eetwagen
Een gedicht van Jacob Israël de Haan 1881-1924
Hij dronk de wijn. Ik zag de zonnestralen
Een eeuwig ogenblik verspelen in zijn glas.
Hij zal nooit weten (God weet waar wij dwalen !)
Dat ik de Dichter van zijn wijnkelk was.
roodborstje
Een hartenkreet van Christien van den Burg
Ja het wordt weer tijd om te voeren
ik heb wat pinda's opgehangen
vanmorgen stond ik naar buiten te kijken
en een roodborstje bedankte mij
andere vogels kijken vol verlangen
om ook eens aan de streng te hangen
maar van het dominante kleintje
mogen zij er helaas niet bij
zij gaan op zoek, vliegen af en aan
en zien dan het vogelhuisje staan
ze hebben nu eten in overvloed
en doen zich daaraan te goed
ik zie de vogels door het glas
heerlijk genieten op mijn terras.
weemoed
Een gedicht van C.S. Adama van Scheltema 1877-1924
Wat is 't nog dat mijn hart behoeft?
Wat is dit wonderlijk verdriet -
Ik voel mij doof en diep bedroefd,
En zit en zie - en weet het niet.
Wat is het dat mij zwijgen doet,
Hoe is mijn ganse lichaam stom -
Is 't leven slecht - is 't leven goed -
Of niet - of wel - waarom - waarom?
Wat is 't dat 'k weet - en wat of wie
Dat ik verloor of dat ik won -
Ik weet het niet, en zit en zie - -
En in mijn handen ligt de zon.
Uit stilte en strijd
overtocht
Een gedicht van Hendrik Marsman 1899-1940
De eenzame zwarte boot
vaart in het holst van de nacht
door een duisternis, woest en groot,
de dood, de dood tegemoet.
ik lig diep in het kreunende ruim,
koud en beangst en alleen
en ik ween om het heldere land,
dat achter de einder verdween
en ik ween om het duistere land,
dat flauw aan de einder verscheen.
die door liefde getroffen is
en door het bloed overmand
die ervoer nog het donkerste niet,
diens leven verging niet voorgoed;
want de uiterste nederlaag
lijdt het hart in de strijd met de dood.
o! de tocht naar het eeuwige land
door een duisternis somber en groot
in de nooit aflatende angst
dat de dood het einde niet is.
Verzamelde gedichten: Eerste periode (1941)
gelegenheid
Een gedicht van Albrecht Rodenbach 1856-1880
Des Heeren uitverkoren van alle eeuwigheid,
gekweekt aan 's altaars voet in rust en vreedzaamheid,
bewaard van alles wat zijn rein gemoed mocht deren,
gespaard waneer de jeugd ontwiek het wild begeren,
zo knielt op zeekre dag de blijde jongeling
en ligt voor 't altaar neer, des Heeren gunsteling,
gereed tot alles, 't hert van vreugden overstromend,
van niets meer dan van dankbaarheid en offer dromend
aan Deze die hem koos, onwaardige. En hoort,
daar spreekt de kerkvoogd, en hij zalft hem, 't heilig woord:
"Voor eeuwig Priester". En de jongling opgetogen
staat op, ontzaglijk, met de macht van uit den Hoogen.
Nu staat voor hem de wereld open, en hij gaat.
De wereld zoekt en doolt, bedrijft en lijdt haar kwaad.
Maar hij, hij kent haar lijden, kent der mensen herten,
hij kent dat haken, kent die afgrond, kent die smerten;
het lijden kent hij en het middel: steeds bereid
voert hij met zich als middel - Gods barmhartigheid.
En, Bidder en Verzoener, altijd daar om 't lijden
naar lichaam en naar ziel zijn helend hand te wijden,
en toch miskend, vervolgd van deze die hij heelt,
zo leeft te midden ons de Priester - Christus' beeld.
grijs
Een jaargetijden gedicht geschreven door Geeraadt. Mijn commentaar is...het is maar net hoe je er tegen aan kijkt!
tot de tegenwind
eindelijk weer waait
lijkt alles dichtbij
maar toch afwezig
de rest van de wereld
verhult zich tijdelijk
in zinloos grijs
maar of je echt veel mist
blijft in nevelen gehuld
boudat
Een gedicht van Jan Jacob Saluerhoff 1898-1936
Wie in deze tijd nog gedichten schrijft
En zich richten wil tot een volk dat kijft,
Tot een volk dat niets dan welvaart wil
En bewilliging van iedre modegril,
Hij is meer dan rijp voor het gekkenhuis
En de gekken vinden hem ook niet pluis,
En dus moet hij naar een ballingsoord,
Waar papier en pennen zijn behekst,
Waar de kale muur siert de bijbeltekst:
(Slechts) In den beginne was het Woord.
Uit: Al dwalend
op
Een hartenkreet van een schrijver met de letter E. Mijn bespiegeling!Zo ziet een mensenleven er uit. De tijd heelt alle wonden maar in veel gevallen blijven de zonden doorgaan...elke seconde! De één sterft er in en de ander gaat er gewoon verder in!
Ik kijk de seconden na
Één voor één verdwijnen ze
zo snel als ze gekomen zijn
De klokt die blijft maar tikken
Toch doet me dat geen pijn
Ik kijk de uren na
Ze komen en ze gaan
maar ik zal ze niet stoppen
Ondanks mijn goed verstand
Blijft de tijd me foppen
Ik kijk de dagen na
En de dagen worden weken
Maar ik zie geen verschil
Ik wacht zolang ik wachten kan
Tot mijn lichaam niet meer wil
droevig
Een gedicht van Jacqueline van der Waals 1868-1922
Nu weet ik wat het allerdroevigst is.
't Is niet de dood of scheiding, niet het kwaad,
Dat anderen ons aandoen, of 't gemis
Aan aardse liefde, niet, dat ons verlaat
En jeugd èn schoonheid, eer genoten is
Het zoet van 't leven, niet de dwaze daad
Die men beweent in rouw en droefenis;
't Is: als men leeft voor iets, dat niet bestaat
En nimmer heeft bestaan, en als men 't weet
En toch die schone droom niet sterven laat,
Omdat men voelt, dat alles, wat bestaat,
Niets, niets betekent, vergeleken bij
Die éne grootse droom. O, dat is leed,
Waaraan 'k niet denken durf. God helpe mij!
diep
Een gedicht van Jacob Winkler Prins 1817-1908
In 't diepste diep ligt het gezonken schip….
Diep ligt het schip in 't onderzeese dal.
De groene zeeplant slingert overal
Haar rank 't salon in ; slingert zelfs haar tip
Hoog langs de mast op, rond de ontblote rib.
Zij slingert òp zich tot den gouden bal
Van wat de vlagstok was, kruipt door den stal
En woekert welig in het vette slib.
De blanke tanden in de kop, die loert,
Waarlangs de lach vloog, zijn thans zinder scherts.
De stem is stil, die velen heft vervoerd
Tot grote vreugde door haar klank van erts
Soms door een rimpling van omhoog geroerd
Klinkt nog een klacht in treur-mineur van terts.