ik sta verbaasd over de kennis die mijn pschyche over mijn lichaam heeft. of is het omgekeerd? moet ik verbaasd zijn over mijn
lichaam dat zo sterk reageert op wat er zich in mijn psyche afspeelt. hoe het rollenspel ook verloopt, het resultaat is een
sterke bertokkenheid van beiden op mijn functioneren. en ik begin langzaam te beseffen hoe ik in mekaar steek. en toch blijf ik
dezelfde fouten maken. klaar wakker lig ik dan in mijn bed op mezelf te vloeken. met pijn en de zoveelste ontgoocheling.
mijn ratio verliest altijd van mijn zoektocht naar genegenheid en naar het gesprek over vriendschap. ik verlies er mij in en loop verloren
op de onbekende paden van menselijk contact. handen die naar elkaar reiken en zielen die elkaar te goed herkennen. ik moet leren leven met het leven dat
de zomer loopt op zijn laatste benen. morgen nog een uitlopertje en dan hebben we het gehad. we moesten met weinig tevreden zijn.
maar het boeket schitterde dan toch in september en daar heb ik dubbel van genoten en zelfs de eerste dagen van oktober zalfden mijn zomerverdriet.
ik loop precies tussen wal een schip. (wat een overjaars cliché!!) mijn homeopatische korrels lijken aan te slaan, maar dat hebben ze vroeger nog gedaan,
een belofte die daarna in pijn verdween. maar mijn zoektocht naar beterschap zet ik koppig verder. er moet een gat zijn waar de zon door schijnt en ik zal het
vinden! ik moet stillekensaan mijn emotionaliteit afbouwen en er meer rationaliteit tussen schuiven. hoe dat moet gebeuren blijft voorlopig een
open vraag. het antwoord zoeken en het blijvend vinden zal mijn 'alleluja' zijn. maar deze week begint al goed, misschien vind ik
de goede weg. de weg naar binnenin en naar allen die mijn weg doorkruisen!
otmoeting met M