Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
12-05-2013
Repair-café
Kiek daor zit burgemeester Bijl ok . In t café! We hebben even wat
spullen weggebracht naar Het Goed, de perfecte Kringloopwinkel in Emmen. We
hebben een paar koffiebonnen gekregen en duiken even de winkel in. En terwijl ik
even rondstruin heeft Wim onze eigenste burgervader ontdekt. Mag hij op zijn
vrije dag ook eens met zijn vrouw rondkijken hier, zeg ik nog. Nee hij zit er
met een heel gezelschap. Terwijl wij even later aan de koffie zitten is het
gezelschap in de benen gekomen en vlak naast ons wordt officieel het Repair-café
geopend. Er zijn een paar toespraakjes, door de manager van het Goed Emmen, de
voorzitter van Repair café uit Amsterdam en daarna neemt burgemeester Bijl, met
ambtsketting, het woord en verklaart Repaircafé het Goed voor geopend. Hij wordt
persoonlijk de eerste klant die iets komt repareren. Ze hebben een schemerlamp
voor hem klaargezet die het niet doet. Eerst wordt hij ingeschreven mèt lamp en
de gebreken. Daarna gaat hij een tafeltje verder en krijgt hulp om zelf de lamp
te repareren. Het blijkt in dit geval de stekker te zijn. En het lukt helemaal.
De lamp brandt! Elke tweede vrijdag van de maand is het Repaircafé open en wordt
volledig gerund door vrijwilligers. Binnenkort, 18 mei, is er een lezing
over duurzaamheid van spullen en voeding bij Het Goed. Susan en ik hebben ons al
ingeschreven.
Onderweg van Chatsworth Castle terug naar hun huis in Manchester ontdekte
Joan dat er een welldressing te zien was in Paddington. Je ziet het: een
prachtig bloemenarrangement met de aartsengel Michael. Die welldressings worden
nog steeds elk jaar in augustus in verschillende dorpjes gemaakt omdat hun
dorpje vroeger gespaard was gebleven voor de pest, waarschijnlijk doordat ze hun
eigen bron hadden.
Wim houdt van darten, biljarten en snookeren. Nee niet
zelf gooien met die pijltjes of stoten met de ballen, maar het volgen van de
grote en minder grote wedstrijden. En als ik nou vraag wat er nou toch aan is,
kijkt hij me stomverbaasd aan, zelfs wat beledigd. Er doen hier zelfs twee
Nederlanders aan mee, zei hij net. Je moet de spelregels kennen. Hij kan er
in geuren en kleuren over vertellen. Ik moet meteen terugdenken aan onze
bezoekjes, alweer jaren terug, aan Tom en Joan in Manchester. Vaak gingen we op
de terugweg van onze vakantietrip per caravan door Schotland, Wales en Engeland
bij hen aan om een paar dagen samen door te brengen. Ze hebben ons prachtige
plekken laten zien. De caravan stond dan bij hen op de stoep geparkeerd, maar
daar mochten we niet in slapen. We kregen een luxe breed bed ter beschikking met
een spiegelkast achter het bed, waardoor je jezelf zag liggen bij het wakker
worden. En het blauw- en geel gebloemde behang en de gordijnen met hetzelfde
vrolijke patroontje zal ik nooit vergeten. Tom mocht graag naar cricket kijken,
ook zoiets. Je moet ook hiervan de spelregels even kennen, maar of je dat dan
interessant kan vinden? Daar waren in huize Woodgate de meningen ook over
verdeeld. Joan verzuchtte toen: I always tell him: For me it s just waiting
until the paint is dry So boring . Ik moet regelmatig aan haar denken, maar
dat hadden jullie al door .
Ik herinner me toen ik, lang geleden, nog op de Boomgaard woonde, dat
altijd met Koninginnedag de pinksterbloemen bloeiden. Overal langs de bermen en
sloten en in weilanden zag je ze. Ik weet ook dat ik vaak veldbloemen plukte,
gewoon op ons eigen terrein. Waar vind je nog de gewone wilde bloemen:
klaprozen, korenbloemen, koekoeksbloem, blaassilene, vogelmelk enz. Tot mijn
plezier worden er tegenwoordig in de gemeentebermen weer wilde planten
uitgezaaid, maar in weilanden en akkers zie je ze niet meer. Maar op ons
stukje gras vóór de wei bloeien de pinksterbloemen nog steeds op Koninginnedag
en de week erna. Vandaag kwam Robin ons meehelpen. Al heel jong vond hij het
geweldig om gras te maaien met de zitmaaier. Dat is bij hem nog steeds favoriet.
Het was opnieuw een aardig druk dagje. Het oude kleed weggebracht naar de
stort, verder overbodig geworden spul naar de Kringloop, twee aanhangers met
compost gehaald, samen met buurman Jans. Bovendien werd die heel oude buxus van
een laag paardenmest aan zijn voet voorzien. In juni gaat die flink
teruggesnoeid worden. En ook de schilder is nog bezig om de buitenboel een fris
uiterlijk te geven. Je komt dan ook wat reparatiewerkzaamheden tegen. De dorpel
van de voordeur moet vernieuwd. Daar hebben we gelukkig ook een vaste man
voor. Nu ligt ons grasveld er weer strak bij. Alleen een hoek pinksterbloemen
staat er nog, een stuk met veel ereprijs idem dito en een stukje dat we ruig
laten tot juli. Je ziet dat Storm dit veldje ook kan waarderen.
En natuurlijk even met Queeny en Storm spelen, vindt Mark in zijn
middagpauze.
We zitten er wat uitgeblust bij, Wim en ik. Het was me het
dagje wel. We zitten een poosje op de schommelbank bij de wei te genieten van de
lammeren die achter elkaar aan rennen. Het is hun speeluurtje. De schilder
was er vanmorgen al om half 8. Dat is dan vroeg opstaan voor ons. Dan de
lammeren hun fles geven, drie in de wei en de twee nieuwe in de stal. Om half 9
was Rien onze hovenier paraat en ging als een wervelwind aan de slag. Hij is pas
voor zichzelf begonnen en komt nu een dagje orde in de tuin aanbrengen. Om
10 uur had ik een vervolgafspraak bij chiropractor Nimo die me nog eens een
stevige behandeling voor de verklevingen onder mijn voet gaf. Daarna aan de
koffie met zn allen. De bedoeling van Rien is om de beplanting zo te maken dat
alles dichtgroeit. Hij scheurt de grote pollen en maakt overal mooie vlakken met
planten. Verder is het een kwestie van water geven en bijhouden. Het grindpad
naar de wei is nu wat verbreed zodat een eventuele caravan of camper gemakkelijk
naar achter kan rijden. Er moest het een en ander afgevoerd worden naar de wal.
Daar zorgde Wim weer voor. Storm heeft intussen al flink kennis gemaakt met
het schrikdraad. Hij bleef er met zijn poot achter hangen. Dat gaf een stevig
gejank en hij komt niet meer in de buurt van het hekje naar de wei. Bovendien
heeft hij ook ondervonden dat het water in vijver nat is. Hij kwam ineens
kletsnat aanzetten, alleen zijn kopje was nog droog. Terwijl wij bij zitten
te komen van de drukke dag, is Storm aan zijn avondsessie begonnen. Hij racet de
kamer door met een pluche beest in de bek, bijt me in de tenen en op mijn au
gaat hij me verwonderd aan zitten kijken. Tja dat was weer een
dagje
Toen we trouwden kreeg ik een hondenboek van
Dick, zei een van mijn mede expo-leden . Ze zijn een middagje bij ons op bezoek, Dea en Dick,
om ons onderkomen, erf en dieren te bewonderen. Ze waren erg benieuwd naar
onze nieuwe pup Storm. Hij zei toen: Bekijk ze maar goed en zoek er maar een
uit, die krijg je van mij. Maar ik zei: De hond die ik zou willen staat er
niet bij. Dick keek me stomverbaasd aan. Toen legde ik hem uit dat ik een dier
dat pech had gehad in zijn leven een tweede kans wilde geven. En zo kregen ze
een asbakkie van de Canarische eilanden, een totaal getraumatiseerd hondje. De
eerste avond , voor het slapen gaan ging het in de bench die voor de eerste tijd
van vrienden geleend was. Het arme dier jankte zo erbarmelijk dat ze het na een
uur opgaven en hem mee naar boven namen. Het plofte naast zn nieuwe baas op bed
en viel meteen in slaap. Eindelijk een veilige plek. Het had natuurlijk lang
opgesloten gezeten op een vorig adres En zo bleef het. Het arme dier had nog
veel meer traumas te verwerken, mishandeling en slaag." En zo kwam Dea aan haar
trekken, ze creëerde een veilige plek voor een arm beestje. Zo hebben ze een kat
uit het asiel, die bang is voor mannen. Ze springt ogenblikkelijk op de kast of
vliegt de trap op bij het zien van een man. Jankte Storm ook zo de eerste
nacht?, vroeg Dea. Ik kon haar vertellen dat het alleen in de auto op weg naar
huis een gejank was geweest, 10 minuten lang. En s avonds in de bench nog
ongeveer 3 minuten nadat we naar boven ware vertrokken. Nu is het zover dat
wanneer ik het zakje met beloningssnoepjes pak, de hond al in de bench zit. Hij
luistert perfect, gaat uit zichzelf naar huis als het hem te lang duurt bij de
schapen. Het is een bijzonder vriendelijk hondje waar we al veel plezier aan
beleven. Hee liekt op oe, zei Wim pas. t Is een aovend hond. Kiek maor, hee
is zo wakker as wat en vlög as een gek deur de kamer. Inderdaad is Storm s
avonds aan een speeluurtje toe en is s morgens is veel rustiger, tja net als
dit baasje.
Weer is er een nieuw lam geboren, een prachtig spierwit lam. Jammer voor
Rob dat het een ram is. Die heeft hij dit jaar al genoeg. Maar hij is er blij
mee, een goede in zijn soort. Toen Rob hem kwam bewonderen en fotograferen zag
ik dat hij hem optilde en naar de navel keek. Die was veel te dik en droogde
niet op. Hij had dit al vaker meegemaakt en die lammeren gingen allemaal dood,
waarschijnlijk doodgebloed. Wat nu? Er zijn een paar dierenartsen betrokken bij
de Vereniging van het Drentse heideschaap waar Rob ook veel voor doet. Eén van
hen werd gebeld. Die raadde aan om de navelstreng te ontsmetten en af te binden.
Zo kwam het dat ik op mn knieën in de wei lag het lam vast te houden terwijl
Rob er een stukje nylontouw omheen knoopte en kort afknipte. Dat werd afwachten.
Vanmorgen dachten we dat hij er geweest was. Het stond zo wankel op de benen
toen we hem rechtop zetten dat we dachten dat hij al verzwakt was. Toch kwam hij
tussen de middag weer bij. We hadden hem een paar keer op zn poten gezet en
warempel hij dronk weer bij de moeder die niet van zijn zijde week. En zo is er
hier altijd wat te beleven al is het maar met schapen. De beide lammeren van de
drieling die aan de fles moeten wennen zijn echt van het wilde soort, het is ook
een oerras die Schoonebekers. Gisteren had ik bedacht dat ze wel samen met de
andere drie fleslammeren naar buiten konden, maar één van de nieuwe brak er uit
en liep al bij de andere schapen in de wei misschien op zoek naar zijn moeder.
Rob was er net om het spierwitte lam te bekijken en kon hem maar met veel moeite
vangen. Nu zitten die twee weer een paar dagen binnen tot ze echt op me af komen
als ik met de flessen kom.
Het doktersechtpaar Piet en Alie van Haeringen en 'Jopie'.
Over wat
mijn ouders en grootouders meemaakten in oorlogstijd in de Achterhoek heb ik
natuurlijk het een en ander opgevangen en al eens verteld. Maar ook in Hattem
heb ik het een en ander meegekregen. Bij moeder Siet kwamen bij een luchtaanval
op de IJsselbrug de granaatscherven naast haar in de trap terecht terwijl zij
aan het dweilen was. Wim ziet het nog steeds voor zich. Vader Gerard die op het
distributiekantoor dienst deed bracht in zijn verfbussen met dubbele bodem extra
bonkaarten naar bepaalde adressen. Soms nam hij kleine Wim mee die er op de
heenweg welvarend uitzag maar op de terugweg aanzienlijk in omvang geslonken
was. Oom Wim de Bruin zat in het verzet en heeft heel nare dingen meegemaakt.
Zijn verzetsnaam was Jaap Boersma. Hij was ook betrokken bij de overval van de
Knokploeg in Assen om verzetsmensen te bevrijden. Hij is later zelfs onder zijn
naam uit het verzet begraven. Maar ook dokter en mevr. van Haeringen hebben
een rol gespeeld in die spannende oorlogstijd. Ze hadden jarenlang een Joods
jongetje in huis, Joseph Obstfeld, die meteen werd omgedoopt tot Jopie Bakker.
In het boek dat hij later schreef over zijn belevenissen als kind beschrijft hij
zelfs de veiligheidsinstructies die oom Piet en tante Alie met hem afgesproken
hadden. Een beweging met de hand of het knipperen met de ogen had al een
betekenis. In de kelder en op de vliering en zelfs in de tuin was een plek om je
te verstoppen. Zo heeft hij eens een hele dag achter in de tuin in een gat in de
modder achter een trapje gestaan toen er Duitsers, die getipt waren, kwamen om
hem op te halen. Toen ze eindelijk de moed opgaven en aftaaiden kon de totaal
verkleumde Jopie weer op verhaal komen. Hij werd daarna ogenblikkelijk uit
logeren gestuurd bij familie in Zwolle. Zelf zochten ze ook maar een poosje hun
familie op in Dedemsvaart om te wachten tot het in Hattem tot rust was gekomen.
Soms werden ze gewaarschuwd om maar even te verdwijnen. Zo had iemand eens een
dokter nodig maar alle dokters in Hattem waren er even niet, uit voorzorg. Na
een tijdje kwam Jopie ook weer terug naar Hattem en werd er verteld dat er een
ziek kind bij het doktersechtpaar woonde om te herstellen.
De fleslammeren een week geleden. De tweede van links is die van de
drieling die we het eerst hadden. De tweede van rechts is Guusje, het Drentje,
die nu bij Anja is.
Intussen hebben we weer een paar
rasechte Schoonebeker lammeren in de stal. Rob heeft ze vanmorgen in alle
vroegte gebracht, de rest van de drieling waarvan de moeder zo onverwacht dood
in de wei lag. Het was, zelfs in het hok, nog een heel spektakel voor ik ze om
de beurt te pakken had en de fles kon geven. Toen ze eenmaal doorhadden dat het
dezelfde melk is als die van moeders dronken ze het ietwat verbaasd op. Rob
heeft intussen gebeld en adviseerde om de andere drie bij hen in het hok te doen
zodat ze aan elkaar wennen. Ik heb ook wat gras geplukt omdat ze dat al lekker
vinden. Je moet toch wat over hebben voor een stelletje
weeskinderen. Intussen begint de rust na de komst van Storm weer te keren. De
katten die de boom in vlogen en de haan die een sprintje trok om aan dat speelse
monster te ontkomen, hebben zich er bij neergelegd dat er een nieuwe bewoner aan
het Schoolpad is bij gekomen. Ze houden Storm wel in de gaten en kijken eerst
hoe de stemming is. Maar 's avonds zit Suze op de ene leuning van de stoel
terwijl Storm bij mij op schoot zit. Storm legt af en toe wat onbenullig zijn
pootje op Suze, maar Suze haalt dan krachtig uit. Die laat zich haar plekje niet
afnemen. Loeder is nu 's nachts niet meer binnen. Die gaat op jacht. Tot onze
verbazing heeft ze in twee dagen al drie dode jonge ratten op de stoep gelegd.
Ik heb geen idee waar ze die vandaan gehaald heeft. We moeten onder de kapschuur
maar een val zetten. Misschien zitten er ergens nog meer.
