Archief

Ik las een gedichtje over de zwarte zaterdag van Marcel Harmsen 
Het gedicht spreekt voor zichzelf
Maar het meest leuke vond ik het ondertsaande...het vooruitzicht van een hurktoilet! Wat een luxe zeg!
Ja, zo zoekt de mens nu zijn of haar vakantiepret!
De ruzies en de ergernissen zijn niet van de lucht
Maar elk jaar opnieuw beginnen we weer aan een nieuwe vakantieklucht!
Zucht.............wat heeft het gebracht?
Zoals in het gedicht beschreven...en dat betekent uiteindelijk niets!

Grijze zwarte zaterdag

Natuurlijk is zo'n dag voor wie vertrekt
geen pretje, want de zaterdag heet zwart
De sfeer bekoelt, de woorden worden hard
De kinderen zijn moe, de airco lekt

Toch valt dit alles in het niet bij het
vooruitzicht van het Franse hurktoilet


... Het is vandaag weer zwarte zaterdag. Gelukkig is mijn vakantie al voorbij. ...

Een gedicht van Jacobus van Looy 1855-1930

Zacht valt de regen

Zacht valt de regen uit een hemel zonder pracht...
Die zich stil heeft betrokken met 'n water-zware vracht
Bij het komen van de nacht .
Geen ziet hoe het daalt uit dat duistre wolk-gespan,
Als de tranen stil geschreid van een hoge sterke man,
Die men voelen wel maar zien niet kan.

Langzaam zakt de stad in het duistren van de nacht.
Langzaam valt de regen uit de duistre hemel, zacht
Als een woordenloze klacht.


1889

Gedichten (1932)

Blijvend

Een mens is niet blijvend

De herinnering is goed of slecht

Toch vergaan ook de herinneringen

Men spreekt nog enige tijd

Over iemand die overlijd

Daarna is het weet je nog toen

En is de ander dan ook niet meer

Dan daalt de herinnering in de aarde neer

We zijn er voor een ogenblik

Wij allen moeten afscheid nemen

En daarna is het aan velen niet gegeven

Dat iedereen ze nog in hun herinnering zal beleven

De nabestaande denken het langst aan een persoon

Maar ook daarna gaat leven gewoon

Gewoon door tot die ander er ook niet meer is

Ja, zo gaat het met een menselijk gemis

Niemand op aarde wordt echt gemist

We namen een plaats in groot of klein

Maar na ons zullen er weer geslachten zijn!

WEELDES HERDENKING

Ter stad gekeerd herdenk ik blij de weelden
Der donkre heide, breed en eindeloos,
Van 't hoge bos waar reeds de blaren geelden
En van de dreven die mijn dolen koos.

Iedere dag, of zon en geur mij streelden
Of dat de regen viel, stil-troosteloos,
Was vol van vrede en dromen die me omspeelden
Als vlinders soms een teer-ontbloeide roos.

En in de nacht, wanneer het vreemde duister
Mij met zijn broze sluiers had omhangen,
Onvatbaar-vaag en fijn als ijle dauw,

Dan was mijn ziel vervuld met zoet gefluister
Van liefde en teerheid en een zacht verlangen
Ontbrandde in mij naar 't lichaam ener vrouw.

Ware ik niet zo bang

Ware ik niet zo bang, schoon liefke,
Zeggen zou ik, ten begin,
Dat ik u bemin;
Dat mijn hart voor u zal blaken,
Blaken heel mijn leven lang -
En nog honderd andre zaken...
Ware ik niet zo bang!

Ware ik niet zo bang, schoon liefke,
Vragen zou ik of ook gij
Iets gevoelt voor mij;
Of ge mij gelukkig maken,
Geven wilt wat ik verlang -
En nog honderd andre zaken...
Ware ik niet zo bang!

Ware ik niet zo bang, schoon liefke,
Stellig zou ik met fatsoen
U genoegen doen;
Alle vreugden u doen smaken,
Kussen u op mond en wang -
En nog honderd andre zaken...
Ware ik niet zo bang!

Liederen (1868)

Waterwegen

Aan de muur
hangt een waterval van indrukken.

De zon schijnt er dwars doorheen.

Een grote berg
van vertrouwen
kijkt uit over kleurige gezichten.

Afscheid speelt niet met herinneringen,
zij tellen de zegeningen
van een leven vol avontuur.

De muur is wit,
daarachter grenst een wereld van gevoel.

Vlerken

Nachtelik vliegen vogels van
de wilde wingerd weg

Schrikbeladen klapperen vlerken
dof

in deemstering

Knakgeluid van takken veelvuldig kort
ontsluieren vlerken

éen ogenblik
niet-herkenbare ruimten

de ruimte is van knakkende
vlerken
vol

Plotseling zijn vogels
schrikgeschud

ons
tot-dingen-gestolde Angst

De lege schoolbank

Voor de vakantie was begonnen,
Was heel de klas al tevree.
De jongens schreven op de leien,
Ik ga met Pa in auto mee;
Ik krijg 'n hond of 'n konijntje;
Ik ga logeren in het Gooi
En allen hadden ze wat anders
En alles was maar even mooi.

De kleine Jan had honderd plannen
Wat of hij al die tijd zou doen,
Hij zou zijn zusje fluiten leren
Of touwtje springen voor een zoen,
Hij zou gaan tekenen en knippen,
Soldaatje spelen met zijn vlag,
In 't bad zijn scheepje laten varen,
En alles doen wat of maar mag.

Toen de vakantie was verstreken
Zat heel de klas weer bij elkaar
Met bruine, vrolijke gezichten,
En al het huiswerk netjes klaar.
Ze hadden allemaal verhalen,
Ze raadden wie 't meeste kreeg,
Konijnen, spoortjes, scheepjes, boeken,
De bank van kleine Jan was leeg.

Z'n leitje en z'n sponzendoosje
Die stonden op z'n plaatsje klaar,
Z'n potlood en z'n schone schriften
Die lagen in z'n lessenaar.
De jongens keken naar z'n bankje,
Toen werd het stiller in de klas.
De juffrouw zei dat kleine Jantje
Voor altijd met vakantie was.

Anders

Ik ben de plaats die 't rif van Mr. Fok begrijp,
Die in de rook zijn leven zag verzwinden:
Wat meent gij lezer, dat gij in dat graf zult vinden?
Niet als wat as van een schoon uitgeblazen pijp.