Verplanten verboden
Ik ben gegrondLaat me maar
Laat me nog evenverlaat verlicht
Alweer spert de nacht Allerheiligen
Het roept iets op en het slaat me neer: de herfst, de dood, het verlies van mensen, verdriet om hen die me dierbaar zijn... en een bisschop die preekt over onze heiligen, mensen zoals jij en ik... maar de boodschap van ware liefde schaamteloos mist... Muziek verzacht... slechts soms en toch enkel als je luistert en voelen kan wat bindingen met mensen in de diepte kunnen zijn. Wat een dag! De zon scheen warm over het kerkhof. De bloemen bleven zonder vrieskou fleurig staan. Maar menig hart was al bevroren nog voor de dag aan zichzelf begon....Taal
Praten, schrijven, communiceren.... het is allemaal taal. Maar elkaar juist begrijpen is niet evident. Vandaag alweer zoveel woorden gezegd, met de beste bedoelingen, geprobeerd dingen uit te leggen. Maar niet altijd komt de boodschap aan zoals ze gedacht en bedoeld is. Waarom? Wat is de sleutel tot begrip? Wat je precies woordelijk zegt, de inhoud, is één ding. De rationele boodschap is simpel meestal te simpel om de complexe realiteit te dekken. Neen, belangrijker is de emotie er achter, de relationele boodschap op de achtergrond, op het tweede niveau. Maar die moet je willen zien, willen voelen. Je moet durven in het vel van de ander kruipen. Ik geef toe, het is gevaarlijk. Je moet kunnen verliezen. Je moet durven geconfronteerd worden met de afschuwelijke waarheid en dat je een falend persoon bent met hoogst onhebbelijke kwalijke kanten... maar als je daarmee kan leven... als je echt durft aanvaarden dat je infeite maar een onnozel stukje stof en as, zielig mensje, een onooglijk slecht karaktertje bent... dan kan je onbevreesd de ander ook laten zijn wie hij is. Het bevrijdt, het verlicht, het laat je toe heel heel hartelijk te lachen met jezelf... wie lacht er met me mee?7
Ik hou van het cijfer 7. Het is mijn geboortedatum 7 /7 in het jaar 52 wat nog eens samen 7 is. Het nummer waar ik vroeger mee competitievolleybal speelde was 7. Mijn familienaam bestaat uit zeven letters en ik heb 7 brussen (broers en zus)... zo kan ik nog even doorgaan. Maar wie wordt de 7777 ste bezoeker aan mijn blog?Strijken
Strijken is een zinnelijke bezigheid. Vanmiddag heb ik het weer mogen ondervinden. De juiste zachte en toch doordachte druk op het ijzer, een rustig ritme aanhoudend en in stilte je concentreren op het gladde stof dat door je handen glijdt. Het zet bij mij de prikkeling van de amygdala in gang en roept creatieve gedachten op. Een zoete kans tot mediteren geeft het terwijl je toch nuttig bezig bent. Het is een werk in verbondenheid met je huisgenoten voor wie je de kleerkast van de komende week opnieuw in orde zet. En dan denk ik weer... wat kan het gewone leven wonderlijk zijn.Blij zijn dat ik het druk heb?
De dagen zijn erg druk. Morgen om 5 uur zal ik mijn bed uit moeten en met een valies vol materialen op stap gaan door het land. Geen tijd om mij met 'muzes' bezig te houden... nochtans is er een beetje hoop. Op reis gaan heeft altijd iets van verlangen, vernieuwing en verrassing. Go west... misschien dus dat ik ergens onderweg, op de trein, of ter plaatse, tussen het lesgeven door, op een gepland of onbewaakt moment toch die bijzondere energie vind die graag sprongetjes maakt en mijn hart verblijdt. Met positieve gedachten ben ik al tevreden, met het ontmoeten van de muze nog meer...Muze
Erato, Beatrice Portinari of ... zijn muzen altijd vrouwelijk? Ik vroeg het me af en dacht, geëmancipeerd als ik was, even van niet, maar twijfelde. Reden dus om het op te zoeken. Wat bleek: de negen oorspronkelijke, antieke muzen waren godinnen die op de berg Olympus woonden... De muzen uit recentere periodes blijken ook van het vrouwelijk geslacht. Alsof vrouwelijke kunstenaars, schrijfsters niet geïnspireerd kunnen worden door de mannelijke uitstraling, erotische schoonheid of intellectuele aantrekkingskracht... Wel ik ga eens op zoek of er in de geschiedenis geen vrouwen waren met mannelijke muzen. Ik laat het je weten als ik ze vind.
Wederkerigheid?
Te lang gezwegen
kijk ik je aan
Je ogen zien
maar is het
heen en terug
Vertellen ze wel
jouw verhaal
of spiegel ik
mezelf in valse schijn
van wederkerigheid
Ik stel de vragen
en roep om antwoord
Het blijft zo stil
alleen
aan dit papier
verknocht
aan zoete dromen
zo blijf ik
veilig
in ongeblust verlangen
Zo kleurt de wereld
liefelijk rustig
Floreanne