vijftienduizend bezoekers vandaag. een getal om even bij stil te staan. ik heb hier heerlijke mensen ontmoet en gedeeld in hun vreugde en ve…
vijftienduizend bezoekers vandaag.
een getal om even bij stil te staan.
ik heb hier heerlijke mensen ontmoet
en gedeeld in hun vreugde en verdriet.
ik ben innerlijk rijker geworden
door wie ik hier ontmoette.
ook blijer. ze hebben me leren
relativeren en mijn grenzen
opengetrokken. ik ben hen daar
enorm dankbaar voor. sommigen
zijn voorbijgegaan. anderen gebleven.
ik draag hen mijn hele leven mee.
zij hebben mij dichter bij het wonder gebracht.
Herman
ik word vandaag negenenzestig
dat betekent dat morgen tram zeventig
vertrekt om binnen driehonderdvijfenzestig
dagen de eindbestemming te bereiken.
oud worden is meer omzien dan vroeger
intenser genieten van wat gebeurt
alles horen kraken en verschrompelen
maar er leren mee leven, blij zijn
dat ik tot hier al mocht komen. ik ben
dankbaar voor mijn leven, ik ben dankbaar
voor al de vrienden die ik erin mocht ontmoeten,
voor al de liefdes die ik mocht beleven en
eigenlijk ben ik ook dankbaar voor de
vele ontgoochelingen. voor mijn sterktes
en zwaktes, voor de mens die ik mocht zijn.
voor mijn opstandig verdriet en de innige
vreugde om wat nooit sterft in mij.
Herman
Zalig Pasen aan alle lezers! Mag deze weg naar voltooiing uw leven veel innerlijke vreugde geven! Herman
Zalig Pasen aan alle lezers! Mag deze weg naar voltooiing uw leven veel innerlijke vreugde geven!
Herman
mijn demonen hebben zich teruggetrokken
ergens diep in de krochten van mijn hersenpan.
ik zal waakzaam blijven en de poort waarlangs
zij binenglippen vergrendelen met een dubbel slot.
il wil weer glimlachen naar de lente, naar de belofte
van het wonder dat zich hernieuwt in alles wat begint.
de pijn en de ontgoocheling laten nog sporen na en
zullen nog dagen, misschien weken rondwaren.
ik ben opnieuw met mezelf op stap gegaan.
de zoveelste keer. en dat maakt me precies mens:
altijd kunnen herbeginnen. na elke nacht de dag
begroeten en hopen dat ik eens mezelf herken
ik alles waar ik kan en wil mee leven.
Herman
ik ben deze nacht met mijn angsten en mijn twijfels geconfronteerd. de slaap bleef weg en mijn gedachten verdronken in het zweet dat koud en…
ik ben deze nacht met mijn angsten
en mijn twijfels geconfronteerd.
de slaap bleef weg en mijn gedachten
verdronken in het zweet dat koud en
klam mijn huid deed gloeien zoals
zoveel maanden terug. ik dacht aan
wat in mij al jaren broeide en soms
uitbrak in grenzeloos verlangen
naar de omkeerbaarheid van mijn bestaan.
maar ik kan het niet. de diepte van wat is
laat me niet los. ik kan alleen maar zijn
in mijn bekende wereld. niet in de droom
waar ik me voel zoals ik ben.
Herman
lepeltje voor mama, lepeltje voor moeke en nu een lepeltje voor janne. maar janne doet haar mond niet open. lippen opeen en de mogelijke gli…
lepeltje voor mama, lepeltje voor moeke
en nu een lepeltje voor janne. maar janne
doet haar mond niet open. lippen opeen
en de mogelijke glimlach ingeslikt.
groentepap lijkt nu niet precies op die
lekkere melk die ze gulzig drinkt. ik
vermoed dat ze nog niet weet dat dit
eten is en hoe ze dat moet binnenslikken.
rare gewoontes hebben die grote mensen
lees ik in haar verbaasde ogen. troost je,
janne, dit is nog maar het begin, het leven
heeft voor jou nog veel verrassingen
op het lijstje staan. veel mooie en de andere
zullen maar veel later komen!
Herman
het is als een zachte wind die uit het oosten terugkeert na de winter die je zelf schiep. een lang verhaal brak af. schuchter stap je terug.…
het is als een zachte wind
die uit het oosten terugkeert
na de winter die je zelf schiep.
een lang verhaal brak af.
schuchter stap je terug. wat
je eens opgaf omdat het
te mooi was blijft als een naam
op je scherm hangen. je kijkt
er naar en je herinnert je veel
dat je vluchtte. maar je keert
toch niet weer. je blijft ronddwalen
in de schimmige wereld van weten
en niet mogen, niet willen, niet
kunnen, niet zien. het wonder
heeft zich gesloten denk je
en de schemer wordt diepe
duisternis. tot het eerste woord
uit je handen glipt. niet uit je mond.
uit je aarzelende vingers en het
verhaal herschrijft.nee, terug
begint te schrijven en kijkt.
Herman
mijn kleindochter vermaand vandaag vier maand geleden brak haar leven open in de barensklare moederschoot waar zij van binnenuit naar buiten…
mijn kleindochter vermaand vandaag
vier maand geleden brak haar leven
open in de barensklare moederschoot
waar zij van binnenuit naar buiten kwam.
nu kijkt zij verbaasd naar de mensen
en schatert om al wie haar nadert en
moeite doet om haar te plezieren. die
gezichten vindt zijn schitterend grappig.
het kindergeluid dat grote mensen produceren
om precies zoals zij te zijn klinkt hilarisch
in haar kleine oren. zij geniet van een gewone
stem die haar graag ziet, van liedjes die zij
binnenzuigt en traag herkauwt. zij voelt
de warme echtheid van twee armen die
haar wiegen en van een mond die haar
heel zachtjes en voorzichtig zoent. zij
ligt te dromen met twee armen omhoog
en als zij wakker wordt zoekt zij haar
moeke en haar mama, haar omi en haar
grootva, en alle anderen waar ze af en toe
voor even woont en graag wordt gezien.
alles wordt nu klaargelegd voor morgen
waarin zij groot zal worden. maar nu
geniet ze van haar kroon: vier sterren
van geborgenheid in al wie haar ontmoet.
ik zou haar willen zeggen hoe het moet.
ik weet het niet. na achtenzestig jaar kan
ik niet zeggen hoe ik leven moet. het wonder
dat in haar begon moet zij ook maar elke dag,
zoals het doet in mij, vergroten.
Herman
ze ligt op haar speelmat te spelen te grijpen naar alles wat blinkt en soms lacht ze, ik weet niet waarom misschien omdat ik haar heel graag…
ze ligt op haar speelmat te spelen
te grijpen naar alles wat blinkt
en soms lacht ze, ik weet niet waarom
misschien omdat ik haar heel graag zie.
en dan neem ik haar in mijn handen,
steek haar hoog in de lucht. ze geniet
als ze paardje mag rijden op mijn knie
en ze luistert naar mijn nieuwe fantasie
van verhaaltjes. ik vertel honderduit
over kabouters en regenbogen en
een klein prinsesje dat janne heet.
alles duurt nog maar heel kort
want ze wil heel veel van haar
nieuwe wereld zien. ik voel me
de koning te rijk omdat ik mee
mag gaan in haar eerste verwondering
over de mensen zo dicht bij haar.
Herman
ik blijf op zoek naar wie ik ben. alleen vind ik de plaats niet om die
zoektocht alle kans te geven. of dwaal ik te veel af in wat ik doe en…
ik blijf op zoek naar wie ik ben.
alleen vind ik de plaats niet om
die
zoektocht alle kans te geven.
of dwaal ik te veel af in wat ik doe
en beter niet zou doen.
het is zo moeilijk alles
vrij te maken in mijn ziel
en wat mij begrensd
open te gooien tot ik de kern
zie van mijn eigen zijn.
ik zoek een God die ik ervaar
maar niet beschrijven kan.
misschien leeft hij gewoon in mij
en moet ik beter in de spiegel van
mijn eigen ziel gaan kijken.
Herman
15.000