Naar de inhoud

dwaallicht

het is beter het raadsel te vergroten
seniorennet.beseniorennet.be

compostella

twee dagen leef ik zonder pijn
ik werk en lach doorheen de dag
die zich nu rustig openvouwt
rond mijn bevragend leven.

ik weet wat mij, ik denk te weten
wat mij al die jaren hindert.
mijn hopeloos verlangen naar
tederheid en raakbaarheid.

de rust van uitgesproken woorden
en het huidgevoel als ik van binnen
ween. ik blijf ze missen: de openheid
van in mekaars ziel te zien, aandacht

voelen in de dagelijkse dingen en
een hart dat zich geborgen weet in
vriendschap en genegenheid en liefde
die niets vraagt. misschien breek ik

ooit mijn bitterkoud verleden en
draag de scherven als een pelgrim mee
naar compostella als een nieuw begin
om schamel brood met korrrels vol beloften.



Herman
Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

maarten4 oktober 2011 om 21:09

Dank om langs geweest te zijn

... en zo heb je ook kunnen lezen dat het woord AANDACHT vaak opduikt in mijn blog naast VERROUWEN. Ik lees nu even verder in je blog, u alle goeds wensend, wat het goede ook voor u daar en nu mag betekenen! voormaarten.jpg
maartensleutel.gif
thea3 oktober 2011 om 09:08

...

He, klinkt niet echt vrolijk hoor op de vroege maandagmorgen en dat terwijl de weg naar Compostella zo ontzettend mooi is. En ik kan het weten want ik ben er geweest.
Maar houd de mooie en goede dagen vast en geniet ervan.
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

ziekenhuis

'van wachten ga je niet dood'
las ik in het ziekenhuis.
geen betere plaats om zoiets
te lezen, dacht ik. vooral

als je weet dat hier veel
zieken binnenkomen en
nooit meer buitenkomen.
daar zat ik dus, wachtend

op iemand om binnenin
te kijken en mij te vertellen
dat ik nog niet dood zou gaan.
dat wachten viel nog mee en

het binnenkijken ook. mijn
oude botten blijken in orde.
alleen mijn emoties en mijn
denken spelen mij parten

en laten dat voelen aan de minst
weerbare plekken. anders denken
daar ga je ook niet van dood en
kan de wolken opentrekken

om een stukje hemel te zien!



Herman

Reageer op dit bericht

baken

een wandeling langs de schelde
met mijn beste vriend heeft deugd
gedaan. en het gesprek daarbij
over alles wat ons raakt maakt

wat mij deert en moelijk ligt
zacht en verstaanbaar omdat
zij uitgesproken en gedeeld
minder pijn doen dan voorheen.

mensen lopen te veel alleen rond
met hun overvol gemoed. zij gaan
elkaar voorbij. het is doodjammer
als zelfs in het vertrouwd gezin

geen traan wordt opgemerkt,
geen pijn gevoeld, geen woord
beluisterd. dan is een vriend
een koesterend geschenk. een baken

die licht geeft als het donker wordt.



Herman



1 reactie Reageer op dit bericht

Nikki

Nikki injecteert mij dagelijks
met 'eventjes-bij-nadenken'
gedachten. Ze groet me zoals
Mark "s morgens de dingen.

Een tof moment als ik haar
aanklik en met een glimlach
haar mooie composities zie.
Nikki is zeldzaam in dit

onpersoonlijk computerland
ze kleurt de dagen en de mensen
een zonnestraal, een warme aai
en  echt gemeende wensen.


Je bent een engel in zoveel
levens die je hier ontmoet!


Herman



1 reactie Reageer op dit bericht

R.M.

'mettertijd vervaagt alles, ook ik.'
schreef wie ik hier ontmoette.
een zomer lang duurde de zoektocht
van mij naar haar, van haar naar mij.

en het wonder gebeurde gewoon.
maar het wonder leerde mij ook
dat ik met wonderen niet kan
leven. wonderen leggen in je hart

het diepste geluk en het scherpste
verdriet. en diep in je hunkering
naar eeuwigheid ontstaat onrust
die je herkent: her wonder wordt

te groot, te intens, het verplicht
tot keuzes die je niet kan maken.
Ik keer alleen terug, laat de liefde
achter en stap de leegte binnen

waarin ik alles weer herken:
de pijn, verdriet en een eindeloos
verlangen. en daartussenin  wat nooit
vervaagt: de liefde in haar naakste

vorm: mirja op een wit strand
als een wonder dat nog steeds
vergroot. waarin ik hopeloos
verdrink en sterf.

de hemel heeft zijn poorten toegedaan.



Herman



Reageer op dit bericht

rustplaats

ik zoek naar rustplaatsen
in mijn overhoopgehaalde leven
en benoem wat onrust brengt,
daar stel ik dan weer vragen bij.

ik voel mij telkens anders kijken
naar de dingen die mij raken.
wat mij gisteren belastte
lijkt vandaag zo uitermate mooi.

hoe kan ik wat me deert herkennen?
hoe stuurt mijn geest mijn langzaam
ouder wordend lijf? ik gis bij wat
er misgaat naar de reden en weet

hoe suggestief mijn denken
soms totaal verkeerd zich nestelt
in de ontreddering van het ogenblik.
het wonder waar ik zo nadrukkelijk

naar zoek ligt diep in mij verborgen.



Herman

Reageer op dit bericht

heel gewoon

Gisteravond heerlijk genoten
in mijn oude collegeschool
van 'ne vuilen avond'. ouderwets
cabaret met pluimen en dansen

liedjes en grapjes van lang geleden.
vergeten volkscultuur die plezier
brengt zonder pretenties van
meer te willen zijn dan plezant.

een verademing tussen hoofd-
maag- en zielepijn. pillen
hadden die even stilgelegd
hoewel ik nu heel goed besef

dat ik mijn leven en mijn denken
drastisch moet veranderen. de onrust
bannen en niet meer drinken van
de bron van waaruit zij binnendringt.

ik moet leren genieten van wat ik heb
mijn verleden, verleden laten
en verbaasd kijken naar vandaag
en af en toe gewoon een stukje

vreugde van het wonder zien.



Herman


1 reactie Reageer op dit bericht

rust

ik zoek naar rust binnenin
de chaos van mijn denken.
ik wil benoemen wat ik mis
en vinden waar ik al zolang naar zoek.

ik wil een open boek zijn
waarin mijn beminden lezen
mijn hoofd is moe, mijn hart
gekrast. en slapen moet ik

om te vergeten. ik wil de zon
weer zien en blij zijn om de
sterren. ik zoek opnieuw
het wonder dat nooit

is weggeweest in mijn diepste
duister. mijn ogen willen licht
dat heelt. de dagen korten,
ik heb nog even tijd

misschien.



Herman



Reageer op dit bericht

ontheemd

om middernacht klikten
mijn vingers zomaar nog
een laatste keer de poort
aan die ik had geslsoten.

plots en heel vaag, ik  kon
het niet geloven, kwam 
de liefde binnen en ik 
was totaal verloren.

ik ging mee op weg
de zachtheid van het uur
de stilte van een verloren droom
die mijn weerstand brak

ik voelde vreugde opborrelen
in mijn oerverlangen
naar volledig zijn en heel.
maar toen ik mijn pc

afsloot liep ik al verloren
in meer dan zoveel vragen.
mijn bed werd net een nagelplank
mijn licham één schreeuw van pijn.

ik wist dat wat opnieuw begon
en waar ik als ontheemd 
stond naar te staren
mijn liefde was die 

stierf omdat te groot, 
te diep, te echt, niet
leefbaar is. ik schreef 
mijn leven toe en ook het hare.

weer opnieuw.  ze moet
het me vergeven. ik kan het niet.
de keuze die ik maak, die
luistert niet. ik word gekozen

waar ik niet wil zijn en toch
zo hopeloos wil leven.
ik zal dan weer ontheemd,
ook zij, alleen en boos op mij

en alles wat mij tegenhoudt,
de weg opgaan en zwijgzaam
leeggeschreid,  ons boek
opbergen waar het nooit hoort.


Herman
 






 



1 reactie Reageer op dit bericht

zandkorrels

in de schelp van mijn handen
schuiven de korrels van mijn
verdriet in het zand waar ik
luchtkastelen bouwde.

de zee is mild, haar golven
dekken mijn pijn toe en
ze neemt mijn tranen mee,
ik ben nu leeggeschreid.

mijn verstand en mijn ziel
spreken een andere taal.
als een vreemde hoor ik
de liefde verdrinken.


Herman

1 reactie Reageer op dit bericht

nacht

het is buiten stil en nacht
ik vind mezelf terug
in de wind die waait
in een volle maan

ik zie wat ik mis
wat ik bewust heb verloren
en nooit meer kwijt kan zijn
ik voel me leeg vannacht

en dwaal verloren tussen
tussen de bruine blaren
van mijn herfst en de
winter die zal komen

het zal mijn winter zijn
ik wil in de sneeuw
naar woorden zoeken
die mij vergeven

en mij doen vergeten
wie ik wou zijn
en maar ben
omdat ik lief had

en vluchtte




Herman
Reageer op dit bericht

de bron

ik had de bron ontdekt waaruit
ik altijd drinken wou. haar zuiver
water maakte mij heel en dronken
van geluk. de bomen werden groen

de bloemen kregen zachte kleuren
de vogels zongen in mijn tuin
de hemel werd blauwer dan blauw
en de zon ging nooit meer onder

ik ontdekte mezelf opnieuw
in dagelijkse dingen. de liefde
kreeg een naam die ik herkende
als de alpha en de omega

van mijn bestaan. ik heb nog
nooit zo intens geleefd. té intens
vermoed ik. ik wist geen blijf
met zoveel vragen waarop in mij

geen antwoord kwam en de paniek
sloeg toe. mijn denken sloeg op hol
en elke vezel in mijn lijf deed pijn.
ik verdronk in mezelf aan mezelf.

de onrust gierde door mijn leven
mijn nachten werden hels en zwart
mijn vingers tikten alle regels toe
die ik ooit al juichend schreef.

en het werd donker en heel stil
ik vluchtte weg tegen mijn wil
naar mijn bekende wereld
waar ik nog meer ontheemd

de pijn en het verdriet ervoer
om wat ik zo beminde. ik dwaal
nu heimatloos tussen mijn bekenden
en herken mezelf niet meer.


Herman



Reageer op dit bericht

huilen

mijn boek is toegeklapt
en helemaal niet uitgelezen.
buiten mijn wil om
is mijn leven op zijn kop gezet.

mijn hemel is leeg
mijn maag trekt samen als eens spons
en liggen duizend baksstenen in
en het donker valt als een donder neer.

ik ben verloren gelopen
als de zon in haar zenith stond
ik blijf nu helemaal alleen
want mijn nacht is pas begonnen

met huilen.


Herman
2 reacties Reageer op dit bericht

herfst

je voelt al goed de herfst verdwalen
tussen de gekleurde blaren van mijn
tuin. de laatste rozen bloeien en de
anemonen trotseren de wind en de regen,

zij bloeien nog fel door de laatste
zonnedagen. de warmte van binnenshuis
doet mij rillen in mijn tuin als ik
de spinnekoppen tel die naarstig weven.

de boeken en het avondlicht schuiven
als wintergasten dichterbij en het vuur
in de haard herkent de warmte van
zijn gasten er rond om. de winterkleren

worden uit hun slaap gehaald. zij moeten
mij vergezellen naar winterbezigheden:
theater en concert en flilm. en als ik dan
naar huis keer met verhalen in mijn ziel

verlang ik toch weer naar de lente en tel
de maanden af. tussen de kilte van buiten
en de lome warmte van binnen ligt mijn
verlangen gevangen. maar ik blijf wie ik ben

of vecht om te worden wie ik wil zijn!



Herman
2 reacties Reageer op dit bericht

soms als je niets meer voelt dat pijn doet
en de vreugde opborrelt uit een bron van
een ongekende zijns-ervaring sluipt al de
eerste voorbode van een ander onheil binnen.

je voelt het rommelen en de dreiging nadert.
ik dwing me dan om nee te zeggen in mijn geloof
dat de geest sterker is dan wat men chemische
processen noemt die in ons brein de huishouding

van mijn en jouw zijn besturen. geloof me:
je wil is sterker. je geest, noem het desnoods
je ziel, die grenzeloos en tijdeloos jouw toekomst
kan herkleuren, grijpt in als jij het wil.

alleen kan ik mijn eigen ziel in mijn
verkneukeleld lichaam niet ontdekken!

herman


1 reactie Reageer op dit bericht

het raadsel

de week kruipt uit de bliksems en de donders
natgespoeld en uitgeschuurd en helemaal nieuw!
heb jij dat ook? die hoop op betere dagen
dan voordien? mijn lichaam wordt ouder,

de ketting loopt er af en toe eens af en de
smeerbeurten volgen elkander vlugger op
want de gewrichten roesten en kraken.
en daartussen de eeuwige vragen, meer

intens gesteld en met meer ongeloof.
het raadsel vergroten is zo leeg en vaag
ik wil wéten wie ik echt ben en waar
ik eindig of juist niet eindig. mijn lichaam

wordt ooit aarde. maar mijn ziel, mijn
goddelijke ziel zoekt haar Gelijke!
mijn vlees raakt nooit aan dat niveau;
de kloof daartussen wil ik overbruggen

maar ik vind geen brug!


Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

vrijdagavond

vrijdagavond doet de week toe
hoewel de volgende pas maandag
begint. daartussen liggen ongewone
dagen waarin je anders ademt.

de rust valt met grote teugen binnen
wanneer het op vrijdag donker wordt
en het licht van de verdwenen dagen
uitgezuiverd wordt tot de essentie

die dan blijft. ik adem nu al weekend
terwijl ik nog proef van de zoetheid
die deze avonduren meebrengen.
en als mijn denken in de nacht verdwaalt

verschijnen alle angsten en lusten.



Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

herkennen

de dag toedoen en terugkijken
op heerlijke momenten die je
meemaakte en er van genoot
omdat je je volledig kon geven.

kinderen helpen hun thuis
opbouwen en ze zien groeien
in hun droom naar geborgenheid
en blij zijn om mee te mogen gaan.

en dan met vrienden op stap gaan
in interesses die je samen draagt.
graag naar morgen zien omdat je
gelukkig zijn wilt blijven ervaren

in alles wat weerkeert en soms,
heel soms iemand ontmoet die
je wereld ondersteboven haalt
omdat je je zelf opnieuw herkent!


Herman

1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van dwaallicht

↑ Terug naar de berichten