Naar de inhoud

Altijd in beweging met van alles en nog wat...

akke.beakke.be

Archief

Donderdag 31 juli 2014

Denken
 
Denken doet een mens
de hele dag
Men vertelt het in een gedicht
Soms is het een leuk gezicht
Soms zet het je aan het denken
Soms draaien de gedachten in een cirkel
Zodat het cirkelgedachten zijn
Je blijft er steeds in steken
En ze draaien weer terug
En zo gaat de hele cirkel stug
Stug door met draaien
Soms kun je de gedachten niet aaien
Want je denkt aan de haaien!
Die niet kunnen maaien
Maar je wel opeten
Dit gaan we dan maar vergeten!
Want je gaat ze voorbij
En dan ben je wel blij!
En de gedachten zijn weer voorbij!
 
Geschreven door Dora om 22:06 Reageer op dit bericht
Dinsdag 29 juli 2014

lezen

Lezen
 
Je kan veel lezen
of veel nieuws zien
Veel wateroverlast
Veel onenigheden
Veel oorlogen
Heel veel vakantiegangers
En ga zo maar door
Maar waar gaat het allemaal om
Vele dingen zijn heel erg krom
Maar heb je er lak aan
Dan doe je net of het
niet wordt gedaan
Je gaat zelf genieten
En door al die reislust
blijft het plagen gieten
 
Geschreven door Dora om 22:05 Reageer op dit bericht
Vrijdag 25 juli 2014

eer

Eer
 
Wat krijgen de
slachtoffers een eer!
Het gaat al dagen als
golven op en neer
Voor mensen die
hun dierbaren
Niet kunnen zien
na het opbaren
Omdat er wordt
geïdentificeerd
Worden zo de stoffelijke
overschotten
Met en in deze vorm geëerd
Bloemzeeën
verzachten misschien
de verschrikkelijke weeën
De weeën van diepe pijn
Wat vreselijk om zo in
rouw te moeten zijn
Rozen plaatjes
 
 
Geschreven door Dora om 22:40 Reageer op dit bericht
Zondag 20 juli 2014

schande

Een gedicht van Jan Jacob Slauerhoff 1898=1936

En zoveel schande werd in liefdes naam

En zoveel schande werd in liefdes naam
Met rein gelaat, gemeen gemoed bedreven,
Dat ik mij vaak genoeg voor liefde schaam
En walging mij belt om voor te leven.

Een felle blos, een bloedgolf stijgt naar ‘t hoofd,
het wordt mij beurtlings rood en zwart voor ogen.
Ach, alles wat geluk is wordt geroofd,
Bevochten op almachtige gier en logen.

Maar voor een ogenblik bezinning keert,
Men weet weer de verruklijke engel veil
Voor alles wat zij maar op aard begeert,
En reinheid zoekt weer in verdriet zijn enig heil.

schrijver

Geschreven door Dora om 13:26 Reageer op dit bericht
Donderdag 17 juli 2014

land

Een gedicht van J.P. Heije 1809-1876

Kent gij het land?

Kent gij het land, waar de citroenboom bloeit,
in 't donker loof de sinaasappel gloeit,
een zoele wind de blauwe lucht doorgeurt,
de mirte groeit, de lauwertak zich beurt:
kent gij het wel?
Dáárheen, dáárheen,
richt ik met u, Geliefde, mijn schreên.

Kent gij het huis? Op zuilen rijk en hoog
verheft de zaal haar trotse, brede boog.
Het marmer leeft, de beelden zien mij aan:
wat heeft men u, onschuldig kind, aangedaan?
Kent gij het wel?
Dáárheen, dáárheen,
richt ik met u, Beschermer, mijn schreên.

Kent gij de berg met 't steil en kronklend pad?
Het muildier baadt zich in der wolken nat:
in holen woont der draken zwart gebroed,
de rots stort neer en over hem de vloed.
Kent gij het wel?
Dáárheen, dáárheen,
gaat onze weg, mijn Vader! Kom, dáárheen!

Nogevolgde leideren. X. Mignon's lied.   Spohr; opus 37. Goethe.

schrijver

Geschreven door Dora om 22:13 Reageer op dit bericht
Woensdag 16 juli 2014

rumoer

Een gedicht van Adama van Scheltema 1877-1924

RUMOER.

Het leven is te hard van geluiden,
De mensen doen te druk:
Om een ander wat doms te beduiden
Verpraten ze hun eigen geluk!

In plaats van de vruchten te smaken,
Gooien ze elkaar met de schil,
Ze praten om maar leven te maken
En de wereld is zelf toch zo stil!

Ze konden het eindelijk wel weten
Dat geeneen het in woorden vindt,
En dat, waar ze hun woorden vergeten,
Het leven pas waarlijk begint!

Uit stilte en strijd (1909)

schrijver

Geschreven door Dora om 21:34 Reageer op dit bericht
Maandag 14 juli 2014

onrecht

Een gedicht van Emanuel Hiel 1834-1899

Daar, waar het onrecht troont.

Daar, waar het onrecht troont,
Klinkt luid de stem des Dichters,
Waar waarheid wordt gehoond,
De baak der volksverlichters...
Waar men de frisse jeugd
Vertrapt, als 't rein gebloemt,
Waar men de logen roemt,
Waar men bespot de deugd...
Daar klinkt zijn stem, met macht,
Vol kracht:
Godsloochenaars gedoemd!

Waar men een neerstig volk
In schandejuk doet draven,
Tot de vernielingskolk
Het rukt als bende slaven...
Waar men geen ziel ontziet,
In vrucht of jong gebloemt;
Waar men op geilheid roemt;
Waar men 't gevoel bespiedt,
Daar donder 's Dichters stem,
Met klem:
Volksmoordenaars, gedoemd!

Waar men de Moeder-Maagd
Van hare reine troon smijt,
Daarop een schepsel draagt,
Dat 't leven slechts in hoon slijt...
De kuise jonkheid dwingt
Te strooien fris gebloemt,
Met 't wierookvat beroemd,
En 't vuil gediert bezingt...
Daar vloekt de Dichter luid:
Hieruit!
Eermoordenaars, gedoemd!

schrijver

Geschreven door Dora om 22:09 Reageer op dit bericht
Zondag 13 juli 2014

altijd

Een gedicht van Nico van Suchtelen 1878-1949

Altijd en overal

Schoon Lief, ik voel u overal:
In dorrer vlakten zengend branden,
In stille koelte zilter stranden,
Op hoge alp of diep in 't dal;

Ik hoor u in des bergstrooms val,
Die klatert langs de rotsge wanden,
In 't ruisen door de lage landen
Van brede vliet of beken smal.

Gij zijt de gloeinde dadenlust
Des Morgens en de koele rust
Bij 's Avonds vredevolle duistren;

'k Weet oovral uw aanwezigheid,
Wààr ook verdoold en te allen tijd
Voel ik uw âem en hoor uw zoete fluistren.

 Onze Eeuw, Jrg. 13 (1913)

schrijver

Geschreven door Dora om 23:40 Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 juli 2014

ballade

Een gedicht van Th. van Ameide 1877-1955

Ballade aan de maan

Wij zijn te zamen maar alleen,
mijn bleke liefde, en over tijden
en ruimten gaat mijn mijmring heen
met u door lege luchten glijden;
daar kan geen tegenstand ons beiden;
gij ziet mij van de hemel aan,
als vroeg gij: waarom al dit lijden?
....Zwijg stil, zwijg stil, mevrouw de maan.

Ik ben maar liefst met u getweên,
gij zijt althans niet van de blijden,
gij kunt begrijpen, dat ik ween,
wen gij uw tere glans gaat breiden
en dromen weeft om dorre heiden,
een parel tovert in een traan....
Gij zoudt mij willen leeds bevrijden?
....Zwijg stil, zwijg stil, mevrouw de maan.

Hoe dikwijls, ach, hoe dikwijls scheen
mijn wezen ook, van de aard gescheiden,
niets, niets te blijven dan alleen
een oog dat schouwde, een oog dat - schreide....

Mijn arm verlangen, dat bij zijden
verheven machteloos blijft staan,
heet gij vergeten, heet gij mijden?
....Zwijg stil, zwijg stil, mevrouw de maan.

Ook gij....toch moet ik U benijden:
gij drijft, een glimlach, rond uw baan....
Begeer ik ook zo stil te weiden?
....Zwijg stil, zwijg stil, mevrouw de maan.

De Beweging, jaargang 8 (1912)

schrijver

Geschreven door Dora om 19:44 Reageer op dit bericht

Meer van Altijd in beweging met van alles en nog wat...

↑ Terug naar de berichten