ik wandelde door de grijs-zure stad langs de Dender. het water leek zwart maar mijn hart voelde licht en gelukkig om de warmte die binnenin …
ik wandelde door de grijs-zure stad
langs de Dender. het water leek zwart
maar mijn hart voelde licht en gelukkig
om de warmte die binnenin stroomde.
als kind speelde ik met knikkers
langs de voetpaden hier en de
maten van vroeger kwamen terug
naar mijn kindertijd. de torens
doken uit mijn verleden naar hier.
de beiaard zong zijn eender lied
en niets deed pijn. alleen misschien
de onbereikbaarheid. de huizen met
andere namen leunden niet meer
tegen elkander. en de mensen
gingen zwijgend voorbij aan mij.
mijn stad is net als ik zeer oud geworden.
ik liep vandaag verloren in wat ik wou en niet deed in wat ik deed en niet wou maar nu de nacht zich opent zie ik de morgen waarin ik mezelf…
ik liep vandaag verloren
in wat ik wou en niet deed
in wat ik deed en niet wou
maar nu de nacht zich opent
zie ik de morgen waarin
ik mezelf herken als in
een spiegel die niets verbergt.
ik wil genezen van wie ik was.
morgen zal ik iemand anders
zijn.
Herman
wij wandelen op de Scheldedijken
naar Vlassenbroek. de zon kleurt
het water rood. de meeuwen strijken
rakelings de oever die naar bloemen geurt.
het kerkje ligt rustig te dromen
tussen de graven, die bedekt met bloemen
en onder ontbladerde bomen
zacht de doden hun namen noemen.
wij drinken in het namiddaguur
en praten over wat ons bindt,
in de schaduw van een oude muur
in de warmte van een luwe wind.
wij weten wat niet werd gezegd
in het vertrouwde verleden.
verlangen hebben we neergelegd
in zoveel vragen rond het heden
die voor ons zijn weggelegd.
Herman
ik denk meer na over transcendentie. een werkelijkheid die buiten tijd en ruimte ligt en ons toch raakt, altijd aanwezig en niet zichtbaar. …
ik denk meer na over transcendentie.
een werkelijkheid die buiten tijd
en ruimte ligt en ons toch raakt,
altijd aanwezig en niet zichtbaar.
wij zijn er uit geboren en keren
er naar terug. met taal kunnen wij
haar niet benoemen. met woorden
niet vatten. stilte en schoonheid
komen dicht in buurt. liefde nog
meer. wij leven er in als blinden
die willen zien met open ogen
naar het bestaan van onze ziel.
maar ik blijf hier met lege handen,
voorlopig.
Herman
allerheiligen en allerzielen voor sommigen nietszeggend voor anderen terugdenken en even stilstaan bij vandaag ik zag gisteren mensen praten…
allerheiligen en allerzielen
voor sommigen nietszeggend
voor anderen terugdenken
en even stilstaan bij vandaag
ik zag gisteren mensen praten
over hun bijna doodservaring.
langgeleden las ik daar over
en schilderde mijn eigen hemel.
tot de dag dat ik God buitensloot
omdat niet gebeurde waar ik
jarenlang voor bad en smeekte
en mij naakt en alleen begroef
in een leven zonder god, zonder
hemel. eigenlijk ook zonder mezelf.
en plots zaten daar die man en vrouw
te vertellen over grenzeloos licht
heel rustig in de laatste show.
het licht in hun ogen druppelde
traag in mijn ziel. mijn geloof
in transcendentie stroomde
ongeremd naar binnen. misschien
ben ik verdwaald geraakt. hun
verhaal wegwijzerde de verwarring
van het laatste jaar naar anders
kijken naar wat gebeurt, vooral
naar wat niet gebeurt. ik zal
nog zwalpen maar de oever zien
en ooit misschien
de tijdeloze ruimteloze zee.
Herman
soms als ik hier naar woorden zoek om wat van binnen leeft hier neer te schrijven vraag ik mij af waarom. de naamloze passanten ken ik niet.…
soms als ik hier naar woorden
zoek om wat van binnen leeft
hier neer te schrijven vraag ik
mij af waarom. de naamloze
passanten ken ik niet. zij lezen
en zij gaan en nemen woorden
mee. en tussen ons blijft alles
leeg. het ongezegde van de
bezoeker die niets vraagt en
niets vertelt lijkt als een straat
waar honderden voorbijgaan
en iedereen verdwijnt zonder
een poging tot ontmoeting.
de zeldzamen die spreken
raken mij en leven in mij
voort als pelgrims op dezelfde
weg met zoveel vragen
over een waarom.
of antwoorden die blijven.
wij raken als een zucht elkaar.
Herman
de wintertijd heeft mij omarmd met zon! de dagen korten maar het verlangen wordt groter en de liefde intenser. de vrienden in hun warme huiz…
de wintertijd heeft mij omarmd
met zon! de dagen korten maar
het verlangen wordt groter en
de liefde intenser. de vrienden
in hun warme huizen zoeken
elkaar weer op en praten stiller
over de dingen van de zomer.
de oude kleren worden opgeborgen
in kasten die men goed sluit
omdat wat voorbij is, voorbij
moet blijven. de winterzon
legt hoop neer in harten die
moe zijn van de zomer omdat
zomerdagen te lang zijn en te
helder en de liefde te groot of
te klein, ik weet het niet meer.
maar ik zoen mijn vrouw omdat
zij mijn zomer vergaf en meegaat
naar alle beloften die wij ooit
uitspraken in een langgeleden lente.
Herman
Donderdag 27 oktober 2011
de leegte vult het theater met nietszeggende woorden. ze spreken van liefde die niet voelbaar is. ze spelen een karikatuur van onmacht en ni…
de leegte vult het theater
met nietszeggende woorden.
ze spreken van liefde die
niet voelbaar is. ze spelen
een karikatuur van onmacht
en niemand voelt de koude
tocht van bittere eenzaamheid.
mijn hand zoekt haar hand
en ik zweer heel alleen
mijn verleden af. ik wil
de liefde van haar zijn
meedragen uit de leegte
die hier werd uitgespreid.
er is nog zoveel tussen ons
dat niemand vermoedt
in de stilte van het eindelijk
huiswaarts gaan.
Herman
ik leef in de zevende hemel met dreigende wolken, ver afgedreven buiten mijn lichaam en ziel. ik herken drie bronnen waaruit die hemel borre…
ik leef in de zevende hemel
met dreigende wolken, ver
afgedreven buiten mijn
lichaam en ziel. ik herken
drie bronnen waaruit die
hemel borrelt. wegsnijden
van wat mij teistert en
anders kijken naar wat
ik verloren waande en
medicatie die nog ondersteunt
maar elke week een stap terug
zal doen. een dikke verkoudheid
in de plaats gekregen. maar daar
kan ik mee leven, die verdwijnt
met het korten van de dagen.
en volop hopen dat het anders
wordt. weer heel gewoon genieten
van beminden en van wie ik
dagelijks ontmoet. jou bijvoorbeeld
die mij raakt en mij ontroert
en de wolkenloze hemel zonnig maakt!
Herman
ook deze tekst vond ik schitterend: Herfst Ik ben de tijd die het leven omkeert tot nevel, de bloemen vermist. Men noemt mij herfst, een woo…
ook deze tekst vond ik schitterend:
Herfst
Ik ben de tijd die het leven omkeert
tot nevel, de bloemen vermist.
Men noemt mij herfst, een woord
dat lippen snijdt en jaarringen vriest
in alle vormen van hout, zelfs in houden
van elkaar. Men zegt
dat ik met niemand te rijmen val
maar jij, lieve dromer
noemt me nazomer;
Line Leys
Soetendaelle jonge volwassenen 2006
dendermonde op een novemberdag in 2011