hij goed werk...de kerk was tenminste vol en ook met jeugd. Hoe leer je ze nu zo de Deugd kennen! De Deugd hing in het midden! Even nadenken en je ziet de moordenaar!
Het is ook nooit goed
De kerk tooide oranje
voor slechts een keer
er komt zeker geen
tweede keer
want de bisschop zei furieus
dit gaat te ver, ’t is heus
zolang de haan
op de toren staat
is mijn haan
die naar behoren kraait
en daar hoort geen vlag
of oranje bij.
perels
Een gedicht van Guido Gezelle 1830-1899
Nog eer de blâren schieten,
in ’t hofbeluik,
hoe geren zie ’k uw sprieten,
o perenstruik;
hoe geren zie ’k uw takken,
vol blommen staan,
vol perels, al in pakken
eer ze opengaan!
En mochte ik maar, zo even,
door Gods beschik,
u, perentakken geven
nen tovertik;
’t en zou geen pere krommen
uw hout, voortaan:
veel liever zie ’k de blommen,
eer ze opengaan.
’k Zie geren, in de hoven,
uw peren groot,
de zonne zitten stoven,
al rijp en rood;
maar ’k zie wel nog zo geren
uw blommen staan,
de perels van de peren,
eer ze opengaan.
17-04-1894
Uit de bundel: Laatste verzen