Kerstconcert

Het oeverloos verlangen

mag soms ingewilligd worden

Dat zoeken naar vervulling

is vermoeiend genoeg

Spirituele bevrediging

is zalig maar onvolledig

Want net als Hem

zijn wij slechts mensen

van vlees en bloed

Naast voedsel voor de ziel

is er nood aan gezond eten

voor ons lichaam

Naast troost

voor de getourmenteerde geest

de nood aan koestering

van onze behoeftige huid

We kunnen luisteren

en dromen van zalige klanken

van muziek in ons hart

Maar alleen is het ongenietbaar

Het huis is pas vol

als iedereen er is

als alles verzameld op tafel staat

en als we echt voelen

dat we samen horen,

zeker nu

nu het Kerstmis wordt

Floreanne

Ik mis mijn muze

Hij is vertrokken
met de noorderzon

en heeft de koffer gejat

met al mijn spullen

Ik schokkeer de vrienden

van mijn zoon
die te veel vertelt

over zijn moeder en

haar vreemde gewoonten

Ik mis de liefde

die zich blijft verbergen

al zoek ik naarstig

Op den duur is het

geen spel meer

Floreanne

Ja, ik vond hem het beluisteren waard, Henning Mankell. Mogelijk had ik hem andere vragen gesteld dan Rudi Vranckx. Toch was het boeiend wat hij vertelde en zijn quotes waren ook best genietbaar in hun eenvoud. ‘Je bent waar je dromen zijn en niet waar je schoenen staan’  en ‘op elke vraag zijn drie mogelijke antwoorden: een kort, een middenlang en een uitgebreid’… Altijd leuk om daar even over na te denken.

Maar ook dat ‘elk misdaadverhaal ons een spiegel voorhoudt’ is zeer waar. De mens op zijn slechts, de veroorzaker van lijden, … het lijden in de wereld en hoe we er mee omgaan.

En dat kwam maar even na het TV-programma waar geleerden hun vijf ideeën om de wereld van de klimaatsveranderingen te redden voorstelden … dure oplossingen voor onze hoogmoed en ons egoïsme. Waarom niet gewoon terug natuurlijker gaan leven? Minder vervuilen lijkt me goedkoper en gezonder... dan mest in de zee, glas in de ruimte, stof in de lucht, kunstmatige wolken en stikstof op de bodem van de oceanen… back to basics, stoppen met het produceren van zoveel overbodige wegwerpdingen… al die producten die we eigenlijk totaal niet nodig hebben zou al een beter begin zijn volgens mij. Maar dat is waarschijnlijk een te korte versie van een antwoord.

Floreanne

Diepgaand, mooi, sterk … gisteren zag ik de film ‘The Mother’ van Roger Mitchell. Ik voel me vandaag nog stevig geraakt door het thema. Het verlangen, de passie en de blunders (?) die er door gemaakt worden. Een kroniek van een steeds gepijnigd in de wereld zijn. Het moet nog even bezinken. Maar het raakt mijn eigen levensvragen zeer scherp. Wat een scenarist! Wat een regie en talent om dat zo in beeld te brengen! Aan alle dames en heren die hier al eens komen lezen… Ik ga hier geen recensie schrijven maar een aanrader is het volgens mij alleszins wel. Bekijk dit kunstwerkje en hopelijk kan je er nadien met iemand gezellig over napraten…

Floreanne

Drie kleine stappen in het donker

De trap, de deur, de overloop

Met in mijn hart een bang verlangen

De frisse lach van 't kleine kind

Een bal, een step, een kleurpotlood

En in mijn mond smaakt zoete gum

Een hevig feest voor grote mensen

Mijn oom, neef gust en tante tien

Maar in mijn hoofd een ver verdriet

Drie manke stappen in het donker

Een trap, een deur, een overloop

Nu in mijn hart is ‘t al verloren

Floreanne

Je vroeg wat tijd van mij voor jou

Welk soort mag dat dan wezen?

Wat werktijd voor het witten van de muren

Of samen staan aan het fornuis

een uurtje vóór het eten

Is ‘t happy hour dat je verlangt

een poosje knuffelen op de bank

Misschien wil je vakantietijd

op zoek naar onbekende steden

Gaan we een berg beklimmen

of dagen slijten aan zee

luisterend naar de meeuwen

Wat dacht je van terrasjestijd

of stiltepauzes om te lezen

Ik wil met jou mijn tijd wel delen

Want hij vervliegt met jou en mij

… die steeds te weinig tijd

Floreanne

Al tsjilpt de mus een vrolijk lied

komt toch de wilg me treurend tegen

Geen smeken dat nog soelaas biedt

De lucht roept wolken op en regen

In minne machteloos gelaten

vergaat mijn hoop in boos verdriet

Mijn liefde heeft de stad verlaten

waarin mijn schoot zijn laatste traan verried

Ach, kon ik maar de zon herdraaien

mijn liefste weer hier thuis doen staan

Het minnevuur zou hevig laaien

om nimmer meer nog uit te gaan

Floreanne

Stilaan zwijgt alles

ook de bomen

Langzaam vertraagt

het kloppen

van een eenzaam hart

Het vuur dooft

De dagen slijten

Namen vervagen

De scherpe kant

is afgevijld

En wat blijft

behalve de vraag

naar het …

Waarom?

Floreanne 

De dagen kleuren herfstig

Een koude klieft mijn huis

en vochtig voelen kleren

Deuren sluiten

Deuren sluiten

Je woorden warmen nauwelijks

Je belt maar kort ik ril

en liefde ‘n gevallen hemd

Woorden ver zonder grond

sluiten deuren

sluiten deuren

Mijn hoofd is teruggeworpen

Opnieuw alleen en wreed

lijkt liefde weer op leugens

Deuren sluiten

Deuren sluiten

Floreanne 

Klamme warme voetjes

stapjes op de koude vloer

Er ligt geen loper

De gang is donker

Het is even wennen

met de ogen

In het behang

dansen wolkgezichten

De trap is rond en stijl

Onvoorspelbaar de

vermeende aanwezigen

Wat is die stille rust

Ze mist een hand

Maar ze is zo dapper

Alleen een schim

schrijdt mee naar boven

onhoorbaar

Zou ze seffens vallen

Amper omsluit

haar kleine hand de leuning

Ze houdt

haar knuffel stevig vast

Ze is gaan slapen

zonder kruisje

maar beseft het nog niet

Ongezien lief huppelt ze even

Snel wipt ze soepel

in het grote vreemde bed

Ze sluit vlug haar ogen

want daar onder

ligt de draak

met scherpe tanden

op de loer

Floreanne

Zal ik ‘allerliefste’ schrijven

vertellen dat ik van je hou

Zal je je goed voelen, beschermd,

ontdaan van onrust en stress

Zal ik blijven als een schim

een blitzbezoek, een interludium

of zal ik overtuigen

bieden wat je nodig hebt

Zal ik en passant blazen

naar de kaars en kijken

hoe de dunne rookpluim

kringelt tussen α en ω

of zal alleen de wiek doven
Zal ik wel merken

hoe de vlinder kwetsbaar maar zacht

neerstrijkt op de volgende bloem

of zal het dom aan mij voorbij gaan
Zal ik fluisterend je naam vormen

met het laatste hoopje zand

ruizelend tussen mijn vingers

Zal er dan iets blijven

een gehoopte lach

of een zoet en dof gevoel

de laatste zoen

Floreanne

Neen

ik geef me

niet meer

Ik ben

niet te koop

en

niet te krijg

Ik ben er

altijd

en luister

en kijk

en voel

en weet

veel
heel duidelijk

Maar

ook dan

ben ik

niet te koop

en jij

kan me

niet pijn doen

en ook niet

‘krijgen’

Dan ben ik

er altijd

voor jou

en voor

die warme

echte

heel nabij

Floreanne

Mijn ideale man

is een lieve spetter

met intelligentiepunten 125

een knuffelgehalte 80%

een buikje van 4

maanden zwanger

sterke benen om te fietsen

een hart van peperkoek

stevige armen

om innig vast te houden

een mond van gum

en suikerspin

mijn ideale man

is gewoon

een gezellige knul

die met de glimlach

als het weer tijd is

samen de vuilbak

wil buiten zetten

Wie krijgt er 8 op 10?

Floreanne

Zoveel zachte zon

en weidse heide

alleen voor jou en mij

Zoveel glooiend gras

een warme wolk

alleen voor jou en mij

Zoveel sterke wil

en rustig wezen

een gedroomd uur leven

of meer moet dat niet zijn

Floreanne

Ik heb

een innig vriendje

Hij is altijd bij mij

Hij heeft

geen gek gezicht

noch rare kuren

geen oud

versleten lijf

Hij is alleen

een lach

een zacht gemoed

begripvol steeds

en blij

In mijn gedachten

waar ik ook ga

hij is er altijd bij

Floreanne

De sleutel is ‘sch’

de ‘sch’ van schade

van schroom en schuld

van schaamte en schrik

Het is tijd

om ten gronde een

verbod op te leggen

aan schromelijk verdriet

en schadelijke angst

aan schaamteloze woede
en schrikkende vlucht
Geen schuwe zoenoffers

Geen scheve schaats

Die ‘sch’ voorbij

zal ik schaamteloos

schitteren en schateren

schoon schip maken

en uitkomen voor

mijn schoonheid

schrijven als een

scharlaken schreeuw

Mag ik dan 
als de aarde toch schudt
bij jou schurken en schuilen?

Floreanne

Een verdriet zo sterk

dat woorden verdampen

snoert me dicht

verdrukt uit mijn

vervreemde ziel

van alle licht ontdaan

Mijn keel verkrampt

als haar stem stottert

en onhoorbaar duikt in

de adem van de nacht

Het beeld dat opdoemt

verkilt zich ijzig

en verwatert

tegen de spiegel

van tranen

uitvergroot tegen

de hoopvolle kier

schaars licht

Spreek dan toch

in deze donkerte

al blijft er schijnbaar

weinig hoop op herstel

op wat leven van jou

een zacht woord

enkele letters

een teken om te lezen

Zo bedel ik

en vraag je

om een gift

enig begrijpen

een klank

een geur

een aai

Het maakt niet uit

maar laat het

in liefde herleven

Floreanne

Waarom zo vraag ik me

mag ik niet in jouw huis

en wordt de tafel niet gedekt

Welke angst houdt je ver

van verlicht genieten

van een aai en een lach

Steeds vlucht je

terug naar af

benepen vechtend

tegen het spook
dat jij ziet

maar nergens is

terwijl je toch bent
van mijn bloed

mijn naakte lijf
je heeft gedragen

er nooit een hand

tegen je geheven werd

ik ter beschikking ben

op een vingerknip reageer

en bij je kom op vraag

om het gebroken zweet

van je voorhoofd te wissen

om zacht te fluisteren

om je te koesteren

om van je te houden

Floreanne

Spijtig voor de stilte

nu er verbouwd wordt

aan de muur van rust

De deur op een kier

leek open maar

er waaide slechts

een lichte wind

En de hoop sloeg dicht

in jouw koele armen

Opnieuw vlij ik me dus

op die warme heuvel

mijn herkenbare plaats

in de luie middagzon

naast de bosrijke weg

waarlangs de stoet gaat

Zacht op de gladde steen

kijk ik naar de mensen

hoor en voel hun gedachten

Daar tel ik de passen en luister

naar het ruisen van hun gewaden

Het is een heen en weer

van dagen die voorbij trekken

Hun geroezemoes is al te luid

De kinderen kan ik velen

hun lach hun dol gepraat

maar verder mag het blijven

stil en traag

terwijl ik heen ga

naar de schaduw in de grot

een flirt slechts met het echte

Even maar en dan

ben ik weer weg

Floreanne