Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
27-02-2012
Hè... gereedschapskist?
zondagmorgen--Heb je je gereedschapskist ook al klaar staan?', vroeg Wim me
gistermorgen. Even kijk ik hem stomverbaasd aan. Het is ook nog vroeg en dan
moet je me geen moeilijke dingen vragen. Dan krijg ik een beeld van een
beautycase voor ogen. Zou hij dat bedoelen. Hij denkt toch niet dat ik voor een
nachtje een heel pakket aan spulletjes op dat gebied ga meesjouwen? Dat kan bij
mij gewoon in m'n handtas, die leuke tas die ik mee heb gebracht uit
Israël. 'Wim grijnst: 'Je noteboek bedoel ik natuurlijk'. Nou die stond al
klaar. Dat was het eerste dat ik klaarzette. Maar of ik er aan toe zou komen? Je
ziet het... het is al een dag verder. Het was erg gezellig bij Dick en Anda.
Lekker bijgepraat, Apeldoorn verkend en lekker gegeten. Dick is daar de kok,
maar het gaat net als bij ons... Anda heeft de regie al gaat dat heel ongemerkt.
Vrienden van het eerste uur noem je dat toch? Als kind groeide ik al met Dick
op,het was m'n buurjongen van de boerderij het dichtst bij de Boomgaard. We
speelden samen en soms als het uit de hand liep vochten we ook. Samen gingen we
met de Hengelose jongensclub op stap. Zo deden we dat later met onze gezinnen
toen Anda en Wim in ons leven kwamen. We hebben aan de hand van foto's weer
herinneringen aan die tijd kunnen ophalen. Je hebt vrienden ... en vrienden.
Sommige lopen een eindje met je op in je leven, sommigen blijven. Met Dick en
Anda is dat laatste het geval.
Knipscheer zeg ie
dokter Knipscheer? Een dokter met die naam doet me griezelen, maar Frans niet.
Hij is vol lof. Nee dan die Westerhof die kump mien niet meer an mien lief.
Den hef mien zo alderbastend zeer edaon. Nooit weer en dan die hande zukke
hande. Frans wijst een soort bereklauwen aan.. nee.. den kump mien nergens meer
an, nooit van zien laeven. Nu heeft hij liever die dokter Knipscheer, maar
ja die heeft weer zon lange wachtlijst. Er is ook nog een uroloog, een
vrouwelijke arts. Die heeft hem beloofd bij een volgend blaasonderzoek bijna
geen pijn te bezorgen. Kijk eens naar mn handen?, had ze gezegd terwijl ze
haar poezelige handjes liet zien. En ik ben er heel handig mee. Het
blaasonderzoek was een crime geweest. Niet voor niets hadden er aan beide kanten
van hem verpleegsters gestaan die hem bij zn eerste protest meteen in de
houdgreep hadden. Frans, de man die ons de eerste jaren hier aan het
Schoolpad bijgestaan heeft met de schapen, was al 10 jaar niet bij zn huisarts
geweest en nu heeft hij van alles ineens. Een poliep in de blaas, vaatvernauwing
in zn benen en hartkloppingen. Nu loopt hij tot zondag met zon kastje dat
precies registreert wat zn hart allemaal doet. En nou mut ik alles ok nog
opskrievn wak underwiels doe. Wim was wat ongerust geworden omdat Frans
niet meer bij de voetbal kwam. En daar was hij altijd zo gek op. Ze hebben
beiden een seizoenkaart bij FC Emmen en zitten gebroederlijk naast elkaar op de
tribune commentaar te leveren. En nu is hij er al een tijdje niet geweest.
Daarom gingen we na het boodschappen doen even bij hem kijken. Intussen is
hij verlost van zn blaaspoliep en we krijgen het hele wrede verhaal te horen.
Westerhof of Knipscheer ik hoop ze nooit nodig te hebben. En als het dan
toch eens moet ...dan nog liever die zachte handjes
Bijna 5 jaar geleden. Wim helpt de 7 pups bij elkaar te zetten voor de
foto's om ze op internet te kunnen zetten. Binnen een week hadden ze nieuwe
baasjes.
Veel plezier straks bij Inspector Morse, zwaait Mark me vanaf
de deur toe. Hij had mn stukje gelezen. Het was wel onze favoriet ooit, maar nu
is het Inspector Lewis. Is wel in dezelfde stijl geschreven. Mark kwam Queeny
halen. Eergisteren kwam ik bij bloemenhuis Nita en werd meteen begroet door
Freek, de bordercollie van de eigenares. Hij brengt de klanten een stokje en
verwacht dat je daar wat mee gaat doen. Nita woont bij Mark en Jennifer in de
buurt. Ik vertelde over de wens van Eva. Die belde ons eens met de vraag:
Wanneer Queeny puppys zou krijgen, willen jullie er dan wel voor zorgen? Ik
zei toen :Dan mag je er eerst wel een aardige reu bij zoeken als ze loops is.
Een reu? Ja als je puppys wilt dan heb je toch een reu nodig als Queeny
loops wordt? Wat later belde ze op. Oma . Freek woont hier dichtbij en is ook
een bordercollie. Nu maar wachten op de volgende loopsheid. Ik geloof wel dat
ze elkaar aardig vinden, vond Nita. Ik heb er later niet meer over gehoord.
Eva heeft nu andere zaken aan haar hoofd. Bergen huiswerk is er een van. En
Jennifer zit niet op een nestje puppys te wachten. Dan zou Queeny bij ons
moeten bevallen. Zou toch leuk zijn? Maar of Mark dat ook wil? Wim ziet de bui
al hangen. Nee ik denk niet dat het wat wordt.
Ik gao naor bedde, Wim heeft het gehad voor vandaag. Hij heeft net zn
rondje met Tessa gedaan op het erf en de beide katten binnen geroepen. Ja, wij
hebben katten die komen als je ze roept. Ze weten natuurlijk wel dat er een
beloning aan vast zit. Dat wel . Zn middagtukje is hij misgelopen want
ineens kreeg hij de geest en moest ik mee om split uit te zoeken voor oprit en
erf. Dat was in de loop van de laatste paar jaar een stuk minder geworden en
toen de vorst uit de grond ging begon het een modderpoel te worden. Van dat dure
Schotse grit dat we jaren terug hadden opgehaald was nog niet de helft over. Nu
hebben we wat eenvoudiger grit gekozen, op het eerste oog iets minder mooi, maar
eenmaal op de oprit was het prima. En het kostte maar 10 euro per aanhanger. We
hebben vier aanhangers opgehaald en glad geharkt. Nu kunnen we ook bij regen
weer met schone schoenen het huis in. We hadden vanavond echt die aflevering
van Inspector Lewis verdiend, vonden we. Tussendoor ben ik bezig met het
naambordje met hond voor een familie. Ben ik net lekker mee aan de gang, komt er
een mail: 'Als je nog niet begonnen bent is misschien een witte VW kever ook
leuk, hobby van mijn man. Maar als je al begonnen bent is Buster ook goed.' Het
wordt straks nog een verrassing voor hen: Kever of Buster. Nee ik zeg nog
niks .
De Mallejan, geschilderd in olieverf door Pieter Dijkstra.
Ooit
begon ik te schrijven, te schilderen, collages en bloemstukken in elkaar te
frutselen. Ik deed het omdat ik het leuk vond en het me voldoening gaf. Maar ik
had er niet eens zo bij stil gestaan dat ik er ook anderen plezier mee zou
kunnen doen. Nu geniet ik van de reacties op mijn schrijven, bedankjes voor de
schilderijen en de contacten die je hiermee nieuw of opnieuw kunt leggen.
Sommigen heb ik nog nooit gezien maar ken ik alleen via mailcontact. Zonet kreeg
ik een berichtje van een mede amateur-schilder uit Friesland die ook de mallejan
schilderde naar aanleiding van een artikel met foto uit Landleven van een aantal
jaren terug. Hij had er een ander landschap bij gemaakt, een mooi
sneeuwlandschap met diepte er in. Ook een goed idee! En door de samenwerking
met prof- fotograaf Henk Braakhekke en verdere amateur fotografen in de
familiekring heb ik weer nieuwe onderwerpen die me aan het denken en dus
schrijven zetten. Net als je denkt dat je herinneringen nu wel allemaal boven
water zijn gehaald, komen er weer wat nieuwe fotos tevoorschijn die me doen
glimlachen of griezelen, net wat het oproept. De verhalen die ik aan papier ga
toevertrouwen en als een rode draad zullen functioneren, vorderen maar zijn nog
lang niet compleet. En waarschijnlijk moet er daarna weer geschrapt worden.
Er zijn al een paar aanvragen. Als het er niet meer dan een stuk of 10
worden kunnen we het printen zelf verzorgen en komt er een ringband door. Op die
manier blijft het goedkoop en ziet het er zeker leuk, maar niet echt
professioneel uit. Wanneer het gedrukt gaat worden wordt het meteen een 30 euro
of iets meer. Wanneer ik meer weet zal ik het melden. Toch zou ik graag weten of
er in elk geval interesse is. Wie al gereageerd heeft hoeft dat natuurlijk niet
nog eens te doen. ( betreft verhalen uit weblog 2 van www.hettysite.nl ) Maar morgen ga ik beginnen aan een opdracht voor een
naambordje van een plak eikenhout met natuurlijk weer een hondenkopje er op.
D.w.z. Wim schuurt en ik doe de afwerking.
We hebben geluk gehad om Ben bij ons te hebben tijdens de indrukwekkende
Israëlreis eind januari. En dan ook nog met videocamera en niet te vergeten zijn
ervaring om er na de opnames iets leuks van te maken. Hier krijgen we alvast een
voorproefje. Een samenvatting is al klaar en heeft hij op Youtube
gezet. En... daardoor kunnen jullie allemaal een indruk krijgen van onze 8
dagen Beloofde Land..... door een klik op http://www.youtube.com/watch?v=Yzt9M2yO0yg&feature=email
Er zijn nu nog drie witte en een haan. Maar wie weet... in het voorjaar....
'Kom es gauw', roep ik naar Wim. 'Die ene grieze kippe dut zo gek'. We zijn net weer thuis en doen de ronde langs kippen, katten en pony's. De haan met drie witte hennen komt al aan rennen, want die weten meteen dat er voer aankomt. Mark heeft ze een dag verzorgd, maar ik weet niet of hij het precieze aantal kippen weet, want dat wisselt nogal. Soms verdwijnt er een in de struiken om te gaan broeden of de kiekendief heeft honger en is er eentje te slim af. Sinds we de boel 's avonds goed afsluiten is dat voorbij gelukkig. Maar ik ga op zoek en vind de grijze kip vlak voor het hok in de ren. Die doet zo raar, steeds met een kromme nek en dan naar achter kijken. Ik zie dat ze er niet best aan toe is. Wim komt erbij, denkt na en zegt wat ik al dacht:'Ik belle Jans!' Hij durft die kip niet de nek om te draaien om haar uit het lijden te verlossen en ik al helemaal niet. Gelukkig komt Jans gauw en ik blijf binnen, zet koffie en wacht af. Maar Jans neemt ons kippetje mee, misschien een bevroren kam? Ze krijgt nog een kansje. Vanmiddag was ik even bij hen en vroeg hoe het met de grieze was. 'Och', zegt Jans,'dee hef zaoterdag uut zichzelf et loodje eleg'.
We zijn intussen weer thuis na een kort maar mooie onderbreking van het dagelijks bestaan hier. We zien het als een mooie afsluiting van onze laatste maand na het overlijden van moeder van der Kolk. Even er samen op uit. We zijn in het hotel heerlijk verwend. We kregen een luxere kamer dan was besproken met extra faciliteiten. Je voelde je echt gast hier. Ik kan het iedereen aanraden om er eens een nachtje op uit te trekken, want je hebt daarnaast twee hele dagen om van alles te gaan zien. Het weer was magnefiek. De zon scheen over het witte landschap in de kop van Noord Holland. De mensen waren wat sneller aangebrand. Wij hadden immers geen haast, echte zundagsrieërs, maar de anderen wel. Wanneer de politie mee had gereden hadden ze veel geld kunnen vangen voor onnodig toeteren. In Hoorn namen we de tijd om het beeld Jan Pieterszoon Coen te bewonderen die hier vandaan komt. Net als Alkmaar is het een oude stad met mooie pandjes en grachten.
Wat is dat hier? Zou dit de markt zijn? We zien hier een paar winkelende dames en dan word ik toch nieuwsgierig wat het precies voorstelt. Dan zien we het plaatje op het beeld en kunnen we bijlezen. 'Naar het Blokkertje toe', heet het. Deze gezellig winkelende dames zijn in 1996 aan Hoorn geschonken door de firma Blokker. Toen bestond Blokker precies 100 jaar. In 1896 werd de eerste winkel van de fa Blokker hier in Hoorn geopend. Het is gemaakt door kunstenares Karin Beek. Zo wandelen we door Hoorn en gaan na onze koffiestop weer op weg naar Het Jeudje, de parkeergarage waar we onze auto gestald hebben. De weg naar huis verloopt prima en we genieten in de stralende winterzon van het uitzicht aan beide kanten. De weg van Enkhuizen naar Leliestad loopt over een stevige dijk dwars door de voormalige Zuiderzee, na het aanleggen van de Afsluitdijk omgedoopt tot IJsselmeer. De ene kant het Markermeer en aan de andere het IJsselmeer.
Zoals de Belgen wel moppen over Nederlanders hebben zo hebben wij ze over de Belgen, tenminste als je ze onthouden kunt. Vroeger schreef ik nog wel eens eentje op want ze blijven bij mij nooit hangen. Bij Ben wel! Die ratelt er de een na de ander op. Eentje horen?
Belgen moeten er maar even Nederlanders voor in de plaats denken!
-Een Belg rijdt over de snelweg en krijgt een telefoontje: 'Kijk uit voor een spookrijder, op de radio kwam net een waarschuwing dat die gesignaleerd is op de A2'. 'Wat', zegt die Belg, 'éentje? Ik zie er wel twintig.-
Wim gaat niet voor hem onderdoen. In het vliegtuig hoorden we deze: -Bij Trans Avia hadden ze er net een nieuwe bijzonder knappe stewardes bij gekregen en op een van haar eerste vluchten deed de piloot een welkom voor de passagiers en vergat de intercom uit te zetten. Hij gaf er een aanvulling op die alleen voor zijn cockpit collega's bedoeld was, maar die door het hele vliegtuig klonk: 'Nu ga ik eerst even naar het toilet en dan ga ik onze nieuwe stewardes een beurt geven'. Het hele vliegtuig grijnsde en terwijl de bewuste stewardes van achter uit het vliegtuig naar voren vloog om hem te waarschuwen, zei een van de passagiers tegen haar:'Je hoeft geen haast te maken hoor. Hij moet eerst nog poepen'.
Alweer? Rick heeft dit standaard antwoord altijd paraat
wanneer wij weer eens een plannetje hebben om er even tussenuit te gaan. En
meteen er achteraan. Jullie kunnen het nou nog doen. In zijn ogen zijn wij al
vreselijk oud, net zoals wij vroeger onze ouders en ooms en tantes
vonden. 9-2 Dit keer zijn we met Ben en Niesje op pad, al lang geleden
afgesproken toen we nog niet wisten dat we elkaar in de afgelopen maand zo vaak
zouden zien door de beide begrafenissen. Het is goed om eens samen in een andere
omgeving te zijn. We beginnen met een kop koffie bij Catharina in Utrecht en
krijgen er meteen maar een kop soep met warm Turks brood achteraan. Heerlijk!
Intussen bewonderen wij de geheel verbouwde benedenverdieping. Daarna
belanden we op weg naar het noorden in een file, genieten van mooi Alkmaar,
staan even later aan het strand in Bergen aan Zee en wandelen lekker een eind op
en neer. We hebben de chocolademelk echt verdiend, vinden we .Wordt
vervolgd.
Aan het strand bij Bergen aan zee....
We zijn goed verwend bij Jan van Scorel in Schoorl
Zal ik je even overhoren?, vraag ik Eva. Ik zie een opengeslagen Duits boek
liggen als we aan de Schaapstreek arriveren. Ja.. dat zit er nog steeds in. Eva
vindt het goed en we starten. De eerste ronde is nog niet perfect maar als ze
alles nog een keer doorneemt, gaat het gesmeerd. Je weet het hè? Beter 6 keer 10
minuten dan 1 keer een uur. Maar dat weet ze al. We zijn na de koffie na de
kerkdienst doorgereden en zitten nu in Sleen aan de koffie. De aanhanger moet
weer mee. Dinsdag is de dag van het papier ophalen voor Valerius. Zeg niet dat
pensionados alle tijd hebben. Die is heel snel ingevuld. Maar het voordeel is
dat je wel vrije dagen kunt plannen. Dinsdag gaan we tante Geertje begraven,
de laatste der Mohikanen werd ze samen met moeder van der Kolk genoemd. Precies
een maand na moeder is ze zo weggegleden uit dit leven, gewoon zomaar weg. De
neven en nichten van der Kolk hebben zo opnieuw, en nu voor het laatst, een
spontane reünie. Het papier moet dus morgen maar vast gehaald.
dinsdag-- Opnieuw dus een afscheid. Tante Geertje van Essen- van der Kolk, de jongste zus van
vader van der Kolk is niet meer. Ze is wel 94 jaar geworden en was de laatste
tante van de oudere garde. Ze was een opgewekt en positief type, maar heeft
het vreselijk gevonden dat ze zoveel broers op jonge leeftijd verloor. Ome
Gerrit van der Kolk stierf op 18 jarige leeftijd, vader Gerard was 45 jaar, Ome
Drikus en ome Anton ook ongeveer op die leeftijd. Allemaal stierven ze aan een
soort niervergiftiging waar in deze tijd wat meer mogelijkheden voor zouden
zijn. Natuurlijk werd er veel nagepraat door de neven en nichten en de reünie
die we voorzien hadden bij moeder van der Kolks overlijden kwam er toch wel erg
vlug achteraan. Vanzelf kwamen de familieverhalen weer los. Ik herinner me
vooral de verjaardagen in huize van der Kolk wanneer ome Jan, tante Marie en
tante Rimie en tante Geertje en oom Wim er bij waren. Jan en ook Geertje waren
nogal doof en wanneer er bijgepraat moest worden kon je dat goed horen. Dat ging
vaak zo: 'He-j 't eheurd, Jan...? Weet ie wie d'r ok dood is?'' Och moeder
had er zo'n hekel aan. Tante Marie bracht er altijd een vrolijke noot aan. Wim
herinnert zich goed hoe ze iedere zaterdag een stuk of 10 karbonades in de pan
gooide en alle jongens en neven die langs kwamen ermee verwende. En wanneer ome
Jan daar tegen protesteerde zei ze:'Zolange as ie steeds van die dikke sigaren
rookt, kriegt de jonges op zaoterdagmiddag van mie een karbonade". Ik geloof
dat nicht Hennie van tante Marie er over begon... over een reünie. Het werd
meteen opgepakt en volgend jaar organiseren Henk van der Kolk en Jacomijn een
reünie voor de van der Kolk familie.
In 2007 samen op de bruiloft tevens reunie van Jan en Jannie Tante Geertje en moeder van der Kolk
Mark met kleine Laska...nog aan de Marnixstraat in Hengelo.
En dan is alles weer gewoon in het ritme van alledag. Nou ja... wat kouder dan vorige week toen we op een gegeven moment 29 graden zagen aangeven in Eilat. Nu was het weer zwemmen en aquajoggen in onze eigen Aquarena, maar eerst muts op, das om en op de fiets om half 9, want als het droog is zie je mij niet in de auto. Verder is Mark jarig!!! Hoera. Vreemd gevoel als je jongste kind 42 wordt. 'Wat wil je voor je verjaardag?', vroeg ik hem pas. 'Doe maar een bak hout', vond hij. Hij haalt nu telkens van die grote bags afvalhout voor hun beide kachels. D.w.z. Wim haalt ze want een trekhaak heeft hij niet, net zo min als een aanhanger en de tijd om het te halen is eveneens schaars. Vorig jaar vroeg hij nog om heel veel sokken. De big bag met hout is Wim al aan het halen en dan moeten we nog wel even het dorp in voor iets extra's. Hebben jullie trouwens gehoord dat op de landelijke tv Emmen een stad wordt genoemd. Dat zal B en W goed doen, want het heeft inderdaad stadsallures, maar de inwoners van Emmen gaan nog steeds naar 'het dorp' als ze willen winkelen.
Don, Gijs en Ben proosten hier op de vrede van Jeruzalem.
Het wordt
een ontdekkingstocht bij avond. We rijden door de ultra orthodoxe Joodse wijk
waar de mannen de Thora bestuderen en daarnaast niet hoeven te werken. Ze leven
van een kleine uitkering en hebben meestal grote gezinnen. Het is voor ons of
het honderden jaren geleden is. Alles loopt in het zwart met hoeden of
keppeltjes. Ook de kleine winkeltjes doen je aan jaren terug denken. De mannen
hebben van die pijpenkrullen opzij en lange vlechtjes uit hun kleren hangen.
Alles heeft een betekenis zoals het in het Oude Testament wordt vermeld. Patrick
laat ons even later de Arabische wijk zien en smalle donkere steegjes, maar ook
de moderne winkelstraten. Onderweg op een rustig plekje ontkurkt hij een fles
Arak en we drinken allemaal op de Vrede in Jeruzalem. Heel mooi. Daarna gaan
we tot slot naar een hoge plek op de muren waar we de Klaagmuur kunnen zien , de
westelijke muur van de muur die ooit door Herodes gebouwd is om de oude stad. Er
staan heel wat mannen te bidden. Voor vrouwen is er aan de rechterkant een wat
kleiner gedeelte. Ze maken wiegende bewegingen. Patrick vergelijkt het met een
soort mediteren. Het is bijna 12 uur wanneer we uiteindelijk in ons hotel in
Bethlehem in ons bed rollen.
Op de Golan hoogte is weinig te zien vanwege de mist.
Het is woensdag en vandaag staat er heel wat op het programma. We zijn in Tiberias in Galilea, de streek waar Jezus opgroeide, met zijn discipelen rondtrok en allerlei genezingen verrichtte. Allereerst bezoeken we de berg van de Zaligsprekingen waar nu een kerk gebouwd is met een geweldige akoestiek. Onze gids Patrick leest ze ons zelfs voor. Denk niet dat we de enigen zijn. Er is een groep Japanners die daarbinnen zo geweldig zingen , Wim doet zelfs met hen mee, dat me de tranen in de ogen schieten.
We hebben het leuk met elkaar en langzamerhand begin je de meesten te kennen, ook al omdat je telkens met anderen aan tafel zit of koffie drinkt. Dan gaan we noordelijk naar de Golan hoogte, een strategisch gebied dat op dit moment in handen van Israël is, maar ook tijden bij Syrië heeft gehoord. Je zou vanaf dit noordelijke punt de berg Hermon kunnen zien liggen en de Syrische vallei, maar niets van dat alles vandaag. We zitten in de wolken en na de strategische plek bekeken te hebben gaan we aan de koffie.
Onze volgende stop is Kapernaum, de stad waar Jezus ook vele voetsporen heeft liggen. Het is eigenlijk helemaal een museum. We zien een oude synagoge, gebouwd op de resten van een nog oudere, inderdaad uit de 1e eeuw na Chr. Ook is er een kerk gebouwd op de plek waar de schoonmoeder van Petrus zou hebben gewoond. Ook daar zouden genezingen hebben plaatsgevonden zoals in de bijbel verteld wordt. De prachtige nieuwe kerk is pas een paar jaar oud.
Op de berg der Zaligsprekingen staat nu een kerk ter gedachtenis aan de Aankondiging aan Maria door een engel
De Aankondigingskerk van buiten
De binnenkant
Op de berg dit uitzicht op het meer van Tiberias
En natuurlijk wil iemand op deze mooie plek wel een foto van ons vieren maken
Het is intussen middag als we aan de overkant van de baai in Akko aankomen, een stad met een voornamelijk Arabische bevolking. We eten er heerlijk en duiken de Arabische markt in- de shoek. Ruikt lekker, veel kruiden en groenten, vis, kleding en sieraden. Nee... tot nu toe niks gekocht. We gaan in zo'n tempo overal langs dat ik niet verder kom dan de kreet van Ben Veldkamp altijd bezigd:'He-j d'r gebrek an?' De rest van de middag gaan we de stadsmuur op, de riolen in, het ondergrondse gevangenismuseum, we zien de El Jazzar Moskee en de plaatsen waar de Tempeliers verbleven. Heel veel indrukken....
Het was een lange dag, maar dan heb je ook wat. We kijken hiet uit over de Middellandse Zee in Netanya, 6 .hoog... dat wel. Wim deed al snel een stapje terug van schrik. Netanya is aan het begin van de vorige eeuw gesticht als sinaasappeldorpje waar Nathan Strauss, je weet wel van het spijkerbroekenmerk, aan meegeholpen heeft.Nu is Israël meer het land van de High Tech. De sinaasappels vallen nu uit zichzelf van de bomen hier, Het ging allemaal van een leien dakje...mooi weer, weinig wind en een prachtig uitzicht over de landen waar onze route heen ging. Het meisje met het bordje van KRAS en even later de gids begeleiden ons naar de speciale bus. Onze gids, Patrick is van oorsprong Nederlands en woont hier al 18 jaar. Hij zal ons deze dagen heel veel te vertellen hebben. We hebben er zin in. Het eten is ook nog lekker en een biertje voor de heren gaat er grif in. Morgen wordt het om half 7 opstaan, 8 uur vertrek en we gaan noordelijk om aan het eind van de dag in Tiberias aan te komen, de streek waar Jezus en zijn discipelen graag verbleven. We hebben even langs de zee gewandeld en gaan zo maar eens hogerop. Wel te rusten allemaal.
De Yad Vashem onderscheiding voor Johan en Berendina Eggink- Jansen. Ze
kregen dit omdat ze in de oorlog 1,5 jaar Elly, een joods meisje, onderdak
boden.
Dit natte winterweer heeft één voordeel. Het dwingt je bijna tot
een soort winterslaap. s Morgens is het laat licht en dan keutelen we wat aan.
Zo aan het eind van de middag gaat het houtkacheltje aan en om vijf uur zit ik
al voor mijn favoriete programma op 7 De Grote Verhuizing, een Engels
woonprogramma. Wat kleuren betreft weet je niet wat je ziet: Rood, groen, geel,
oranje vliegt je om de oren. De huizen op het platteland vind ik het
mooist. Toch heeft zwager Ben iets bedacht om die winter te doorbreken. Wat
vinden jullie ervan om een weekje naar Israël te gaan? Dat hoef je tegen Wim
maar één keer te zeggen. Waar is je zwembroek?, vroeg ik Wim gisteren. Het
zou te gek zijn wanneer we straks bij de Dode Zee aan komen dat je geen
zwembroek bij je hebt. Ik moet toch minstens ook één foto van je hebben,
drijvend en lezend in een krantje. Ze zeggen dat je door het zoute water erg
goed kunt blijven drijven. Jullie merken het. De plannen zijn vergevorderd.
Maandag is het zover en gaan we samen naar Israël voor een rondreis van 8 dagen.
Imposant Israël heet het. Ze zeggen dat het in Jeruzalem wat killer kan zijn
dan in Tel Aviv waar we aankomen en later in Eilat waar we de laatste paar dagen
zullen zijn. Ik ben heel benieuwd naar het land van de bijbel waar we
verschillende plaatsen opzoeken waar Jezus rondgelopen heeft. Bovendien zouden
in het Yad Vashem Holocaust Museum de namen van opa en opoe Eggink te zien
moeten zijn. Die Yad Vashem onderscheiding voor opoe en opa is pas kort geleden
postuum uitgereikt en door oom Bram in ontvangst genomen. Het was een
indrukwekkende middag, heb ik begrepen. Vandaag gaan we inpakken, zondag komen
Ben en Niesje als onze vaste oppas en dan gaan wij s middags richting
Achterhoek.
Mama als een mooie en blije bruid, september 1941. Onder de donkerblauwe
kanten jurk droeg ze een lichtroze onderjurk.
Het leeghalen en opruimen
van omas kamer in de Bongerd zette ons aan het denken. Wat zeg ik... de schrik
sloeg ons om het hart. Wij wonen nu bijna 18 jaar aan het Schoolpad. Hiervoor 10
jaar aan de Kuifmees, 8 maanden aan de Laan van de Marel, dit alles in Emmen.
Daarvoor 10 jaar in de Marnixstraat en 6 jaar aan de Jan Voormanstraat in
Hengelo. Nog verder terug brengt ons ruim een jaar aan de Eligiusstraat in
Aalten en natuurlijk de eerste 1,5 jaar van ons huwelijk aan de Eierdijk in
Hattem. En het was goed om regelmatig je verkassen, je spullen door te kijken en
dingen te vervangen of aan te passen. Nu beginnen wij het wat benauwd te
krijgen als we opnieuw aan verhuizen gaan denken. Wanneer we het later aan onze
kinderen moeten overlaten komt alles in de container voor de Kringloop terecht.
Ik zie het voor me. Die hebben echt geen tijd om alles grondig te gaan
bekijken. Het gevolg van al dat denken was dat we maar zelf eens gingen
kijken wat we aan overbodige spullen in huis hebben. Het begon met de
schuurzolder. Die stond vol en de kasten op die zolder ook. Wil je weten wat
daar nog te vinden was? -Wim zn trouwpak, nog helemaal intact plus
stropdas. -Wim zn regenjas van de Koopvaardij, iets minder intact. -Twee
jassen van mama die ik niet weg kon doen. Een ervan is zon beroemde Burberry
regenjas, nog van oom Sjoerd. -Mamas donkerblauwe kanten trouwjurk anno
1941, zeer waarschijnlijk ook uit de kleermakerij van zwager Sjoerd
Aartsen. -Heel veel kleding van Mark toen hij uiteindelijk naar Jennifer
vertrok. -Een salontafel die Wim ooit meebracht maar die wij niet meer gaan
gebruiken. -En meer.... Ik moet zeggen, het ruimde lekker op. De Burberry
en de trouwjurk liggen er nog. De rest is weg. En wat voelt dat
lekker. Vandaag ging ik verder in huis. Vier zakken kleding weg ermee.
Heerlijk! Binnenkort volgt er een tweede screening!
Op de lagere school moest je voorbeeldjes van landschappen natekenen. Op
geen enkele manier werd daar je creativiteit ontwikkeld. Het breien was ook al
zon ramp, zo strak werd dat met die breikatoen. Ik nam het telkens mee naar
huis en breide om de beurt met opoe. Die zorgde dat het weer wat losser op de
pennen kwam. Ook het tekenen op de middelbare school deed me niet veel. Wel een
tekendoos aanschaffen met alles erop en eraan tot een vleugel aan toe om de
kruimeltjes van je papier te kunnen vegen. Je kunt hooguit zeggen dat mijn fijne
motoriek er door ontwikkeld werd. Op de kweekschool leerde ik alle technieken
die er zijn.. naaien, mazen, stoppen, verstellen, smocken. Allemaal praktische
dingen wel leuk, maar creatief? Ja.. portret tekenen ging me aardig af. Toen
onze jongens klein waren naaide ik bijna al hun kleren. Uit een wat versleten
Harris tweed colbertje van Wim naaide ik een jasje voor Rick. Dat was leuk, maar
ook creatief? Maar in de jaren 70 kwam het spinnen en weven. Er kwam een
Louët spinnewiel, een weef raam en ik begon de gesponnen wol te verven. We
woonden in Hengelo tegenover een school en met heel wat groepen hebben we thuis
gesponnen, geweven en geverfd, maar ben je dan creatief? In Emmen heb ik in
een vlaag een tijdje truien gebreid, maar dat ging ook weer over, net als het
sokken breien toen ik stopte met werken. Minstens 30 paar. Toen was het voorbij.
Niesje vraagt nog wel een of ik al weer brei, want die sokken waren zo fijn,
maar ik moet haar teleurstellen. Het blijft nu alleen bij schilderen. Een
paar schilderijen vind ik zelf zo goed gelukt dat ik verbaasd ben van mezelf.
Zou het toch creativiteit zijn?
Wat is dat? Agnes, onze regelmatige logée, staat meteen naast haar fiets. Is dat een muis? We
zijn afgelopen zaterdag gezellig Emmen in geweest en zijn op de terugweg bij het
Schoolpad aanbeland. Ik kijk eens goed naar het zwarte beestje met korte staart
en grijphandjes. Je ziet ze niet vaak bovengronds. Het is een mol die zich half
ondergronds een weg probeert te banen door grassen en ander groen. We staan er
verwonderd naar te kijken. Een nuttig diertje, maar als je er zoveel hebt als
wij in deze tijd wordt het teveel van het goede. Op het land van de boer zijn ze
niet want ik denk dat er weinig voor ze te halen is door al die kunstmest- en
verdelgingsmiddelen. Dus dan zijn wij de pineut. Ook de specht is weer een
regelmatige bezoeker geworden in de eik bij de vijver èn natuurlijk aan de
pindaslinger. Hij nestelt in het Oeverse bos waar een nestholte te vinden is.
Andere jaren waren de mezen aan kop aan de pindas en bij voederrtafel, maar nu
zijn het de mussen. De vogels hebben geluk want gisteravond was het
knutselavond bij onze Passagegroep Zuidbarge Rietlanden. Riet en Gerrie hadden
iets bedacht. Het werd iets voor de vogels in de tuin. Leuk idee! Meestal is
er een lezing over een interessant onderwerp, zoals laatst toen een blinde man
iets kwam vertellen over hoe het is om blind te zijn en hoe hij er mee om gaat.
Hij had zijn blindengeleidehond bij zich, een grote hulp voor hem in het
dagelijks bestaan. Of zoals psychologe Mirjam Hoen, die in het Zorgcentrum De
Bleerinck werkt, ons kwam vertellen over dementie en hoe je daarmee om kunt
gaan. Maar zoals gisteravond, een avond bezig zijn en praten met elkaar en
een drankje na om het begin van 2012 in te luiden, had ook weer wat.
Wat is dat? Agnes, onze regelmatige logée, staat meteen naast haar fiets. Is dat een muis? We
zijn afgelopen zaterdag gezellig Emmen in geweest en zijn op de terugweg bij het
Schoolpad aanbeland. Ik kijk eens goed naar het zwarte beestje met korte staart
en grijphandjes. Je ziet ze niet vaak bovengronds. Het is een mol die zich half
ondergronds een weg probeert te banen door grassen en ander groen. We staan er
verwonderd naar te kijken. Een nuttig diertje, maar als je er zoveel hebt als
wij in deze tijd wordt het teveel van het goede. Op het land van de boer zijn ze
niet want ik denk dat er weinig voor ze te halen is door al die kunstmest- en
verdelgingsmiddelen. Dus dan zijn wij de pineut.
