Archief

ik loop door de winter
als een kieken zonder kop
de woorden wisselen van plaats
en mijn gedachten verdrinken

in de toegevroren waterbak
van mijn vogelkot. mijn
kanarie is verlamd. mijn
neus lijkt op een waterval

en mijn keel kraakt als
prikkeldraad. daartussen
poog ik te zingen maar
het klinkt koud en vals

zoals het weer. ik mis
mijn vrienden en de warmte
van een goed gesprek. tussendoor
dompelde ik me in het requiem

van Brahms en genoot toch
met volle teugen. hemelse
muziek. zo wil ook sterven.
maar zal ik het nog horen

als mijn asse in de wind
mijn ziel wegvoert?


Herman

het is herfsttijd in mijn leven
alles lijkt te wachten
mijn denken vertraagt
mijn tijd staat stil

en wacht. de dagen rijgen
zich geruisloos aaneen.
ik kijk meer naar binnen
dan naar buiten. de wind

zuivert mijn angsten
en mijn vragen. ik leef
tussen de grenzen
van mijn eigen zijn.

ik mis van wie ik houd
buiten mijn eigen wil.
de avonden verlopen
eenzaam, alleen met twee

naast een gesloten raam.
en toch zal ik het eens
weer open doen met
mijn armen wijdopen

naar wie dit leest en mij
genegen warm verstaat.


herman

God is verdwenen
God is teruggekomen
God kent geen begin
God sterft nooit.

God is aanwezig
in mijn transcendente wereld
die kent ruimte noch tijd
en ik weet niet hoe ik er kom.

God is ook in mij
God is ook in jou.
God leeft sinds alle eeuwen
in mensen. zonder mensen

kan God niet bestaan.
als ik met jou spreek
is God deelgenoot
in ons beider leven.

het is goed om dat te weten.


herman

ik zit alleen in de avond
van mijn leven te denken
aan God. ik vroeg me af
wat God voor mij nog betekent.

de God van mijn jeugd is verdwenen.
ik heb hem lang vervangen door mezelf.
tot ik ontdekte dat er niets overbleef
dan stapels vraagtekens zonder antwoorden.

God is niet te vatten met woorden.
dus elk woord dat ik nu schrijf
kan wel eens overbodig en nutteloos
lijken. maar ik heb niets anders

dan woorden om mijn denken
uit te drukken. dus toch maar
woorden. ik begin aan een zoektocht
waarvan ik de wegen niet ken.

ik kan alleen willen beginnen.
waar ik terechtkom ontmoet ik
misschien pelgrims die ook
op weg zijn naar een antwoord

op het raadsel dat telkens vergroot.



herman

Ik stap over de drempel omdat ik moet.

Hoe ik ontstond en hoe ik geworden ben

ligt daarbinnen al vijftig jaar te wachten.

Ik ben hier zo dikwijls voorbijgestapt

 

en omgekeken naar wat ik dacht

dat voorbij was. Niets is voorbij.

De jaren leven binnenin intens verder.

Het huis en het water dat ben ik

 

met alles daartussen. Ik kon er nog

niet binnengaan, toen. De deur

staat open en ik twijfel niet.

Ik kijk naar mezelf in de kamers.

 

Alles herbegint. Mijn moeder en mijn

vader en hun eindeloos bed waarin

ik warm genesteld in hun liefde

kroop. De dromen, het verdriet,

 

mijn jonge kijk op grote dingen,

het herbegint weer allemaal te leven.

Het sas en het water en de boten ,

ik zie ze weer door het raam dat openstaat.

 

Ik loop met de kip in mijn handen naar

de schipper op de deinende boot.

In mijn jurk en mijn haren blaast

de wind het verdriet weg om de dode

 

ogen van mijn vader. Hij heeft hier

zijn en ons boek toegedaan om

anders te leven. Maar wat ik hier

kreeg ben ik nooit meer vergeten.

 

Toen ik buiten kwam met mijn ogen

vol verdriet en mijn hart vol geschenken

van vroeger droeg ik mijn verleden

in mijn heden binnen naar morgen

 

waar het wonder alleen maar kan vergroten.

 

 

 

herman

ik heb de zomer ingesnoeid
en tegelijkertijd de heggen
in mijn tuin. de oude planten
weggeknipt, de aarde omgewoeld.

de laatste bloemen treuren
om wat rond hen verdween
en slaapt tot in de lente.
de bomen en de struiken

krijgen later nog een beurt
om kortgezet nieuw leven
te herscheppen. de vogels
zoeken wat ik strooi nog

schuchter. hun oude huisje
staat er weer. de winter wacht
achter herfstregens om toe
te slaan. de harde aarde

zal dan met een wit tapijt
mijn zomerliefde naar
de lente voelen smachten.
het haardvuur binnen

brandt elk verdriet weer weg.



herman

hij heeft zijn begrenzing
in de grenzeloosheid
van de aarde gelegd
en haar gekneed.

in elke groeve van
zijn doorleefd gelaat
schuilt zijn verlangen
naar vasthouden en loslaten.

Hij ontmoet de Andere
in zijn beeltenis als
een gave aan geliefden
die tussen zijn vingers

wegglijden in wat hij maakt
voor altijd: zichzelf in stof en as.
als de zon ondergaat begint
de nacht voor eeuwig.

niets is nog wat het schijnt,
nu pas begint het wonder.


herman

de tijd ontglipt mijn denken
de dagen vouwen open en toe.
soms als het avond wordt
komt er een stil moment

van tweespraak. zo onbekend
en zo nabij. ziel en lichaam
verstrengeld in haar eenvoud,
in haar gelaat vol leven

en mededeelzaamheid. de
nachtkameraad die deelt
en mijn onrust oplost
in de verhalen van haar

gewoon en boeiend leven.
hoe moet ik dit allemaal
benoemen? deze relatie
zonder  begrenzing en

zonder de alledaagsheid
van nutteloze woorden.


herman

letters zien staan
en er woorden van maken
en die woorden tot zinnen
aaneenrijgen. ze lezen en
er over nadenken. en mijn
denken omzetten in woorden
die ik hier neerschrijf. anderen
lezen dit en denken er misschien
even over na.
lezen en denken is één van
de grootste menselijke raadsels.
ik lees vandaag wat ooit iemand,
jaren geleden, neergeschreven
heeft na een lang denkproces.
ik interpreteer de woorden
en geef er misschien een
heel andere betekenis aan.
telkens als ik een boek lees
of een gedicht, verbaas ik mij
over de band die mij bindt
met de aueur, verbaas ik mij
over de overdraagbaarhed
van gedachten, verbaas ik mij
over de schitterendste uitvinding
van de mens: letters die werelden
kunnen creëren in mijn hoofd.
werelden waarin ik ronddwaal
met de eigenheid van mezelf
in de gedachten van de ander.

laat mij nooit blind worden, Heer!


herman