zij weet dat hij klaar staat om naar huis te komen. het vliegtuig aarzelt, start niet. hij moet wachten. haar hart knijpt dicht. de chaos in…
zij weet dat hij klaar staat om naar huis te komen.
het vliegtuig aarzelt, start niet. hij moet wachten.
haar hart knijpt dicht. de chaos in haar hoofd
gaat op de loop. de voorbije jaren krimpen tot
ondraaglijke spanning naar vandaag. een dag
heeft nooit zo lang geduurd. zij wil hem in haar
armen sluiten. een haven zijn waarin hij landt
en van daaruit naar zijn beminden snelt.
zijn kind knijpt in haar handen. haar man lijkt
onbewogen maar leeft zo zwijgzaam naar dit
intense ogenblik van samen zijn. familie is nog
nooit zo hecht geweest. zo voelbaar kijkend naar
de lege lucht waarin hij straks de altijd lege plaats
weer vult. zij wacht hem op. de angst en het verlangen
gieren onbeheerst dooreen. de tijd blijft leeg. wie zal
haar zeggen dat wachten de weg naar liefde
zo pijnlijk maakt. en toch gaan haar ogen en haar handen
open. de regenboog zal staks weer haar en hem verbinden.
herman
mensen die zich moeien met anderen en op alles commentaar hebben belasten mijn leven en maken me ziek. en als je daar om de lieve vrede toch…
mensen die zich moeien met anderen
en op alles commentaar hebben
belasten mijn leven en maken me ziek.
en als je daar om de lieve vrede
toch ruimte moet aan geven leef je
in een permanente stress situatie waar
je na lange tijd de oorsprong niet
meer van herkent. dan wordt het erg.
komen partners die al eeuwen samenwonen
daar uitendelijk uit? en hoe los je dat op?
selectief doof worden? of je weg zwijgzaam
alleen bewandelen langs de zijkant?
is het dan zo moeilijk de eigenheid
van je partner te onderkennen en hem
alle vrijheid te geven die te beleven?
wij verschrompelen toch niet tot het
onvoorwaardelijk bezit van de andere?
herman
wij zaten in een middeleeuwse kerk naar vivaldi te luisteren. hij vertelde over de vier seizoenen met klanken als balsem voor mijn ziel. ik …
wij zaten in een middeleeuwse kerk
naar vivaldi te luisteren. hij vertelde
over de vier seizoenen met klanken
als balsem voor mijn ziel. ik bad
en zong met hem en onze taal
zocht naar een god die hier al
eeuwenlang aanbeden en vervloekt
werd. zoveel zilte tranen om dood
en onbegrip kleefden aan de graven
waarop wij zaten. de winter zat
bevroren in de stenen zuilen die
die naar boven wezen in het
eindeloos niets waar ik ooit ontstond.
en juist hier begon de lente. ik dacht
aan de rust en de onrust van een avond
aan zee. aan waarden en normen die
meer vragen dan antwoorden gaven.
aan de liefde in mijn leven die
mijn zomer moest zijn die nooit
kwam. maar ik zal vivaldi in mijn
ziel laten spelen, met de woorden
van het hooglied. in wil de liefde intens
beleven tot de laatste bladzijde van
mijn beduimeld boek. tot ik het
dicht doe om eindelijk mezelf te kunnen zijn.
herman
brood en wijn in mijn handen in een sacraal moment waarin ik bid vanuit mijn ziel. ik leg mijn hart en handen open. ik weet niet waarom. ik …
brood en wijn in mijn handen
in een sacraal moment
waarin ik bid vanuit mijn ziel.
ik leg mijn hart en handen open.
ik weet niet waarom. ik wil
het waarom van mijn leven
ontdekken. de zin die mij
ontglipt en toch bestaat.
god en het wonder herdenken
en de liefde die daar begint.
ze herkennen in de ogen
van mensen, in de warme
klank van hun woord. in
lippen die spreken en zoenen.
op schouders waarop ik huil
omdat de leegte mij ketent.
ik wil god ontmoeten in jou.
herman
ik laat het sluipend gif van dichtbij sterven, in mijn leven toe. ik voel de onomkeerbaarheid als ik daarin verder ga. ik leef te veel naar …
ik laat het sluipend gif van dichtbij
sterven, in mijn leven toe. ik voel
de onomkeerbaarheid als ik daarin
verder ga. ik leef te veel naar
morgen toe en vergeet vandaag.
dat wil ik anders doen. geluk en
schoonheid kan ik maar vandaag
genieten en morgen is nog onbekend.
loslaten waar ik vast in zit en de
puurheid als dagelijkse kost ervaren.
ballast waar ik mij niet zo goed bij voel
afbreken tot de laatste steen. en op het
puin daarvan een glimlach bouwen
tot waar mijn hemel reikt. het wordt
de hoogste tijd om de omklemming
van mijn ziel te slopen en vrij
het leven en het wonder te omarmen.
herman
ik heb vanavond het verhaal van Maeve gezien. Maeve was tien jaar toen ze verongelukte. haar ouders vertelden haar verhaal en dat van hen. e…
ik heb vanavond het verhaal van Maeve gezien.
Maeve was tien jaar toen ze verongelukte.
haar ouders vertelden haar verhaal en dat
van hen. een verpletterende belevenis.
ik heb Maeve meebeleefd. het verdriet
van haar ouders ook. zij hebben Maeve
doorgegeven aan iedereen die verlies
in zijn leven meedraagt. ik draag Maeve
in mijn open handen naar een verloren droom.
naar wie ik liever zag dan mijn eigen leven.
hij liep verloren in de chaos van zijn jongensdroom.
zijn grenzen doemden onherkenbaar aan zijn horizon.
hij verloor elke grip op zijn vreemd bestaan.
ik sprak verloren in zijn leegte. en zijn wanhoop
kleefde aan mijn tranen om wat niet kon zijn.
ik zie mezelf als vreemde in zijn leven
en het wordt koud waar zijn stappen zich keren.
hij leeft en bidt in zijn gesloten denken en wijst
mij naar een plaats die ik niet ken. ik zoek nog
elke dag naar een waarom. het antwoord ligt
verborgen in zijn ziel waarin hij mij niet binnenlaat.
ik draag hem zoals Maeves ouders naar een beminde
plek. waar ik hem koester en nooit verlies.
hij blijft de welbeminde die ik nooit verlaat.
hij is mijn raadsel en mijn toeverlaat.
herman
je zal mijn woorden wel herkennen nu. ze zijn voor jou geschreven. de zee, het strand en de kleuren van de avondzon. herken je ze? de zeedij…
je zal mijn woorden wel herkennen nu.
ze zijn voor jou geschreven.
de zee, het strand en de kleuren
van de avondzon. herken je ze?
de zeedijk en een rolstoel
als onuitwisbare herinnering.
het laatste gesprek. warm en oneindig.
over verleden en heden, over hem en jou.
misschien ook over toekomst zonder hem.
onuitspreekbare hopeloosheid en toch
de troost van betaste woorden die
voorzichtig aan elkaar gegeven worden.
niemand is getuige. je bent teruggekeerd
naar wat overbleef. de rijkdom van
het leven kon je niet ontlopen. de tranen
droogden binnenin. de littekens
droeg je mee. draag je mee. leg ze zacht
vooraan op het water. ze drijven naar
hun oorsprong terug waar alles gezegd is.
ooit. daar begint je regenboog.
ik schrijf alleen met letters en onbeholpen
woorden op vergankelijk papier. je broer
schrijft in het water, in het vuurrood van
de avondzon, in je verwarde hart.
ergens op de zeedijk begon de eeuwigheid.
herman
spelen met woorden en zoeken hoe een woord klinkt, aanvoelt. de betekenis doorgronden en precies omschrijven wat je bedoelt. of liever vaag …
spelen met woorden en zoeken
hoe een woord klinkt, aanvoelt.
de betekenis doorgronden en
precies omschrijven wat je bedoelt.
of liever vaag blijven. zoals het zand
aan de rand van het strand en de zee.
woorden door je vingers laten glijden
en niets overhouden. zonder woorden
je verhaal vertellen. je liefste begrijpt
dat ook wel en als ze dat niet doet
is ze je echte liefste niet. ik wil
de liefde omarmen in woorden.
dat is alles wat mij rest. een woord
waar ik mee speel en dat mijn
wereld zachter maakt achter
de woorden die je hier leest.
herman
het wilde land van luik kronkelt langs de maas naar boven. ik zag het water tussen de heuvels en de torens van oude katedralen.verleden en h…
het wilde land van luik
kronkelt langs de maas
naar boven. ik zag het water
tussen de heuvels en de torens
van oude katedralen.verleden
en heden zwierven langs de
kaden. de grootse pleinen
en de intieme binnenhoven
vertelden het verhaal van
zoveel levens die nu begraven
in de ardense aarde als
stille getuigen in eeuwigheid
geschiedenis schrijven. het
schitterende station staat
als een vreemdeling te kijken
naar een plek waar het niet
hoort. wie hier bestuurt heeft
nooit de ziel van dit vermoeide
volk begrepen. zij hebben
het vuur en de sfeer verdreven.
alleen chaos is hier niet verbrand.
herman
er is niets zo ontgoochelend als plots geconfronteerd te worden met de onvoorspelhaarheid van je gezondheid. gisteren viel alles best mee. i…
er is niets zo ontgoochelend
als plots geconfronteerd te worden
met de onvoorspelhaarheid van
je gezondheid. gisteren viel alles
best mee. ik dacht: de miserie
is voorbij. en plots voel je
dat alles weer mis gaat. je zoekt
naar oorzaken maar vindt er geen.
je wil op uitstap en je twijfelt.
je wil anderen niet tot last zijn.
maar je kan niet alles afgelasten.
misschien moet ik hier leren
doorbijten en niet bang zijn van morgen.
genoeg medicatie mee en genieten
van wat je hebt, al gaat het krakkemikkig
en blijft je maag opstandig rebelleren.
je lichaam exploreren en luisteren
naar zijn taal en hoe het flirt met
je geest die veel te vlug volgt.
jezelf onder controle krijgen en
het leven bleleven zoals het zich aandient.
herman
de weg naar huis