Vroeger werd er na en kerkdienst nog wel nagepraat onder een kopje koffie. Vandaag was het een speciale dag, de Startzondag. In plaats van napraten werd er nu vooraf interessante gesprekken gevoerd, met enige diepgang mag ik wel zeggen. Er was al een gezamenlijk ontbijt waar toch minstens 100 mensen aan deelnamen, nee wij niet, maar het zag er gezellig uit. Ik zat nog maar net in de kerk, we waren vroeg want Wim moest nog even inzingen met de Cantorij, en meteen schoven een paar meisjes bij me aan. Ze pakten aarzelend hun mobieltje erbij en vroegen of dat nog wel even mocht. ‘Als het geen geluid maakt kan het nog wel even, dacht ik zo. Meteen moest ik foto’s en sms jes zien van het tweetal. Binnen 5 minuten wist ik hoe oud ze waren, op welke school ze zaten, wat ze later wilden worden, dat de ene net een nieuwe fiets had omdat ze straks naar het Voortgezet Onderwijs gaat. Ineens vraagt de jongste me of ik gedoopt ben. En gelijk hadden we het over de kinder- en de volwassen doop, over belijdenis doen en bidden. Nee… zij waren niet gedoopt. 'En ik wil wat vragen? Ik wil ook wel bidden, maar kan dat wel als je niet gedoopt bent?' Ik kon haar helemaal geruststellen.
En dat allemaal voor de kerkdienst. Even later vroeg ik ze hoe ze heten. Dat was nogal lastig, die namen, en ik vroeg of ze het voor me op wilden schrijven. Dat wilden ze wel. Het bleken Albanese namen, legde de moeder uit die even later ook naast hen kwam zitten. Zij kwam nl uit Albanië. Ik vond het zulke mooie namen en ik was benieuwd of ze ook een betekenis hadden. Het oudste meisje vertelde dat haar naam ‘ons geluk’ betekende en de andere naam: ’zij wil leven’. Wat een mooie ervaring!
Tijdens de kindernevendienst had het jongste meisje ook een koekje gemaakt en fluisterde me in het oor:’ Die meneer heeft mijn koekje uitgekozen’. 'Dan zag die er zeker het lekkerste uit', fluisterde ik terug.
Ik had me de dag ervoor bezig gehouden met Rien en Tinie met het maken van boeketten uit de tuin om te laten zien dat je met natuurlijke materialen om ons heen ook mooie dingen kunt maken.

12-10-2012 om 22:48 geschreven door hetty  

12-10-2012 om 15:41 geschreven door hetty  

Deze foto is van twee jaar terug. Robin heeft zowel Wim als Gerhard ingehaald qua lengte.

Ik geniet vaak van een mailtje dat Gerhard naar zijn DZOH- clubje C4 stuurt waarvan hij de leider is. Klaas en Rieks verzorgen de training. Dit keer had hij weer zoiets. Misschien ook voor jullie leuk om te lezen hoe hij zijn jongens, waaronder Robin, oppept.

YOOOOOOOO

De eerste overwinning van het nieuwe seizoen is een feit, voor de gokkers en ervaren DZOH C4 watchers was dit natuurlijk appeltje eitje.
Wie de statistieken erop na kijkt weet dat de wedstrijd na een nederlaag er altijd serieus gestart wordt.

Aankomende zaterdag moet iedereen de identiteitskaart bij zich hebben we voetballen dan in Nieuw-Schoonebeek, mocht je een bal over de hekken jagen dan kom je meteen de Duitse douane post tegen die je waarschijnlijk wel het buurland in laat gaan maar niet meer terug.

DE VOORBEREIDING
Je merkt dat een paar van onze spelers onze trainersstaf nog niet al door en door kent, vandaar even een korte toelichting.
Trainer Rieks bijvoorbeeld heeft het beste met jullie voor, hij snapt heel goed dat je niet altijd op tijd kunt zijn voor de wedstrijd, daarvoor ook alle begrip.
Afgelopen zaterdag hadden we een speler die zich helemaal uit de naad had gefietst en slechts een ietsje pietsje te laat was.
Trainer Rieks heeft meteen de opstelling omgegooid om deze speler op de reservebank zijn rustmoment te gunnen tot we er 100% zeker van waren dat hij was bijgekomen van deze vreselijke inspanning. Geef toe waar vind je dit soort goedzakken nog.

Ook op de trainingen zijn we vreselijk alert,
We vinden het vreselijk jammer als iemand het begin van de training mist en daardoor een conditionele achterstand oploopt ten opzichte van de rest van het elftal.
We hebben nog wat trainingsvormen in de kast die we 3 jaar geleden hebben uitgewerkt. Toen werd met behulp van wat individuele loop, sprint en krachttrainingen de conditie van een paar spelers in slechts 3 weken tijd met maar liefst 250% verbeterd.


PROGRAMMA

Training vrijdag 28 september 17.00 – 18.00
Mocht je niet kunnen dan graag afmelden bij trainer Klaas tel. 0591-677462 e-mail: klaasniewold@hetnet.nl

WEDSTRIJD Zaterdag 29 september
SWB C2 – DZOH C4 aanvang 13.00 uur vertrek bij DZOH om 11.50 uur (bij de dokterspost)
Mocht je niet kunnen dan graag afmelden bij ondergetekende: gerhard.van.der.kolk@home.nl
Afwezig: (tot nu toe) Casper
Wasbeurt: Dion van der Geest

10-10-2012 om 13:12 geschreven door hetty  

10-10-2012 om 08:49 geschreven door hetty  

10-10-2012 om 08:47 geschreven door hetty  

03-10-2012 om 20:40 geschreven door hetty  

01-10-2012 om 23:11 geschreven door hetty  

Dan gaat de reis beginnen. Het is niet te vergelijken met Nederland. Overal mais zover je kunt kijken. Harold brengt ons naar Zuid Dakota naar de plek waar vader Herman ooit begon in Volga. We worden hartelijk ontangen door vrienden van Herman en Nettie die ook met de familie Levenkamp bevriend waren. Adriana Kleinjan ontvangt ons hartelijk met haar jongere zuster Wilma en we praten over de tijd dat Herman en Nettie hier kwamen. Wat een mooi begin.

Ze heeft er nog een aandenken aan want dit eerste kerkje bestaat allang niet meer. Dit is de plek waar Herman en Nettie elkaar hebben ontmoet.

De wegen hier zijn lang, oneindig lang. Denk niet dat je zomaar in de Black Hills bent. We halen herinneringen op aan vader Hein en mama die op zo'n tocht in 1975 gezegd moet hebben:'As wie-j bie-j ons zo wied mossen riejen waren wie-j al in Rusland ewes'.

Harold rijdt ons met vaste hand verder. We rijden comfortabel in een soort 'van'zoals ze die noemen. Drie keer twee ruime zitplaatsen achter elkaar. De bedoeling is dat we telkens van plaats wisselen, maar Wim heeft het voorrecht van de guest om voorin op de bijrijdersplaats te zitten en fungeert als butler voor de chaffeur. We gaan nu richting Mitchell waar een cornpalace te vinden is. Een belangrijk gebouw waar de gemeente kantoor houdt en waar een grote hal is waar rodeo's en basketbalwedstrijden werden gehouden. De buitenkant was geheel versierd met mais in allerlei kleuren en ieder jaar met een ander thema. Erg mooi!

De buitenkant van het Cornpalace is nog niet helemaal klaar dit jaar. Hier wordt nog de laatste hand aan dit onderdeel gelegd.

De grote zaal middenin dit cornpalace is nu in gebruik als basketbal zaal.De jongelui zijn er al klaar voor om te beginnen.Ook hier zijn de versieringen gemaakt van mais.

30-09-2012 om 22:34 geschreven door hetty  

Nog meer cows, but a special one: stained glass mèt de echte koe van Harold er op.Dit is de binnenkant, daarom zie je alles in spiegelbeeld.

Luella's breakfast was een verrassing. Ze moest nog even naar de chiropracter voor haar nek en ze had het een en ander voorbereid. Ze deed het even voor. Twee eieren werden stukgetikt en gingen in een afsluitbaar plastic zakje. Daarbij gingen stukjes champignons, uit, kaas en tomaat. Zakje ging dicht en je masserrde de hele boel. Daarna gingen alle zakjes , met onze naam erop in een grote pan kokend water. Na 13 minuten was je ontbijtje klaar. Aan tafel kreeg je er een muffin bij en klaar was Kees.
Daarna begon onze reis in de voetstappen van uncle Herman.

29-09-2012 om 21:53 geschreven door hetty  

De Holsteiners voor Harold

Zo zit je nog in St Pauls, de tweelingstad met Minneapolis en even later in de Iowa. Zondagmorgen zijn we hier naar de kerk geweest, een bijzondere kerk zowel van uiterlijk als de sfeer. Je voelde je heel welkom en we maakten kennis met verschillende vrienden van Berdena en Curtis. Eén had net een rondreis achter de rug door Nederland en Belgie en waren inderdaad verder gekomen dan Amsterdam en omstreken. Ze hadden een mooie indruk van ons land gekregen. We vielen trouwens met de neus in de boter. Het was een soort startzondag voor het nieuwe seizoen en er was een lunch buiten: broodjes met 'pig of hamburger', verschillende groentes en een sweetcornkolf waar je u tegen zegt. Met een beetje zout was het heel lekker.
Daarna was het inpakken en wegwezen want we hadden nog 4 uur rijden voor de boeg. Pamela kwam nog even kijken of ze me op weg kon helpen met de foto's maar ik had me al gered met een memorystick die ik aan kon sluiten op de laptop van Berdena.

Curtis heeft de sjas er goed in en we rijden in één ruk door naar Sibley in Iowa. Het is heel wat anders om hier te rijden: brede rechte wegen en weinig verkeer.
Sibley is een dorp dat wel alle voorzieningen heeft. We rijden langs de kerk, het ziekenhuis, een school, de straat waar Herman en Nettie woonden nadat ze van de farm af waren. En dan zijn we er. Ook hier worden we hartelijk ontavangen. Harold is behoorlijk afgevallen na zijn hartproblemen en operatie. Luella is een ster in smakelijke maar supergezonde maaltijden klaar maken en daar genieten we al gauw van. Maar eerst een rondje door het huis.

Wij mogen in de tulpenkamer slapen. Het is allemaal tulp wat de klok slaat. Tulpen op de quilt die over het bed ligt, tulpen aan en op de wand en overal maar wat iets neergezet kan worden is het iets met tulpen. We voelen ons vereerd.....

Er is zo ook een kamer met Delfts blauw. Ik denk niet dat je ooit zoiets gezien hebt. Het thema is strak doorgevoerd en ik denk dat menig Nederlander er een steentje aan bijgedragen heeft. Maar er is nog een thema. Dat is de ruimte met koeien. Dat Harold iets met koeien had en heeft is in een andere kamer goed te zien. Daar is de koe het thema...

Mijn schilderij met de nieuwsgierige Holsteiners viel bij Harold in goede aarde, net als het tulpen en molenbord van Diny en de zak met echte Rembrandt-tulpenbollen die ik van Schiphol had meegebracht.

29-09-2012 om 21:50 geschreven door hetty  

Chris met Bennie...

... een echte reunie. Alleen heb je de helft nog nooit gezien terwijl het toch voelt als familie. Will en Bennie, de zoontjes van Tim en Chris stelen natuurlijk de show. Bennie loopt al op handen en voeten en staat zelfs, heel trots is hij en zwaait dan naar iedereen. Pamela's vriend Brad is een grafisch kunstenaar en is een rustig type. 's Avonds komt hij helemaal los wanneer de kinderen weg zijn en hebben we een gezellige voortzetting.
Ik gebruik hier Curtis' computer maar de sleutel en het password kloppen niet. Morgen zoekt hij nog even en anders kan ik bij Luella wel foto's invoeren.
Ja... morgen is het zover. We gaan eerst naar de kerk waar Curtis en Berdena zich thuisvoelen, een Zweedse variant van onze eigen Protestantse kerk. En dan... gaan we op weg naar IOWA, naar Harold en Luella.Hij heeft Berdena al puntsgewijs doorgemaild wat hij gedacht heeft om te gaan zien wanneer we op weg gaan in de richting van de Black Hills. Er wachten ons nog heel wat verrassingen.
Groeten van ons allemaal.... Dag!

29-09-2012 om 21:36 geschreven door hetty  

29-09-2012 om 17:42 geschreven door hetty  

We zijn intussen helemaal tot rust gekomen, alleen onze monden staan niet stil. Er is zoveel nieuws uit te wisselen over onze families dat we nog steeds niet uitgepraat zijn.Onze dagen waren ontspannen met een koffiebrake en een lunch onderweg. De grappigste wc's kom je zo tegen met behang in alle vormen.
Wim en Curtis kunnen het ook uitstekend met elkaar vinden.
Hier begon een Nederlander zijn bakkerij en liet deze voorstelling op de muren schilderen. Leuk. Wij dronken hier natuurlijk een kopje koffie met iets lekkers erbij!
Even later kopen we organic apples bij een speciale apple farm. Leuke mensen met een mooie levensvisie

28-09-2012 om 00:00 geschreven door hetty  

'Ie hoeft gien boek met te nemmen', zei Diny toen we vertrokken. ' Daor he'j toch gien tied veur bie'j Curtis en Berdena'. En zo is het tot nu toe. We hebben een paar prachtige dagen gehad bij hun cabin aan het Lake, een familiehuis dat een geweldige ontmoetingsplek is. De boot lag al klaar en we hebben dan ook een tochtje op het meer gemaakt. We waanden ons even in St tropez, met Curtis als captain en wij languit in de kussens op het dek. Ik had niet verwacht dat Minnesota en Wisconsin zo mooi was.
Nee.. er was geen gelegenheid om te internetten, maar ik kan jullie verklappen...ik vind het tot nu toe geen ramp. Als ik al gewend was om iedere dag een stukje te schrijven is dat ineens geen must meer.

27-09-2012 om 14:48 geschreven door hetty  

Vanmiddag gaan we na wat inkopen richting Lake om een ontspannen begin aan onze vakantie te hebben. Curtis heeft een klein woordenboekje Ned.- Engels en omgekeerd en zoekt woorden die hij op ons vindt slaan. Voor Wim had hij peaceful- de vreedzame gevonden, maar na wat verhalen begon hij naar een ander woord te zoeken. Voor mij had hij saint in gedachten, maar ik hielp hem meteen uit de droom. Nu zal hij weer op zoek naar iets anders. Bij het Lake is geen internet maar volgens Berdena zijn er wel internet cafe's. Zij weet dat ik graag de boel een beetje bij houdt.Met foto's moeten jullie nog even geduld hebben want er moet eerst een speciale stekker gekocht worden voor gebruik in de U.S. Dan kan ik mijn eigen notebook hier gebruiken. Zaterdag gaan we bij Pamela op bezoek. Ik ben benieuwd naar haar plekje. En volgende week zijn de Black Hills aan de beurt, het tripje dat Harold en Berdena zo gepland hebben. Dat gaan we met z'n zessn ondernemen. Dat was het even voor dit keer. Tot gauw!

27-09-2012 om 14:46 geschreven door hetty  

Natuurlijk het Delfts blauw bord van Diny hing al gauw op een speciaal plekje, naast de klok die Herman en Nettie ooit kregen van hun Nederlandse familie ter gelegenheid van hun 50-jarig huwelijk.

' Dat heb ik weer', is zo'n gezegde van Wim dat hij uitte in het vliegtuig. Een brullende tweeling van iets meer dan een jaar zat een paar plaatsen voor ons. Maar voor de rest liep alles gesmeerd. Icelandair kunnen we iedereen aanbevelen. Het was comfortabel vliegen tegen een redelijke prijs. En net als bij Ben en Diny de vorige keer was IJsland in een mist van regen gehuld.
Wim was natuurlijk vergeten dat je in je handbagage geen vloeistoffen mee mag nemen. Zijn shampoo werd getraceerd en ingepikt. Wat speet hem dat!
Maar eenmaal in Minneapolis werden we warm en met open armen ontvangen door Curtis en Berdena. Meteen werden we meegenomen naar een Mexicaans restaurant- ja Ben and Diny were here last time-, een gezellig en smakelijk begin van ons Amerikaans avontuur.
We kregen hun eigen slaapkamer ensuite, wat een luxe en we konden niet langer wachten en gaven onze meegebrachte cadeautjes en vele groeten van familieleden. Dat viel allemaal erg in de smaak en vanmorgen hing het schilderij van de three Eggink-sisters al aan de muur, net als het Delfts blauwe bord dat Diny meegaf.We hebben heerlijk op het dek gezeten met koffie en yoghurt en ons ontbijt met scrambled eggs net genuttigd.

27-09-2012 om 14:43 geschreven door hetty  

Het begint er nu om te spannen. Gisteren nog even een barbecuetje bij Gerhard en Judith, Wim kon met Valerius nog even zingen in de Kapel, zo kon de inpakkerij nog even vooruitgeschoven worden, maar nu is het zover.
"Waar is onze blauwe koffer?' O... die zal nog bij Rick op zolder staan... Wij hebben wel ruimte op ons erf, maar niet een echte zolder. Vanavond gaan we die maar halen en kunnen dan meteen gedag zeggen. We missen in deze komende 18 dagen wel de verjaardagen van Judith en Rick,... echt niet express, maar dit is een mooie vakantiemaand voor ons, niet te warm. In Canada noemen ze het zelfs de Indian Summer.
Je wilt niet weten hoe het er bij ons boven uitziet. Een uitdragerij is er niks bij..... Maar als ons lijstje is afgewerkt en de stofzuiger straks zijn werk heeft gedaan... hoop ik.... Nou ja!
In elk geval: America... here we come!

03-09-2012 om 22:20 geschreven door hetty  

‘Kunnen jullie er nog een paar bij hebben?’ Rob belde even voor hij onze kant op komt. Hij wil er een paar ophalen die hij verkocht heeft en de vier Drentse heideschapen die hij gekocht heeft brengen. Ze komen van het Balloërveld waar een poosje terug de schaapskooi verbrand is. Er is een heel aparte bij met een kop die half rooïg en half zwart is. Grappig gezicht! We hadden hem pas door toen hij al een paar vergeefse pogingen gedaan had om de beide Schoonebekers te pakken die mee moesten. Het zijn een paar wilde, daarom wil hij er van af. Dat is mislukt en morgen of maandag komt hij daarvoor terug en gaat hij met hekken werken. Man je moet zien dat je een hond krijgt, raad ik hem aan. Maar ik geloof dat hij niet zoveel met honden heeft. Jammer dat we Scott er niet meer is. Die zou ze zo het hok in gedreven hebben. Wim heeft pony Amber verpatst aan Jans en Geesje. Daar loopt ze in de kudde, is veel beter voor haar. We houden het nu maar bij de schapen van Rob, nu kunnen er volgend jaar een paar extra bij.
Vanavond bij ons vuurtje zien we ze grazen bij de volle maan. De Drentjes dicht bij elkaar terwijl de Schoonebekers zich telkens met hen gaan bemoeien, net mensen.

02-09-2012 om 19:57 geschreven door hetty  

Zo ging het waarschijnlijk, het bouwen van een hunebed. We gissen het want er werd nog niet geschrevn in die tijd.Wim en Frank proberen het uit.

Natuurlijk... de naam van het café is geheel in stijl. De broodjes zijn lekker en op tafel ligt een doosje met een puzzel. Het wordt een plaatje uit de Steentijd. Het is waarschijnlijk om de kinderen zoet te houden met een educatief tintje

01-09-2012 om 08:45 geschreven door hetty  

31-08-2012 om 19:16 geschreven door hetty