Berusting en toch 2.0

De tol van de tijd

Een vergeten kerstboom in mei,

of een verjaardagskaart

voor een afgestorvene:

wie het meemaakt,

vindt het pijnlijk of bizar.

De jaren die wij verzonnen,

geven structuur aan elke dag,

en elk moment

kent een eigen ademstoot,

zo lang als het riet kan buigen,

de vloed kan dreigen,

de branding bruisen,

de klokken luiden,

en je kind wil spelen

onder de glimlach van zijn moeder,

de druppels van de hemel,

de rook van de eeuwen,

en de schim van de melkweg.




18/6/2009

Samen in bed

Zag je die twee kronkels

eer je de lakens strak trok

op ons bed?

Ze zagen er zo gezellig uit,

parallel in hun grilligheid

en toch samen.

De warme geur

van geborgenheid en liefde

zweemde boven ons bed.

Ooit komen die twee kronkels

toch terug in de strakke lakens

die je gestreken hebt,

gewassen en gevouwen.

Liefde en genegenheid

zijn twee kronkels

die je niet strak trekt,

vooral niet in een bed...







17/6/2009

Troost



Vergeet de regen
en de hagelbuien.
Klim langs de regenboog
naar boven. Bewonder
hoe dan je spiegelbeeld
het Spectrum vol kleurt
in het zweven van het meer
met de mondhoeken omhoog: lachend
naar de komisch kosmische straling
van het eeuwig firmament.
Vergeet vandaag
terwijl het nog 'het nu' omvat
en laat je glijden,
roetsjbanend door je zorgen
want de dag brengt raad
in de dageraad.





16/6/2009

Jouw metamorfose...

Anders vroeg je mij altijd  'Hoe is 't?'

en je wachtte nooit op een antwoord,

alsof je het al van tevoren wist,

heb je 't antwoord immers nooit gehoord.

Je vond het weer vandaag niet te best

en sprak over je eigen zorgen.

Ik was voorbereid op al de rest,

rekenend op het weer van morgen.

Ik zag dat jij niet dezelfde was

die ik al zo dikwijls had ontmoet.

De vertwijfeling die ik in je ogen las,

verzekerde mij : het gaat niet goed!

12/6/2009

Woorden...


Nu leest u

wat ik in het verleden geschreven heb,

en hoe langer u wacht,

hoe omvangrijker dat verleden wordt.


En dan zijn die woorden niet meer

wat ik er nu mee bedoel;

zelfs als u ze nu toch nog anders begrijpt

dan zoals ik ze nu neerschrijf.

Er zijn woorden

die hun betekenis houden

doorheen de eeuwigheid, en andere,

die elk moment iets anders zijn.



Want nu weet en voel ik

anders dan gisteren en morgen.

En de woorden waarmee ik dat uitdruk

zijn nu anders dan die van morgen.


10/6/2009

Tijdstof

　

Flinterdun,

onbestaanbaar

te verwaarlozen,

amper waarneembaar reëel:

op heel lange termijn

is ieder stofje

dat dagelijks

op de wijzers

van de klok

neerdwarrelt,

even dun,

onverwoestbaar,

niet te versmaden,

soms schokkend. Hallucinant

Is de enge realiteit

die na vele dagen

micron na micron

een millimeter stof

eenzaam achterlaat

op de meubelen

van ons hart.

Nog eens zo dun

is de vrees

voor stof

op wat ons samenhoudt,

in genegenheid

en respect.

8/6/2009

Containerspullen.

Weg ermee,

want ze zien alleen

doet te veel pijn en verdriet.

Herinneringen

aan elke dag van toen

wanneer ze een rol speelden

en nu gereduceerd

tot afval staan te wachten

op niets beter

dan recyclage.

Ik zal ze missen

al hebben ze hun plaats

in mijn hart.

Altijd die weemoed

en die nostalgische gevoelens

die mijn adem beklemmen.

Ze doen me slikken,

happen naar zuurstof,

dus weg ermee.

5/6/2009

Even te laat

Had ik toen geweten

dat onze ruzie even goed

een handdruk vol vriendschap

had kunnen zijn,

en had ik geweten

dat onze laatste woorden

warm en vol waardering

hadden kunnen zijn,

dan was het laatste beeld

dat ik van je overhoud

een minder wrange

laatste herinnering geweest


4/6/2009

Afscheid

Weggaan van een plek

waar je alles geleerd hebt

te doen, te zeggen, te plannen en te kiezen

is wegscheuren van een boek

uit de band die het beschermde,

koesterde, sierde en een plaats gaf.

Weggaan zonder omzien,

zonder verpinken

en zonder te twijfelen aan de toekomst,

is de dag van morgen

erkennen, waarderen en respecteren,

onvoorwaardelijk, zonder aarzeling.

Het boek is uit

en verdwijnt voor altijd.

De inhoud laat een koppige schaduw na.







2/6/2009

Dit is het vierde (en voorlopig laatste) gedicht in een reeks waarin een hevige pijnervaring inspireerde tot het extrapoleren naar andere varianten van lijden, die even ingrijpende ervaringen zijn.






Liefde tegen pijn

　Als je lijf de pijn niet langer kan dragen,

ziet de dag van morgen er zinloos uit,

en het helpt niet met kermen en klagen,

als je weer op een muur van lijden stuit.

Andere pijn teistert onzichtbaar de geest,

wanneer onrecht en onmacht je vloeren.

Je staat machteloos tegenover dit beest,

en het haalt je ongewild over je toeren.

De geniepigste pijn is die van het hart,

waar de jaloezie en de haat je verteren,

de ontgoocheling je verwachtingen tart:

je beseft dat je nooit ophoudt met leren.

Remedies reikt men je aan van alle kant,

en sommige komen zelfs goed van pas.

Toch sta je nergens zonder helpende hand

die je steun geeft van 't zuiverste ras.

Liefde verdooft, net als pijn, beide je ogen,

en vreet de krachten die je zuinig spaarde.

De lijdenden die liefde ontvangen mogen,

beseffen best haar niet te schatten waarde.

29/5/2009

Volop pijn

Wanneer de gedachten je spieren verlammen

en de laatste kracht je ledematen verlaat,

Wanneer alle beelden in je oren drammen

en het is alsof iedereen door elkaar praat,

Wanneer je tong verstijft door het kluwen

van flitsen die je niet meer plaatsen kan,

wanneer je niets op zijn plaats kan duwen

en denkt: O God, wat doe ik hier dan?

De deurbel klinkt als een genadeschot,

een vergissing wordt een wereldbrand.

Eer je 't  weet heb je veel meer verbrod

dan nodig was door een misverstand.

Je broeder bespiedt zijn eigen spiegelbeeld

en beoordeelt je naar zijn eigen reflectie.

De wereld is met reuzenspiegels ingedeeld,

en is niet vatbaar voor enige detectie.

Het voelen van liefde is tot fossiel herleid,

Naijver koesteren werd manisch gepromoot

Zonder geweten bestaat niets zoals spijt

en gaan welzijn en warmte langzaam dood.

Als ik dan smacht naar morfine voor het hart

of naar een deken voor mijn frele voeten

tref ik opnieuw het noodlot dat me tart,

en de dromen waarvoor ik vast zal boeten.

28/5/2009

Méér pijn

Onzekerheid,

ondanks gsm, mail en andere adressen.

Onwetendheid,

ondanks alle middelen die me resten.

Piekeren

over wat de stilte van geliefden betekent.

Piekeren

over hoe je alle opties raadt en berekent.

Lijden

omdat niets wat je wil doen echt rendeert.

Lijden

doordat onzekerheid alles hypothekeert.

Verlangen

naar dat woordje, dat verlossende sein.

Verlangen

naar met iedereen en alles in vrede zijn.


27/5/2009

Pijn

Het vreet je glimlach en je dromen,

fnuikt de plannen die je maakt.

Je vreest alles wat nog kan komen,

je voelt je lusteloos en naakt.

Het knapt je drang naar vergezichten,
en je hoort alleen nog donder.
Je hoopt dat het leven niet zal zwichten,
want dat wil je alleen maar zonder:


Zonder pijn die aanvoelt als een straf
en al je activiteit ondermijnt.
Je vreest: is alles nu eensklaps af?
Ben ik de volgende die verdwijnt?

Pijn is even handig als een lieve stem,

die je lachend uit het doolhof wenkt.

Dan stuur je best bij met je rem,

zodat je tijdig iets anders denkt.

26/5/2009

Bijna te broos

Zoals het pluisje van een paardebloem,
klamp ik me vast aan mijn wankel leven,
in vrees voor wat de wind met me kan doen
als mijn weerstand eens komt te begeven.

En als ik dan, blind voor wat zal komen,
stuurloos drijvend op de noordenwind,
ga zweven over huizen en bomen,
niet weet waar ik me ergens bevind,

dan troost ik me met de gedachte
dat de reis zo veel te bieden heeft.
En, al is die niet wat ik verwachtte,
toch weet ik al dat ik heb geleefd.


25/5/2009

     Black haired beauty

Daar is de gevel van het huis
waar ik vermoedde dat je woonde,
met je schuwe ogen
en je aarzelende stappen.

Daar is de deur van het huis,
waar ik nooit durfde stoppen
om er aan te bellen
en te vragen of je thuis was.

Daar is de plaats waar het huis
met jou ooit gestaan heeft,
en waar ik je zwarte haren
nooit heb kunnen strelen.

23/5/2009

Eeuwigheid

Ik wil je hand nooit lossen,

je voetstappen blijven horen

je adem in mijn oren voelen

en je ogen mogen volgen.

en als je ooit door plicht

door pijn of ziekte

door het lot

me hiertoe

belet,

dan zal ik weten

dat nergens op de wereld

jij zult ademen, praten of lopen,

zonder dat ik in je hart zal zijn.

22/5/2009