deze zondagmorgen is kil en koud en toch voel ik me warm van binnen de kinderen en de vrienden komen langs. er wordt gegeten en gedronken en…
deze zondagmorgen is kil en koud
en toch voel ik me warm van binnen
de kinderen en de vrienden komen
langs. er wordt gegeten en gedronken
en vooral gepraat en soms geplaagd.
de warmte van het vuur en de loomheid
van de zetels en de glimlach op gezichten
maakt een hemel van deze winterdag.
mijn pijn vloeit weg. ik leef aandachtig
in wie aanwezig is. hun wereld wordt
de mijne, de mijne die van hen.
de beelden smelten samen.
het kleinkind zweeft in zoveel woorden
tussen ons. ik weet niet hoe en waar
dit leven mij zal raken. de bolle buik
wordt binnenkort en mens waarin begint
wat ik nog altijd zoek en vind
als ik er niet naar vraag vandaag.
Herman
Zaterdag 19 november 2011
de tijd gaat mee met mij langs onbekende wegen. hij overbrugt waar ik begon en ooit opnieuw zal worden. hij eindigt niet. hij draagt mijn le…
de tijd gaat mee met mij
langs onbekende wegen.
hij overbrugt waar ik begon
en ooit opnieuw zal worden.
hij eindigt niet. hij draagt
mijn leven. soms is hij zacht
en kleurt de liefde donkerrood
en dronken van verrukking.
soms dringt hij kil en onverschillig
mijn dromen in en vlakt daar
alles uit wat mij zo dierbaar is.
hij heeft geen naam en geen gezicht.
hij stoort zich niet aan taal, nog
minder aan mijn denken. hij
knipoogt naar mijn vrienden,
naar mijn geliefden van vandaag.
en schaterlacht om wat ik
in mijn handen hou.
Herman
's morgens kijk je anders tegen de dingen aan dan 's avonds. woorden klinken anders als er licht op valt. woorden zijn interpreteerbaar en m…
's morgens kijk je anders
tegen de dingen aan dan
's avonds. woorden klinken
anders als er licht op valt.
woorden zijn interpreteerbaar
en mensen ook. ik zoek
naar wie ik ben. en mischien
kom ik ooit mezelf eens tegen.
ik wil leren kennen wie ik
tegenkom. komen zielen
elkaar tegen? ik voel ze aan
en ga er omzichtig mee om.
ik wil geen ziel kwetsen
ik wil alles en niets en
leef tussen de grenzen
van bereikbaarheid en
onmogelijk verlangen.
Herman
Donderdag 17 november 2011
de kou kruipt in mijn botten en sluipt langs alle kieren binnen ik ril en zoek nog meer dan vroeger mijn zetel aan de haard. hij is een onge…
de kou kruipt in mijn botten
en sluipt langs alle kieren binnen
ik ril en zoek nog meer dan vroeger
mijn zetel aan de haard. hij is
een ongenode gast die elk jaar
zonder vragen binnenkomt.
ik moet met hem op stap
terwijl hij zwijgt. hij blijft
mijn metgezel tot volgend
jaar. ik moet hem dulden.
Soms wordt hij charmant
als kerst en nieuwjaar ons
doen zoeken naar elkaar,
als wij in de warmte binnenin
de andere binnenlaten en
samen praten over de kou
van onze ziel.
Herman
Woensdag 16 november 2011
de passieflora bloeit nog in mijn wintertuin. kille rijm en zomerkleuren in een winterzon die heimwee naar de zomer nestelt in de plooien va…
de passieflora bloeit nog
in mijn wintertuin. kille rijm
en zomerkleuren in een
winterzon die heimwee
naar de zomer nestelt in
de plooien van mijn winterjas.
mijn huid bibbert en snijdt
mijn hoofdpijn langzaam open.
mijn spieren liggen klem
tussen hoofd en schouders
en weerbarstig schuurt tussen
mijn denken en verlangen
de ongerijmdheid van
mijn verwarrend leven.
daarin zoek ik naar rust
en vriendschap die niets
eist. die mij ontplooit in
wat ik wil, in woorden
die ik schrijf, in vrienden
die ik niet verliezen wil.
Herman
'wil je zien' schreef hij 'waar?' antwoordde zij 'op dezelfde bank' kwam het antwoord. zo begon gisteren het theaterstuk. alleen zijn, zoeke…
'wil je zien' schreef hij
'waar?' antwoordde zij
'op dezelfde bank' kwam
het antwoord. zo begon
gisteren het theaterstuk.
alleen zijn, zoeken naar zin,
verlangen, ontgoocheling
en uiteindelijk vriendschap.
ik keek in een spiegel en wist
dat ik niet alleen keek. we
herkenden zoveel en glimlachten
om de clichés van duizend jaar
oud. en toch woog de stilte
soms drukkend en zwaar
soms licht als een traan in
de glimlach van jou achteraf.
als we buitenkwamen met
het verhaal nog in de warmte
van onze jas hing de nevel
nog met slierten over de stad
en in onze ziel. de herfst kreeg
meer kleur.
Herman
Zaterdag 12 november 2011
ik voelde een klein geluk, las ik deze morgen in de poëziekalender. ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik meedragen tot de avond. een groot ge…
ik voelde een klein geluk, las ik
deze morgen in de poëziekalender.
ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik
meedragen tot de avond. een groot geluk
maakt mij onrustig en haalt mijn
leven overhoop. een klein geluk
ligt in mijn hart besloten en verzacht
de pijn om wat ik niet begrijp en niet
kan vatten in het raadsel dat bij mijn
dood begint. een klein geluk tovert
een glimlach en verwarmt de kilte
van onwetendheid. vrienden zijn
een klein geluk en buren die mijn
verdriet en vreugde meebeleven.
en mensen die ik hier ontmoet en
even meegaan tot waar ik alle
woorden ooit eens sluit. dan zal
het winter zijn. de lente en de
zomer zullen zich herhalen voor
de laatste winter als een klein geluk
ons eeuwig en herkenbaar samenbrengt.
Herman
ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort de Last Post horen blazen. een Schots muziekkorps speelde zacht. ik zag de miljoenen zinloze doden.…
ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort
de Last Post horen blazen. een Schots
muziekkorps speelde zacht. ik zag
de miljoenen zinloze doden.
vandaag worden ze weer herdacht.
met veel vertoon en evenveel papavers.
maar wij hebben er niets van geleerd.
in elk nieuwsbericht brengen ze zoveel
doden uit zinloze oorlogen opnieuw
mijn huiskamer binnen. kinderen,
moeders en vaders die niets liever
wilden dan gelukkig te zijn.
juist nu om 11 uur van de elfde maand
in negentienhonderd en elf doden westerse
kogels terwijl men in Ieper de Last Post
ter herinnering blaast. ons avondland
telt de vergaarde centen die verdwijnen
als rook. en de drukte om geld dat in
bodemloze putten verdwijnt drukt de
doden morgen naar vergetelheid.
Herman
de ster die vanavond aan mijn hemel schittert staat daar al eeuwen niet meer. ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik wat ik niet wil leven…
de ster die vanavond aan mijn hemel
schittert staat daar al eeuwen niet meer.
ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik
wat ik niet wil leven. soms droom ik
wat geen droom kan zijn. mijn hemel
kleurt rood van verlangen en soms
zwart van verdriet en ik weet niet
waarom. ik voel de bachvariaties
als balsem rond mijn pijn
hun eeuwigheid verklanken.
dan keert mijn rust terug en
vind ik mijn beminden.
sterren schijnen enkel in de nacht
en als de morgen komt zie ik de zon
verschijnen. dan trekken alle nevels
weg en in mijn handen die ik open
ligt een nieuwe dag
vol met beloften.
Herman
ik zat in de lege theaterzaal op rij H en stoel negen aan iemand te denken die ik onlangs tegenkwam. elke stoel kende de warmte en de leegte…
ik zat in de lege theaterzaal
op rij H en stoel negen
aan iemand te denken
die ik onlangs tegenkwam.
elke stoel kende de warmte
en de leegte van elke bezoeker
die hier ooit kwam en wegging
met het verhaal op de scène.
stoel een op rij c stond leeg
ik bekeek mijn hele leven
en stoel negen op rij H keek
mee. elk speelde zijn rol,
elk kreeg zijn deel en stapte
er mee door het leven. een
kort gebaar van herkenning
als spraakgenoot hier. een
glimlach om plots niet fictief te zijn.
Herman
zondagmiddag