is dat het leven?

Gisteravond naar een concert geweest van het TrioCassiman. ( Zie foto hieronder)Een kleinkunstgroep uit de zestiger en zeventiger jaren die vooral spirituals zongen. Nu ze op pensioen zijn zijn ze terug beginnen toeren. Er waren wel 250 aanwezigen in de kapel van het H.-Maagdcollege in Dendermonde. Allemaal zestigers en zeventigers. De tijd werd vijftig, veertig jaar achteruit gedraaid. Idereen genoot er zichtbaar van.
In die kapel heb ik 10 jaar elke dag naar de H.Mis geweest en ettelijke jaren misdienaar geweest.
Het deed me toch iets om daar terug te zitten en bovendien nog met een programma uit die tijd. De bassist van de groep had in zijn jeugd nog op het orgel van de kapel gespeeld.
Het Trio Cassiman stond juist onder een vrij groot modern kruis dat aan een ketting vanuit het plafond zo wat heel de ruimte vulde. Het voelde precies aan of dat kruis mijn blik naar zich toe zoog. Hoe je leven ook in 50 jaar verschillende wegen bewandelt, je jeugdherinneringen kan je toch nooit loslaten. Ik geloof al een tijd niet meer in de God die men mij heeft voorgeschilderd in die jaren en toch was hij aanwezig onder de vorm van dat kruis. Ook de ruimte, het huis van God, blijft altijd zijn gewijde status houden als je er binnenkomt.

Vandaag rook ik al 23 dagen niet meer. Maar de 'goesting' is nog altijd enorm groot. Maar deze keer is mijn motivatie groter! (denk ik ) Ik zal wel blijven volhouden.

Ik denk aan Karin en aan vele andere bloggers in wiens leven ik ben binnengestapt.  Karin staat voor moeilijke dagen; Thea treurt om haar lief, Lore zoekt naar evenwicht en heel wat andere bloggers zoeken ook naar de zin van wat vandaag gebeurt. Mijn gezondheid is op dit moment ook niet je dat. Iedereen zit met zijn problemen en moet er ook alleen door. Zelfs al kun je erover praten met anderen (wat heel veel waard is) toch zul je er alleen in confrontatie moeten mee gaan.
Dan is je kijk op het leven enorm belangrijk om de relativiteit ervan in het juiste perspectief te zien.
Ik wens iedereen veel beterschap en een weekend vol innerlijke vreugde met veel zon!!!

Herman

demonen komen in mijn lijf
medicatie heeft ze aangemaakt
ik wil ze niet als gast, niet als een genode
ze moeten weggaan en wegblijven

en als ze wijken word ik bang
om wat ze achter zullen laten
in mijn gehavend hoofd
ze komen in mijn hersens kijken

en zien mijn angst die doodt.


Herman

 aan al wie hier even vertoeft wil ik deze bloemen schenken!!!

ik heb hier al heel mooie blogs aangeklikt, maar wat mij nog blijer maakt, ik heb nog veel mooiere mensen ontmoet. Ik had nooit gedacht dat er zoveel mensen ook op zoek waren naar de zin van hun leven, naar de invulling van zoveel vragen. En het posivitisme heeft hier altijd de boventoon. Eigenlijk kwam ik in het begin maar even kijken uit nieuwsgierigheid, ik bleef een tijdje weg en kwam weer terug, omdat er toch iets blijven hangen was. Nu ben ik hier niet meer weg te slaan; de rijkdom en de kleurigheid van deze blogs verrassen mij dagelijks. De mensen hier ontroeren mij, verrassen mij, maken me blij, doen me de wenkbrauwen fronsen, maar laten me telkens verwonderd naar de klok kijken, omdat de tijd die ik hier doorbreng zo voorbijvliegt.
Eén ding vind ik jammer: je ontmoet hier fijne mensen, het worden bijna vrienden, maar je leert ze nooit echt kennen. Misschien is dat ook de reden waarom op sommige blogs zo'n schitterende dingen staan; wie zou ze zeggen van persoon tot persoon? Ik weet daar direct geen antwoord op.
Maar het blijft de moeite waard om hier te komen, om door de blogs te dwalen en je te laten verrassen door zoveel boeiende mensen! 

Herman

Hoe gaat het nu
vraagt iemand mij
de vraagt doet deugd
ik voel de warmte

waaruit de vraag ontstond.
NU op dit moment
voel ik mij goed
ik heb mijn denken

selectief geordend
en misschien, ik zeg misschien
schuchter gevoeld
wat je me vol liefde aanreikt.

de zon schijnt wel vandaag
ook binnenin en aan de rand
deint de schaduw op en neer
hij wijkt geen ogenblik,

nog niet


Herrman

ik weet dat ik meer ben dan vlees
tussen botten en bloed raakt het maakbare
aan mijn wezenlijke kern
en mijn bewustzijn is niet inpakbaar

ik erf het materiaal waarmee ik leef
wie ik ben bedient zich van mijn genen
mijn dna kleurt eigenwijs mijn plaatje
dat je ziet en hoort en voelt.

er is natuurlijk ook nog
wat je niet ziet, niet hoort, niet voelt
maar onzegbaar neerschrijft
in alle mensen die je ontmoet,

in de aarzelende woorden
van wat ik vermoed
dat ik maar niet kan schrijven
niet denken en amper dromen

ik ben het en ook niet
daartussen ligt wat ik
vandaag nog niet kan weten
en toch ervaar als zijn



Herman

waarom geloof ik niet
het was zo goed om te kunnen bidden
en te geloven dat alles beter werd
met meer te bidden.

ik weet dat het niet kan
miljarden zijn tot stof en as vergaan
bestaan niet meer
de hemel is een zoete leugen

van alles wat hier leeft
zijn wij precies degenen
die weten hoe dat sterven heet
en hoe dood zijn riekt

wie ben ik echt
waarom weet ik
dat ik herman ben
en leef

met al mijn denken
en mijn schamel hart
naar nergens gaan
in zoveel jaren hier

dat kan toch niet





Herman

zij komt heel zacht binnen
doet geen deuren toe
en zij vertelt bijna onhoorbaar
de wezenlijkste dingen

zij raakt mij aan
in woorden
en een hele wereld
daar binnenin

ik zie anders nu
naar dezelfde mensen
en hoor haar
fluisteren in mijn ziel

ik laat haar binnen
moet veel gewennen
aan wat ik niet wil horen
ik zal het nog niet weten

nog niet



Herman

misschien vind ik vandaag een metgezel
naar compostella tussen zon en wind
langs malse regendruppels. ik moet
voorbij zoveel obstakels in mezelf

en openstaande vragen
waarop nooit een atwoord komt.
ik sta al jarenlang in de startblokken
in een piste vol mist

alleen als de zon doorbreekt
mag ik aan de ren beginnen
maar ik zie de banen niet
en ril.

herman

de andere tracht mijn leven te bepalen
hij eist mij op en dwingt mij om te kiezen
dat is geen keus
dat is een dwangbevel

ik ga niet mee
niet meer
ik heb geschreid
geroepen en getierd

om zoveel onbegrip
om zoveel pijn
om zoveel anders zijn

ik wacht niet meer
ik ween niet meer
ik moet

herman

ik schrijf ochtend, maar het is al middag. deze nacht goed geregend! eindelijk!! de tuin herleeft.
misschien moet ik het binnen in mij ook eens serieus laten regenen. Maar hoe doe je dat?? Alles wegspoelen wat er niet thuis hoort. Maar zou dat helpen? Zou ik dan nog dezelfde zijn??
Gisteren had ik erge maagpijn. Ik ben daar week aan. Ze heeft geduurd tot laat in de avond. Maar de laatste weken, ongeveer van rond 15 februari heb ik constant warme wangen. In het begin dacht ik dat ik koorts had, maar dat bleek niet waar te zijn, regelmatig 36,2 graden. En toch blijvende gloeiende wangen. Heb een hele tijd dan pillen tegen ontsteking genomen,; ging wat beter maar bleef toch niet weg. Ondertussen 2 keer huisdokter geraadpleegd. Die heeft dan ook 2 keer mijn bloed op alles en nog wat laten onderzoeken; niks te vinden. Nadien conultatie aangevraagd bij huidarts. Daar mag ik nu op 5 mei naar toe. Alhoewel ik vermoed dat die ook niets zal vinden. maar je kan nooit weten. Is wel een heel vervelend gevoel, constant warme wangen voelen. soms als ik even in mijn bed lig gaat het over en slaap ik heerlijk in; maar 's morgens is het er weer!!Psychisch of fysisch?? ik kan er maar niet achterkomen.
Begin van oud worden? denk het niet.
Oef!!! moet ik hier zulke dingen neerpennen? hoor toch ook bij mij. maar hoeft dat zo nodig op een blog?? eigenlijk twijfel ik eraan! maar ik zal het voor één keer laten staan.
Die warmte heeft wel invloed om mijn dagelijks fuctioneren. aar wie kan dat nu één barst schelen???

is dit een plegrimstocht?
begin en einde zijn me vreemd geworden
en wat daar tussen ligt
ontglipt mij elke dag.

een pelgrimstocht die niet begint
of begint op het puin van vroeger
ik krijg kou zonder God
en Hij is er niet!

ik weet dat sterven dood is.
aan de overkant gaapt een plotse leegte
die volgeschreven wordt
door de angst om die leegte

ik wil ze volschrijven met niets
of soms met iets dat ik vermoed.

Herman

goeimorgen lezers!
een rare gewoonte van mij is dat ik elke morgen op het toilet (en dat is gezond zeggen de dokters!!) mijn poëziekalender lees. elke dag een nieuw gedicht en meestal herlees ik er dan nog een paar van vorige weken of maanden. Ik vond het wel passend om het gedicht van vandaag op mijn blog te zetten: het past wel in mijn zoektocht. Ik schrijf trouwens graag zelf poëzie en ga daar in de toekomst meer gebruik van maken om mijn denken in letters om te zetten.

De weg vragen

Een boek over het paradijs is geen routebeschrijving.
Leer het uit je hoofd en je weet niets. Schrijf het
en het zal je teleurstellen. Net zomin als bezit leidt tot geluk,
veel licht tot begrip van een tekst, de zinloosheid

van de wereld een zinnig filosofie is - tussen Eufraat
en Tigris is alles wat je onthouden moet. Bedenken hoe je
niet in het paradijs komt is bijna paradijselijk, een plek
waar een slang de vrouw beter kent dan haar man.

Gidsen spreken uit brandende struiken, onweersbuien,
van explosies is de weg gemaakt, vaders ziekbed  is eind-
bestemming van de bus, het is waar je namen geeft

aan wat je ziet, pas als je buiten staat bedenk je
hoe het daar moet heten, het is niet de plek waar wij
onszelf kennen: waar wij ons vergaten heet het paradijs.

Hans Mirck
De weg vragen Uit: 'Archiefvernietiging'
Prometheus, Aùsterdam, 2008

de dag kondigt zich mooi aan, zonovergoten tuin. als het nu bij mijvan binnen ook zonovergoten wordt zal het een prachtige dag worden. ik was gisteravond nog even aan het lezen in 'nocturnes' van Gerard Bodifée. Op pagina 22 kwam ik een grappige maar wel heel rake zienswijze tegen:"Alsof ik in een spiegel kijk. Dat zou een aap moeten denken als hij een mens bekijkt. Het is echter de mens die kijkt en zijn opmerkelijke gelijkenis met de aap vaststelt. Vreemde genoeg ontgaat het hem soms dat hij zich juist daardoor van de aap onderscheidt."
Ik kan dit boek aan iedereen aanbevelen. De ondertitel luidt: Nachtelijke gedachten over de mens, de kosmos en God. boeiend om lezen en te herlezen!!

mijn tuin geurt naar geboorte
ik ruik de bloemen al
die morgen opengaan
en waarrond de bijen zoemen.

waarom valt ook in dit oord
van nieuw leven de nacht te plots
en vluchten sterren
achter wolken die ik nog niet zie.

Herman