Aan

Een hartenkreet van An Terlouw en ik heb het ook gezien en daarom plaats ik het hier! Het is geen manier, dat vind ik al heel erg lang! Soms vragen mensen om zoiets. Hoewel het erg is als je zwaar bent gewond als kind van tien.

De stier en de tribune

Zag U het nieuws, zag U het ook,
zag U de stier, die de menigte indook?
Zag U hoe hij van tevoren scheen te weten,
dat ie beter op de tribune had gezeten?

Zag U hoe hij mensen vertrapte
mensen die er genoegen in scheppen,
deze vorm van ‘vermaak’ te aanschouwen?

Zag U het ook, dan bent U met mij wel eens,
dat deze diermishandeling te ver gaat.
Het beest werd afgemaakt, alsof ie van tevoren wist:
dat deze wedstrijden altijd door de mens
gewonnen worden.

Een gedicht van Abraham van Collem 1858-1933

Een dromend kind dat met de sterren speelt

Een dromend kind dat met de sterren speelt,
En lacht en reikt en tast met beide handen
Naar ’t blauwe niet te vatten stromend beeld,
Verschenen aan de weke hemellanden;

Een stille dwaas die in zijn waan verbeeldt,
Dat hij kan groeien naar de hoge wanden
Van ’t eeuwig ruim en daar zal kunnen randen
De wolken aan, waarmee de zonne speelt.

Een dwaas, een kind, zo hebt gij mij bereid
O poezie en in mijn bloed gelegd
Het zalig leven der verwonderingen.

U dromende leef ik de werklijkheid
En spreek met haar en luister wat zij zegt
En voel mij stijgen naar de sterrenkringen.

Uit de bundel: Liederen der gemeenschap

Een gedicht van P.A. de Génestet 1829-1861

Bij het beekje

Terwijl ik staar in ’t spiegelglad
Van ’t zilvren nat, schud ik mijn hoofd; wie ben ik?
Ja, hoge Hemel: Hoe, wie, wat?
Wat wil, wat weet, wat ken ik?
Zie hoe hij lacht – die dwaas, die guit,
Die lelijkerd in ’t water:
Mijn help! mij–zelve lach ik uit
Met wonderlijk geschater.

O mensenhart, o mensenhart,
Verschrikt, verward,
Vol zonden, dwaasheên, wonden:
Ik gaf mijn zoetste en liefste smart,
Mocht ik mij–zelf doorgronden.
Een lach klinkt uit het golvenbed;
Dat wil zich–zelf begrijpen!
Zoudt ge ook uw beeltnis hier te–met
In de oren willen knijpen?

Een gedicht van Jacques Perk 1859-1881

Handkus

Ik mag die slanke handen zoetjes strelen,
Als zwoele wind de blanke duivenveren.
't Zijn lelies, waar de schaduwen om spelen,
Gekruifde golfjes, die de meeuwen scheren.

Ik druk ze, en zal hun wederdruk niet weren,
Ik wil, ik wil ze kus op kus ontstelen.
Een warme handendruk zal ze niet deren,
En deerde ze al, een handkus zou ze helen.

Gedoog, dat aan die sneeuw mijn wang zich koele,
En dat mijn lippen 't warme dons beroeren,
En dat ik dan nog eens mijn straf gevoele!

Gij weet, die straf, toen ik mij liet vervoeren
En in het kussen uwer hand volhardde,
Toen gij met de andre door mijn lokken warde'.

Uit de bundel: Mathilde (XVI)

Een gedicht van Abraham van Collem 1885-1933

MATTEN VLECHTEN

Het kleine vrouwtje, rond gebukt,
Het mannetje, in stoel gedrukt -
Ze grijzen in het kotje;
Hij rukt de biezen uit de schoof
En reikt ze vrouwtje, staand' op stoof,-
Zij reikt naar het schavotje.-
Schavotje is een hoog toestel,
Daar schuift men biezen aan, op tel.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Uit geel' en bruine biezen kan
Een oude vrouw en kleine man
Saamvlechten een karpetje;
Hij dekt den ketting, zij den slag,-
En als de avond haalt den dag,
Dan gaan zij naar hun bedje.
Het bedje staat van biezen vol,
Het bedje is een biezenhol.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Het bedje ligt in diepe scheur
Van grijzig muurtje, bij de deur,
Behangen met gordijntjes.
Daarin te slapen, zijn gekromd,
Totdat de nieuw morgen komt,
Twee oude mensenlijntjes.
Op hunne handen, klein en teer,
De biezen staan in rijpe zweer,-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien , ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Van biezen stram, van biezen moe,
De beide zieltjes vallen toe
En worden dan begraven;
Voorbij de kreek, daar wacht de hof,
Waarin geborgen wordt de stof
Der beide biezenslaven,
Zij liggen achter biesgeruis,
Gevouwen, in hun dodenhuis,-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit , tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Uit de bundel: Liederen van huisvlijt, C.A.J. van Dishoeck, Bussum (1917)

Een gedicht van Prosper van Langendonck

De Lethe

Log stuwt de Lethe hare lome baren,
als onbewuste dromen, naast het veld
van louter licht en vreê, waar alles meldt:
Hier komt ge in 't Rijk der eeuwge rust gevaren.

De schimmen, die onlijdlijk ommewaren,
schonk zij vergetelheid, en zalig welt
de bron van 't ware leven, en nu smelt
de ziel in kalmte, nooit op aarde ervaren.

Toch, als bij een, wie nog, in klare dag,
een droom kwelt, die hij tracht en niet vermag
te wekken, komt een wolk soms 't oog omzweven.

Vergeten deed de Lethe 't aardse leven...
Zij poogde... en toch niet gans verdoofde zij
de angst der zielen en haar noodgeschrei.

1898

Uit de bundel: De eerste verzenbundel

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

DE EENZAME

Wagens dragen mijn ramen voorbij
Geur van het hooi, de oogst der wei,
De maaiers zingen en dansen,
Kindertjes vlechten hun kransen,
Hoog loops het juligetij.

Eenzame heeft mij het lot verplicht,
Woorden te rijen tot blij gedicht,
Die vreugden daarin te bewaren,
Wijnen voor latere jaren,
Dan treden zij purper aan 't licht.

Gaarne zou ik naar 't gouden verschiet
Volgen die wagens, galmen dat lied,
Volgen die wagens, galmen dat lied,
In vrijheid springen en dansen,
Met meisjes winden de kransen,
Ach, maar zij dúlden mij niet.

Uit de bundel: Herscheppingen

Een hartenkreet van Fedde Nicolai

Houd moed

Houd moed, als het even niet gaat
En het zo donker wordt om je heen
Weet dan, God laat je nooit alleen
Hij is en blijft altijd jouw toeverlaat.

Houd moed, in soms droeve dagen
Wanneer verdriet je overmant
God, Hij blijft met jou verwant
Houd dan het oog op Hem geslagen.

Houd moed, in moeilijke tijden
Wanneer het niet gaat zoals je wilt
En je de tijd aan piekeren verspilt
En je dan niet meer kunt verblijden.

Houd hoop en moed er maar in
God gaat met je mee in dit leven
Hij wil je steun en sterkte geven
God geeft jouw leven weer zin.

Een gedichtje uit het niets misschien is het toch iets!

Geen

Ik heb geen

Geen of weinig gedachten

Niets is wat het lijkt

Het is niets of geen

Waar ga je heen?

Met je gedachten

Ze zijn nergens en overal

Soms is het dat het me best beval’

Helemaal geen klap of knal

Helemaal niets te beleven

Ineens even heel rustig leven

Heb je dan geen zorgen?

Altijd is er wel iets om voor of over te zorgen

Maar zorgen zijn er voor morgen

Elke dag vergaat zo als hij vergaat

De ene dag ben je snel van daad

De andere dag lijkt het wel of je mank gaat

Mank gaan in de letterlijke zin

Je komt niet vooruit

En dan is het gedichtje ineens uit

Een gedicht van Jacob Israël de Haan 1881-1924

Klacht

Gij klaagt: "Alles ontneemt mij de Eeuwigheid."
Ook meer dan de Eeuwigheid u heeft gegeven?
Gevangen klaagt ge in de ban van de Tijd.
Klaag niet. Zelfs uw klacht kan buiten de tijd niet leven.

Uit de bundel: Kwatrijnen (1924)