Een gedicht van Emanuel Hiel 1834-1899

Daar, waar het onrecht troont.

Daar, waar het onrecht troont,
Klinkt luid de stem des Dichters,
Waar waarheid wordt gehoond,
De baak der volksverlichters...
Waar men de frisse jeugd
Vertrapt, als 't rein gebloemt,
Waar men de logen roemt,
Waar men bespot de deugd...
Daar klinkt zijn stem, met macht,
Vol kracht:
Godsloochenaars gedoemd!

Waar men een neerstig volk
In schandejuk doet draven,
Tot de vernielingskolk
Het rukt als bende slaven...
Waar men geen ziel ontziet,
In vrucht of jong gebloemt;
Waar men op geilheid roemt;
Waar men 't gevoel bespiedt,
Daar donder 's Dichters stem,
Met klem:
Volksmoordenaars, gedoemd!

Waar men de Moeder-Maagd
Van hare reine troon smijt,
Daarop een schepsel draagt,
Dat 't leven slechts in hoon slijt...
De kuise jonkheid dwingt
Te strooien fris gebloemt,
Met 't wierookvat beroemd,
En 't vuil gediert bezingt...
Daar vloekt de Dichter luid:
Hieruit!
Eermoordenaars, gedoemd!

Een gedicht van Jacob van Lennep 1802-1868

      Vrijerstarief

        Schone Fillis, altijd schrander
        Als ze een goede ruil kon doen.
        Eiste van haar lief Silvander
        Dertig schapen voor één zoen.

        's Daags daaraan – 't zijn vreemde dingen –
        Schonk zij aan de herdersknaap
        Zonder loven, zonder dingen.
        Dertig zoenen voor één schaap.

        's Daags daaraan – wat werd zij milde! –
        Schonk zij hem, zodra hij kwam.
        Zoveel zoenen hij maar wilde;
        En zij eiste zelfs geen lam.
 
       's Daags daaraan, door min gedreven.
        Had zij kudde en hond en staf
        Voor een enkele kus gegeven
        Dien hij Kloë gratis gaf.

Een gedicht van René de Clercq 1877-1932

Zwartgroene populier.

Zwartgroene populier,
Die in de zonne klettert,
Wat wil dat wild getier
Daar uwe kruin van schettert?

Wat is er dan met haast
Zo dievelings vergaderd?
En rept en roert en raast
In 't ronkende gebladert?

Daar woelt en walewiept
Een wereld kleine gekjes;
En piepe-tjiepe-kriept
Met schrille snebberbekjes.

Meteen een dof gezoef,
Bijwijlen aan 't versterken
Door hier en daar een roef
Van openslaande vlerken.

Al vogels, links en rechts,
Die snoepend, ondertussen,
Pikpikken als de spechts,
En moorlen als de mussen.

Als vogels in uw muit
Fliefladdrend op en neder.
Geen ééntje valt er uit
Of toont me kop of veder.

Doch langer niet, o boom,
Verdraagt gij al dat leven.
Gij schiet uit uwe droom
En al uw bladjes beven.

Gij schuddebolt... en... schuift!
Al schreien en al schreeuwen,
Neer uit uwe kruine, stuift
Een dikke duizend spreeuwen.

Gij draagt het gladde mom der dood

Gij draagt het gladde mom der dood;
uw oog is groot van lijden;
het naaste naken van de nood
heeft uwe mond gescheiden.

Reeds is het, of het laatste woord
uw lippe gaat verpaarsen.
Gij spert uw vingeren, doorgloord
van eeuwig licht, als kaarsen.

Uw glimlach voert het bijster beeld
der eeuw'ge ontvangenisse.
Het lam des offers is gekeeld,
o gij, zijn blanke nisse.

Gans uw gedaante is als verklaard;
uw gang is eêl en zedig:
gij zijt gezuiverd, of gij waart
van zekerheên volledig.

En waar mijn eigen leên en brein
van levens-koortse dorden,
is 't, of mijn weiger medelij'n
mag eindlijk liefde worden.