Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
07-09-2008
Hanen-- avond!
Hier zet Jans de schoorsteen op de Finse kota vast. Wim heeft wat hoogtevrees.
Buurman Jans was hier. Er moet wat ondernomen worden anders wordt het hier één en al haan. Gisteravond hadden we gezien waar de 4 grote hanen zaten. Nee vader haan zit onbereikbaar voor iedereen s nachts 10 meter hoog in de berkenboom, maar die 4 hè die zaten gisteravond en vannacht gewoon op de schutting. Maar hoe krijg je die te pakken? Wim had bedacht om een net te ggoien over de drie die helemaal tegen elkaar aan op de schutting zitten, anders heb je er één en de anderen zijn foetsie. Wim en Jans bespreken samen hun tactiek. Het is onder de hand helemaal donker geworden en de twee gaan gewapend met net, zaklamp en jute zak naar de plek. Ik ga nooit meer mee. Ik heb de boel al vaak verziekt door al gillend de zak los te laten als de haan er in ging. Huu . De rillingen gaan me nog over de rug wanneer ik er aan denk. Ie hoeft allenig maor die zak vaste te hollen, zei Wim, maar ik griezel er gewoon van. Nee de mannen zullen het samen even opknappen. Die eerste drie gaan mee! Even later komen ze binnen. Wat woj hebben Jans . Een rooigie of wil ie nog koffie. Jans houdt het bij koffie. De hanen, vraag ik voorzichtig. Ach, zegt Wim . Ik gooid'n et net dr niet goed aoverhen en foets waarn ze! Straks zuuke wiej ze nog weer op en probere wiej et nog een keer. Ik probeer echt om niet te lachen, maar Wim ziet mn vertrokken gezicht wel. Ja... lach iej maor....Ie hebt makkelijk praoten : Och kiek toch es wat mooi alweer een kloeke met kukens. Maor as ze operuumd mot wodden dan könne wiej dat opknappn. Na een half uurtje volgt de tweede poging. Even later hoor ik Jans met de tractor wegrijden. En? Wiej konnen ze niet weer vinnn. Mergen kump Jans weer. Nee vervelen hoeven we ons niet hier. Zondag komen Jans en Geesje barbecuen. Zulke buren moet je wel in ere houden.
Wat is er nu te melden op een gewone doordeweekse dag? Wim die weer in de clinch lag met zn zangprogramma? Mark komt tussen de middag langs en tussen de vele telefoontjes door wat is pauze?.... helpt hij geduldig pa Willem de boel op te slaan zonder dat het één en ander in de prullenbak verdwijnt. Samen op de fiets naar het dorp? In de bibliotheek ruil ik boeken en samen drinken we boven een kop koffie terwijl we wat tijdschriften doornemen. Wim is snel moe van lezen en zit al gauw te slapen. We bestijgen onze fietsen weer en nu gaat het naar Brüning, de fietsenhandel. Ik zeg:Die fiets doet een beetje raar kijk maar. Blijkt dat hij aangeeft dat hij zn eerste controlebeurt nodig heeft. Daar krijg ik me toch zon knalblauwe leenfiets mee met zon fietsdrager voorop. Net een bakkersfiets, maar dan zonder mand. Zonder mn e-bike en de wind tegen weet ik in één keer weer waarom ik die nodig heb. We puffen ik dan, even later uit bij buurvrouw Wielens. Want ze gaat morgen op reis naar de kleinkinderen in België. Geesje heeft haar net de krulspelden in gedaan. We zeggen gedag en wensen haar veel plezier. Thuis heb ik een leuke mail binnen van een mede- schrijfster van kinderboeken èn -schilder die graag wil weten hoe ik het aangepakt heb met het laten drukken van de kinderboekjes. Ook zij is al helemaal vastgelopen bij de uitgevers. Terwijl Wim lekker gaat koken mail ik haar wat mijn ervaringen zijn en wat ik tot nu toe ondernomen heb om ze aan de man te brengen. Ze is nu gewaarschuwd dat het veel energie kost. Bijna alle basisscholen en peuterspeelzalen in deze buurt en Vorden heb ik al gehad, maar er is bijna geen geld voor extraatjes. Misschien.... dram ik niet genoeg door om m'n werk aan te prijzen? De raad van de spontane eigenaresse van onze dierenspeciaalzaak: "Slijmen moet je, prijs ze de hemel in, ga er naar toe met een zelfgebakken appeltaart" wanneer ze het heeft over de winkels waar Ik ben Moniek èn Ik ben Scotty te koop liggen. Dat moet ik misschien nog leren.... Ha! Gelukkig zijn de kinderen die ik het verhaal van Moniek heb voorgelezen erg enthousiast en telkens wanneer ik de laatste zin voorlas: Mijn baasje vraagt: Wie wil er straks eenlief jongpoesje, stak ¾ van de klas de vinger op. Leuk hè? Ik heb veel medewerking gehad van vrienden en familie, maar ik heb de helft nog staan en ben me aan het beraden over wat ik verder nog kan proberen. Ik wou dat ik iemand had die de pr op zich zou willen nemen. Of....heeft iemand zomaar een helder idee?
Scotty op z'n nieuwe plek bij vriend èn bordercollie Kai. Dit is de voorkant geworden van Ik ben Scotty
In Ik ben Moniek vertelt onze eigen Moniek over haar leventje bij ons en de andere dieren.
Moniek
Dokter Harrie geeft haar een gipsen pootje
Bij de wei met de schapen en hun lammetjes
Wil je ook graag zo'n boekje voor de kinderen of kleinkinderen? Mail gewoon of kijk op de website www.hettysite.nl onder Kinderboekjes. Ik ben Moniek is voorzien van een echt kattenbelletje. In Ik ben Scotty vertelt één van de pups over z'n belevenissen vanaf dat hij geboren werd totdat hij zich op z'n gemak voekde bij z'n nieuwe baasjes.
"De computer doet het niet meer, slaat niks op de muis doet ook al het niet helemaal niks... niente ! Ik kom vanmorgen net thuis na het aquajoggen. Wim is bij het mannenkoor Valerius. De jonge flitsende dirigent Daniel Rouwkema trekt er stevig aan de touwtjes. Er zou vanmorgen hier thuis geoefend worden met een zangprogramma op de computer. Zo kan Wim zn eigen partij als 1e bas thuis alvast inoefenen. Albert was gekomen om hem te instrueren hoe het in zn werk gaat. Zijn ze net klaar en dan gebeurt het! Niks doet het meer. Wim weet normaal overal een remedie voor, maar computers . Gelukkig komt Mark tussen de middag. Blijkt hij één of ander ding te ver van de computer af te hebben liggen. Dat is even een pak van zn hart. Ik heb al een aantal concerten bijgewoond van Valerius sinds Wim daar zingt... met Ben en Niesje een kerstconcert en het kwam toevallig zo uit dat op die ene dag dat Berdena en Curtis met Ben en Diny bij ons in Emmen waren Wim meezong in het Bevrijdingsconcert. Er waren ook een aantal Engelse "bevrijdingsliederen" bij. Ze vonden het geweldig! Vanavond - dinsdag- is het de vaste oefenavond van Valerius. Vanmiddag, de eerste dinsdag van de maand, was ook het inzamelen van oud papier voor het goede doel- Valerius èn het milieu natuurlijk. Wim heeft twee aanhangers weggebracht... van de fa Wildkamp, Wielens, ons eigen en Marks oud papier. Hij doet het met plezier, Gisteravond was het oefenen met de Eemslander Shantys. Hij geniet er van, niet alleen van het zingen, maar van het hele sociale gebeuren er omheen. Bij de Shantys helpt hij met opbouwen en afbreken met één pilsje na. Ze hebben veel optredens en alle mannen zijn gek met hun nieuwe dirigente Henriette. Ze komt helemaal uit de klassieke hoek, zingt opera, maar geniet enorm van het enthousiasme van de Shantys . Vandaag zag en hoorde ik ze zingen op een dvd van een optreden in Haselüne en hoorde Wim solo zingen. Klinkt echt heel mooi! Hij is nu heel ontspannen wanneer hij solo zingt en daardoor komt het nog beter over. Nee Wim verveelt zich niks. Hij heeft tot zijn grote verdriet een paar keer verstek moeten laten gaan in de vakantie, maar zaterdag...... is hij erbij. Ze gaan optreden in Haulerwijk. Samen met de bus! Ja gezellig!
In Twente zijn nog veel zouttorens. Dit is een oude, maar die blijven wel staan omdat het een typisch beeld van dit deel van Twente is... richting Boekelo.
De tijd van de bramen is er weer. Ze staan gewoon naast de ponywei en ik ga er maar eens op af met een plastic zak. Niets is zo lekker als bramensap door de yoghurt. In de jaren dat er veel bramen zijn maak ik er sap van en vries dat in tot de vlierbessen rijp zijn. Dan maak ik er bramen/vlierbes/appelgelei van. In de tijd dat we nog in Hengelo woonden ging ik vaak op bramenjacht, soms met Marijke of Betsie, maar ook wel in m'n eentje. Wim vond dat helemaal niks dat ik zo buitenaf in mn eentje gewapend met bakjes en plastic zakken op pad ging. Om hem enigszins gerust te stellen nam ik dan kleine Laska mee, onze eerste gezinshond lief maar zeer waaks. Bovendien had ik een speciaal broodmes. Die ging mee in de fietstas voor je weet maar nooit. Zo struinde ik in mn eentje nou ja anderhalf de houtwallen tussen de weilanden van Twente af. Verbeeld ik me nou dat de bramen toen veel dikker waren of zou dat met het verschil in grondsoort te maken hebben tussen Twente en Drente? Marijke en ik verzonnen allerlei lekkere en gezonde recepten. We probeerden zelf zuurdesembrood te maken zo supergezond hè. Maar geen hond die het bij ons wou eten. Ook maakten we zelf yoghurt met een yoghurtplantje. Daar hadden we meer sukses mee. Ik had en heb nog het boek In Pot en Fles, waar je allerlei ideeën uit kon halen. Het was ook de tijd dat ik vaak in het voorjaar de bloemschermen van de vlier in een soort pannenkoekbeslag doopte en dan ging frituren. Alle kinderen in de buurt likten hun vingers er bij af. Nee de bramen hier zijn niet veel bijzonders dit jaar. De druiven Glorie van Boskoop zijn ook nog niet rijp terwijl schoonzus Anneke die in Lochem woont, hemelsbreed 100 km zuidelijker, ze al geoogst heeft. Afgelopen vrijdag waren Bertus en Marijke hier bij ons op bezoek. Marijke en ik beginnen te praten zo gauw we elkaar in de armen sluiten en we houden pas op wanneer we ze met Bertus in de auto de bocht om gaat. Net of de tijd heeft stil gestaan. Dat kun je soms zo hebben hè!
Op het weblog wimhetty ( herinneringen) schreef ik vorig jaar al over de gebeurtenissen om mijn geboorte. Nu kreeg ik het boek dat veel meer vertelt over de familie Sanders.
Op de bruiloft van mijn ouders in 1942 is ook Elly, een Joods meisje. Ze is bij opa en opoe Eggink in huis op hun boerderij in Barchem. Haar ouders ( haar moeder is blond) bezoeken hun kinderen, die overal in het land ondergedoken zitten, regelmatig met een soort sjees. Elly gaat ook gewoon naar het 2 klassige buurtschooltje in de Wildenborch.
Na 1,5 jaar komen er plotseling een paar Nederlanders om haar op te halen. Haar ouders zijn gepakt en vader is zo in elkaar geslagen dat hij de verblijfplaats van Elly vertelt. Die mannen krijgen nl 7,50 per Jood die ze te pakken kunnen krijgen.
Opa probeert van alles om ze op andere gedachten te brengen. Niets helpt. Je moet blij zijn dat ze je niet als Jodenhelper tegen de muur zetten. Die nacht slapen de mannen in het hooi en de volgende morgen volgt een hartverscheurend afscheid. Opa brengt de mannen met Elly naar het station in Lochem om naar haar ouders gebracht te worden naar de Amsterdamsche Schouwburg.
Diezelfde dag ben ik geboren. Wanneer opoe en opahun nieuwe kleindochter komen bewonderen is het wel een heel dubbel gevoel: intens verdriet om Elly en blij met mij.
Na de oorlog horen ze via het Rode Kruis dat Elly op 14 september al omgekomen is in een Duits concentratiekamp.
Elk jaar op 4 mei vertel ik deze vreselijke gebeurtenis aan de kinderen op school en nu aan wie het maar horen wil! Op de kinderen maakt het steeds diepe indruk.
foto: Opa en opoe Eggink begin jaren 30 op de Dam in Amsterdam!
Een verjaardag vol nostalgie! Vandaag vierde ik mn 65e verjaardag met de naaste familie. Natuurlijk dacht ik er aan mijn beide ouders dit niet hebben mogen halen. Ook Wims vader overleed al op vrij jonge leeftijd. En daar zaten we dan. Van onze beide families zijn we er allemaal nog en zijn we in goede gezondheid op wat mankementjes na. Zelfs oma van der Kolk zit er op haar 95e nog bij al krijgt ze lang niet alles meer mee. Geweldig dat de jongens en meiden de zorg op zich namen om iedereen op tijd van alles te voorzien. Robin hielp goed mee bij het barbecuen. En samen met Eva maakte hij een serie mooie fotos. Voor Henry en Tonny is dit de zoveelste dag van afscheid nemen. Donderdag vertrekken ze. Ik kan me nog niet voorstellen dat we in Hattem langs de Zuidwal rijden en er anderen in hun huis zullen wonen. Toen we oma vertelden van de plannen van de grote verhuizing verblikte of verbloosde ze niet, maar toen we vertelden dat ze er ook al een huis gekocht hadden zei ze:Hebt ze daor dan wel genog geld veur? Toen we dat konden bevestigen was ze gerust. We hadden de schaduw opgezocht bij de Kota en de kippenren. De hele dag hadden we het gepiep van de kuikens en gekraai van de hanen vlakbij. Pas toen we daar weggingen kwam de familie kip in actie en waagde zich weer op de rest van het erf. Toen ik zonet ging kijken bracht de haan zn kip met het ene kuiken naar de struiken voor de nacht nadat hij moeder met de nu nog 7 kuikens al naar haar nest onder de conifeer gebracht had. Dan pas zoekt hij zn eigen boom op. Hij heeft het maar druk met zn harem.
foto: Eva
Oma van der Kolk 95 jaar is er nog bij!
Rick maakt het zich gemakkelijk.
Samen met Anneke bekijk ik het boek: De ondergang van de familie Sanders , geschreven door de bekende journalist Dick Verkijk. Eén van de kinderen Sanders, Elly, heeft in de oorlogstijd bij opa en opoe Eggink in Barchem ondergedoken gezeten, maar werd verraden. Ondanks veel onbaatzuchtige mensen is haar hele familie via Westerbork naar een Duits kamp afgevoerd en vergast.
Nee hè! Met afschuw kijkt Wim naar het programma op de tv waar ik naar zit te kijken: One million dollar wedding! Niet dat ik het zo spannend vind, maar ik ben gewoon nieuwsgierig of het leuk kan worden. Dat flauwe gedoe dat gelebber hu ! Wim is niet iemand die van die troetelwoordjes heeft. Hij kan ze gewoon niet uit z'n strot krijgen. Hij gruwt van schatje of honnepon. Gisteren hoorde ik een nieuwe: m'n allessie. Wim is geen man van veel woorden, maar meer van daden. Hij laat zijn gevoel voor me meer merken door altijd voor me klaar te staan of iets lekkers klaar te maken. De zakdoekjes bij Mary Borsato, één van de juryleden, doen steeds dienst, zo gegrepen is ze door de emotionele verhalen van de stelletjes. Ze moeten als stel duidelijk maken waarom ze het ideale droompaar van 2008 zijn. Nee ik heb het wel gezien, het is niet waar ik voor thuis blijf. Dan is de verkiezing voor Josef de Musical veel interessanter. Wat een enthousiasme! We zitten wat uitgeblust samen op de bank. Het was een dag van voorbereidingen voor morgen als kinderen en broers en zussen en waarschijnlijk moeder van der Kolk mijn verjaardag mee komen vieren. Alleen Joke en Johan kunnen dan niet, omdat Jos feest heeft en niet de boerderij en camping kan waarnemen. En het is voorlopig de laatste keer dat Henry en Tonny er bij zullen zijn . Volgende week vertrekken ze naar Canada om zich er , misschien wel voorgoed, te vestigen. Gera, Fred en de kinderen vinden het heerlijk dat ze vlak bij hen gaan wonen. Er moesten vandaag stoelen afgesopt worden die we het hele jaar nog niet gebruikt hebben. We doen al twee dagen boodschappen. Steeds vergeten we toch weer iets. Nou ja morgen komen de kinders de honneurs waarnemen. De barbecue wordt verder door hen verzorgd. Rick was hier vanavond en terwijl we aan de koffie zitten meldt hij dat hij geen bloemen voor me meebrengt, maar dat hij een snoeischaar veel leuker vindt om te geven. Niet dat hij die al gekocht zal hebben, maar er is in elk geval initiatief! Heel goed!
Gewoon uit de tuin.
Henry , één van Wims broers, gaat met zijn Tony in de buurt van Gera wonen. Gera emigreerde 18 jaar geleden met Fred naar Alberta om te gaan boeren en woont met haar gezin in Spruce View, waar een aantal jaren terug ook Evert van Benthem zich vestigde. In Alberta met z'n lange winters is schaatsen en ijshockey een volkssport.
Wat is er nu te melden op een gewone doordeweekse dag? Wim die weer in de clinch lag met zn zangprogramma? Mark komt tussen de middag langs en tussen de vele telefoontjes door
wat is pauze?.... helpt hij geduldig pa Willem de boel op te slaan zonder dat het één en ander in de prullenbak verdwijnt.
"De computer doet het niet meer, slaat niks op
de muis doet ook al het niet
helemaal niks... niente ! Ik kom vanmorgen net thuis na het aquajoggen. Wim is bij het mannenkoor Valerius. De jonge flitsende dirigent Daniel Rouwkema trekt er stevig aan de touwtjes. Er zou vanmorgen hier thuis geoefend worden met een zangprogramma op de computer. Zo kan Wim zn eigen partij als 1e bas thuis alvast inoefenen. Albert was gekomen om hem te instrueren hoe het in zn werk gaat. Zijn ze net klaar
en dan gebeurt het!
Een verjaardag vol nostalgie! Vandaag vierde ik mn 65e verjaardag met de naaste familie.
Nee hè! Met afschuw kijkt Wim naar het programma op de tv waar ik naar zit te kijken: One million dollar wedding!
