Archief

Je kunt niet kiezen Thea
je lief kiest mee
doorheen de jaren die voorbij
nog altijd zullen komen.

Zijn kaars brandt in je hart
altijd opnieuw het afscheid open
en niemand die je zegt:
wat ooit geweest is gaat nog weg.

Laat hem maar binnen
hij leeft nog altijd mee
maar eist niks meer
hij gunt je alle lieve dingen.

Herman

Het verdriet kruipt in mijn woorden
om wat niet meer werd gezegd
over de liefde die in mij verdrinkt
en rilt om hun afwezigheid.

Mijn dochter leeft met drie alleen
waarin zij duidelijk geen toegang tolereert
van wie haar droeg en nog altijd de tijd
in al zijn goede kleuren voor haar beheert.

Mijn zoon plaatst ons aan de buitenkant
van zijn veranderd en hermetisch leven
waarin wij vol onvermogen en goedertierenheid
geen enkele deur van mogen weten.

Is dit nu zelfbeklag en rouwzang
om wat niet gebeurt en kon gebeuren
in een gezin dat nog bestaat
binnen de grenzen van hun andersheid.


Herman

Ik keek vanavond naar een programma op tv waarin vlamingen, een koppel van eind de veertig schat ik, naar Griekenland emigreren.daar in de bergen gaan wonen en proberen te leven van hun beider hobby. Ik stelde mezelf de vraag of ik dat zou kunnen. Weg van mijn stad, mijn vrienden, mijn cultuur, mijn familie, mijn streek en mijn land. Ik denk het niet. Ik ben zeker van niet.
Ik ben op dat vlak nogal chauvenistisch. Honkvast en ik hecht heel veel waarde aan vriendschappen hier. Ik griezel al van de gedachte hier weg te moeten en te moeten wonen en leven in een totaal vreemd land met allemaal onbekende mensen. Ik hou daarenboven heel veel van mijn land, de grond ervan is mij dierbaar en de taal is mijn favoriete speelmateriaal.

Plots stel ik vast dat de meeste zinnen met 'ik' beginnen. Dat vind ik nu een foute schrijfstijl van mezelf en nogal vrij egocentrisch. Ik (lap, weeral) poog mij nu in te denken op welke andere manier je kunt schrijven wat je denkt, waar je mee bezig bent, zonder naar de ik-vorm te moeten grijpen. Iemand een idee? Ik (voila) ben eens curieus!!!

Herman

dag karin!

ik hoop dat karin vandaag zalig wakker wordt!!!!
ik denk aan haar, ik ben bij haar!
welkom lieve vriendin in ons gezamenlijk zijn!
herman

er komen zoveel mensen langs
die je kent. ze zoeken in je woorden
naar herkenning, misschien een rustpunt
waarin we even, virtueel dan, samen zijn.

mijn dagelijkse wandeling
doorheen de blogs
van zoveel mensen
die mijn vrienden
'zouden kunnen zijn'
is telkens een verademing.
een verrassing
als ik binnenval
soms speels, soms rustig
flanerend door een wereldbeeld
van zoekende gedachten.

soms intens droevig
om dingen die nooit
mochten gebeuren
niet kunnen helpen dan
is zo frustrerend
dat mijn tranen
zilt smaken
om al het leed
dat ik bij mensen lees.

mijn beste vriend
hij kent mij vijftig jaar
ziet iemand anders
hier verschijnen
hij kent mij niet
zoals ik schrijf
zoals ik denk
buiten de muren
van het zictbaar zijn.

ik hoop hier met de maanden
en de jaren die verschijnen
jou te kunnen zien
zoals je bent, niet zoals je schijnt
bezoeker van mijn blog
plotse vriend, vriendin
die mijn weg doorkruist
op ongekende paden
je bent welkom
ik sluit je in mijn armen
mijn enig geschenk is
schoonheid en liefde, authenticiteit
en diepmenselijke eerlijkheid.

laat ons op weg gaan
naar de hoop, de warmte
de verwachting
van onszelf te kunnen zijn.

Herman

Jonathan vliegt nog rond in mijn hoofd. ik hoor zijn stem nog laag in de branding en hoog in de wolken. hij ontmoet op zijn weg steeds anderen; die hij leert en die hem leren. tijd en ruimte spelen in zijn leven geen rol meer. zijn tijdeloosheid speelt zich hier en nu af. daarin ga ik me oefenen. ik stel me voor dat ik het 's avonds stil kan maken in mezelf, als iedereen hier gaan slapen is. ik lees momenteel in de 'Nocturnes' van Gerard Bodifée. hij leert me veel. Op een andere manier dan Jonathan. maar ik vermoed dat ze beiden naar hetzelfde op zoek, zoals ik en vele anderen. wij zeggen te veel en luisteren te weinig. we lezen te snel. je moet een woord kunnen proeven, het laten smelten in je hersenen en het dan in al zijn klaarte herkennen.

de dingen blijven dan de dingen
de woorden leven dieper door
en de andere nodigt uit
om te luisteren en als genode

in zijn wereld op stap te gaan
met hem, naast hem
en in de verwondering
die dan kan beginnen

mekaar zien zonder een bril
die alles inkleurt
naar eigen smaak
blijven wie je bent

kunnen zijn wie je bent
en graag zien zonder beperking
van wetten  en conventies
waarin alleen authenticiteit primeert.

ik ben al op weg om zo te worden
zonder wegwijzer, zonder gps
ik laat me leiden door schoonheid
en liefde die perfect maakt

maar niemand achterlaat.


Herman

"Je hebt de vrijheid jezelf te zijn,
  je ware ik te tonen
  hier en nu, en niets of
  niemand kan je tegenhouden."

De perfectie en de liefde moet je niet zoeken, ze zitten in jezelf, je moet ze alleen willen zien.
Ik heb voor de zoveelste keer genoten van de eindeloze schoonheid van deze film.
De beste meditatie die je cadeau krijgt. Wij kunnen allemaal Jonathans zijn, wij zijn het,  wij moeten het alleen nog zien en leven zoals we zijn,  hier en nu, en dat zal dan ook zo zijn in alle eewigheid. Amen!!


Herman
                                                                                                        

soms weent een roos
om haar vergane schoonheid
alleen bemerkt ze niet op dit moment
hoe mooi ze is zonder die schoonheid!

Herman