Donderdag 6 oktober 2011
Deze roos heb ik van June naar hier mogen brengen, waarvoor ik haar heel dankbaar ben!
Deze roos heb ik van June naar hier mogen brengen, waarvoor ik haar heel dankbaar ben!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 6 oktober 2011
illusie
deze morgen voelde ik mij
herboren. mijn geest zocht
grenzeloos vrij mijn wereld
af. mijn lichaam voelde
goed, precies of er geen was.
en dan, zo midden in de morgen
sloeg de mottigheid weer toe en
tegelijkertijd rebelleerde mijn
maag. dus weer naar af,
weeral! nochtans had ik
wat mij steeds deerde toe
gedaan en mijn ratio herkend.
ik ken mijn eigen lijf niet meer
geen dokter die het repareert
zelfs niet wat er gebeurt en waar
het ooit begon. alleen weer hopen
dag het morgen beter wordt!
Herman
herboren. mijn geest zocht
grenzeloos vrij mijn wereld
af. mijn lichaam voelde
goed, precies of er geen was.
en dan, zo midden in de morgen
sloeg de mottigheid weer toe en
tegelijkertijd rebelleerde mijn
maag. dus weer naar af,
weeral! nochtans had ik
wat mij steeds deerde toe
gedaan en mijn ratio herkend.
ik ken mijn eigen lijf niet meer
geen dokter die het repareert
zelfs niet wat er gebeurt en waar
het ooit begon. alleen weer hopen
dag het morgen beter wordt!
Herman
Woensdag 5 oktober 2011
fout
ik sta verbaasd over de kennis
die mijn pschyche over mijn
lichaam heeft. of is het omgekeerd?
moet ik verbaasd zijn over mijn
lichaam dat zo sterk reageert
op wat er zich in mijn psyche
afspeelt. hoe het rollenspel ook
verloopt, het resultaat is een
sterke bertokkenheid van beiden
op mijn functioneren. en ik begin
langzaam te beseffen hoe ik in
mekaar steek. en toch blijf ik
dezelfde fouten maken. klaar
wakker lig ik dan in mijn bed
op mezelf te vloeken. met pijn
en de zoveelste ontgoocheling.
mijn ratio verliest altijd van mijn
zoektocht naar genegenheid en
naar het gesprek over vriendschap.
ik verlies er mij in en loop verloren
op de onbekende paden van menselijk
contact. handen die naar elkaar reiken
en zielen die elkaar te goed herkennen.
ik moet leren leven met het leven dat
bestaat en niet met het leven waar ik van droom!
Herman
die mijn pschyche over mijn
lichaam heeft. of is het omgekeerd?
moet ik verbaasd zijn over mijn
lichaam dat zo sterk reageert
op wat er zich in mijn psyche
afspeelt. hoe het rollenspel ook
verloopt, het resultaat is een
sterke bertokkenheid van beiden
op mijn functioneren. en ik begin
langzaam te beseffen hoe ik in
mekaar steek. en toch blijf ik
dezelfde fouten maken. klaar
wakker lig ik dan in mijn bed
op mezelf te vloeken. met pijn
en de zoveelste ontgoocheling.
mijn ratio verliest altijd van mijn
zoektocht naar genegenheid en
naar het gesprek over vriendschap.
ik verlies er mij in en loop verloren
op de onbekende paden van menselijk
contact. handen die naar elkaar reiken
en zielen die elkaar te goed herkennen.
ik moet leren leven met het leven dat
bestaat en niet met het leven waar ik van droom!
Herman
Dinsdag 4 oktober 2011
balans
ik gebruikte gisteren de woorden
emotionaliteit en rationaliteit.
de balans daartussen schommelt
heel subtiel tussen wat gebeurt
en niet gebeurt. de beiden zijn
evenwaardig denk ik. je kan ook
stellen dat ze beiden dezelfde
invloed hebben op het goede
en het slechte waarmee ik leef.
en soms omgekeerd evenredig
zodat de emotionaliteit nogal
eens mijn leven overhoophaalt
in mensen waar ik heel veel van
hou en een heel belangrijke rol
spelen in mijn leven. dus ik werk
nu vooral aan die balans, ik krijg
ze vast in evenwicht!
Herman
emotionaliteit en rationaliteit.
de balans daartussen schommelt
heel subtiel tussen wat gebeurt
en niet gebeurt. de beiden zijn
evenwaardig denk ik. je kan ook
stellen dat ze beiden dezelfde
invloed hebben op het goede
en het slechte waarmee ik leef.
en soms omgekeerd evenredig
zodat de emotionaliteit nogal
eens mijn leven overhoophaalt
in mensen waar ik heel veel van
hou en een heel belangrijke rol
spelen in mijn leven. dus ik werk
nu vooral aan die balans, ik krijg
ze vast in evenwicht!
Herman
Maandag 3 oktober 2011
de weg naar binnenin
de zomer loopt op zijn laatste
benen. morgen nog een uitlopertje
en dan hebben we het gehad. we
moesten met weinig tevreden zijn.
maar het boeket schitterde dan toch
in september en daar heb ik dubbel
van genoten en zelfs de eerste dagen
van oktober zalfden mijn zomerverdriet.
ik loop precies tussen wal een schip.
(wat een overjaars cliché!!) mijn
homeopatische korrels lijken aan te slaan,
maar dat hebben ze vroeger nog gedaan,
een belofte die daarna in pijn verdween.
maar mijn zoektocht naar beterschap
zet ik koppig verder. er moet een gat zijn
waar de zon door schijnt en ik zal het
vinden! ik moet stillekensaan mijn
emotionaliteit afbouwen en er meer
rationaliteit tussen schuiven. hoe dat
moet gebeuren blijft voorlopig een
open vraag. het antwoord zoeken
en het blijvend vinden zal mijn
'alleluja' zijn. maar deze week
begint al goed, misschien vind ik
de goede weg. de weg naar binnenin
en naar allen die mijn weg doorkruisen!
Herman
benen. morgen nog een uitlopertje
en dan hebben we het gehad. we
moesten met weinig tevreden zijn.
maar het boeket schitterde dan toch
in september en daar heb ik dubbel
van genoten en zelfs de eerste dagen
van oktober zalfden mijn zomerverdriet.
ik loop precies tussen wal een schip.
(wat een overjaars cliché!!) mijn
homeopatische korrels lijken aan te slaan,
maar dat hebben ze vroeger nog gedaan,
een belofte die daarna in pijn verdween.
maar mijn zoektocht naar beterschap
zet ik koppig verder. er moet een gat zijn
waar de zon door schijnt en ik zal het
vinden! ik moet stillekensaan mijn
emotionaliteit afbouwen en er meer
rationaliteit tussen schuiven. hoe dat
moet gebeuren blijft voorlopig een
open vraag. het antwoord zoeken
en het blijvend vinden zal mijn
'alleluja' zijn. maar deze week
begint al goed, misschien vind ik
de goede weg. de weg naar binnenin
en naar allen die mijn weg doorkruisen!
Herman
Zaterdag 1 oktober 2011
compostella
twee dagen leef ik zonder pijn
ik werk en lach doorheen de dag
die zich nu rustig openvouwt
rond mijn bevragend leven.
ik weet wat mij, ik denk te weten
wat mij al die jaren hindert.
mijn hopeloos verlangen naar
tederheid en raakbaarheid.
de rust van uitgesproken woorden
en het huidgevoel als ik van binnen
ween. ik blijf ze missen: de openheid
van in mekaars ziel te zien, aandacht
voelen in de dagelijkse dingen en
een hart dat zich geborgen weet in
vriendschap en genegenheid en liefde
die niets vraagt. misschien breek ik
ooit mijn bitterkoud verleden en
draag de scherven als een pelgrim mee
naar compostella als een nieuw begin
om schamel brood met korrrels vol beloften.
Herman
ik werk en lach doorheen de dag
die zich nu rustig openvouwt
rond mijn bevragend leven.
ik weet wat mij, ik denk te weten
wat mij al die jaren hindert.
mijn hopeloos verlangen naar
tederheid en raakbaarheid.
de rust van uitgesproken woorden
en het huidgevoel als ik van binnen
ween. ik blijf ze missen: de openheid
van in mekaars ziel te zien, aandacht
voelen in de dagelijkse dingen en
een hart dat zich geborgen weet in
vriendschap en genegenheid en liefde
die niets vraagt. misschien breek ik
ooit mijn bitterkoud verleden en
draag de scherven als een pelgrim mee
naar compostella als een nieuw begin
om schamel brood met korrrels vol beloften.
Herman
Vrijdag 30 september 2011
ziekenhuis
'van wachten ga je niet dood'
las ik in het ziekenhuis.
geen betere plaats om zoiets
te lezen, dacht ik. vooral
als je weet dat hier veel
zieken binnenkomen en
nooit meer buitenkomen.
daar zat ik dus, wachtend
op iemand om binnenin
te kijken en mij te vertellen
dat ik nog niet dood zou gaan.
dat wachten viel nog mee en
het binnenkijken ook. mijn
oude botten blijken in orde.
alleen mijn emoties en mijn
denken spelen mij parten
en laten dat voelen aan de minst
weerbare plekken. anders denken
daar ga je ook niet van dood en
kan de wolken opentrekken
om een stukje hemel te zien!
Herman
las ik in het ziekenhuis.
geen betere plaats om zoiets
te lezen, dacht ik. vooral
als je weet dat hier veel
zieken binnenkomen en
nooit meer buitenkomen.
daar zat ik dus, wachtend
op iemand om binnenin
te kijken en mij te vertellen
dat ik nog niet dood zou gaan.
dat wachten viel nog mee en
het binnenkijken ook. mijn
oude botten blijken in orde.
alleen mijn emoties en mijn
denken spelen mij parten
en laten dat voelen aan de minst
weerbare plekken. anders denken
daar ga je ook niet van dood en
kan de wolken opentrekken
om een stukje hemel te zien!
Herman
Donderdag 29 september 2011
baken
een wandeling langs de schelde
met mijn beste vriend heeft deugd
gedaan. en het gesprek daarbij
over alles wat ons raakt maakt
wat mij deert en moelijk ligt
zacht en verstaanbaar omdat
zij uitgesproken en gedeeld
minder pijn doen dan voorheen.
mensen lopen te veel alleen rond
met hun overvol gemoed. zij gaan
elkaar voorbij. het is doodjammer
als zelfs in het vertrouwd gezin
geen traan wordt opgemerkt,
geen pijn gevoeld, geen woord
beluisterd. dan is een vriend
een koesterend geschenk. een baken
die licht geeft als het donker wordt.
Herman
met mijn beste vriend heeft deugd
gedaan. en het gesprek daarbij
over alles wat ons raakt maakt
wat mij deert en moelijk ligt
zacht en verstaanbaar omdat
zij uitgesproken en gedeeld
minder pijn doen dan voorheen.
mensen lopen te veel alleen rond
met hun overvol gemoed. zij gaan
elkaar voorbij. het is doodjammer
als zelfs in het vertrouwd gezin
geen traan wordt opgemerkt,
geen pijn gevoeld, geen woord
beluisterd. dan is een vriend
een koesterend geschenk. een baken
die licht geeft als het donker wordt.
Herman
Woensdag 28 september 2011
Nikki
Nikki injecteert mij dagelijks
met 'eventjes-bij-nadenken'
gedachten. Ze groet me zoals
Mark "s morgens de dingen.
Een tof moment als ik haar
aanklik en met een glimlach
haar mooie composities zie.
Nikki is zeldzaam in dit
onpersoonlijk computerland
ze kleurt de dagen en de mensen
een zonnestraal, een warme aai
en echt gemeende wensen.
Je bent een engel in zoveel
levens die je hier ontmoet!
Herman
met 'eventjes-bij-nadenken'
gedachten. Ze groet me zoals
Mark "s morgens de dingen.
Een tof moment als ik haar
aanklik en met een glimlach
haar mooie composities zie.
Nikki is zeldzaam in dit
onpersoonlijk computerland
ze kleurt de dagen en de mensen
een zonnestraal, een warme aai
en echt gemeende wensen.
Je bent een engel in zoveel
levens die je hier ontmoet!
Herman
Dinsdag 27 september 2011
R.M.
'mettertijd vervaagt alles, ook ik.'
schreef wie ik hier ontmoette.
een zomer lang duurde de zoektocht
van mij naar haar, van haar naar mij.
en het wonder gebeurde gewoon.
maar het wonder leerde mij ook
dat ik met wonderen niet kan
leven. wonderen leggen in je hart
het diepste geluk en het scherpste
verdriet. en diep in je hunkering
naar eeuwigheid ontstaat onrust
die je herkent: her wonder wordt
te groot, te intens, het verplicht
tot keuzes die je niet kan maken.
Ik keer alleen terug, laat de liefde
achter en stap de leegte binnen
waarin ik alles weer herken:
de pijn, verdriet en een eindeloos
verlangen. en daartussenin wat nooit
vervaagt: de liefde in haar naakste
vorm: mirja op een wit strand
als een wonder dat nog steeds
vergroot. waarin ik hopeloos
verdrink en sterf.
de hemel heeft zijn poorten toegedaan.
Herman
schreef wie ik hier ontmoette.
een zomer lang duurde de zoektocht
van mij naar haar, van haar naar mij.
en het wonder gebeurde gewoon.
maar het wonder leerde mij ook
dat ik met wonderen niet kan
leven. wonderen leggen in je hart
het diepste geluk en het scherpste
verdriet. en diep in je hunkering
naar eeuwigheid ontstaat onrust
die je herkent: her wonder wordt
te groot, te intens, het verplicht
tot keuzes die je niet kan maken.
Ik keer alleen terug, laat de liefde
achter en stap de leegte binnen
waarin ik alles weer herken:
de pijn, verdriet en een eindeloos
verlangen. en daartussenin wat nooit
vervaagt: de liefde in haar naakste
vorm: mirja op een wit strand
als een wonder dat nog steeds
vergroot. waarin ik hopeloos
verdrink en sterf.
de hemel heeft zijn poorten toegedaan.
Herman
Maandag 26 september 2011
rustplaats
ik zoek naar rustplaatsen
in mijn overhoopgehaalde leven
en benoem wat onrust brengt,
daar stel ik dan weer vragen bij.
ik voel mij telkens anders kijken
naar de dingen die mij raken.
wat mij gisteren belastte
lijkt vandaag zo uitermate mooi.
hoe kan ik wat me deert herkennen?
hoe stuurt mijn geest mijn langzaam
ouder wordend lijf? ik gis bij wat
er misgaat naar de reden en weet
hoe suggestief mijn denken
soms totaal verkeerd zich nestelt
in de ontreddering van het ogenblik.
het wonder waar ik zo nadrukkelijk
naar zoek ligt diep in mij verborgen.
Herman
in mijn overhoopgehaalde leven
en benoem wat onrust brengt,
daar stel ik dan weer vragen bij.
ik voel mij telkens anders kijken
naar de dingen die mij raken.
wat mij gisteren belastte
lijkt vandaag zo uitermate mooi.
hoe kan ik wat me deert herkennen?
hoe stuurt mijn geest mijn langzaam
ouder wordend lijf? ik gis bij wat
er misgaat naar de reden en weet
hoe suggestief mijn denken
soms totaal verkeerd zich nestelt
in de ontreddering van het ogenblik.
het wonder waar ik zo nadrukkelijk
naar zoek ligt diep in mij verborgen.
Herman
Zaterdag 24 september 2011
heel gewoon
Gisteravond heerlijk genoten
in mijn oude collegeschool
van 'ne vuilen avond'. ouderwets
cabaret met pluimen en dansen
liedjes en grapjes van lang geleden.
vergeten volkscultuur die plezier
brengt zonder pretenties van
meer te willen zijn dan plezant.
een verademing tussen hoofd-
maag- en zielepijn. pillen
hadden die even stilgelegd
hoewel ik nu heel goed besef
dat ik mijn leven en mijn denken
drastisch moet veranderen. de onrust
bannen en niet meer drinken van
de bron van waaruit zij binnendringt.
ik moet leren genieten van wat ik heb
mijn verleden, verleden laten
en verbaasd kijken naar vandaag
en af en toe gewoon een stukje
vreugde van het wonder zien.
Herman
Donderdag 22 september 2011
rust
ik zoek naar rust binnenin
de chaos van mijn denken.
ik wil benoemen wat ik mis
en vinden waar ik al zolang naar zoek.
ik wil een open boek zijn
waarin mijn beminden lezen
mijn hoofd is moe, mijn hart
gekrast. en slapen moet ik
om te vergeten. ik wil de zon
weer zien en blij zijn om de
sterren. ik zoek opnieuw
het wonder dat nooit
is weggeweest in mijn diepste
duister. mijn ogen willen licht
dat heelt. de dagen korten,
ik heb nog even tijd
misschien.
Herman
de chaos van mijn denken.
ik wil benoemen wat ik mis
en vinden waar ik al zolang naar zoek.
ik wil een open boek zijn
waarin mijn beminden lezen
mijn hoofd is moe, mijn hart
gekrast. en slapen moet ik
om te vergeten. ik wil de zon
weer zien en blij zijn om de
sterren. ik zoek opnieuw
het wonder dat nooit
is weggeweest in mijn diepste
duister. mijn ogen willen licht
dat heelt. de dagen korten,
ik heb nog even tijd
misschien.
Herman
Donderdag 22 september 2011
Terug
deze machine start weer op
en brengt me weer terug
bij vrienden die ik zoek
en zij die mij bezoeken
even welkom als altijd
ik zal je graag zien komen
ik zoek, jij zoekt, naar het
waarom van wat gebeurt
ik ga weer woorden zoeken
en hopen op het wonder
dat in mij vegroot.
ik zoek het ook bij jou!!!
Herman
en brengt me weer terug
bij vrienden die ik zoek
en zij die mij bezoeken
even welkom als altijd
ik zal je graag zien komen
ik zoek, jij zoekt, naar het
waarom van wat gebeurt
ik ga weer woorden zoeken
en hopen op het wonder
dat in mij vegroot.
ik zoek het ook bij jou!!!
Herman
Vrijdag 16 september 2011
herstelling
mijn pc ligt in panne. hij is tot donderdag in de het pc ziekenhuis. dus een klein weekje gedwongen rust
Donderdag 15 september 2011
ontheemd
om middernacht klikten
mijn vingers zomaar nog
een laatste keer de poort
aan die ik had geslsoten.
plots en heel vaag, ik kon
het niet geloven, kwam
de liefde binnen en ik
was totaal verloren.
ik ging mee op weg
de zachtheid van het uur
de stilte van een verloren droom
die mijn weerstand brak
ik voelde vreugde opborrelen
in mijn oerverlangen
naar volledig zijn en heel.
maar toen ik mijn pc
afsloot liep ik al verloren
in meer dan zoveel vragen.
mijn bed werd net een nagelplank
mijn licham één schreeuw van pijn.
ik wist dat wat opnieuw begon
en waar ik als ontheemd
stond naar te staren
mijn liefde was die
stierf omdat te groot,
te diep, te echt, niet
leefbaar is. ik schreef
mijn leven toe en ook het hare.
weer opnieuw. ze moet
het me vergeven. ik kan het niet.
de keuze die ik maak, die
luistert niet. ik word gekozen
waar ik niet wil zijn en toch
zo hopeloos wil leven.
ik zal dan weer ontheemd,
ook zij, alleen en boos op mij
en alles wat mij tegenhoudt,
de weg opgaan en zwijgzaam
leeggeschreid, ons boek
opbergen waar het nooit hoort.
Herman
mijn vingers zomaar nog
een laatste keer de poort
aan die ik had geslsoten.
plots en heel vaag, ik kon
het niet geloven, kwam
de liefde binnen en ik
was totaal verloren.
ik ging mee op weg
de zachtheid van het uur
de stilte van een verloren droom
die mijn weerstand brak
ik voelde vreugde opborrelen
in mijn oerverlangen
naar volledig zijn en heel.
maar toen ik mijn pc
afsloot liep ik al verloren
in meer dan zoveel vragen.
mijn bed werd net een nagelplank
mijn licham één schreeuw van pijn.
ik wist dat wat opnieuw begon
en waar ik als ontheemd
stond naar te staren
mijn liefde was die
stierf omdat te groot,
te diep, te echt, niet
leefbaar is. ik schreef
mijn leven toe en ook het hare.
weer opnieuw. ze moet
het me vergeven. ik kan het niet.
de keuze die ik maak, die
luistert niet. ik word gekozen
waar ik niet wil zijn en toch
zo hopeloos wil leven.
ik zal dan weer ontheemd,
ook zij, alleen en boos op mij
en alles wat mij tegenhoudt,
de weg opgaan en zwijgzaam
leeggeschreid, ons boek
opbergen waar het nooit hoort.
Herman
Woensdag 14 september 2011
zandkorrels
in de schelp van mijn handen
schuiven de korrels van mijn
verdriet in het zand waar ik
luchtkastelen bouwde.
de zee is mild, haar golven
dekken mijn pijn toe en
ze neemt mijn tranen mee,
ik ben nu leeggeschreid.
mijn verstand en mijn ziel
spreken een andere taal.
als een vreemde hoor ik
de liefde verdrinken.
Herman
schuiven de korrels van mijn
verdriet in het zand waar ik
luchtkastelen bouwde.
de zee is mild, haar golven
dekken mijn pijn toe en
ze neemt mijn tranen mee,
ik ben nu leeggeschreid.
mijn verstand en mijn ziel
spreken een andere taal.
als een vreemde hoor ik
de liefde verdrinken.
Herman
Woensdag 14 september 2011
nacht
het is buiten stil en nacht
ik vind mezelf terug
in de wind die waait
in een volle maan
ik zie wat ik mis
wat ik bewust heb verloren
en nooit meer kwijt kan zijn
ik voel me leeg vannacht
en dwaal verloren tussen
tussen de bruine blaren
van mijn herfst en de
winter die zal komen
het zal mijn winter zijn
ik wil in de sneeuw
naar woorden zoeken
die mij vergeven
en mij doen vergeten
wie ik wou zijn
en maar ben
omdat ik lief had
en vluchtte
Herman
ik vind mezelf terug
in de wind die waait
in een volle maan
ik zie wat ik mis
wat ik bewust heb verloren
en nooit meer kwijt kan zijn
ik voel me leeg vannacht
en dwaal verloren tussen
tussen de bruine blaren
van mijn herfst en de
winter die zal komen
het zal mijn winter zijn
ik wil in de sneeuw
naar woorden zoeken
die mij vergeven
en mij doen vergeten
wie ik wou zijn
en maar ben
omdat ik lief had
en vluchtte
Herman
Maandag 12 september 2011
de bron
ik had de bron ontdekt waaruit
ik altijd drinken wou. haar zuiver
water maakte mij heel en dronken
van geluk. de bomen werden groen
de bloemen kregen zachte kleuren
de vogels zongen in mijn tuin
de hemel werd blauwer dan blauw
en de zon ging nooit meer onder
ik ontdekte mezelf opnieuw
in dagelijkse dingen. de liefde
kreeg een naam die ik herkende
als de alpha en de omega
van mijn bestaan. ik heb nog
nooit zo intens geleefd. té intens
vermoed ik. ik wist geen blijf
met zoveel vragen waarop in mij
geen antwoord kwam en de paniek
sloeg toe. mijn denken sloeg op hol
en elke vezel in mijn lijf deed pijn.
ik verdronk in mezelf aan mezelf.
de onrust gierde door mijn leven
mijn nachten werden hels en zwart
mijn vingers tikten alle regels toe
die ik ooit al juichend schreef.
en het werd donker en heel stil
ik vluchtte weg tegen mijn wil
naar mijn bekende wereld
waar ik nog meer ontheemd
de pijn en het verdriet ervoer
om wat ik zo beminde. ik dwaal
nu heimatloos tussen mijn bekenden
en herken mezelf niet meer.
Herman
ik altijd drinken wou. haar zuiver
water maakte mij heel en dronken
van geluk. de bomen werden groen
de bloemen kregen zachte kleuren
de vogels zongen in mijn tuin
de hemel werd blauwer dan blauw
en de zon ging nooit meer onder
ik ontdekte mezelf opnieuw
in dagelijkse dingen. de liefde
kreeg een naam die ik herkende
als de alpha en de omega
van mijn bestaan. ik heb nog
nooit zo intens geleefd. té intens
vermoed ik. ik wist geen blijf
met zoveel vragen waarop in mij
geen antwoord kwam en de paniek
sloeg toe. mijn denken sloeg op hol
en elke vezel in mijn lijf deed pijn.
ik verdronk in mezelf aan mezelf.
de onrust gierde door mijn leven
mijn nachten werden hels en zwart
mijn vingers tikten alle regels toe
die ik ooit al juichend schreef.
en het werd donker en heel stil
ik vluchtte weg tegen mijn wil
naar mijn bekende wereld
waar ik nog meer ontheemd
de pijn en het verdriet ervoer
om wat ik zo beminde. ik dwaal
nu heimatloos tussen mijn bekenden
en herken mezelf niet meer.
Herman
Zaterdag 10 september 2011
huilen
mijn boek is toegeklapt
en helemaal niet uitgelezen.
buiten mijn wil om
is mijn leven op zijn kop gezet.
mijn hemel is leeg
mijn maag trekt samen als eens spons
en liggen duizend baksstenen in
en het donker valt als een donder neer.
ik ben verloren gelopen
als de zon in haar zenith stond
ik blijf nu helemaal alleen
want mijn nacht is pas begonnen
met huilen.
Herman
en helemaal niet uitgelezen.
buiten mijn wil om
is mijn leven op zijn kop gezet.
mijn hemel is leeg
mijn maag trekt samen als eens spons
en liggen duizend baksstenen in
en het donker valt als een donder neer.
ik ben verloren gelopen
als de zon in haar zenith stond
ik blijf nu helemaal alleen
want mijn nacht is pas begonnen
met huilen.
Herman