koude tijd
Een gedicht van een voor mij niet bekende schrijfster ze heet Car is dit een leuke dichterlijke gedachte in de koude tijd...
Bloesem ik mis je
in deze koude tijd
Je roze schoonheid
geur van vergetelheid
Bloesem ik mis je
zo zacht als fluweel
Witter dan sneeuw
aan je groene steel
Bloesem ik mis je
wonder der natuur
Fontein vol bloemen
mooi frêle en puur
tijd
Een gedicht van Gerrit Kouwenaar uit Vallende stilte 2008
De tijd staat open, het hijgt aan weerszijden
of avond en donker elkander omarmen, het slaapt
dat het kraakt in de stokoude boomgaard, zwanger
van wanvruchten galappels wormen
in het huis het gemor van adem, van data
dat de nachtschade hangt aan zijn leven
dat de zaaier ontkiemt in zijn veldbed
dat de groene woorden als kersen bederven
bij vlagen het heden, de vragen, gesteun
van de lage eenmalige bomen om een lange totale
genadige zomer, om najaar, om winter -
vogeltjes
Een gedicht van J.J.A. Goeverneur uit de bundel Fabelen en gedichtjes (1873)
De vogeltjes maken een droevig geschreeuw,
Want buiten op 't veld ligt het alles vol sneeuw;
Zij hebben zo'n honger, maar, wat zij ook pikken,
Zij vinden geen korreltje op 't land meer te bikken.
Maar hier in de schuur is nog, o zo veel graan.
De boer met zijn zoons is aan 't dorsen gegaan,
En wat er gedorst is, dat doen zij in zakken,
Om brood voor de vrouw en de kindren te bakken.
De vogeltjes zien dat en fladdren in 't rond;
Want valt er een koorntje uit de zak op de grond,
Dan pikken ze 't op en verdelen het eerlijk,
En denken: wat smaakt toch dat koorn overheerlijk!
wens
Een gedicht van Guido Gezelle 1830-1899 hij sprak hier een wens uit en zo'n wens is er voor altijd en iedereen
Ik wens U een jaar
Als een alfabet
Met alle letters van A tot Z
Van arbeid, blijheid en
Creativiteit
Tot zegen, zon en zaligheid.
Ichthylogie
Een gedicht van Gerrit Achterberg, een mooie overdenking voor het oude en het nieuwe.
Er is in zee een coelacant gevonden,
de missing link tussen twee vissen in.
De vinder weende van verwondering.
Onder zijn ogen lag voor ’t eerst verbonden
de eeuwen onderbroken schakeling.
En allen die om deze vis heenstonden
voelden zich op dat ogenblik verslonden
door de miljoenen jaren achter hen.
Rangorde tussen mens en hagedis
en van de hagedis diep in de stof,
verder dan onze instrumenten reiken.
Bij dit besef mogen wij doen alsof
de reeks naar boven toe hetzelfde is
en kunnen zo bij God op tafel kijken.
de kusEen gedicht van M.A de Wijs -Mouton 1873-1935
De kus waart door het huis
Het is er niet pluis
Papa die kust Mama
Mama die kust haar vriendje
Het vriendje dat kust Dientje
Als zij hem opendoet
Hij repeteren moet
En Dientje kust weer de koetsier
En die kust weer de kamenier
En die kust weer de huisknecht
Die 't niet de tweede meid zegt
Die laat hem niet met ruste
Omdat hij haar eerst kuste
Dan kust ook voor 'n pleziertje
De freule 't palfreniertje
De jonker met te veel gevoel
Kust onversaagd de hele boel
O ja, die 'k nog vergeten had
Is Grootmama. Die kust de kat
De kus waart door het land
Ten alle kant
Een kussen gaat alom
Een dart'len en een strelen
In tint'lend liefde-spelen
Kust zonneschijn het land
De golven 't blonde strand
Het windje kust de bomenkruin
Het helm buigt strelend over 't duin
En door de bloemenweien
Gaan kussend tal van bijen
En 't zacht insektenzoemen
Gaat kussend langs de bloemen
Een mensenkus, o jeetje
Is 'n schamel, mal ideetje
In Genesis zo duur betaald
Nu schroom'lijk naar benee gehaald
Als Adam kon, dan gaf hij vlug
Voor 't Paradijs zijn kus terug
nieuw
Nieuw
Oud en nieuw
Nieuw en oud
Elk jaar weer
Soms met koud weer
Soms met regenweer
Misschien wel met sneeuw
Je krijgt het allemaal wel in een eeuw
Er zijn al weer tien jaar voorbij gegaan
En wat is het niet snel gegaan
Het millennium kondigde zich aan
Hoewel we er al lang achter staan
Is het nog net als de dag van gister
Er was veel wat de mens miste
Alleen weet men het zelf niet
Soms ging men onder van verdriet
Vanwege rampen en tegenspoeden
Daarvoor kunnen wij ons zelf niet behoeden
En heeft men die Ene gemist!
Dan was het leven door vreugde en verdriet
Toch één en al mist
Want wat men niet wist
Dat je vreugde en verdriet kan delen
Het is soms of het mensen niet meer kan schelen
Wat er met die ander gebeurt
En er hier en daar een leven wordt verscheurd
Ja, we hadden alles als mensen verbeurd
Geen geluk en geen voorspoed meer
Want we zagen niet op naar de Heer!
Maar wat een zegen dan weer
Als Hij nog weer een keer
Alles wil vergeven
En de mensen opnieuw mogen beginnen met hun leven
En men zich weer in 2010 mag bewegen
Het is maar, waar zit een mens in 2010 om verlegen!
Een grote zegen voor de nieuwe wegen
Of gewoon doorgaan met het oude leven
Voor alsnog een gelukkig 2010 toegewenst
december
Een gedicht van C.S Adama van Scheltema 1877-1924
Al de bladers zijn verdronken
In het water, in de regen,
En het donker bos staat open
En de droppelende stronken
Staan verlaten aan de wegen, -
Kille winter laat één sprokkel
Aan een hart, dat niet mag hopen!
Al de zon is uitgeblonken,
En het jaar is heengezegen,
En mijn handen zijn nog open,
En mijn hart is leeggeschonken,
En het heeft niets weergekregen, -
Schemer laat één lichte sprankel
Aan een hart, dat niet mag hopen!
En de nacht is neergezonken,
En de dag is opgestegen,
En mijn ogen zijn nog open,
En zijn duizend witte vonken
Hebben zo doodstil gezwegen, -
Klare nacht laat éne starre
Aan een hart, dat niet mag hopen
eenvoud
Een gedicht van Alice Nahon 1896-1933
EENVOUD
Ik voel m’n ziel verwant met kleine simpele dingen,
Die op ons wegen staan als bloemen van het veld…,
Verdoken in het gras, door weinigen geteld…,
Al dragen z’in hun kelk de zoetste zegeningen.
‘k Vind schoonheid overal; maar dat wat zachte perelt
Vanuit uw moeë mond, die luttel woorden vindt:
“ Goênavond…, lieveke, goênacht…, m’n zielekind.”
Dat maakt me zaliger dan de weelde van de wereld.
Zó groeit in m’n gedacht een vrede, niet te noemen;
M’n ziel, in schoonheidshuis, niet één mysterie vindt;
Want àl wat schoonheid is, met simpelheid begint…
En ‘k noem Liefde, ’t zaad van alle schoonheidsbloemen
sneeuwman
Zie zo, mijn kleine sneeuwman,
Nu ben je kant en klaar;
Maar 'k heb nog wat vergeten,
Een kuifje op je haar,
En dan dit korte pijpje....
Kom, open nu je mond,
Kijk, piet, hij staat er heuzig
Of hij er jaren stond.
En had ik nu een spiegel,
Dan liet ik je er in zien,
En stond je vast beteuterd
Als laatst die kleine mien,
Toen zij haar witte boezel
Present kreeg van oom wout,
Waaronder nu die koudkleum
Al weer haar handen houdt.
Nu, 'k moet het eerlijk zeggen,
Je kostte ook wat een vlijt,
Eer wij je zo ver hadden,
En vrij wat zorg en tijd;
Een viertal blauwe neuzen,
En konen, rood als vuur,
Een hele achtermiddag,
En menig morgenuur!
Als 't nu maar niet gaat dooien,
Zo als het is voorspeld
Door maarten van de tuinman,
Die werkt op 't Vinkeveld!
Dat zou recht jammer wezen...
Wat zeg je, bolle piet?
Dan was ons werk verloren,
En al de moeite om niet.
Een buurman die het hoorde,
Zei: ‘klaas, versta ik goed,
Vindt gij het zo verdrietig
Als gij vergeefs wat doet,
Dan loont ge ook al de moeite,
Die aan u wordt gedaan
Door ouders en door meesters,
Van deze dag af aan.’
Uit de bundel: Het nachtegaaltje (1851)
Een gedicht van Jacob van Lennep 1802-1868