Archief

Scotch Terrier in een koffiehuis

Hij zit zo rustig in het koffiehuis
Op 't smalle bankje lusteloos te geeuwen,
Als een die, overal en nergens thuis,
Tevreden is, tot aan het eind der eeuwen,

Met 't leven dat hem nimmer heeft bedrogen.
Zijn blijdschap spreekt uit 't kwisplen van zijn staart
En gans de vriendschap van zijn listige ogen
Groeit tot een glimlach in zijn ruige baard.

Hij werd als ik in 't Paradijs geschapen
In wilde staat en ligt voor zijn plezier
Thans in dit zeer voornaam café te slapen...

Een eender lot? Neen, wat men ook vertelle,
Ik ben beschaafd en dit onmondig dier
Kan voor zichzelf niet eens een glas bestellen.

JANMAAT

Janmaat was thuis van zijn reis naar het Noord,
Liep wat te draaien en zat overal;
'Kaereltje' zei ik 'blijf jij zo van boord?
Heb jij een trekpleister hier aan de wal?'

'Waait me', zo sprak hij, 'uit die hoek de wind?
Vrijster, verkoop eens wat pittiger praat;
Wat doet een zeeman met vrouw en met kind?
Wie geeft hun te eten als Jantje vergaat?'

Jan sprak van monstren, dáár bleef het ook bij;
Ankerde dikwijls bij moeder aan huis,
Tot hij, 't was de avond voor Pinksteren, zei
(Wij waren samen en moeder niet thuis):

'Pleuntje, 't is wonder dat jij toch niet trouwt;
Als ik een stuk was als jij, wel verbruid!
Dan nam ik zeker (je grootje wordt oud)
Eer het gaat stormen een roer aan mijn schuit.'

'Maatje', begon ik, 'wel bouw ik geen zee,
Maar zo ik altemet sterf in de trouw,
Zitten mijn man en mijn kinders er mee:
Wat is een huishouding zonder een vrouw?'

'Hoor eens', sprak Jan en hij schoof aan zijn pet,
'Pleuntje, geen mens gaat er dood vóór zijn tijd.
Heb jij jouw hartje op een ander gezet,
Of heb je zin in een varensgast, meid?'

Wat moest ik zeggen, of wat moest ik doen?
'Ga maar naar moeder', zei 'k, 'vragen staat vrij'.
'Best' zei de klant, en hij gaf mij een zoen,
'Dan dient er even gewacht op het tij'.

Jan is geen zeur maar een wakker matroos;
't Duurde niet lang of wij waren getrouwd.
'Wijf', zegt hij vaak, 'dat ik zee met je koos,
Heeft me geen uur van mijn leven berouwd!'

Almanak van het Leidsche studentecorps.(1880)

Slapend kind

Terwijl daar buiten wilde stormen loeien,
Slaapt, in haar bedje, 't lieve kind tevreden
Half blootgewoeld, de reine rozeleden,
De frisse wang nog blozend-warm van 't stoeien.

Het donzen dek is losjes neeergegleden.
De blonde lokken, gouden sluier, vloeien
Om 't zacht gezichtje, dat mijn blik blijft boeien.
't Half open mondje heeft nog pas gebeden.

Slaap, kindje, en droom van vlinders en van rozen,
Van 't wuivend woud, waar blijde vogels kwelen
Of van de pop wier wassen koontjes blozen!

Eens zult ook gij, die thans nog droomt van spelen,
Een kroon van doornen om uw voorhoofd voelen
En, bitter wenend, op uw leger woelen.

Beelden en stemmen (1887)

Beminlijke aardigheid der vroege levensjaren!
O kindsheid, wier begrip van geen vooruitzicht weet!
Gij zingt, en lacht en springt, en waar ge ook binnentreedt,
Gij vindt de grond voor u bestrooid met rozenblaren.

De gulle blijdschap voert op 't klinken van haar snaren
U dag aan dag ten reie; en schreit ge om enig leed,
Gij droogt straks de oogjes af, terwijl gij 't ras vergeet.
Ach! mochten de ouden u in onschuld evenaren!

Met recht wordt uw gewaad veelvervig afgebeeld,
Terwijl gij met een aapje of met een vogel speelt:
Maar uw onzondig spel zal nooit u 't hart doen wroegen.

Gij zijt benijdenswaard, al streelt gij u met waan:
Want als we aandachtig 't oog op onze daden slaan,
Zijn wij zo kinds als gij, doch derven uw genoegen.

Naderen

Je ziet ze weer naderen

Wie zijn het dan wel?

De vogels uit de verre vertrekken

Ze komen weer dicht bij ons wonen

Het zoeken naar voedsel zal toenemen

En andere gaan op weg van hier

Dit is het instinct van het vogeldier

Vogels hebben mooie veren

Vogels kunnen ook verwaand paraderen

Ze doen of jouw tuin hun eigen tuin is

Soms wordt een mens boos

Op zoveel arrogantie

Die grote vogels verdrijven vaak de kleine

De kleine moeten dan eigenlijk

het vogelgezag ondermijnen

Grote vogels horen thuis op kerkpleinen

Of wat voor pleinen het ook zijn

Kleine vogels verliezen anders een goed terrein

Waar ze zo nu en dan hun zelf kunnen zijn!

Soms denk je wat gaat er om in zo’n vogelbrein

Ze zitten elkaar achterna

Vechten als het even kan

Soms snap je er wel maar soms ook niets van!

Bosbessen

Glanzig vochte nevels, uitgehangen
Over 't verre en heuvelig verschiet,
Trekken, nu de zon haar stralen schiet,
Opwaarts met des leeuwriks blijde zangen.

Bukkend met van vreugd gebloosde wangen,
Juicht in 't bos het meisje als het ziet
Hoe de struik wel twintig besjes biedt,
Die ze in 't mandje handig weet te vangen.

Gedichten (1910)

BLINDE LIEFDE

Geliefde, 't moet wel zijn als 't spreekwoord leert:
Dat ware liefde 's mensen oog verblindt,
Daar 't wezen, dat met hart en ziel bemint
Slechts haar aanschouwt, wier liefde 't zich begeert,
Terwijl zijn blik 't vermogen gans ontbeert,
Om 't schoons te zien, dat andren lokt en bindt.
Of zaagt gij nooit, hoe in de morgenwind
De sterren ras verbleekten, als verteerd
Door gloed en licht, zodra de grootse bron
Van al wat leeft, de dagvorstin verscheen?
Schoon straalden zij, aleer de macht begon
Der heerlijke, door wie haar glans verdween;
Gij zijt, geliefde, mij een beeld der zon;
Verblind door luister zie ik u alleen!

Astrea(1881)

O dagen van oktober

O dagen, dat weer d'eerste
chrysanten stralen
en geuren met de teêrste
en koelste geur, o dagen
als koele en geur'ge dalen...

O dagen, dat weer d'aarde
is uitgeweend,
nu gouden oktober klaarde,
ik ril en peins, o dagen,
dat 'k met Haar werd vereend:

wat schreit er toch in u?
wat schreit er toch in u?
wat jubelt er, ik ben
ontroerd in u, want 'k wen
nooit aan uw heerlijkheid,
uw gouden licht, uw tijd,
o dagen van oktober, waarin wij
stonden zo stil en vonden bij
elkaar de zoetste heul en rust voor eeuwig.

De lucht was als een perzik

De lucht was als een perzik,
de maan een diamant,
zwellende lentenevels
bloeiden aan alle kant.

Over de donzen heuvels
lokte een ver verschiet;
wij wilden zwervend worden,
zwervend en anders niet.

De voeten gingen samen,
de hand lag in de hand,
de harten opgedragen;
aarde, waar is uw band?

In dreven en valleien
geklommen en gedaald
in schaduwen geloken
in open licht bestraald

En onze zielen togen
naar nieuwe zaligheid
in het voorbij voorbije
wankelend ingeleid

Waar lillend lichtaanbreken
en ochtendhelderte is
met parelende vreugde
en met ontsteltenis...

Gemengde verzen

Vrede

Vrede spreid gij uw zachte vleugels
Over de donkere aarde heen —
Over de moeden en de gewonden,
Over de duizenden, die verzwonden,
Over al de snikkende monden,
Die verbleekt zijn van geween!

Vrede daal gij uit de lichte sferen,
Waarheen gij vluchtte voor deze wereldsmart,
Daal over hen, die u hebben verraden,
En over de dwazen, die op u smaadden,
En over de blinden, die om u baden,
Daal - daal gij weder in ons hart!

Opdat uw liefde daar weder wone,
Opdat uw liefde ons weer genas
Liefde boven onze ijdele wensen,
Liefde over alle ijdele grenzen,
Liefde alleen van mens tot mensen,
Die eindelijk leerden wat liefde was!

Zingende stemmen (1914)