ik werd heerlijk wakker en wel om 6 uur en kon er weer aan gaan staan, lol.
Gelukkig is het nu achter de rug voor de komende twee weken.
Genieten we weer lekker van ons blog!
Bedankt!!!!!
er komen zoveel mensen langs die je kent. ze zoeken in je woorden naar herkenning, misschien een rustpunt waarin we even, virtueel dan, samen zijn.
mijn dagelijkse wandeling doorheen de blogs van zoveel mensen die mijn vrienden 'zouden kunnen zijn' is telkens een verademing. een verrassing als ik binnenval soms speels, soms rustig flanerend door een wereldbeeld van zoekende gedachten.
soms intens droevig om dingen die nooit mochten gebeuren niet kunnen helpen dan is zo frustrerend dat mijn tranen zilt smaken om al het leed dat ik bij mensen lees.
mijn beste vriend hij kent mij vijftig jaar ziet iemand anders hier verschijnen hij kent mij niet zoals ik schrijf zoals ik denk buiten de muren van het zictbaar zijn.
ik hoop hier met de maanden en de jaren die verschijnen jou te kunnen zien zoals je bent, niet zoals je schijnt bezoeker van mijn blog plotse vriend, vriendin die mijn weg doorkruist op ongekende paden je bent welkom ik sluit je in mijn armen mijn enig geschenk is schoonheid en liefde, authenticiteit en diepmenselijke eerlijkheid.
laat ons op weg gaan naar de hoop, de warmte de verwachting van onszelf te kunnen zijn.
Jonathan vliegt nog rond in mijn hoofd. ik hoor zijn stem nog laag in de branding en hoog in de wolken. hij ontmoet op zijn weg steeds anderen; die hij leert en die hem leren. tijd en ruimte spelen in zijn leven geen rol meer. zijn tijdeloosheid speelt zich hier en nu af. daarin ga ik me oefenen. ik stel me voor dat ik het 's avonds stil kan maken in mezelf, als iedereen hier gaan slapen is. ik lees momenteel in de 'Nocturnes' van Gerard Bodifée. hij leert me veel. Op een andere manier dan Jonathan. maar ik vermoed dat ze beiden naar hetzelfde op zoek, zoals ik en vele anderen. wij zeggen te veel en luisteren te weinig. we lezen te snel. je moet een woord kunnen proeven, het laten smelten in je hersenen en het dan in al zijn klaarte herkennen.
de dingen blijven dan de dingen de woorden leven dieper door en de andere nodigt uit om te luisteren en als genode
in zijn wereld op stap te gaan met hem, naast hem en in de verwondering die dan kan beginnen
mekaar zien zonder een bril die alles inkleurt naar eigen smaak blijven wie je bent
kunnen zijn wie je bent en graag zien zonder beperking van wetten en conventies waarin alleen authenticiteit primeert.
ik ben al op weg om zo te worden zonder wegwijzer, zonder gps ik laat me leiden door schoonheid en liefde die perfect maakt
"Je hebt de vrijheid jezelf te zijn, je ware ik te tonen hier en nu, en niets of niemand kan je tegenhouden."
De perfectie en de liefde moet je niet zoeken, ze zitten in jezelf, je moet ze alleen willen zien. Ik heb voor de zoveelste keer genoten van de eindeloze schoonheid van deze film. De beste meditatie die je cadeau krijgt. Wij kunnen allemaal Jonathans zijn, wij zijn het, wij moeten het alleen nog zien en leven zoals we zijn, hier en nu, en dat zal dan ook zo zijn in alle eewigheid. Amen!!
Gisteravond naar een concert geweest van het TrioCassiman. ( Zie foto hieronder)Een kleinkunstgroep uit de zestiger en zeventiger jaren die vooral spirituals zongen. Nu ze op pensioen zijn zijn ze terug beginnen toeren. Er waren wel 250 aanwezigen in de kapel van het H.-Maagdcollege in Dendermonde. Allemaal zestigers en zeventigers. De tijd werd vijftig, veertig jaar achteruit gedraaid. Idereen genoot er zichtbaar van. In die kapel heb ik 10 jaar elke dag naar de H.Mis geweest en ettelijke jaren misdienaar geweest. Het deed me toch iets om daar terug te zitten en bovendien nog met een programma uit die tijd. De bassist van de groep had in zijn jeugd nog op het orgel van de kapel gespeeld. Het Trio Cassiman stond juist onder een vrij groot modern kruis dat aan een ketting vanuit het plafond zo wat heel de ruimte vulde. Het voelde precies aan of dat kruis mijn blik naar zich toe zoog. Hoe je leven ook in 50 jaar verschillende wegen bewandelt, je jeugdherinneringen kan je toch nooit loslaten. Ik geloof al een tijd niet meer in de God die men mij heeft voorgeschilderd in die jaren en toch was hij aanwezig onder de vorm van dat kruis. Ook de ruimte, het huis van God, blijft altijd zijn gewijde status houden als je er binnenkomt.
Vandaag rook ik al 23 dagen niet meer. Maar de 'goesting' is nog altijd enorm groot. Maar deze keer is mijn motivatie groter! (denk ik ) Ik zal wel blijven volhouden.
Ik denk aan Karin en aan vele andere bloggers in wiens leven ik ben binnengestapt. Karin staat voor moeilijke dagen; Thea treurt om haar lief, Lore zoekt naar evenwicht en heel wat andere bloggers zoeken ook naar de zin van wat vandaag gebeurt. Mijn gezondheid is op dit moment ook niet je dat. Iedereen zit met zijn problemen en moet er ook alleen door. Zelfs al kun je erover praten met anderen (wat heel veel waard is) toch zul je er alleen in confrontatie moeten mee gaan. Dan is je kijk op het leven enorm belangrijk om de relativiteit ervan in het juiste perspectief te zien. Ik wens iedereen veel beterschap en een weekend vol innerlijke vreugde met veel zon!!!
ik heb hier al heel mooie blogs aangeklikt, maar wat mij nog blijer maakt, ik heb nog veel mooiere mensen ontmoet. Ik had nooit gedacht dat er zoveel mensen ook op zoek waren naar de zin van hun leven, naar de invulling van zoveel vragen. En het posivitisme heeft hier altijd de boventoon. Eigenlijk kwam ik in het begin maar even kijken uit nieuwsgierigheid, ik bleef een tijdje weg en kwam weer terug, omdat er toch iets blijven hangen was. Nu ben ik hier niet meer weg te slaan; de rijkdom en de kleurigheid van deze blogs verrassen mij dagelijks. De mensen hier ontroeren mij, verrassen mij, maken me blij, doen me de wenkbrauwen fronsen, maar laten me telkens verwonderd naar de klok kijken, omdat de tijd die ik hier doorbreng zo voorbijvliegt. Eén ding vind ik jammer: je ontmoet hier fijne mensen, het worden bijna vrienden, maar je leert ze nooit echt kennen. Misschien is dat ook de reden waarom op sommige blogs zo'n schitterende dingen staan; wie zou ze zeggen van persoon tot persoon? Ik weet daar direct geen antwoord op. Maar het blijft de moeite waard om hier te komen, om door de blogs te dwalen en je te laten verrassen door zoveel boeiende mensen!
ik schrijf ochtend, maar het is al middag. deze nacht goed geregend! eindelijk!! de tuin herleeft. misschien moet ik het binnen in mij ook eens serieus laten regenen. Maar hoe doe je dat?? Alles wegspoelen wat er niet thuis hoort. Maar zou dat helpen? Zou ik dan nog dezelfde zijn?? Gisteren had ik erge maagpijn. Ik ben daar week aan. Ze heeft geduurd tot laat in de avond. Maar de laatste weken, ongeveer van rond 15 februari heb ik constant warme wangen. In het begin dacht ik dat ik koorts had, maar dat bleek niet waar te zijn, regelmatig 36,2 graden. En toch blijvende gloeiende wangen. Heb een hele tijd dan pillen tegen ontsteking genomen,; ging wat beter maar bleef toch niet weg. Ondertussen 2 keer huisdokter geraadpleegd. Die heeft dan ook 2 keer mijn bloed op alles en nog wat laten onderzoeken; niks te vinden. Nadien conultatie aangevraagd bij huidarts. Daar mag ik nu op 5 mei naar toe. Alhoewel ik vermoed dat die ook niets zal vinden. maar je kan nooit weten. Is wel een heel vervelend gevoel, constant warme wangen voelen. soms als ik even in mijn bed lig gaat het over en slaap ik heerlijk in; maar 's morgens is het er weer!!Psychisch of fysisch?? ik kan er maar niet achterkomen. Begin van oud worden? denk het niet. Oef!!! moet ik hier zulke dingen neerpennen? hoor toch ook bij mij. maar hoeft dat zo nodig op een blog?? eigenlijk twijfel ik eraan! maar ik zal het voor één keer laten staan. Die warmte heeft wel invloed om mijn dagelijks fuctioneren. aar wie kan dat nu één barst schelen???
goeimorgen lezers! een rare gewoonte van mij is dat ik elke morgen op het toilet (en dat is gezond zeggen de dokters!!) mijn poëziekalender lees. elke dag een nieuw gedicht en meestal herlees ik er dan nog een paar van vorige weken of maanden. Ik vond het wel passend om het gedicht van vandaag op mijn blog te zetten: het past wel in mijn zoektocht. Ik schrijf trouwens graag zelf poëzie en ga daar in de toekomst meer gebruik van maken om mijn denken in letters om te zetten.
De weg vragen
Een boek over het paradijs is geen routebeschrijving. Leer het uit je hoofd en je weet niets. Schrijf het en het zal je teleurstellen. Net zomin als bezit leidt tot geluk, veel licht tot begrip van een tekst, de zinloosheid
van de wereld een zinnig filosofie is - tussen Eufraat en Tigris is alles wat je onthouden moet. Bedenken hoe je niet in het paradijs komt is bijna paradijselijk, een plek waar een slang de vrouw beter kent dan haar man.
Gidsen spreken uit brandende struiken, onweersbuien, van explosies is de weg gemaakt, vaders ziekbed is eind- bestemming van de bus, het is waar je namen geeft
aan wat je ziet, pas als je buiten staat bedenk je hoe het daar moet heten, het is niet de plek waar wij onszelf kennen: waar wij ons vergaten heet het paradijs.
Hans Mirck De weg vragen Uit: 'Archiefvernietiging' Prometheus, Aùsterdam, 2008
karin
1 reactie op dit bericht
en ja hoor
Gelukkig is het nu achter de rug voor de komende twee weken.
Genieten we weer lekker van ons blog!
Bedankt!!!!!