Vrijdag 1 juli 2011
waarom
waarom in een blog
je ziel bloot schrijven
als de getuigen
onbekende mensen zijn?
passanten die binnen
en buiten lopen en meedragen
wat hen raakt, maar je
voorbijgaan zonder groet.
dat kan natuurlijk
de passant blijft zichzelf
en hoeft niet stil te staan
bij mijn schrijfsels hier.
en toch komen hier
veel zoekers langs
om even stil te staan
en na te denken zoals ik
op hun blog mijn hoofd buig
voor het leed dat ik lees
en het zwijgen dat luid klinkt
in het rollen van de bezoekerscijfers.
namen verdwijnen want
de vakantie schuift binnen
en de zon en de zee
nemen geliefden af
Herman
mijn korrels werken en ik weet niet waar of hoe. het groene wordt nog groener het rode nog meer rood. ik hoor de vogels fluiten de bloemen g…
mijn korrels werken
en ik weet niet waar
of hoe. het groene
wordt nog groener
het rode nog meer rood.
ik hoor de vogels fluiten
de bloemen groeien
in mijn tuin. de mensen
komen anders voorbij
in mijn wereld. ik wil
heel voorzichtig mijn
woorden wikken. ik wil
geen pijn meer doen!
Herman
men zegt dat homeopathie niet werkt en puur verbeelding is. nochthans is mijn miserie van de laatste maanden weg door korrels en natuurprodu…
men zegt dat homeopathie niet werkt
en puur verbeelding is. nochthans
is mijn miserie van de laatste maanden
weg door korrels en natuurproducten.
een week geleden nam ik de eerste korrels
en natuurproducten voor de pijn en
de hitte in mijn wangen die maar bleef.
de pijn werd nog intenser en de warmte bleef.
maar nu nam ik een tweede busje korrels
die dieper werkten in mijn verstoorde lijf.
en alles trok heel langzaam weg en gaf
mij eindelijk hoop op beterschap.
dat is vandaag één dag geleden
en ik voel mijn pijn niet meer
de dagen krijgen kleur en ik zie
weer de zon in mijn vertroebeld leven!
Herman
er is zo weinig nodig om graag te zien
een blog en wat vrienden en woorden
die raken en niet alleen laten want
zonder blijft dit blad en mijn hart leeg.
je weet dat onbekenden langskomen
en aan de letters even blijven hangen
om ze mee te dragen naar een andere dag
of een nacht die verdampt in de morgen.
sommigen worden mij dierbaar en
wie ik niet wil missen vliegt weg
als een vrije vogel die het open nest
induikt om de geur van mijn denken
als een openspattend firmament
in haar vleugels mee te dragen
naar het beloofde land van warmte
en liefde die niet overgaat.
Herman
ik lig naar de dingen in mijn woonkamer te kijken de vertrouwde beelden en schilderijen de piano met bergen partituren waarin een wereld lee…
ik lig naar de dingen in mijn woonkamer te kijken
de vertrouwde beelden en schilderijen
de piano met bergen partituren waarin
een wereld leeft die mij zo dierbaar is.
alles leeft klaar en duidelijk en vandaag
is nu de moeite waard.
de flarden mist van daarnet wijken
en met de zon druppelt hoop in mijn hart.
een mens zit raar ineen. en zijn lijft
reageert anders op dezelfde impulsies.
is dat nu alleen scheikunde, processen
die ik niet beheers, of leeft er meer in mij
dan dat? ik weet dat ik meer ben en dat
ik anders kan leven, als dat verdomde lijf
het met toelaat, maar denken kan ook maar
langs draadjes die ik niet eens ken.
maar houden van kan ik door alles,
met alles, in alles en vooral
met een been boven tafel verdwijnt
elke ratio voor puur intens beleven.
Herman
een gezicht vol vertrouwen en lachend van plezier met haar voeten in haar schuifke of in leuke kleermakerszit en daar zit ik op te kijken ge…
een gezicht vol vertrouwen
en lachend van plezier
met haar voeten in haar schuifke
of in leuke kleermakerszit
en daar zit ik op te kijken
genieten honderd procent
mijn huid tintelt zo warm
in zoveel kleuren van de regenboog.
onschrijfbare woorden bestaan
ik leg ze hier neer om te proeven
ik steek er mijn zakken meevol
omdat zij ze blijft stralen
en rondstrooit als manna
in het beloofde land.
daar wil ik blijven vertoeven
met de welbeminde die
elk woord van mij
en ik elk woord van haar
vol symboliek en toch reëel
van gewoon tot heel ongewoon
als hunkering bewaar voor morgen.
Herman
ik voel me weer zo rot als nooit tevoren sinds gisteren herkende ik de boodschapper opkomende ongedefinieerde angst die in mijn denken vreet…
ik voel me weer zo rot
als nooit tevoren
sinds gisteren herkende
ik de boodschapper
opkomende ongedefinieerde
angst die in mijn denken vreet
en ik wil hem niet! ik dacht
wat ik begon een tijd geleden
hem weren zou. maar niet dus
zal een week nog moeten
wachten om zijn vertrek te zien
en zonder onbenoemde angst
te moeten leven. hij teistert
zelfs mijn pover lijf dat zich
niet weren kan. en toch hoop
ik op het heelmoment, maar
binnen 7 dagen als een heil getal!
Herman
vandaag vouwt zich open met onbeschreven bladzijden ik zal heel voorzichtig letters kiezen om hem te vullen. ik hoop dat je meeschrijft en j…
vandaag vouwt zich open
met onbeschreven bladzijden
ik zal heel voorzichtig letters
kiezen om hem te vullen.
ik hoop dat je meeschrijft
en je vriendschap in de
woorden schuift waarin
ik heel bedachtzaam
mijn ziel en mijn denken leg.
ik wil mijn dag en die van jou
omarmen en kleuren met
warmte en genegenheid
om zonder pijn al wat gebeurt
intens te ervaren. en als vanavond
mijn eerste blad is volgeschreven
mag jij de eerste lezer zijn.
Herman
ik schrijf op een leeg blad lege woorden die wie ze leest gekleurd opschrijft in zijn denken dat zo anders denkt. woorden op een leeg blad k…
ik schrijf op een leeg blad
lege woorden die wie ze leest
gekleurd opschrijft in zijn
denken dat zo anders denkt.
woorden op een leeg blad
komen van heel diep uit
een wankele wereld die
begint in een overvolle
leegte in mijn ziel.
alles voelt zachter
als mijn pijn wegtrekt
en ik het leven zie.
ik heb mijn vrienden lief
wanneer de mist verdwijnt
en mijn leegte volgeschreven
raakt met raakbaarheid
en dankbaarheid omdat zij
willen meegaan.
Herman
tussen de regels van mijn boek heeft zij meegeschreven zonder aan mijn tekst te raken. haar zijn is een feest. ik weet niet waarom zij plots…
tussen de regels van mijn boek
heeft zij meegeschreven zonder
aan mijn tekst te raken. haar zijn
is een feest. ik weet niet waarom
zij plots op mijn weg is gekomen
mijn hand heeft genomen en wist
dat wij verder zouden gaan met
leven en bij mekaar naar
binnen zouden kijken om te zien
wie wij echt waren en zijn. mijn
boek blijft open liggen opdat zij
mijn ziel kan lezen. ik tast nog
heel onzeker haar schoonheid af
in alles wat zij is, in alles wat zij
onvrijwillig soms, mij geeft. ik ken
haar en ik ken haar niet
in wat haar leven en het mijne raakt.
Herman
ik wandel in de stad en in haar straten. ik kijk naar mensen die hier zo lang wonen op een andere manier. ik wil opnieuw beginnen leven en d…
ik wandel in de stad
en in haar straten.
ik kijk naar mensen
die hier zo lang wonen
op een andere manier.
ik wil opnieuw beginnen
leven en deel zijn
van wie lacht en schreit.
ik neem in mijn handen
wat ik ooit losliet
en ga er mee verder
naar een andere morgen.
ik wil in dit leven
nog beminnen en
graag gezien worden
door wie mij wil
zoals ik ben.
Herman
ik sprak met een man die mij kende al zoveel jaren terug die mij toen heelde waar anderen faalden hij sprak niet over pijn maar over beleven…
ik sprak met een man die mij kende
al zoveel jaren terug
die mij toen heelde
waar anderen faalden
hij sprak niet over pijn
maar over beleven en verdriet
en luisterde meer dan hij sprak
naar mijn zoekende ziel
ik vertelde hoe ik me voelde
van toen tot vandaag
en wie mijn pad kruiste
en zoveel sporen achterliet
de vragen en de twijfels
de eenzaamheid met twee
en de zorg om beminden
die soms hellewaarts ging
hij heelde met woorden
en zijn kennis van de natuur
die hij me deelde
en mij heel binnenkort
als echt wilde zien.
Herman
ik droomde vannacht wat ik nu niet vertel omdat ik niet durf herhalen wat ik zag ik droom nooit waarom dus nu? geeft minder pillen het ontst…
ik droomde vannacht
wat ik nu niet vertel
omdat ik niet durf
herhalen wat ik zag
ik droom nooit
waarom dus nu?
geeft minder pillen
het ontstaan van dromen?
hoe kan mijn lijf
zo diep in mijn denken dringen
of is het omgekeerd?
ik ben het noorden kwijt
van mijn eigen wereld.
misschien hoeft beterschap
door een moeras te gaan
om vaste grond te krijgen.
misschien voel ik een beetje zon
op deze zondagmorgen en hoor
en lees ik vrienden van nabij
en hoop dat zij, zo net als ik
met zoveel jaren leren leven.
herman
Ik sliep acht uur vannacht niet te geloven! en de onrust dook niet op nog minder te geloven! ik kijk nu accuraat naar wat vandaag gebeurt in…
Ik sliep acht uur vannacht
niet te geloven!
en de onrust dook niet op
nog minder te geloven!
ik kijk nu accuraat
naar wat vandaag gebeurt
in mij en wat ik neem
of niet neem en hoe
mijn lijf er tegenaan loopt.
het leven blijft altijd
op een of andere dag
mij mateloos verbazen.
ik heb het leven lief
maar het moet teder zijn
en lief.
Herman
de onrust sluipt onmerkbaar binnen ik voel hem in mijn botten en mijn denken woelen en vroeten en alles wat ik kan om hem te weren is meer p…
de onrust sluipt onmerkbaar binnen
ik voel hem in mijn botten en mijn denken
woelen en vroeten en alles wat ik kan
om hem te weren is meer pillen slikken.
Dat lost niets op, de tijd brengt alles weer.
Ik weet niet waar mijn rusteloosheid
ooit begon. Mijn lichaam protesteert.
Ik weet niet waarom maar leef er mee.
Ik zoek in alle hoeken van mijn geest,
ik graaf mijn ziel langs alle kanten open
en vind in de leegte van mijn leven
zoveel vragen over liefde die nooit begon.
Ik wil nu slapen en mijn denken laten rusten
in vergetelheid. Misschien komt morgen
als ik wakker word een goed gevoel terug
dat vrede brengt in mijn verhakkeld lijf.
Herman
is het dan vreemd dat ik terugga naar waar ik ooit geweest ben en praten kon. ik zoek heling van mijn ziel, en evenwicht in mijn ontredderd …
is het dan vreemd dat ik terugga
naar waar ik ooit geweest ben
en praten kon. ik zoek heling
van mijn ziel, en evenwicht
in mijn ontredderd denken.
Zij wil dat niet, omdat zij zoals altijd
gelooft in wat zij ziet. zielspijn
is haar vreemd. wie daarover praat
vertelt heel domme dingen.
Haar grenzen zijn zo klein
en laten weinig toe wat daarbinnen
niet als herkenbaar wordt gezien.
ik zal blijven zoeken
zoals altijd, heel alleen.
Herman
er is niemand om te praten over de vragen in mijn ziel ik wil haar zoveel vragen maar ze luistert niet haar zus zit dieper in haar genen haa…
er is niemand om te praten
over de vragen in mijn ziel
ik wil haar zoveel vragen
maar ze luistert niet
haar zus zit dieper in haar genen
haar hart kijkt daar naar uit
wij hebben veel te lang gezwegen
en komen er niet meer uit
wij zoeken naar een beter leven
in hetzelfde huis maar vinden niet
de kamer waar wij woonden
de liefde die er hoorde
de droom die ooit begon
de zorg die zoveel tranen droeg.
wij lopen op een andere weg
naar dezelfde onbekende einder
maar voelen niet de vreugde
niet het verdriet dat groeit
en god zal het misschien weten
wie wie nog boeit.
Herman
ik weet niet wat er nu gebeurt
mijn lichaam scheurt. mijn maag
rebelleert en maakt me zo slecht
dat ik van niets meer geniet
ik vind geen oorzaak, geen begin
een tas youghourt met wat suiker en
mijn buik werd hard, mijn geest verward.
hoe meer ik het niet wou, hou meer de pijn
mijn lichaam teisterde. ik rook nu af en toe
drie sigaartjes per dag, dat brengt rust,
mijn afkicken deed meer pijn dan ooit
dacht ik want nu weet ik het niet meer.
Studeren heb ik ook gestopt, faalangst
en stress dacht ik. mijn lichaam
reageerde fel en deed intens pijn
met wangen die als koorts aanvoelden.
ik studeerde dus niet meer
ik begon weer te roken
en nu mijn apéritief nog weg
en toch blijft alles overhoop
liggen. ik ga vandaag alles weglaten
en zien en horen wat ik voel
of zit het enkel en alleen tussen mijn oren
maar ik voel het wel en hoe!!
en ik stapel de pillen zachtjes op
voor de maag en de pijn
en meer dan mij lief is al jaren zolang
pilletjes om rustig te denken.
die hebben zich o zo zachtjes genesteld
in de gewoonten van mijn lijf en gedachten
dat ik ze broodnodig heb en niet meer
los kan laten. maar ik huiver
als ik er meer zou moeten nemen, want
je weet nooit waar zoiets stopt.
misschien raak ik er allemaal wel door
en valt alles voor de grote zomer op zijn plooi!
Herman
Dit gedicht las ik deze morgen in de poëziekalender. Het klonk raar in het begin, maar na herlezen vond ik er een heel rijke inhoud in. Otde…
Dit gedicht las ik deze morgen in de poëziekalender. Het klonk raar in het begin, maar na herlezen vond ik er een heel rijke inhoud in. Otdek hem maar! en je zou me enorm plezieren als je je bedenkingen op mijn blog zou neerpennen ( maar daar hoef je je helemaal niet verplicht toe voelen). Geniet nu maar.
Spaceshuttle
Willen we de rompslomp langzaam kwijtraken, dan
moeten we ons zijn in glijvlucht brengen op een hoogte
waar de luchtdichtheid en de weerstand gering zijn.
Het lichaam moet een zeer lang traject door de rampkring
afleggen alvorens de verrukkingsvaart te kunnen minderen,
ter vermijding dat de ijle lucht de huid overmatig zou verhitten.
Om echter op grotere hoogten te zinderen moeten onze gedachten
en gedragingen met machtiger vleugels opveren, en dit werpt
natuurlijk weer verscheidene moeilijkheden op. Met weidse
vleugels op de hoogste trap, zouden de stabilisatievinnen
op de laagste trap eveneens aanzienlijker moeten zijn,
maar dat vraagt meer brandstof, oorlof voor de lusthof.
Kwestie is te kiezen tussen vreugdsels met een lager huid-
temperatuur en meer sobere met een opgewekt temperament.
Als men de daad heeft, zal men het kluwen wel vinden.
Ter geruststelling: eens blijven we daar.
Mark Van Tongele
uit: 'Lichtspraak'
Atlas, Amsterdam, 2008
Dinsdag 14 juni 2011
ik kan niet meer tegen de leegte zonder God. Ik weet dat het raadsel vergroten geen antwoord geeft op zoveel vragen die mijn denken omwoelen…
ik kan niet meer tegen de leegte
zonder God. Ik weet dat het raadsel
vergroten geen antwoord geeft
op zoveel vragen die mijn denken
omwoelen en licht en donker
ondraaglijk maken tot een
onherkenbare tijd van onwennigheid
die alleen mijn onrust vergroot
ik praat tegen Hem en zeg Hem
dat hij onbekend en tog geliefd is
en dat mijn verstand wellicht
te klein is om Hem te vatten
maar dat ik Hem zal zoeken
buiten tijd en ruimte
in de kamers van mijn
onvoorspelbaar denken.
Herman
3 reacties op dit bericht
Ha, daar ben je dan
Ik ben nu aan de derde dag pillen slikken van Champix en schrijf elk shagje op en word meer en meer bewust en merk dat ik daardoor wel minder pak.
Dit mag nu nog een week en daarna dus totaal stoppen.
Beetje lekkers pakken doe ik nu nog, dat kap ik die dag dus ook en dan huppah. Rook jij nog? of.. is het je gelukt!
Heb ook een mooi weekend verder, zal wat zon sturen.
Lieve groetjes Karin
elke keer als jij hier komt, telt ook mee
Wat maakt het uit of men kijkt en er iets van opsteken zal voor zichzelf, verwchtingen zijn nooit oke.
Kreeg ik antwoord van je mee? Nee!
Toch fijn om langs te buurten hier en te zien dat alles stukje bij beetje fleuriger wordt en wens je dus een mooie dag weer toe
...
En ja de zomertijd is een tijd dat mensen vaak met andere dingen bezig zijn dan met de computer.
Gelukkig ook maar want buiten zijn blijft een gezonde bedoening.