Zaterdag 25 juni 2011
rot
ik voel me weer zo rot
als nooit tevoren
sinds gisteren herkende
ik de boodschapper
opkomende ongedefinieerde
angst die in mijn denken vreet
en ik wil hem niet! ik dacht
wat ik begon een tijd geleden
hem weren zou. maar niet dus
zal een week nog moeten
wachten om zijn vertrek te zien
en zonder onbenoemde angst
te moeten leven. hij teistert
zelfs mijn pover lijf dat zich
niet weren kan. en toch hoop
ik op het heelmoment, maar
binnen 7 dagen als een heil getal!
Herman
vandaag vouwt zich open met onbeschreven bladzijden ik zal heel voorzichtig letters kiezen om hem te vullen. ik hoop dat je meeschrijft en j…
vandaag vouwt zich open
met onbeschreven bladzijden
ik zal heel voorzichtig letters
kiezen om hem te vullen.
ik hoop dat je meeschrijft
en je vriendschap in de
woorden schuift waarin
ik heel bedachtzaam
mijn ziel en mijn denken leg.
ik wil mijn dag en die van jou
omarmen en kleuren met
warmte en genegenheid
om zonder pijn al wat gebeurt
intens te ervaren. en als vanavond
mijn eerste blad is volgeschreven
mag jij de eerste lezer zijn.
Herman
ik schrijf op een leeg blad lege woorden die wie ze leest gekleurd opschrijft in zijn denken dat zo anders denkt. woorden op een leeg blad k…
ik schrijf op een leeg blad
lege woorden die wie ze leest
gekleurd opschrijft in zijn
denken dat zo anders denkt.
woorden op een leeg blad
komen van heel diep uit
een wankele wereld die
begint in een overvolle
leegte in mijn ziel.
alles voelt zachter
als mijn pijn wegtrekt
en ik het leven zie.
ik heb mijn vrienden lief
wanneer de mist verdwijnt
en mijn leegte volgeschreven
raakt met raakbaarheid
en dankbaarheid omdat zij
willen meegaan.
Herman
tussen de regels van mijn boek heeft zij meegeschreven zonder aan mijn tekst te raken. haar zijn is een feest. ik weet niet waarom zij plots…
tussen de regels van mijn boek
heeft zij meegeschreven zonder
aan mijn tekst te raken. haar zijn
is een feest. ik weet niet waarom
zij plots op mijn weg is gekomen
mijn hand heeft genomen en wist
dat wij verder zouden gaan met
leven en bij mekaar naar
binnen zouden kijken om te zien
wie wij echt waren en zijn. mijn
boek blijft open liggen opdat zij
mijn ziel kan lezen. ik tast nog
heel onzeker haar schoonheid af
in alles wat zij is, in alles wat zij
onvrijwillig soms, mij geeft. ik ken
haar en ik ken haar niet
in wat haar leven en het mijne raakt.
Herman
ik wandel in de stad en in haar straten. ik kijk naar mensen die hier zo lang wonen op een andere manier. ik wil opnieuw beginnen leven en d…
ik wandel in de stad
en in haar straten.
ik kijk naar mensen
die hier zo lang wonen
op een andere manier.
ik wil opnieuw beginnen
leven en deel zijn
van wie lacht en schreit.
ik neem in mijn handen
wat ik ooit losliet
en ga er mee verder
naar een andere morgen.
ik wil in dit leven
nog beminnen en
graag gezien worden
door wie mij wil
zoals ik ben.
Herman
ik sprak met een man die mij kende al zoveel jaren terug die mij toen heelde waar anderen faalden hij sprak niet over pijn maar over beleven…
ik sprak met een man die mij kende
al zoveel jaren terug
die mij toen heelde
waar anderen faalden
hij sprak niet over pijn
maar over beleven en verdriet
en luisterde meer dan hij sprak
naar mijn zoekende ziel
ik vertelde hoe ik me voelde
van toen tot vandaag
en wie mijn pad kruiste
en zoveel sporen achterliet
de vragen en de twijfels
de eenzaamheid met twee
en de zorg om beminden
die soms hellewaarts ging
hij heelde met woorden
en zijn kennis van de natuur
die hij me deelde
en mij heel binnenkort
als echt wilde zien.
Herman
ik droomde vannacht wat ik nu niet vertel omdat ik niet durf herhalen wat ik zag ik droom nooit waarom dus nu? geeft minder pillen het ontst…
ik droomde vannacht
wat ik nu niet vertel
omdat ik niet durf
herhalen wat ik zag
ik droom nooit
waarom dus nu?
geeft minder pillen
het ontstaan van dromen?
hoe kan mijn lijf
zo diep in mijn denken dringen
of is het omgekeerd?
ik ben het noorden kwijt
van mijn eigen wereld.
misschien hoeft beterschap
door een moeras te gaan
om vaste grond te krijgen.
misschien voel ik een beetje zon
op deze zondagmorgen en hoor
en lees ik vrienden van nabij
en hoop dat zij, zo net als ik
met zoveel jaren leren leven.
herman
Ik sliep acht uur vannacht niet te geloven! en de onrust dook niet op nog minder te geloven! ik kijk nu accuraat naar wat vandaag gebeurt in…
Ik sliep acht uur vannacht
niet te geloven!
en de onrust dook niet op
nog minder te geloven!
ik kijk nu accuraat
naar wat vandaag gebeurt
in mij en wat ik neem
of niet neem en hoe
mijn lijf er tegenaan loopt.
het leven blijft altijd
op een of andere dag
mij mateloos verbazen.
ik heb het leven lief
maar het moet teder zijn
en lief.
Herman
de onrust sluipt onmerkbaar binnen ik voel hem in mijn botten en mijn denken woelen en vroeten en alles wat ik kan om hem te weren is meer p…
de onrust sluipt onmerkbaar binnen
ik voel hem in mijn botten en mijn denken
woelen en vroeten en alles wat ik kan
om hem te weren is meer pillen slikken.
Dat lost niets op, de tijd brengt alles weer.
Ik weet niet waar mijn rusteloosheid
ooit begon. Mijn lichaam protesteert.
Ik weet niet waarom maar leef er mee.
Ik zoek in alle hoeken van mijn geest,
ik graaf mijn ziel langs alle kanten open
en vind in de leegte van mijn leven
zoveel vragen over liefde die nooit begon.
Ik wil nu slapen en mijn denken laten rusten
in vergetelheid. Misschien komt morgen
als ik wakker word een goed gevoel terug
dat vrede brengt in mijn verhakkeld lijf.
Herman
is het dan vreemd dat ik terugga naar waar ik ooit geweest ben en praten kon. ik zoek heling van mijn ziel, en evenwicht in mijn ontredderd …
is het dan vreemd dat ik terugga
naar waar ik ooit geweest ben
en praten kon. ik zoek heling
van mijn ziel, en evenwicht
in mijn ontredderd denken.
Zij wil dat niet, omdat zij zoals altijd
gelooft in wat zij ziet. zielspijn
is haar vreemd. wie daarover praat
vertelt heel domme dingen.
Haar grenzen zijn zo klein
en laten weinig toe wat daarbinnen
niet als herkenbaar wordt gezien.
ik zal blijven zoeken
zoals altijd, heel alleen.
Herman
er is niemand om te praten over de vragen in mijn ziel ik wil haar zoveel vragen maar ze luistert niet haar zus zit dieper in haar genen haa…
er is niemand om te praten
over de vragen in mijn ziel
ik wil haar zoveel vragen
maar ze luistert niet
haar zus zit dieper in haar genen
haar hart kijkt daar naar uit
wij hebben veel te lang gezwegen
en komen er niet meer uit
wij zoeken naar een beter leven
in hetzelfde huis maar vinden niet
de kamer waar wij woonden
de liefde die er hoorde
de droom die ooit begon
de zorg die zoveel tranen droeg.
wij lopen op een andere weg
naar dezelfde onbekende einder
maar voelen niet de vreugde
niet het verdriet dat groeit
en god zal het misschien weten
wie wie nog boeit.
Herman
ik weet niet wat er nu gebeurt
mijn lichaam scheurt. mijn maag
rebelleert en maakt me zo slecht
dat ik van niets meer geniet
ik vind geen oorzaak, geen begin
een tas youghourt met wat suiker en
mijn buik werd hard, mijn geest verward.
hoe meer ik het niet wou, hou meer de pijn
mijn lichaam teisterde. ik rook nu af en toe
drie sigaartjes per dag, dat brengt rust,
mijn afkicken deed meer pijn dan ooit
dacht ik want nu weet ik het niet meer.
Studeren heb ik ook gestopt, faalangst
en stress dacht ik. mijn lichaam
reageerde fel en deed intens pijn
met wangen die als koorts aanvoelden.
ik studeerde dus niet meer
ik begon weer te roken
en nu mijn apéritief nog weg
en toch blijft alles overhoop
liggen. ik ga vandaag alles weglaten
en zien en horen wat ik voel
of zit het enkel en alleen tussen mijn oren
maar ik voel het wel en hoe!!
en ik stapel de pillen zachtjes op
voor de maag en de pijn
en meer dan mij lief is al jaren zolang
pilletjes om rustig te denken.
die hebben zich o zo zachtjes genesteld
in de gewoonten van mijn lijf en gedachten
dat ik ze broodnodig heb en niet meer
los kan laten. maar ik huiver
als ik er meer zou moeten nemen, want
je weet nooit waar zoiets stopt.
misschien raak ik er allemaal wel door
en valt alles voor de grote zomer op zijn plooi!
Herman
Dit gedicht las ik deze morgen in de poëziekalender. Het klonk raar in het begin, maar na herlezen vond ik er een heel rijke inhoud in. Otde…
Dit gedicht las ik deze morgen in de poëziekalender. Het klonk raar in het begin, maar na herlezen vond ik er een heel rijke inhoud in. Otdek hem maar! en je zou me enorm plezieren als je je bedenkingen op mijn blog zou neerpennen ( maar daar hoef je je helemaal niet verplicht toe voelen). Geniet nu maar.
Spaceshuttle
Willen we de rompslomp langzaam kwijtraken, dan
moeten we ons zijn in glijvlucht brengen op een hoogte
waar de luchtdichtheid en de weerstand gering zijn.
Het lichaam moet een zeer lang traject door de rampkring
afleggen alvorens de verrukkingsvaart te kunnen minderen,
ter vermijding dat de ijle lucht de huid overmatig zou verhitten.
Om echter op grotere hoogten te zinderen moeten onze gedachten
en gedragingen met machtiger vleugels opveren, en dit werpt
natuurlijk weer verscheidene moeilijkheden op. Met weidse
vleugels op de hoogste trap, zouden de stabilisatievinnen
op de laagste trap eveneens aanzienlijker moeten zijn,
maar dat vraagt meer brandstof, oorlof voor de lusthof.
Kwestie is te kiezen tussen vreugdsels met een lager huid-
temperatuur en meer sobere met een opgewekt temperament.
Als men de daad heeft, zal men het kluwen wel vinden.
Ter geruststelling: eens blijven we daar.
Mark Van Tongele
uit: 'Lichtspraak'
Atlas, Amsterdam, 2008
Dinsdag 14 juni 2011
ik kan niet meer tegen de leegte zonder God. Ik weet dat het raadsel vergroten geen antwoord geeft op zoveel vragen die mijn denken omwoelen…
ik kan niet meer tegen de leegte
zonder God. Ik weet dat het raadsel
vergroten geen antwoord geeft
op zoveel vragen die mijn denken
omwoelen en licht en donker
ondraaglijk maken tot een
onherkenbare tijd van onwennigheid
die alleen mijn onrust vergroot
ik praat tegen Hem en zeg Hem
dat hij onbekend en tog geliefd is
en dat mijn verstand wellicht
te klein is om Hem te vatten
maar dat ik Hem zal zoeken
buiten tijd en ruimte
in de kamers van mijn
onvoorspelbaar denken.
Herman
ik maak me nu klaar voor de nacht omdat morgen een andere dag wacht en als ik jou daarin, al was het maar even, ontmoet komt met jou, komt m…
ik maak me nu klaar voor de nacht
omdat morgen een andere dag wacht
en als ik jou daarin, al was het maar even, ontmoet
komt met jou, komt met mij, alles ooit goed.
slaapwel.
Herman
wij zoeken met twee naar elkaar al zoveel jaren en het lukt ons niet om te vragen waarom wij dit doen en waarom wij samen blijven. wij houde…
wij zoeken met twee naar elkaar
al zoveel jaren en het lukt ons niet
om te vragen waarom wij dit doen
en waarom wij samen blijven.
wij houden van dezelfde kinderen
die wij wilden zolang voorbij
wij wenen en lachen met hen
als zij weggaan en anders leven
buiten de droom die wij droegen
van in het begin. wij blijven alleen
met verdriet en verlangen
dat wij van elkaar niet verstaan.
en toch liggen wij samen in bed
met andere dromen. wij horen bijeen
zoals twee vogels die in dezefde boom
naar een ander nest zoeken
en niemand ziet de pijn in ons pogen
om anders dezelfden te zijn.
Herman
Het is vandaag Pinksteren. In wat of wie je ook gelooft, ik wens dat de Geest van wie wij God noemen je leven bezielt. Dat Hij vrede, vriend…
Het is vandaag Pinksteren. In wat of wie je ook gelooft, ik wens dat de Geest van wie wij God noemen je leven bezielt. Dat Hij vrede, vriendschap, schoonheid en liefde in je leven mag brengen.
En dat je verdriet, je eenzaamheid, je pijn die onlosmakelijk deel uitmaakt van elk leven, het voorportaal moge zijn van een voltooiing waarin je kunt zijn wie je wil zijn!!
aan allen die hier langs komen wens ik vandaag of ooit in hun leven de vreugde van een bevrijdende Geest!!!
liefs,
Herman
ik las deze morgen een schitterend gedicht op de poëziekalender, en ik wil jullie er ook laten van genieten of er verdrietig om zijn, het ka…
ik las deze morgen een schitterend gedicht op de poëziekalender, en ik wil jullie er ook laten van genieten of er verdrietig om zijn, het kan alle twee.
De moeder en het water
Ik ging naar moeder om haar terug te zien.
Ik zag een vreemde vrouw. Haar blik was wijd en
leeg, als keek zij naar de verre overzijde
van een water, niet naar mij. Ik dacht: misschien
- toen ik daar stond op het gazon, pilsje gedronken
in de kantine van het verpleegtehuis, de tijd
ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid -
misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.
Het was mijn moeder, het lijfje dat daar roer-
loos stond in 't gras, alleen haar dunne haren
bewogen nog een beetje in de wind, als voer
zij over stille waatren naar een oneindig daar en
later, haar God. Er is geen God, maar ik bezwoer
Hem Zijn belofte na te komen, haar te bewaren.
Rutger Kopland
uit 'Tot het ons loslaat'
Van Oorschoot, Amsterdam 1997
mijn lichaam weigert mijn wil te volgen en mijn wil kent mijn lichaam niet die botsing vernietigt mijn evenwicht en de baan van mijn denken …
mijn lichaam weigert mijn wil te volgen
en mijn wil kent mijn lichaam niet
die botsing vernietigt mijn evenwicht
en de baan van mijn denken
kiezen tussen wit en zwart
past niet in mijn feilbaar leven
ik had dus wit gekozen nadat ik jaren
met zwart op stap was gegaan;
terugschroeven wat bedoeld was
om nooit meer te stoppen
past zich zo moeilijk aan
aan de geplogenheden van alledag
en wie er plots moet mee leven
is niet altijd akkoord en protesteert
maar vergeet dat in mijn leven
ik met de dingen om moet gaan.
Herman
ik ben sinds 15 april gestopt met roken. ik heb al sinds jaren last van maagpijn. de laatste onderzoeken wezen uit dat ik vrij veel last had…
ik ben sinds 15 april gestopt met roken. ik heb al sinds jaren last van maagpijn. de laatste onderzoeken wezen uit dat ik vrij veel last had van maagontstekingen. daar kreeg ik maagmedicatie voor. en af en toe had ik nog wel last.Maar nu begon bij die last ook een zekere onrust te komen. (sinds mijn 26 jaar neem ik per dag 2,5 mg temesta per dag. mijn lichaam is daar aanverslaafd. en nu stelde ik vast dat die onrust en die ergere maagpijn van de laatste weken, vermindert en weggaat als ik meer temesta neem. Maar ik wil niet meer temesta nemen!!!
ik heb daarover met mijn huisarts gepraat. Toen ik hem vroeg of al die ongemakken van de laatse weken ook te maken konden hebben met mijn rookstop antwoordde hij dat hij dat niet mocht beamen maar dat hij dat ook niet afwees en uiteindelijk zei hij toch dat een 3tal kleine sigaartjes per dag beter zou zijn dan nog meer temesta nemen.
Toen ik thuis kwam was mijn vrouw razend. Maar ik had voor mezelf al uitgemaakt dat ik na de middag terug een sigaartje zou roken!
Ik vind dat ik op mijn 68 jaar moet doen waar ik mij best bij voel. Ik heb een eerlijke poging gedaan om te stoppen met roken, (ik rookte 10 sigaartjes per dag) en nu dat niet blijkt te lukken en mijn lichaam of mijn geest! daar slecht op reageert, zal ik daar dus op terugkomen, zij het in mindere mate.
Onrust en angst is iets verschrikkelijk!!! en als dat door die sigaartjes stopt, zou ik mezelf erg in de problemen brengen.
Hopelijk komt mijn vrouw tot rust en ziet ze dat ook in, maar daar vrees ik wel voor. Maar tijd zal bij haar ook wel aanvaarding brengen.
Herman
3 reacties op dit bericht
Klinkt niet leuk hoor!
Groetjes vanuit hier.
olala
Lastig is dat he
Houd je maar vast aan de wetenschap dat er ook weer rustige dagen zijn die vredig verlopen.
Alles zit in het onbewuste denken
Vaak is wat je voelt er niet en wordt je door jezelf voor de gek gehouden
Sterkte hiermee, het komt goed
Groetjes