Donderdag 9 februari 2012
koud en onpersoonlijk stil een slecht gespeeld theaterstuk een vreemde lach die welkom heet, waarin je leest: niets is gemeend. ik rilde van…
koud en onpersoonlijk stil
een slecht gespeeld theaterstuk
een vreemde lach die welkom
heet, waarin je leest: niets
is gemeend. ik rilde van afschuw
en verdriet om de dode die hier
werd opgevoerd. verbouwereerd
alleen temidden starre gezichten
die hier naar het spektakel keken.
er ontbrak applaus. ik miste
de open armen in een kerk,
de warmte van eeuwenoude riten
en het wonder
dat hier niet binnen kon.
Herman
er zijn blogs die mij diep raken en telkens opnieuw aantrekken. het verhaal van mensen die in voelbare taal hun pijn en verdriet uitschrijve…
er zijn blogs die mij diep raken
en telkens opnieuw aantrekken.
het verhaal van mensen die in
voelbare taal hun pijn en verdriet
uitschrijven lijkt soms een spiegel
waarin ik mezelf herken. ik zou
al wat zij uitschrijven zacht willen
uitwissen en met hen meestappen
naar een plaats van vrede en liefde.
maar zo zit het hier blijkbaar niet
in elkaar. elke dag leeft zijn eigen
leven en elke mens ondergaat en
kiest en zoekt. misschien staat morgen
jouw en mijn hemel vol sterren.
Herman
janne ligt te lachen en te kijken
naar de wereld rondom haar:
grootva en omi en al wat daar
rond beweegt. haar vuistjes
toe, nog niet grijpgraag naar
naar de morgen die zijn nog
niet kent. de warme aandacht
waarin zij zich koestert is haar
meer dan genoeg. de werelden
van grootva en omi zijn haar
vreemd. zij heeft nog tijd
om er in te stappen en op zoek
te gaan naar haar deel. jaar na
jaar dichter bij zichzelf en
in de grote wereld. stap voor
stap ontdekken wie zij is.
en gelukkig zijn.
het zand is hel geel en de wind jaagt door de heuvels die hij opbouwt en verstuift. geen winter en geen zomer blijven hangen. het zand is do…
het zand is hel geel en de wind
jaagt door de heuvels die hij
opbouwt en verstuift. geen winter
en geen zomer blijven hangen.
het zand is dor en kruimelt door
mijn vingers zoals dromen. het
zand dekt toe wat wil vergeten
zijn. het zand is ook genadig,
het kleedt de naakten die vredig
slapen zonder al de pijn van dit
bestaan. zand kan hard slaan
en bekoorlijk ritselen in de warme
plooien van mijn huid. en ooit
draagt iemand mijn as naar hier,
verstrooit ze in het zand. dan wordt
voltooid wat ooit begon.
ik word het wonder dan.
Herman
het water krimpt ineen tot ijs de jonge scheuten sterven de vogels zoeken eten op en water dat ik regelmatig warm. de kou kruipt in mijn bot…
het water krimpt ineen tot ijs
de jonge scheuten sterven
de vogels zoeken eten op
en water dat ik regelmatig warm.
de kou kruipt in mijn botten
ongevraagd. ik voel het bibbergeld
nu letterlijk mijn lijf inkrimpen
dat rilt met al die graden onder celcius.
de haard wordt nu mijn metgezel
met boeken en gedichten die van
binnenuit het ijs van buiten smelten.
hoe plots kan alles anders worden!
ik ben een zomermens, ik wil mij
wentelen in zonnestralen en een
hemel die als een deken mij verwarmt.
maar ook mijn hart en ziel zoeken
de warmte op. ik wil mij koesteren
in wie mij wiegt, mijn bloed doet
jagen naar mijn hart, mijn hart
ontdooit en mij een huis bouwt
waarin mijn winter altijd zomer wordt!
Herman
in het begin was er het woord. en ook het licht. maar het woord en het licht herkenden wij niet. wij leefden in duisternis en onwetendheid. …
in het begin was er het woord.
en ook het licht. maar het woord
en het licht herkenden wij niet.
wij leefden in duisternis en
onwetendheid. we weten dat
het woord en het licht er is
en dat ze eigen zijn aan ons
bestaan. maar wij kijken
teveel naar wat buiten ons
leeft. de stilte en de rust
binnen in ons maken ons
bang. ze komen over als
leegte waarin we onszelf
verliezen. we vluchten dan
naar wat grijpbaar en
herkenbaar is. en zo ontglipt
ons het woord en het licht.
Herman
ik draag een handvol woorden uit mijn ziel naar hier. verstrooi ze in de nacht en laat ze sterren worden. of water dat mij laaft. ik wil mij…
ik draag een handvol woorden
uit mijn ziel naar hier. verstrooi
ze in de nacht en laat ze sterren
worden. of water dat mij laaft.
ik wil mijn denken in mijn geest
herkennen. ik wil weten wie ik ben.
mijn adem lucht zien worden en
mijn bewustzijn in materie zien
ontspringen. ik wil luisteren
naar wat de andere zegt, ik wil
zijn denken in zijn woorden
kunnen kneden en het eten,
proeven, smaken. ik wil in
iedereen mezelf zien leven,
herleven door de dood en als
het kan: mijn geest nog sterker
dan mijn lichaam in mijn leven zien!
Herman
Donderdag 26 januari 2012
vanavond ga ik met vragen naar het theater. moderne bewerking van een oud stuk over een gevangene die vrij komt en verdwaalt in de vrijheid …
vanavond ga ik met vragen
naar het theater. moderne
bewerking van een oud stuk
over een gevangene die vrij komt
en verdwaalt in de vrijheid
die hij niet meer kent.
telkens met verwachting
ga ik de tekst tegemoet.
en meestal kom in ontgoocheld
buiten. theatermakers denken
blijkbaar anders en creëren
mensen die ik nooit tegenkom.
ik geniet wel van de sfeer
in de zaal en de toneelfanaten.
zij komen ook naar onbekende
woorden luisteren om hun honger
naar schoonheid te stillen. als het
doek valt zie je een scala aan emoties,
verwerkt of niet verwerkt, boos
of enthousiast om wat zij hoorden.
theater is zoals het leven, het doek
gaat open en het doek gaat toe.
daartussen ligt ontgoocheling
en vreugde, pijn en verdriet
en melancholie om wat zou kunnen zijn:
de liefde die ongrijpbaar lijkt!
Herman
als je de blogs bezoekt en leest wat zoveel zoekers schrijven over verlangen naar liefde en vriendschap en warmte dan relativeer je het eige…
als je de blogs bezoekt en leest
wat zoveel zoekers schrijven
over verlangen naar liefde
en vriendschap en warmte
dan relativeer je het eigen
gemis. je dwaalt hier door
melancholie en verdriet
en herkent dat intens verlangen
naar te kunnen zijn wie je bent.
jammer dat elke zoeker in zijn
blog alleen blijft schrijven en
de andere niet voelbaar kan
omarmen!
Herman
in mijn tuin rook ik 's avonds een kleine havanna terwijl ik naar de sterren kijk en de dingen die mij bezig houden. iedereen slaapt al, den…
in mijn tuin rook ik 's avonds
een kleine havanna terwijl ik
naar de sterren kijk en de dingen
die mij bezig houden. iedereen
slaapt al, denk ik. duizenden
werelden in duizenden bedden
met duizenden dromen rond mij.
ik wil vergeten en herinneren.
de wind jaagt door de wolken
de schimmen van vandaag vooruit,
ik zal ze morgen weeral tegenkomen.
en straks ook slapen mijn zaligste uur
zonder pijn. ik wil meer dan ik kan.
ik wil schoonheid en tederheid
vinden en daarin verdrinken deze
nacht. ik wil morgen anders zijn
en mijn hoofd neerleggen in de liefde
in een warme schoot, in handen die
mijn pijn omvatten en alles vergeten
in armen die omarmen. ik weet niet
of ik dat nog vragen mag.
ik vraag het toch
in het donker van mijn tuin
deze nacht.
Herman
crematorium