de verkiezingen komen er aan en sommigen komen in een ander daglicht te staan. tegen wie zij vroeger vriendelijk spraken kijken zij nu met e…
de verkiezingen komen er aan
en sommigen komen in een
ander daglicht te staan. tegen
wie zij vroeger vriendelijk spraken
kijken zij nu met een boogje om.
ik heb dat nooit begrepen. speelden
zij dan jaren lang toneel? of was alles
schijn en niks echt in wat zij zegden?
mijn vrienden mogen alle kleuren
dragen. en bewonderen en aanbidden
waarin zij zich goed voelen. maar dat
heeft toch niets met vriendschap van doen?
dat doet wel pijn. ontdekken dat
vrienden geen vrienden zijn maar
louter opportunisten die je maar
graag zien als je bruikbaar bent!
en als de houdbaarheidsdatum
overschreden is: wegwerpmand!!!
Donderdag 19 januari 2012
'tranen wassen je ziel' zei iemand deze week tegen mij. die zin blijft zich herhalen. een film van lang terug rolt helemaal af. tranen verte…
'tranen wassen je ziel' zei iemand
deze week tegen mij. die zin
blijft zich herhalen. een film
van lang terug rolt helemaal af.
tranen vertellen je diepste emoties,
wat je onwisbaar raakt en nooit
meer weggaat. ze verzachten
pijn die permanent in je ziel
woont. een metgezel die meegaat
tot je je ogen sluit. wie je tranen
wist en drinkt en je vergezelt
en je woordenloos begrijpt
wast ook je ziel!
Herman
de winter is dan toch gekomen, ongevraagd en zonder kloppen. de kou kruipt door alles binnen, ik voel hem in mijn botten dringen. alleen 's …
de winter is dan toch gekomen,
ongevraagd en zonder kloppen.
de kou kruipt door alles binnen,
ik voel hem in mijn botten dringen.
alleen 's avonds bij de haard en de
leeslamp lijkt hij gezellig, tenminste
als hij buiten blijft. mijn huid droogt
uit, het vocht wordt uit de lucht geperst
en tekent gleuven op mijn oude handen.
het jeukt waar ik niet meer kan krabben,
dus als een paard schurk ik tegen mijn
zetel aan. dat voelt zalig, maar voor één
moment. je kan niet eeuwig blijven krabben!
kom jij naar hier? krab jij mijn rug? en vertel
me dan wat voor jou geluk betekent! misschien
een krabmoment? of mijn glimlach in je ogen?
die van jou is meer dan een gelukzalig krabmoment!!!!
Herman
zij heeft gezegd zegt zij dat zij gezegd heeft dat zij het hem eens zal zeggen. hun gast deugt niet en haar dochter staat te veel open en la…
zij heeft gezegd zegt zij
dat zij gezegd heeft
dat zij het hem eens zal zeggen.
hun gast deugt niet en haar
dochter staat te veel open en
laat haar man zijn liederlijk
leven maar uitspatten in
bruine kroegen waarna hij
in de vroege morgen zijn
huis niet meer terugvindt.
de gast slaapt terwijl bij
zijn vrouw waar hij
drank en verdiet dooreen
mengt en tenslotte met
de vrouw haar man doodt.
dan verschijnt de moeder
van in het begin terug om
te zeggen dat ze gezegd heeft
dat het niet deugt. dus als slot
niemand gelukkig .
dit onderging ik gisteren
in het cultuurcentrum van
mijn stad. modern toneel
noemen ze dat. de ergernis
gierde door elke vezel van
mijn opstandig lijf en mijn
logisch denken dreef me de
zaal uit. maar ik bleef zitten
en ergerde mij nog meer omdat
ik drie keer dacht dat het spel
eindigde, maar dat niet deed.
het applaus daarna vertelde mij
dat ik niet meer eigentijds dacht.
dus, lieve lezer, als je je niet aan
deze tekst hebt geërgerd behoor
je nog altijd bij de blinde kudde
die domheid en boersheid als
kunst op de planken zet!!!
maar ik ben er zeker van:
daar behoor jij niet bij, alleen
al omdat je hier bent, bij mij!
Herman
Donderdag 12 januari 2012
iedereen denkt in zijn eigen wereld naast de andere. de andere denkt dat zij denken als hij. ik ben die andere. ze denken niet wat ik denk. …
iedereen denkt in zijn eigen wereld
naast de andere. de andere denkt
dat zij denken als hij. ik ben die
andere. ze denken niet wat ik denk.
ik denk alleen in mijn eigen wereld.
soms raken de woorden van de andere
mij. soms herken ik wat hij schrijft,
soms wat hij zegt. die herkenning
sluimert heel lang na en zoekt naar
bevestiging, naar een antwoord, naar
zekerheid die ik nooit vind. ik begin
de leegte als mijn metgezel te zien.
hij veroordeelt nooit, hij schept geen
verwachtingen, hij geeft mij de vrijheid
te zijn wie ik nu ben. misschien kan
ik het wonder niet vergroten omdat
er geen wonder is.
Herman
een non werd begraven in de kerk van mijn jeugd. de kapel van het sint-vincentius instituut. ik heb daar de kleuterklassen en het eerste en …
een non werd begraven in de kerk
van mijn jeugd. de kapel van het
sint-vincentius instituut. ik heb
daar de kleuterklassen en het eerste
en het tweede studiejaar school gelopen.
bij zuster Tartitia, zuster Clemence, juffrouw
Imelda en juffrouw Windey die later ook
non is geworden. ik de kapel waar ik
vandaag zat heb ik mijn eerste communie
gedaan. een nostaligische belevenis. er
was nog niets veranderd aan de kapel.
ik zag mij terug als kleine jongen die
elke dag opnieuw naar het leven keek
en ravotte met de kameraden van de straat.
spelen met de 'marbollen' en racen
met overjarige fietsen, geërfd van mijn broer.
nu sta ik dichter bij de dood en kijk met
enig heimwee naar 'de tijd van toen'.
het koor zong 'nader bij U mijn God'
het werd heel koud bij mij van binnen.
Herman
brussel ruikt naar benzine en zweet en overhaaste mensen. ik rijd van brussel naar de redactieraad van okra-magazine, een maandblad voor se…
brussel ruikt naar benzine en zweet
en overhaaste mensen. ik rijd van brussel
naar de redactieraad van okra-magazine,
een maandblad voor senioren. elke
maand een feest voor de geest. met
vrienden lege bladzijden met woorden
tot een boeiend tijdschrift maken. en
verschillen van mening over waarden
en levensvisies, maar toch elkaar vinden
in teksten die voor duizenden anderen
urenlang leesplezier betekenen. en dan
terug thuiskomen. een zachte rit van beton
naar mijn groene stad. klassieke radiomuziek,
de geur van een kleine sigaar, mensen en
landschappen zien veranderen. en dan mijn
tuin in duiken en het leven ruiken van een
aarde die leeft en hunkert naar de lente.
doe je even mee? surf naar www.okra.be
en klik op ledeninfo en dan op publikaties.
dan lees je okra-magazine en herken je een
wereld waar ik me goed in voel.
Herman
gisteren snoof ik de lente op en ontdekte nieuwe bloemen in mijn tuin! warme lucht en zachte wind omarmden mij. ik genoot en met de knipscha…
gisteren snoof ik de lente op
en ontdekte nieuwe bloemen
in mijn tuin! warme lucht
en zachte wind omarmden mij.
ik genoot en met de knipschaar
kregen nieuwe botten ruimte
om naar de hemel te zien
en de goesting om open te bloeien.
ik hoop alleen dat koning winter
zijn manieren houdt en thuis
blijft deze maand en ook in
februari. zijn rijk is uit, wie
veel te laat komt kan niet meer
binnen. ik heb mijn winterdeur
op slot gedaan. en met veel
heimwee ook mijn hart. de
eerste zonnestralen strelen
helend mijn gebarsten ziel.
Herman
chopin speelt zacht zijn nocturnes en ik luister. mijn tranen stromen in mijn ziel om het boek dat ik sloot en niet uitlas. de grenzen van m…
chopin speelt zacht zijn nocturnes
en ik luister. mijn tranen stromen
in mijn ziel om het boek dat ik sloot
en niet uitlas. de grenzen van mijn
geweten zijn onaantastbaar. hoe ik
ook liefheb en zoek naar het alter ego
van mijn eigen zijn, het lukt me niet.
dan wordt chopin mijn stille kameraad
die wonden heelt en tranen droogt.
de nacht wordt genadiglijk dag en
mijn woorden branden op papier
de letters pijnlijk toe. ik leef nu
en ik weet niet hoe!
Herman
de winter laat steken vallen want hij laat al krokussen toe. kun kopje komt piepen en zegt verbaasd: hoe? waar is de lente? het licht blijft…
de winter laat steken vallen
want hij laat al krokussen toe.
kun kopje komt piepen en zegt
verbaasd: hoe? waar is de lente?
het licht blijft langer hangen
de warmte doet al deugd
zij zijn hier boven aan het missen
en de winter komt niet meer!
misschien gebeurt dat ook eens
in ons leven. geen winter meer
en als het toch nog donker wordt
glinstert de zon al op de ruiten
van ons hart. een eiland van verlangen
spreidt zich in de dagen uit.
de winter is in mij 'vergangen'
ik speel weel liefde op mijn luit!!
Herman
wegwerpmand