Naar de inhoud

Altijd in beweging met van alles en nog wat...

seniorennet.beseniorennet.be
Zondag 29 augustus 2010

kunst

Een gedicht over boerenkunst

galerie

in lijn en kleur
in mest en geur
de boer de kunstenaar
in veld en schuur
aan balk en muur
bezielen zij elkaar

de tand des tijds
splijt biels en steen
is grenzeloos
gaat nergens heen

maakt kracht
ontwerpt vervormt
beroert bestormt
je geest

tot scheppen en ontvangen
tot voelen en tot zijn
het leven mag vergangen

Schrijver: Willem Jacobs

Geschreven door Dora om 10:15 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zaterdag 28 augustus 2010

de dag

Een gedicht van Abraham van Collem 1858-1933

DE DAG STOND STRALENDE,

De dag stond stralende, gesponnen klank,
De hemel lag, schedel van God, vol wonderen,
De zee zette zich om, en goot zich uit,
En joeg zich op, en stond, en bolderde.

Het was al vreugd', een mild geraas ging uit
Van golven, die de castagnetten sloegen,
Van wolken, die het zijd gewaad verschoven,
Van onzichtbare strijkers door het Ruim.

De aarde lag, een weggedokene,
En luisterde, en ademde verstild,
In overgave naar het warende,
Niet eindigende klankenwonder Gods.

Dit was dus God, het in elkander over-
Schuiven der verschijnselen, tot ene
Rustigheid en onbedwingbaar Iets,
Dat kolkte en kastijdde zoet en fel.

En boog zich dalende tot de zeer kleine
Verschijnselen, die het met hand aan stiet,
En fluisterde, noem mij, met veêl en stem
En zing mijn duizendvoudig wezen, duizendvoudig.

Uit de bundel: God, Em. Querido, Amsterdam.

Geschreven door Dora om 10:46 Reageer op dit bericht
Vrijdag 27 augustus 2010

regendag

Een gedicht van Albrecht Rodenbach 1856-1880

REGENDAG

Och hoe droevig sleept de dag. Betrokken
ligt de lucht met wolken grijs en grauw,
't stuifreînt, en die hoge bomen schokken
hunne kruinen, en vol vreemde rouw
ruisen zij, ontblaadrend, droeve zangen.
Lijk des avonds in het woud een dolend kind,
daar beneden door de donkre gangen
aaklig schreeuwt en huilt de wilde wind.
Sombre wolken door mijn ziel ook zweven,
nevelig betrekt mijn zonneglans.
Houd u sterk, o jongling, dat is 't leven.
Weze uw droefheid lijk uw vreugd - eens mans.

Geschreven door Dora om 09:59 Reageer op dit bericht
Donderdag 26 augustus 2010

fotograaf

Een hartenkreet van Hand Uding. Dit sprak mij wel aan omdat ik ook fotografeer en je kunt dat op tweeërlei manieren uitleggen. Wie het vatte kan die vatte het!

DE FOTOGRAAF

Hij was geeerd
hij was beroemd
zijn naam werd fluisterend genoemd
zijn weergave van feiten was ongeevenaard
de kleurstelling en vakmanschap onvervaard
maar toch
er was een groot gebrek
hij zag alles door de lens
dat was zijn lek
bekrompen in karakter
leeg in gesprek
vervolg van deze tragedie
in kort bestek
hij kreeg het door
hij vond geen oor
God zei: Neem me niet kwalijk,
dat ik stoor
ook voor jou
gaat dit bekrompen leven niet door
bekijk nog eenmaal deze wereld
met je groothoeklens
dit heb je gemist
je was een armzalig mens


Geschreven door Dora om 13:10 Reageer op dit bericht
Dinsdag 24 augustus 2010

stem

Een hartenkreet van Han Messie

BEGEERDE STEM

Mensen vragen zich voortdurend af
waarom God alle kwaad en ellende
laat komen zonder het te bestrijden

de allerruimste denker staat verlegen
om een duidelijk en treffend antwoord
welke geheimen zouden schuilgaan
achter dat eeuwig durende vraagstuk?

de wereld wil dit al te graag weten
schept hierover haar eigen denkbeelden
overal rijzen nevels spiedend op
noden tot stilstaan of steeds dwalen

moge de oude boodschap van Job
telkens weer over ons heen waaien

de ware gelovige kan wellicht
getroffen zijn door leed of verlies
ziet daarbij ook zijn eigen kleinheid
naast de wonderen der aarde
de wijdte van hemel en sterrenrijk
zal nog als hij verzinkt _ ten onder gaat
de Almachtige God eren.

 

Geschreven door Dora om 22:51 Reageer op dit bericht
Dinsdag 24 augustus 2010

De wind

Een gedicht van Hans Uding. Dit gedicht doet denken aan een mensenleven. Een mens moet door vele stormen en als je er doorheen kunt komen...dan heb je al veel gewonnen!

DE WIND

Eenzaam komt de wind klaar
groot geweld veegde schoon
in het groot en het klein
schade aangericht

weer was er die wind
rukkend en trekkend
loslatend en omvattend
ieder zijn deel

wat is toch het toch met die wind?
waarom grijpt hij velen aan?
gieren om de huizen beangstigt
zo zinloos in ons bestaan

laat de wind zijn gang maar gaan
omdat we hem toch niet kunnen weerstaan
alles heeft een doel
de rust, die daarna overheerst
is dan het compromis

 

Geschreven door Dora om 11:40 Reageer op dit bericht
Dinsdag 24 augustus 2010

Aan

Een gedicht van Jan-Jacob Slauerhoff 1898-1936

Aan Arthur Rimbaud

Rimbaud, mijn dode kameraad,
Ontembre zwerver, burgerterger,
Je was goed, maar verviel van kwaad
Tot erger.

Ja, de ondergrond, het bloed was goed:
Verlaine heeft je ziel bedorven,
Maar ach, je had het evengoed
Verkorven.

Al zweren Claudel, Berrichon
En Delahaye, de hele kliek:
'Rimbaud, omdat 't niet anders kon,
Was Katholiek'-

Maak je daarom niet ongerust,
Er zijn er die je beter kenden;
Je had aan Ethiopië's kust
Lak aan die bende.

Hun laster is toch je eigen schuld.
Waarom ben je niet hier gebleven,
Die leugnaars, met jachthond-geduld,
Te staan naar 't leven?

Want het is erger slecht te zijn
En goed te schijnen,
Dan met de troost: 'Ik heb veel pijn
Gedaan' verdwijnen.

En jij, je had het kunnen doen,
Je was een tijd op weg, zo mooi,
Je hoonde Aicard om zijn fatsoen
Van 't lafst allooi.

En wat heb je daarna gedaan?
Je liet je verzen in hun handen.
Zij roke' op hun gemak er aan,
Jij zat in 't heet Harrar te branden.

Waarom ging je steeds naar de vert'?
Om daar te staren,
Of niet een andre verte werd
Eindlijk de ware.

Ach, was gebleve' in 't vaderland,
Om daar, met ons vereend, te tergen
Wie achter elleboog en hand
Het huichelend gelaat verbergen.

Uit de bundel: Verzamelde gedichten

 

Geschreven door Dora om 11:12 Reageer op dit bericht
Maandag 23 augustus 2010

heimwee

Een gedicht naar aanleiding van de mens met heimwee naar vroeger! Wie heeft het niet! Maar vroeger komt nooit meer terug!

Heimwee

 

Menig mens

Heeft op middelbare leeftijd een wens

Weer terug naar de tijd van vroeger

Toen alles nog open was zoals de kroegen

De kroegen in de dorpen

Waar men wat bier kon slorpen

Maar die tijd is geheel voorbij

De moderne mens

Had maar één wens

Om het vroegere uit te wissen

En nu moeten de senioren veel missen

Ze zijn her en der over het land gekruist

Vele verlieten hun vroege veilige haven

We gingen allemaal mee draven

In de galop van het vale paard

Ja, en toen waren we kaal en naakt

En dan ga je heimwee krijgen

Er is maar één thuis

En dat is Het Vaderhuis

Waar je ook heen verhuist

Dat is het ware heimwee

En wordt het eventueel vervuld

Dan worden de lippen gekruld

En zegt men, wat heeft God een oneindig geduld!

Geduld met ondankbare mensen

Die liever alles op aarde wensen

Dan een Hemel op de aarde

En te mogen leven vanuit Zijn levensaderen!

Want Hij is de Levensboom

En dat is niet gewoon een droom

Maar levende werkelijkheid

Ja, het duurt tot in alle eeuwigheid!

 

 

 

Geschreven door Dora om 12:49 Reageer op dit bericht
Zondag 22 augustus 2010

kennen

Een gedicht van Hans Uding.  Jezelf leren kennen of kennen daar zit het eerste gewin. Dan leer je ook een ander kennen en in het bijzonder die Ander!

 

KEN U ZELVE (VRIJMETSELARIJ)

Heel lang was ik op zoek
zonder enig besef waar naar
handleiding had ik niet
reispapieren waren niet verstrekt

mijn doel zag ik niet voor ogen
de wegen waren ongebaand
mijn zoektocht ging voort
ingevingen bleven uit

in het duister zocht ik houvast
aan alles in mijn omgeving
waren het de mensen om mij heen
zocht ik troost bij mijn hond

kreeg ik levenslang, een leerproces
of een korte berisping met gevolgen
nam ik zelf wel deel aan dit proces
was ik overgeleverd aan willekeur

een wegwijzer of aanwijzing
aan de hand genomen
maakte ik mijn eerste reis met mijn geleider
samen kwamen we voor struikelblokken

ik voelde me rustig en uitgebalanceerd
in vol vertrouwen gaf ik mij over
de leerling luisterend naar de Meester
op weg met het "KEN U ZELVE"
verwachtingsvol

Geschreven door Dora om 10:25 Reageer op dit bericht
Zaterdag 21 augustus 2010

wolken

Een gedicht van Wauters Kristine het is voor dichters waarschijnlijk wel een onroerend gedicht! Hoe komt men tot dichten? Dat is voor sommige mensen toch wel een vraag!

In de wolken...

Een dichter van deze site heeft me volledig in zijn ban
Het gaat zover, dat ik haast niet meer schrijven kan.

Zijn fijngevoelige woorden en mooie werken vullen mijn ganse hoofd
Ook 's nachts wordt de passie niet gedoofd.

Overdag doe ik mijn ding, op de automatische piloot;
Verliefd worden op de muze, ik had dat nooit geloofd!

 

Geschreven door Dora om 10:43 Reageer op dit bericht
Vrijdag 20 augustus 2010

stieren

Een hartenkreet van An Terlouw en ik heb het ook gezien en daarom plaats ik het hier! Het is geen manier, dat vind ik al heel erg lang! Soms vragen mensen om zoiets. Hoewel het erg is als je zwaar bent gewond als kind van tien.

De stier en de tribune

Zag U het nieuws, zag U het ook,
zag U de stier, die de menigte indook?
Zag U hoe hij van tevoren scheen te weten,
dat ie beter op de tribune had gezeten?

Zag U hoe hij mensen vertrapte
mensen die er genoegen in scheppen,
deze vorm van ‘vermaak’ te aanschouwen?

Zag U het ook, dan bent U met mij wel eens,
dat deze diermishandeling te ver gaat.
Het beest werd afgemaakt, alsof ie van tevoren wist:
dat deze wedstrijden altijd door de mens
gewonnen worden.

Geschreven door Dora om 21:56 Reageer op dit bericht
Vrijdag 20 augustus 2010

gelezen

Soms ontvang je inspiratie uit een gedicht van anderen hoe zij in het leven nadenken, handelen en wandelen...

Gelezen

 

Even drie gedichten gelezen

Je ziet daarin het wezen

Het wezen van elk individu

Allen hebben hun eigen visie

Over wat hun het leven schonk of schenkt

De mens verwacht veel van het leven

Het meeste van een ander

Maar als je wakker bent geworden

Dan zie je dat je het zelf moet doen

Wel in de positieve zin

Want daarin is het gewin

Voor een mens alleen of een gezin

Sta op uit uw rusteloos verleden

Anders komt u zo naar beneden gegleden

Begin aan een nieuw leven

Om eens af te zien van die ander

Die ander is ook de maatschappij

Daaruit verwachten wij teveel

Positieve denkers zijn in de minderheid

Maar wekt een ander tot dit alles op

Anders krijg je de kous van de negatieve wereld op je kop

Sommigen kiezen het ruime sop

Die denken aan duurzaamheid

Energie zit in de mens zelf

Verbeter de wereld en begin bij jezelf

 

 

Geschreven door Dora om 10:16 Reageer op dit bericht
Donderdag 19 augustus 2010

dromend kind

Een gedicht van Abraham van Collem 1858-1933

Een dromend kind dat met de sterren speelt

Een dromend kind dat met de sterren speelt,
En lacht en reikt en tast met beide handen
Naar ’t blauwe niet te vatten stromend beeld,
Verschenen aan de weke hemellanden;

Een stille dwaas die in zijn waan verbeeldt,
Dat hij kan groeien naar de hoge wanden
Van ’t eeuwig ruim en daar zal kunnen randen
De wolken aan, waarmee de zonne speelt.

Een dwaas, een kind, zo hebt gij mij bereid
O poezie en in mijn bloed gelegd
Het zalig leven der verwonderingen.

U dromende leef ik de werklijkheid
En spreek met haar en luister wat zij zegt
En voel mij stijgen naar de sterrenkringen.

Uit de bundel: Liederen der gemeenschap

 

Geschreven door Dora om 13:13 Reageer op dit bericht
Woensdag 18 augustus 2010

beekje

Een gedicht van P.A. de Génestet 1829-1861

Bij het beekje

Terwijl ik staar in ’t spiegelglad
Van ’t zilvren nat, schud ik mijn hoofd; wie ben ik?
Ja, hoge Hemel: Hoe, wie, wat?
Wat wil, wat weet, wat ken ik?
Zie hoe hij lacht – die dwaas, die guit,
Die lelijkerd in ’t water:
Mijn help! mij–zelve lach ik uit
Met wonderlijk geschater.

O mensenhart, o mensenhart,
Verschrikt, verward,
Vol zonden, dwaasheên, wonden:
Ik gaf mijn zoetste en liefste smart,
Mocht ik mij–zelf doorgronden.
Een lach klinkt uit het golvenbed;
Dat wil zich–zelf begrijpen!
Zoudt ge ook uw beeltnis hier te–met
In de oren willen knijpen?

Geschreven door Dora om 15:36 Reageer op dit bericht
Woensdag 18 augustus 2010

Eenzame dood

De man stierf eenzaam en verlaten

Niemand had het in de gaten

Hij lag al een tijd dood in zijn tuinhuis

Hij was innerlijk achteraf gezien ver van huis

Hij was een thuis en dakloze

Ja, hij had er zelf voor gekozen

Zo nu en dan ging hij hier of daar wat verpozen

Men had dan wat zicht op hem

Maar ineens was daar niet meer zijn stem

Hij was in het tuinhuis getrokken

En zo is hij daar voor eeuwig van de aarde vertrokken

Hij maakte ook wel brokken

Mensen reageerden allemaal anders op hem

Hij droeg het allemaal in zich mee

Hij wist er zoals ik het begreep

Geen weg er mee

Getrouwd was hij geweest en had ook twee zonen

Door moeilijkheden zijn ze uit elkaar geraakt

Er wordt te allen tijde verschillend over gedacht

Voor deze man was het in z’n leven al nacht

Hij zag waarschijnlijk niet de pracht van het leven

Ja, als je dat mag zien

Dan pas kan een mens gelukkig leven

Wie weet worden de zonen wel gekweld

Omdat ze niet meer in contact konden komen

De man had waarschijnlijk donkere dromen

Dan kan je vaak niet met zo’n mens praten

Dat wil dan nog niet zeggen dat ze hem haten

Ze stonden toch aan zijn graf

Ja, het was een laatste eer

Het leven neemt geen keer

In zijn graf neemt hij alles mee

De zonen blijven misschien toch achter met ach en wee

De mensen kunnen vaak hard oordelen

Over een bepaald familieleven

Maar wij staan maar aan de zijkant of buitenkant

Wij zien niet hoe de mensen innerlijk werden aangerand

Dan houden de relaties zelfs in een familie geen stand

Zo leven vele mensen ver van huis

Of hebben helemaal geen dak of thuis

Mensen vergaan dan als gruis

Of als een arme eenzame luis!

 

 

 

 

Geschreven door Dora om 00:00 Reageer op dit bericht
Vrijdag 13 augustus 2010

Een gedicht van Jacques Perk 1859-1881

Handkus

Ik mag die slanke handen zoetjes strelen,
Als zwoele wind de blanke duivenveren.
't Zijn lelies, waar de schaduwen om spelen,
Gekruifde golfjes, die de meeuwen scheren.

Ik druk ze, en zal hun wederdruk niet weren,
Ik wil, ik wil ze kus op kus ontstelen.
Een warme handendruk zal ze niet deren,
En deerde ze al, een handkus zou ze helen.

Gedoog, dat aan die sneeuw mijn wang zich koele,
En dat mijn lippen 't warme dons beroeren,
En dat ik dan nog eens mijn straf gevoele!

Gij weet, die straf, toen ik mij liet vervoeren
En in het kussen uwer hand volhardde,
Toen gij met de andre door mijn lokken warde'.

Uit de bundel: Mathilde (XVI)

Geschreven door Dora om 09:38 Reageer op dit bericht
Donderdag 12 augustus 2010

vlechten

Een gedicht van Abraham van Collem 1885-1933

MATTEN VLECHTEN

Het kleine vrouwtje, rond gebukt,
Het mannetje, in stoel gedrukt -
Ze grijzen in het kotje;
Hij rukt de biezen uit de schoof
En reikt ze vrouwtje, staand' op stoof,-
Zij reikt naar het schavotje.-
Schavotje is een hoog toestel,
Daar schuift men biezen aan, op tel.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Uit geel' en bruine biezen kan
Een oude vrouw en kleine man
Saamvlechten een karpetje;
Hij dekt den ketting, zij den slag,-
En als de avond haalt den dag,
Dan gaan zij naar hun bedje.
Het bedje staat van biezen vol,
Het bedje is een biezenhol.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Het bedje ligt in diepe scheur
Van grijzig muurtje, bij de deur,
Behangen met gordijntjes.
Daarin te slapen, zijn gekromd,
Totdat de nieuw morgen komt,
Twee oude mensenlijntjes.
Op hunne handen, klein en teer,
De biezen staan in rijpe zweer,-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien , ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Van biezen stram, van biezen moe,
De beide zieltjes vallen toe
En worden dan begraven;
Voorbij de kreek, daar wacht de hof,
Waarin geborgen wordt de stof
Der beide biezenslaven,
Zij liggen achter biesgeruis,
Gevouwen, in hun dodenhuis,-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit , tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Uit de bundel: Liederen van huisvlijt, C.A.J. van Dishoeck, Bussum (1917)

 

Geschreven door Dora om 11:08 Reageer op dit bericht
Woensdag 11 augustus 2010

lethe

Een gedicht van Prosper van Langendonck

De Lethe

Log stuwt de Lethe hare lome baren,
als onbewuste dromen, naast het veld
van louter licht en vreê, waar alles meldt:
Hier komt ge in 't Rijk der eeuwge rust gevaren.

De schimmen, die onlijdlijk ommewaren,
schonk zij vergetelheid, en zalig welt
de bron van 't ware leven, en nu smelt
de ziel in kalmte, nooit op aarde ervaren.

Toch, als bij een, wie nog, in klare dag,
een droom kwelt, die hij tracht en niet vermag
te wekken, komt een wolk soms 't oog omzweven.

Vergeten deed de Lethe 't aardse leven...
Zij poogde... en toch niet gans verdoofde zij
de angst der zielen en haar noodgeschrei.

1898

Uit de bundel: De eerste verzenbundel

Geschreven door Dora om 10:06 Reageer op dit bericht
Dinsdag 10 augustus 2010

eenzame

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

DE EENZAME

Wagens dragen mijn ramen voorbij
Geur van het hooi, de oogst der wei,
De maaiers zingen en dansen,
Kindertjes vlechten hun kransen,
Hoog loops het juligetij.

Eenzame heeft mij het lot verplicht,
Woorden te rijen tot blij gedicht,
Die vreugden daarin te bewaren,
Wijnen voor latere jaren,
Dan treden zij purper aan 't licht.

Gaarne zou ik naar 't gouden verschiet
Volgen die wagens, galmen dat lied,
Volgen die wagens, galmen dat lied,
In vrijheid springen en dansen,
Met meisjes winden de kransen,
Ach, maar zij dúlden mij niet.

Uit de bundel: Herscheppingen

Geschreven door Dora om 10:48 Reageer op dit bericht
Maandag 9 augustus 2010

moed

Een hartenkreet van Fedde Nicolai

Houd moed

Houd moed, als het even niet gaat
En het zo donker wordt om je heen
Weet dan, God laat je nooit alleen
Hij is en blijft altijd jouw toeverlaat.

Houd moed, in soms droeve dagen
Wanneer verdriet je overmant
God, Hij blijft met jou verwant
Houd dan het oog op Hem geslagen.

Houd moed, in moeilijke tijden
Wanneer het niet gaat zoals je wilt
En je de tijd aan piekeren verspilt
En je dan niet meer kunt verblijden.

Houd hoop en moed er maar in
God gaat met je mee in dit leven
Hij wil je steun en sterkte geven
God geeft jouw leven weer zin.

Geschreven door Dora om 10:06 Reageer op dit bericht

Meer van Altijd in beweging met van alles en nog wat...

↑ Terug naar de berichten