halsnoer

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

Odysseus tot Penelope

Ach, weef en zing,
Tot ik dat uiterst oord vergete,
Waar stil de witte nevel hing
Op 't stroomloos nat der bleke Lethe;
Dat ik de weg niet weder wete
Naar 't kilst van mijn herinnering,
Ach, weef en zing.

Ja, zing en weef,
Opdat Uw sluier 't heir der schimmen
Bont met zijn beeldenspel omzweef;
Bedek het bloed, waar zij naar grimmen,
Verberg hun ritslend nederklimmen,
Als blaadren in een najaarsdreef;
Ja, zing en weef.

Ach, weef en zing,
Toen over de affodillenweide
Mijn dode moeder tot mij ging,
Voelde ik een windzucht langs mij glijden,
Terwijl ik de armen openbreidde,
En 't bleek slechts lucht wat ik omving,
Ach, weef en zing.

Ja, zing en weef,
Hoe schrikklijk Ajax mij vervaarde,
Hoe droef Achilles toeven bleef,
En klaagde: eer mocht ik, weer-gebaarde,
De zoon zijn van een slaaf op aarde,
Dan dat ik hier als heerser leef;
Zing dit, en weef.

Neen, kan Uw hand
Geen tweede wereld op doen kleuren
Uit dezer draden teer verband,
Waar de gestorvne, na zulk treuren,
Zich moegezwommen op mag beuren,
En reidanst over 't zonnig strand?
Weef dan dit land.

Een hartenkreet van Maria Voerman

Korenveld met bloemen.

Een korenveld
versiert met korenbloemen
Prachtig blauw!
Het veld kleurt
als goud in de zon....
Ik sta aan de rand
en kijk ernaar....
Pak m'n camera
en kan het niet laten,
van die sfeer
een foto te maken.
Ik blijf nog even staan,
om daarna weer
verder te gaan.....

Een gedicht van Jan Campert 1902-1943

In memoriam J.H. Leopold

Hoezeer in zich besloten, van elke schijn ontdaan
is uwe stem tot ons gegaan
zingende en voor gòed in ons verloren,
de weinigen, de enkelen uitverkoren
om te bestaan.

Achter de eerste stilte aarzelend begint
het woord, zwevende als de wind
in het herfsten, - o, het vlagen
der verrukkingen, het martelend klagen
om wat eèns werd bemind!

Een hartenkreet van An Terlouw

Mijn bedenkingen over het hele gebeuren dit is zoveelste spraakverwarring. Mensen reageerde getergd op de bisschop. De pastoor of priester die doet alles in een gieter en maakt er een heidense bende van. En het is in mijn ogen een wolf in schaapskleren. Om zo mensen het evangelie te doen verkondigen! Volgens diverse mensen deed hij goed werk...de kerk was tenminste vol en ook met jeugd. Hoe leer je ze nu zo de Deugd kennen! De Deugd hing in het midden! Even nadenken en je ziet de moordenaar!

Het is ook nooit goed

De kerk tooide oranje
voor slechts een keer
er komt zeker geen
tweede keer
want de bisschop zei furieus
dit gaat te ver, ’t is heus
zolang de haan
op de toren staat
is mijn haan
die naar behoren kraait
en daar hoort geen vlag
of oranje bij.

Een gedicht van Guido Gezelle 1830-1899

PERELS

Nog eer de blâren schieten,
in ’t hofbeluik,
hoe geren zie ’k uw sprieten,
o perenstruik;
hoe geren zie ’k uw takken,
vol blommen staan,
vol perels, al in pakken
eer ze opengaan!

En mochte ik maar, zo even,
door Gods beschik,
u, perentakken geven
nen tovertik;

’t en zou geen pere krommen
uw hout, voortaan:
veel liever zie ’k de blommen,
eer ze opengaan.

’k Zie geren, in de hoven,
uw peren groot,
de zonne zitten stoven,
al rijp en rood;
maar ’k zie wel nog zo geren
uw blommen staan,
de perels van de peren,
eer ze opengaan.


17-04-1894

Uit de bundel: Laatste verzen

Een gedicht van Jan Veth 1864-1925

VERKENNING

Ik hoorde stemmen van een vreemd bestaan,
Rondom in duizend geheimzinnigheden,
Géniën voelde ik zoetjes tot mij treden
En schuw op donzen voetjes henengaan...

Ik weet niet - zeiden zij wat zal vergaan?
Spélden zij wat daar kome na dit heden?
Brachten zij tonen uit een vér verleden?
Ik weet niet - of was alles droom of waan?

't Kan zó niet zijn! - Eér heeft de stilte een taal
Dan aller zomervooglen lied in 't woud
Dat onverstaanbaar van de takken glijdt -

O, ik geloof óns wordt in eenzaamheid
Somwijlen een mysterie toevertrouwd...
Dat wij vergeten moeten - telkenmaal.

-------------------------------------
Geniën - beschermgeesten

Een gedicht van Edward Koster 1861-1937

Zonnedood.

Ik zing de heerlijkheid der Westerluchten,
Wanneer de zon verbloedend langzaam sneeft,
En slechts een wijl haar dagglans overleeft,
Die oov'ral schuwe duisternis deed vluchten.

Thans rijzen sterren op in scheem'rend duchten,
Stil na elkaar; - de ganse hemel beeft
In hunne flikk'ring, die een glorie weeft
Van vonk'lend zilver in de hoge luchten.

Het zonnebloed vlood henen, drop voor drop,
Heel 't Westen purp'rend met zijn rode pracht,
Plaveiend breed de banen van de nacht.

Schouw thans met eerbied naar de hemel op,
Waar uit der zonne mart'laarsbloed de schaar
Van sterren oprees, groots en wonderbaar.

Uit de bundel: Tonen en tinten

Weer een gedicht van Jan Veth

ZELFGEVOEL

Ik vier alleen mijn ziele-sabbathsrust,
Kalm in mijn kamer binnen blinde muren.
In 't gemelijk genot van ledige uren,
Waarin mijn wrevel langzaam wordt gesust.

Zo zit 'k eerst lijdzaam en maar vaag bewust
Een ganse middag voor mij uit te turen,
En proef mijn luiheid, dat zij lang moog duren,
bij korte teugen met verfijnde lust.

Maar als een trots man onder dwaze mensen,
Zo ben ik dan in 't eind met mijn gedachten,
Ik zie hen aan met koele, hoge blik.

En rondom daag ik mijn verdoolde wensen
Voor mijn gezicht, waar zij het vonnis wachten
Van mijn omhooggestreden, richtend ik.

Een gedicht van Jan Veth 1864-1925

LANDSCHAP

Hoe kwijnt in 't ronde 't vogelengerucht,
Nu de avond komt op vleuglen luw en loom -
Daar zinkt de zon in de vergulde zoom
Van 't verre ruim der ongerepte lucht.

Breed vloeit, - zoals dit leven in een droom,-
Het klare beeld van 't vredige gehucht,
In de 'effen spiegel van de stille stroom,
Waarop geen enkel vluchtig golfje vlucht...

Zó valt ál wat daar sluimert, ver in 't rond,
Gelijk een droombeeld in mijn kalm gemoed,
En schijnt dit leven mij een droom te zijn.

Zó klaar, dat, mijmrend, ik in deze stond
Een wondre fluistering wel geloven moet,
Die dromen leven noemt en 't leven schijn.

Een hartenkreet van Paula Hagenaars

Hier hoef je niet veel aan toe te voegen, hoewel in jezelf zoeken is wel buiten zwoegen! Niets komt aangewaaid!

Zoek de stilte.

Zoek de stilte, luister dan
naar je eigen ik.
Geef een zacht klopje op
het deurtje van je hart,
waar je dan naar binnen
mag gaan.

In het innerlijke, waar je
geen rol hoeft te spelen.
Daar in de stilte, mag je
eindelijk zijn, zoals je
graag, daarbuiten ook
zou willen zijn.

Een gedicht van Jan Veth 1864-1925

ADORATIE

Ik heb een tempel in mijn hart gewijd
Voor uwe liefde, en eenzame uren lang,
In vroom vereren en devoten drang,
Ben ik daar bij u, wen gij verre zijt.

en als ik biddend daar mijn leed belijd,
Leeft heel mijn ziele, en meen'ge zang
Ruist door de hooggewelfde zuilengang,
In 't statig huis van stille heiligheid.

En 't was me somtijds of van 't licht altaar,
Een Engel rees met troostend handgebaar,
Die mijn bedroefde klachten had beluisterd,

En tot u ging, en u heeft ingefluisterd
In zangen, wat ik voor uw outer bad,
Maar wat ik, arme, slechts gestameld had.

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

VOOR HET VENSTER

Als knaap placht ik in 't schemeruur
Aanvang der zomernachten,
Voor 't raam te zitten in getuur
En onbeschrijflijk wachten.

Een voetstap klonk; dat ogenblik
Dook mijn bezinning onder,
Diep in een vloed van zoete schrik
Om 't zich vervullend wonder.

Bij elk omhoog gevlogen woord,
Lachend op straat gesproken,
Vond ik een hartewens verhoord,
Een knop in mij ontloken;

Totdat mijn ziel vol bloemen stond,
En ik, de geur-doorwoelde,
Niets dan het bloeien van mijn grond,
En 't zo bedekt-zijn voelde.

De jaren gingen, doch die vreugd,
Van oogst te zijn èn aarde,
Kwam nimmer weder, naar mij heugt,
Als ik door 't venster staarde.

Tot nu, deez' avond voor mijn raam,
Wijl stem en stap weerklinken,
Ik in dit smachten zonder naam
Opnieuw mij mag verzinken.

Maar ànders dan het blinde kind,
Want zie, ik vouw de handen,
En dank de meester die mij mint,
Zaaier der bloemenlanden.

Uit de bundel: Opvluchten (1922)

Een gedicht van Jan Veth 1864-1925

ACHTER DE WOLKEN

't is of de schucht're maan zich wil omgeven
Met breder floers van zwaarder wolkgordijnen,
Nu ik het laatste schijnsel zie verkwijnen
Van 't zwanendonzen licht, dat was gebleven.

Maar zie, daar laat Seléne de ogen even
Weer weiden langs die lange wolkenlijnen,
Doch om weer even haastig te verdwijnen:
Zij mijdt de blik van wie op aarde leven:

Zó, schuw voor 't schijnsel van uw eigen glans,
Omhult ook gij u met een nevelkrans,
Wanneer ik even in uw oog mocht staren...

Ach, of dat wolkenweefsel op wou klaren,
En wilde uw beelt'nis aan een held're trans
Zich aan mijn beidende ogen openbaren!