Archief

Gisteravond naar een concert geweest van het TrioCassiman. ( Zie foto hieronder)Een kleinkunstgroep uit de zestiger en zeventiger jaren die vooral spirituals zongen. Nu ze op pensioen zijn zijn ze terug beginnen toeren. Er waren wel 250 aanwezigen in de kapel van het H.-Maagdcollege in Dendermonde. Allemaal zestigers en zeventigers. De tijd werd vijftig, veertig jaar achteruit gedraaid. Idereen genoot er zichtbaar van.
In die kapel heb ik 10 jaar elke dag naar de H.Mis geweest en ettelijke jaren misdienaar geweest.
Het deed me toch iets om daar terug te zitten en bovendien nog met een programma uit die tijd. De bassist van de groep had in zijn jeugd nog op het orgel van de kapel gespeeld.
Het Trio Cassiman stond juist onder een vrij groot modern kruis dat aan een ketting vanuit het plafond zo wat heel de ruimte vulde. Het voelde precies aan of dat kruis mijn blik naar zich toe zoog. Hoe je leven ook in 50 jaar verschillende wegen bewandelt, je jeugdherinneringen kan je toch nooit loslaten. Ik geloof al een tijd niet meer in de God die men mij heeft voorgeschilderd in die jaren en toch was hij aanwezig onder de vorm van dat kruis. Ook de ruimte, het huis van God, blijft altijd zijn gewijde status houden als je er binnenkomt.

Vandaag rook ik al 23 dagen niet meer. Maar de 'goesting' is nog altijd enorm groot. Maar deze keer is mijn motivatie groter! (denk ik ) Ik zal wel blijven volhouden.

Ik denk aan Karin en aan vele andere bloggers in wiens leven ik ben binnengestapt.  Karin staat voor moeilijke dagen; Thea treurt om haar lief, Lore zoekt naar evenwicht en heel wat andere bloggers zoeken ook naar de zin van wat vandaag gebeurt. Mijn gezondheid is op dit moment ook niet je dat. Iedereen zit met zijn problemen en moet er ook alleen door. Zelfs al kun je erover praten met anderen (wat heel veel waard is) toch zul je er alleen in confrontatie moeten mee gaan.
Dan is je kijk op het leven enorm belangrijk om de relativiteit ervan in het juiste perspectief te zien.
Ik wens iedereen veel beterschap en een weekend vol innerlijke vreugde met veel zon!!!

Herman

demonen komen in mijn lijf
medicatie heeft ze aangemaakt
ik wil ze niet als gast, niet als een genode
ze moeten weggaan en wegblijven

en als ze wijken word ik bang
om wat ze achter zullen laten
in mijn gehavend hoofd
ze komen in mijn hersens kijken

en zien mijn angst die doodt.


Herman

 aan al wie hier even vertoeft wil ik deze bloemen schenken!!!

ik heb hier al heel mooie blogs aangeklikt, maar wat mij nog blijer maakt, ik heb nog veel mooiere mensen ontmoet. Ik had nooit gedacht dat er zoveel mensen ook op zoek waren naar de zin van hun leven, naar de invulling van zoveel vragen. En het posivitisme heeft hier altijd de boventoon. Eigenlijk kwam ik in het begin maar even kijken uit nieuwsgierigheid, ik bleef een tijdje weg en kwam weer terug, omdat er toch iets blijven hangen was. Nu ben ik hier niet meer weg te slaan; de rijkdom en de kleurigheid van deze blogs verrassen mij dagelijks. De mensen hier ontroeren mij, verrassen mij, maken me blij, doen me de wenkbrauwen fronsen, maar laten me telkens verwonderd naar de klok kijken, omdat de tijd die ik hier doorbreng zo voorbijvliegt.
Eén ding vind ik jammer: je ontmoet hier fijne mensen, het worden bijna vrienden, maar je leert ze nooit echt kennen. Misschien is dat ook de reden waarom op sommige blogs zo'n schitterende dingen staan; wie zou ze zeggen van persoon tot persoon? Ik weet daar direct geen antwoord op.
Maar het blijft de moeite waard om hier te komen, om door de blogs te dwalen en je te laten verrassen door zoveel boeiende mensen! 

Herman

Hoe gaat het nu
vraagt iemand mij
de vraagt doet deugd
ik voel de warmte

waaruit de vraag ontstond.
NU op dit moment
voel ik mij goed
ik heb mijn denken

selectief geordend
en misschien, ik zeg misschien
schuchter gevoeld
wat je me vol liefde aanreikt.

de zon schijnt wel vandaag
ook binnenin en aan de rand
deint de schaduw op en neer
hij wijkt geen ogenblik,

nog niet


Herrman

ik weet dat ik meer ben dan vlees
tussen botten en bloed raakt het maakbare
aan mijn wezenlijke kern
en mijn bewustzijn is niet inpakbaar

ik erf het materiaal waarmee ik leef
wie ik ben bedient zich van mijn genen
mijn dna kleurt eigenwijs mijn plaatje
dat je ziet en hoort en voelt.

er is natuurlijk ook nog
wat je niet ziet, niet hoort, niet voelt
maar onzegbaar neerschrijft
in alle mensen die je ontmoet,

in de aarzelende woorden
van wat ik vermoed
dat ik maar niet kan schrijven
niet denken en amper dromen

ik ben het en ook niet
daartussen ligt wat ik
vandaag nog niet kan weten
en toch ervaar als zijn



Herman

waarom geloof ik niet
het was zo goed om te kunnen bidden
en te geloven dat alles beter werd
met meer te bidden.

ik weet dat het niet kan
miljarden zijn tot stof en as vergaan
bestaan niet meer
de hemel is een zoete leugen

van alles wat hier leeft
zijn wij precies degenen
die weten hoe dat sterven heet
en hoe dood zijn riekt

wie ben ik echt
waarom weet ik
dat ik herman ben
en leef

met al mijn denken
en mijn schamel hart
naar nergens gaan
in zoveel jaren hier

dat kan toch niet





Herman

zij komt heel zacht binnen
doet geen deuren toe
en zij vertelt bijna onhoorbaar
de wezenlijkste dingen

zij raakt mij aan
in woorden
en een hele wereld
daar binnenin

ik zie anders nu
naar dezelfde mensen
en hoor haar
fluisteren in mijn ziel

ik laat haar binnen
moet veel gewennen
aan wat ik niet wil horen
ik zal het nog niet weten

nog niet



Herman