NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • 782. 't blog wordt log
  • 781. Jean Brusselmans
  • 780. de reiskoffer
  • 779. 1946 - 1966
  • 778. kat & viool
  • 777. alarmen
  • 776. De Grote Gulpini
  • 775. over ganzen
  • 774. creatief mt ellende
  • 773. overal afblijven
  • 772. herfst à la Maju
  • 771. graffiti oorlog
  • 770. klein & mooi
  • 769. Banksy - docu
  • 767. Mitty & Mitty
  • 768. privacy
  • 766. wanneer & indien
  • 765. multitasken
  • 764. 1966 aardgas
  • 763. 1970 , Congo
  • 762. overdenksel
  • 761. Truus ~ 11/11
  • 760. schrijven met licht
  • 759. Truus ~ 10/11
  • 758. giftig geval
  • 757. Truus ~ 09/11
  • 756. twee broers
  • 755. Truus ~ 08/11
  • 754. spinnekoppin
  • 753. Truus ~ 07/11
  • 752. een spinisauriër
  • 751. Truus ~ 06/11
  • 750. mensenwensen
  • 749. Truus ~ 05/11
  • 748. trukje met truck
  • 747. Truus ~ 04/11
  • 746. voedselfotografie
  • 745. Truus ~ 03/11
  • 744. maybe, Maebe
  • 743. Truus ~ 02/11
  • 742. silos in kleur
  • 741. Truus ~ 01/11
  • ------ Truus ~ 00/11
  • 740. de Gaawe Lieuw
  • 739. vechten? lachen?
  • 738. beetje luguber
  • 737. op élk ogenblik
  • 736. chef Buytaert
  • 735. mijn deugnieterij
  • 734. Yoga = Zen ?
  • 733. veranderingen
  • 732. met de moto
  • 731. deze BBQ-tafel
  • 730. een klarinet & zo
  • 729. man op bankje
  • 728. gelatenheid
  • 727. weer naar school
  • 726. de laatste dag
  • 725. daglicht in huis
  • 724. blikvernauwing
  • 723. basketbal
  • ------ schooltaak
  • 722. personentransfer
  • EINDE NOVELLE
  • 721. --- afl. 121/121
  • ------ tante-zijn
  • 720. zoo-broeken
  • 719. --- afl. 120/121
  • ------ gesprek
  • 718. de dodendraad
  • 717. --- afl. 119/121
  • ------ ze hadden dorst
  • 716. look? erbarmen!
  • 715. --- afl. 118/121
  • ------ voorzichtig
  • 714. look, zei u ...
  • 713. --- afl. 117/121
  • ------ iets v Kees Stip
  • 712. look, zei u ?
  • 711. --- afl. 116/121
  • ------ onze merel
  • 710. sterren ontmoeten
  • 709. --- afl. 115/121
  • ------ onze cavalerie
  • 708. chaos à la Steen
  • 707. --- afl. 114/121
  • ------ wat nu?
  • 706. biechten
  • 705. --- afl. 113/121
  • ------ rijpe peren
  • 704. de Slimste Thuis
  • 703. --- afl. 112/121
  • ------ ik wil later
  • 702. diefstal in 1911
  • 701. --- afl. 111/121
  • ------ bijna klaar
  • 700. Saludos Amigos!
  • 699. --- afl. 110/121
  • ------ filo-wijzerplaat
  • 698. hoogteverschil
  • 697. --- afl. 109/121
  • ------ wijndelijk!
  • 696. kant & poëzie
  • 695. --- afl. 108/121
  • ------ waarom hij danst
  • 694. brood & fruitsap
  • 693. --- afl. 107/121
  • ------ aan de kassa
  • 692. de lach
  • 691. --- afl. 106/121
  • ------ moederdag
  • 690. binair schrift
  • 689. --- afl. 105/121
  • ----- om in te bijten
  • 688. Hal Lasko
  • 687. --- afl. 104/121
  • ------ Ferdy & Leemans
  • 686. doop Seluj
  • 685 .--- afl. 103/121
  • ------ schooltaak
  • 684. telefoneren
  • 683. --- afl. 102/121
  • ------ zoet-zuur
  • 682 strooien hoed
  • 681. --- afl. 101/121
  • ------ graad is alles
  • 680. geld ~ écht geld
  • 679. --- afl. 100/121
  • ------ uit de losse pols
  • 678. bomen verhuizen
  • 677. --- afl. 099/121
  • ------ charmante man
  • 676. spijt
  • 675. --- afl. 098/121
  • ------ een autokoe
  • 674. wat een dokter!
  • 673. --- afl. 097/121
  • ------ Brits fatsoen
  • 672. 't remt niet
  • 671. --- afl. 096/121
  • ------ verstrooid
  • 670. mijn hok
  • 669. --- afl. 094-095
  • ------ oma dalton
  • 668. de vissoep
  • 667. --- afl. 093/121
  • ------ intens manneke
  • 666. pillen pakken
  • 665. --- afl. 092/121
  • ------ begoochelen
  • 664. kippevel
  • 663. --- afl. 091/121
  • ------ strand & zand
  • 662. YSL & Majorelle
  • 661. --- afl. 090/121
  • ------ tijd is relatief
  • 660. de Kreta - krok
  • 659. --- afl. 089/121
  • ------ ze rukken op !
  • 658. meloenen
  • 657. --- afl. 087+088
  • ------ kleine & kat
  • 656. de andere Russen
  • 655. --- afl. 085+086
  • ------ lookalike + nep
  • 654. geheim
  • 653. --- afl. 083+084
  • ------ virtuoze dames
  • 652. het is Tetris !
  • 651. --- afl. 081+082
  • ------ speel dan toch
  • 650. het paradijs
  • 649. --- afl. 079+080
  • ------ de kleine coach
  • 648. een Smutske
  • 647. --- afl. 077+078
  • ------ mistake waltz
  • 646. connecties
  • 645. --- afl. 075+076
  • ------ allen te paard !
  • 644. een schreeuwertje
  • 643. --- afl. 073+074
  • ------ hulde aan Greeley
  • 642. kritiek
  • 641. --- afl. 072a+b
  • ------ contrast
  • 640. ontbijt ~ oelala
  • 639. --- afl. 071/121
  • ------ 'n boom schieten
  • 638. les gens du nord
  • 637. --- afl. 070/121
  • ------ de selfie
  • 636. kast & kast
  • 635. --- afl. 069/121
  • ------ de locatie
  • 634. wraak
  • 633. --- afl. 068/121
  • ------ treitergedrag
  • 632. in werking!
    'een gans jaar maart?'
    schrijfvloer 01
    21-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.701. --- afl. 111/121

    afl. 111/121 ~ Gebroken blik

    Niet in de hal, niet slapend op de driezit in het salon, zeker niet in de woonkamer of keuken.
    Toch niet gevallen in de tuin?
    Een vochtige tocht deed me rillen. Ergens stond een deur of raam open.
    De kelderdeur klapte dicht door de wind buiten. Marianne in de kelder!
    Ik rukte de deur opende, schakelde het licht aan.

    'Marianne!'

    Daar lag ze.

    Onderaan de trap. Half ineengekrompen. Roerloos. Ik werd puimsteen.
    IJskoud opbrandend van geschokt ongeloof werd ik. Kon niet meer ademen.
    Mijn benen voelden als totaal verlamd aan. En mijn varicen waren nog niet helemaal op hun effen.
    Verdomme, Max, kom tot jezelf. Handel, man! Ze moet geholpen worden! Een dokter!
    Nee, die speciale interventie ziekenwagen, met dokters erbij. Zou ze nog ademen?

    Ik dook de trappen af. Voelde haar pols. Geen polsslag of nauwelijks? Haar hoofd en gezicht bebloed.
    Opengesperde ogen. Ademde ze? Was ze in shock? Ze leek er erg aan toe.
    Dra raakte ze onderkoeld op de kelderstenen in haar nachtkleedje. Niet nadenken, handelen.
    Iedere minuut was levensreddend. Mijn vrouw moet geholpen worden. Ik mocht haar niet verliezen.
    De MUG! De MUG bellen en direct naar Jette. Naar het AZ.

    Dan zag ik het!

    Ongeveer op een meter afstand van Marianne’s linkervoet. Het bronzen crucifix.
    Gerda's crucifix. Serge! Het kruisbeeld. Zijn moordwapen. Haar dood. Onze dood.

    MARIANNE! MARIANNE!

    Smeerlap, mijn vrouw. Waarom mijn vrouw?
    Ik greep brullend het bronzen crucifix en slingerde het tegen de keldermuur.

    Marianne was dood. Vermoord. De liefde van mijn leven, het meest waardevolle stuk van mijn bestaan
    was niet meer te redden.
    Ik braakte. Had het gevoel al mijn schroeiende ingewanden uit te kotsen. Schreeuwend.
    Huilend als een zwaargewonde wolf. Een gemarteld dier. Creperend van pijn.

    Een breedgapende wonde aan haar achterhoofd. Gestold bloed tussen haar prachtig blauwzwart haar.
    Pas nu zag ik de doodsangst in haar opengesperde ogen. Ongeloof en wanhoop verpletterden me.
    Het besef vooral dat alles, haar leven, ons leven, ons voor goed ontnomen was. Haar gebroken blik vertelde het.

    Ik sloot haar ogen.

    Verwilderd snikkend, verwrongen van afschuw, knielde ik naast haar neer.
    Nam haar teder in de armen. Kuste haar ogen, voorhoofd, de halfgeopende nog steeds prachtige lippen.
    Proefde de zilte smaak van mijn tranen, nu vermengd met haar bloed.
    Ik likte haar gezichtje schoon. Had ik vroeger nog gedaan, het zou voortaan nooit meer kunnen.
    Dronk haar bloed. Wou alles van haar in mij opnemen. Het kon nu nog.

    Ik jammerde in razende machteloosheid om dat prachtige haar met bloed doordrenkt,
    dat dra een vreemde substantie zou worden die niet bij haar hoorde.
    Ik greep haar hand, kuste elke vinger en hield haar handpalm tegen mijn wang.
    Streel me lieveling, streel me toch. Nu, draag ik je naar boven.
    Mijn kindje hoort niet zo kil en vreemd te liggen. Kom, zoetje.

    Ik trachtte haar slap lichaam op te nemen. Naar boven brengen zou me moeilijk lukken.
    Geen kracht meer in de armen. Daar! De hoezen met de spullen van de tuinzetels.
    Ik legde haar behoedzaam op de kussens alsof die haar dood zouden verzachten, ontkennen, wegnemen.
    Mijn roosje, tussen de zonnebloemen op het canvas.

    Ik knoopte haar ponnetje dicht. Kuste haar opnieuw, steeds weer, overal.
    Ging zijlings naast haar liggen. Aaide voorzichtig haar wang. Draaide haar lokken rond de vingers. Snikte.

    Ik had haar nog zoveel te vertellen. Over Francis, die onze hulp nodig had en over zijn Valerie.
    Over het roodkopje dat zij ons zou schenken. Het kind, dat ik jou niet kon geven, komt er, lieveling.
    Via een ommetje, maar het komt er. Oma en opa! Stel je voor.
    Wat hou ik toch van jou, mijn bieke, zo veel meer dan toen ik vanavond wegreed.

    Ik streelde haar hoofdje. Mijn vingers plakten aan de breuklijnen van de verwondingen. Heftig zoog ik haar bloed op.
    Haar allerlaatste beetje leven opdrinken bracht mij in een staat van algehele chaotische zelfdood.

    Toen greep ik de crucifix en begon er tierend en brullend weer mee te hameren, tegen de muren, op de vloer.
    Totaal verdwaasd van woede, ellende, opstandigheid, haat en wraakzucht.

    Ik was geen mens meer. Alleen nog een wild gevaarlijk beest. Bloeddorstiger dan haar moordenaar.  

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

    21-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    20-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. ------ bijna klaar

    ‘t hoort bij ‘t vak 

    De kinderen waren aan het tekenen en de juf wandelde door de klas
    om de vorderingen te bekijken en ze vroeg of de tekeningen ongeveer klaar waren.
    Aan een meisje dat zeer druk en ijverig aan het werk was vroeg ze wat de tekening zou worden.
    "Ik teken God," antwoordde het meisje zonder opkijken. 

    Dit wordt weer metafysisch, dacht de Juf, om de zoveel jaar hebben we er zo eentje tussen.

    "Maar Meisje, niemand weet hoe God eruit ziet …" zei ze vriendelijk en voorzichtig.

    "Sebiet wel hoor!" klonk het geruststellend.

    m - EZW-08/2012, herwerkt

    20-08-2018 om 02:19 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.700. Saludos Amigos!

    artisanaal werk uit 1942  Saludosposter.jpg  Saludos Amigos!

    Saludos Amigos is een Amerikaanse animatiefilm uit 1942 van Walt Disney.
    De film speelt zich af in Latijns-Amerika en de hoofdpersonages zijn Donald Duck, Pedro (dat klein vliegtuigje)
    Goofy en Joe Carioca (de groene papegaai) die voor het eerst te zien is in een animatie van Walt Disney.

    Hier een voorproefje, de bioskooptrailer. Ouderwets? Misschien. Nostalgisch? Zeker. Het is 1942.
    In onze bioskopen was het wachten tot een eind na '45. Heeft iemand van u deze film ooit in de zaal gezien?
    klank aan - http://www.youtube.com/watch?v=OaAkRqo65rw - 01min28 trailer met muziek die
    verwachting opbouwt, iets wonderlijks belooft. Muziek die kriebelt.

    De vier personages worden los van elkaar in vier verschillende delen opgevoerd.
    De  vier delen worden verbonden door beelden over de Disney-mensen die per vliegtuig
    onderweg zijn om deze film te maken en in het vliegtuig ook 'echt' aan het werk zijn.
    Daar wordt de aanzet van de animatiegedeeltes getoond, wat zorgt voor vaart in de opeenvolging van de vier stukken.

    Vier hoofdstukjes, vier youtube-delen. De vier hoofdstukken zijn echter niet exact
    gesplitst over de vier youtube-delen. Dat is jammer, maar dat is niet echt een ramp.

    Deel 01/04: In Lake Titicaca, bezoekt de Amerikaanse toerist Donald Duck, het Titicacameer,
    (Peru/Bolivia) en ontmoet daar de lokale bevolking, waaronder een vervelende lama.

              Afbeeldingsresultaat voor saludos amigos donald duck lake titicaca  saludos amigos lake titicaca  

    Deel 02/04: Pedro gaat over een klein vliegtuigje in Chili,
    dat zijn eerste vlucht over het Andesgebergte maakt,
    om luchtpost op te halen in Mendoza, Argentinië, wat bijna fout afloopt.

                  Afbeeldingsresultaat voor saludos amigos pedro chile   Gerelateerde afbeelding

    Paternalistisch-Disney: Een klein stuntelend vliegtuigjong gaf maar een pover beeld van Chili.
    De piloten van de postdienst waren misschien 'cowboys' maar ze waagden wel telkens hun leven boven de Andes.
    De cartoonist René Ríos Boettiger creëerde daarop in 1949 de kleine macho Condorito,
    nu nog een alomtegenwoordig figuurtje in de Latijns-Amerikaanse beeldwereld (?) 

    Condorito toen en later  Afbeeldingsresultaat voor primer libro condorito  

    Deel 03/04: In El Gaucho Goofy belandt de Amerikaanse cowboy Goofy tekenfilmgewijs op de Argentijnse pampa's,
    om kennis te maken met het leven van de gaucho.

                                 Afbeeldingsresultaat voor saludos amigos gaucho goofy pinterest

    Deel 04/04: Aquarela do Brasil is het laatste deel van de film. Het sluitstuk! Het pronkstuk.
    Disney introduceert een nieuw karakter, José (Joe) Carioca genaamd.
    Hij leidt Donald rond in Rio en leert hem samba dansen. Een Carioca is een inwoner/ster van Rio.

       Walt Disney - Donald Duck and Jose Carioca from Saludos Amigos 1942  Afbeeldingsresultaat voor saludos amigos josé carioca pinterest  

    Voor wie tijd heeft - nu of later of volgende week ooit eens -
    de film, het echte werk, artisanaal, alles werd met de hand, plaatje per plaatje, getekend en gekleurd.
    'k Heb gezocht naar een exact cijfer voor het aantal beelden per seconde,
    frames per second, fps, maar dat varieert naargelang men het heeft
    over de digitale versie, DVD etc, 25 à 30 fps, of over de analoge versie, film pellicule 90 fps (driemaal meer, kan dat kloppen?)

    Het begint als een gewone documentaire, maar laat u daardoor niet misleiden.

    De film is niet ondertiteld, maar de beelden spreken voor zich.
    De eerste drie delen zijn in het Spaans. Gelukkig is het is Zuid-Amerikaans Spaans,
    niet dat radde Castiliaans van TVE. Het vierde deel is Braziliaans-Portugees/Engels.

    Klank aan aub, de muziek heeft een Oscarnominatie gehad in 1944 !
    Een aantal van ons waren toen nog niet in de maak.

                    https://www.youtube.com/watch?v=VEulxiQFm-s&t=72s ,
                   
    tot 02min50 : Inleiding over de ongewone expeditie vd Disneyploeg
                    tot 14min10 : Donald Duck, Lake Titicaca, Peru,
                    tot 25min12 : Pedro, Andes, Chile
                    tot 38min43 : El Gaucho Goofy, Pampas, Argentina
                    tot 52min35 : Donald Duck enJosé Carioca, Aquarela do Brasil

    Begin 1941, toen de Verenigde Staten nog niet bij de Tweede Wereldoorlog betrokken waren,
    gaf de Amerikaanse overheid Disney de opdracht om een film te maken bedoeld voor
    de USA, de Centraal- en Zuid-Amerikaanse markt als onderdeel van het buitenlands beleid dat
    'Goed Nabuurschap' zou kunnen genoemd worden. Good Neighbor Policy. 

    De keuze viel op Disney omdat verschillende Zuid-Amerikaanse landen
    nauwe banden onderhielden met Nazi-Duitsland en de US wou die sympathieën doen keren en
    de banden tussen Noord- en Zuid-Amerika aanhalen. Dringend. 

    Mickey Mouse en andere Disney-figuren waren populair in Latijns Amerika
    en Walt Disney fungeerde plots als ambassadeur.
    De tour, gedeeltelijk bekostigd door Nelson Rockefeller,
    -die toen Coördinator van de Inter-Amerikaanse Zaken was (CIAA)-
    bracht Disney en een groep van ongeveer twintig tekenaars, componisten, schrijvers en techniekers
    per vliegtuig door een aantal Zuid-Amerikaanse landen, waaronder Peru, Chili, Argentinië en Brazilië.
    Dat wordt zeer duidelijk :o) aangegeven in het begin van de film.
    De film kreeg ook financiële steun van de Amerikaanse overheid, wat nodig was,
    daar zonder de Europese markt de Disney-inkomsten aanzienlijk minder waren.

    De film gaf ook beelden van moderne Zuid-Amerikaanse steden met wolkenkrabbers en modieus geklede mensen.
    Dit verbaasde de Noord-Amerikaanse kijkers, die dat soort beelden enkel associeerden met Europese steden. 

    Historicus Alfred Charles Richard Jr. zegt dat Saludos Amigos toen in '42,
    op een paar maanden tijd meer effect had op het gemeenschapsgevoel tussen Noord- & Zuid-Amerika
    dan het Ministerie van Buitenlandse Zaken in vijftig jaar had kunnen bewerkstelligen. 

    In 1944 werd Saludos Amigos genomineerd voor drie Oscars in de categorieën:
    Beste muziek, voor het nummer "Saludos Amigos",
    Beste muziek, voor een musicalfilm,
    Beste geluid, opnames.


    Een film kan een Oscar ook niet-winnen, maar het blijft wel voor altijd
    een genomineerd werk, zei ooit Erik Van Looy. Of hoe propaganda in de prijzen kan vallen.

    EZW-10/2012, herzien - van http://nl.wikipedia.org/wiki/Saludos_Amigos , van http://en.wikipedia.org/wiki/Saludos_Amigos

    20-08-2018 om 02:16 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.699. --- afl. 110/121

    afl. 110/121 ~ Zo gegeerde rust

    Ik ging voorzichtig naar boven. Maakte zelfs het licht niet aan. Ik wist dat Marianne vermoeid was.
    Wist ook dat ze dan even vast sliep als een notoire zuiplap na tien Duvels.
    In de badkamer trok ik mijn pyjama aan. Daarna tanden poetsen, een plasje en ik slofte naar bed.

    Marianne sliep altijd in aardedonker. Wou de zware overgordijnen hermetisch dicht.
    Verdroeg niet eens het groenachtig schijnsel van de digitale klok.
    Duisternis en slaap vormden een onscheidbare eenheid.
    De perfecte harmonie nodig voor geest en lichaam, beweerde ze.

    Op de tast schoof ik naast haar. Zocht de warmte van haar lichaam.
    Draaide me voorzichtig lepelend naar haar toe. Niets! Verbazing.
    Leegte! Koelte op haar plaats. Ze was er niet!
    Ik veerde recht. Trok aan de schakelaar. Zag een leeg bed. Haar hoofdkussen nauwelijks ingedrukt.
    Het onderlaken lichtjes gerimpeld. Zij had dus wel in bed gelegen. Maar waar was zij nu?

    Een onzekere machteloosheid beving me. Een drukkende zweem van paniek.
    Niet wetend wat te doen en toch de verlamde wil om te handelen.
    Ik kon me echter nauwelijks bewegen. Dat besef van plots helemaal versteend zijn had me al overvallen.
    Nu brandde er angst bij. Almaar koortsige, groeiende angst.
    Een stortvloed aan vragen. Ik moest weten. Moest zoeken.

    In de badkamer lagen haar slipje, panty, bh en trui. Zelfs haar pantoffels.

    'Marianne! Marianne!'

    Ik schakelde alle lichten aan op de overloop.
    Liep naar de kamer van haar vader, de kleine logeerkamer van Jenneke.
    De grote en de kleine zolder. Niemand natuurlijk.

    'Marianne, Marianne!'
    Ik schreeuwde haar naam zo luid ik kon:
    'Marianne! Hoor je mij? Marianne, alsjeblief antwoord!'

    Het huis bewaarde zijn stilte. In de garage stond haar wagen. Ze was dus niet weggereden.
    Waarom zou ze? In haar nachtponnetje nog! Aan de muur haar grote shoppingbag, onder het prikbord.
    Ze had haar weekend-aankopen al genoteerd.

    'Marianne!'

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

    20-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    19-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ filo-wijzerplaat

    het heden duurt maar een streepje

    Een ander concept van wijzerplaat. Gewoon efkes wennen, zeggen ze.

    De binnenste ring, de ring met de minuten, schuift natuurlijk sneller door dan
    de buitenste ring, de ring met de uren. Technisch correct.
    Maar dit is een filosofische wijzerplaat:
    men ziét het verleden verdwijnen en de toekomst tevoorschijn komen.
    Om 08h27 is 08h20 al helemaal uit het zicht en 08h35 valt nog nergens te bekennen.
    Het heden duurt maar een streepje, gewoon efkes wennen, zeggen ze.
     

    de filosofische wijzerplaat Past Present Future Watch het heden duurt maar een streepje
    m - EZW-09/2012, bijgewerkt

    19-08-2018 om 00:34 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.698. hoogteverschil

    het laddertje van MajuMau

    “Ik heb eens een vriendin gehad en die was maar twee jaar jonger dan ik.
    Ze was wel een halve meter langer dan ik. Als we op de canapé zaten was het geen probleem
    om elkaar te kussen maar haar moeder die een meter groter was dan ik, zat ons altijd te bespieden.
    Ik zei: Laten we gaan wandelen want met jouw moeder erbij dat vind ik heel ambetant kussen.

    Dus gingen we vaak gaan wandelen maar als we elkaar wilden kussen moest ik
    een halve meter omhoog springen of zij door haar knieën knikken of haar rug plooien
    en op den duur zei ze: Schat mijn knieën doen pijn en mijn rug ook.
    Wel dat probleem gaan we oplossen, zei ik.

    We zijn naar de ladderwinkel geweest en we hebben daar een aantal trapladderkes getest.
    Zie je mij al staan op een trapladderke om haar te kussen?
    De mensen keken hun ogen uit maar dat kon ons niet schelen.
    Toevallig had de verkoopdirecteur dat ook gezien en toen we langs de kassa passeerden
    kregen we 50% korting! Zo ontroerd was hij! 

    Toen zijn we regelmatig gaan wandelen.
    De buren zeiden dan: Gaan jullie weer gaan wandelen en een beetje kussen zeker?
    Ja ja! Want ze zagen dat ik mijn trapladderke bij me had en nu en dan stonden we even stil
    en dan kroop ik op mijn ladderke en we kusten elkaar.
    Maar op een keer waren we bij avondschemering aan het wandelen langs de Schelde in Roeselare.
    Da's al lang geleden hoor. Toen liep de Schelde nog door Roeselare, maar om een tot nu toe onduidelijke reden
    hebben ze de Schelde verlegd en die stroomt nu door Antwerpen en dan moesten die Antwerpenaren
    een tunnel graven anders konden ze moeilijk aan de overkant van de Schelde, want niet iedereen heeft daar een boot.

    In Roeselare heeft niemand een boot. Eh ... aha, daarom hebben ze de Schelde verlegd. Nu weet ik het weer.
    Enfin we zijn aan 't wandelen en al met eens wil ik haar 'bezoenen'.
    Ik kroop op mijn ladderke en ik begon haar passioneel te kussen en mijn ladderke was in de zachte oever van de Schelde gezakt,
    omgekieperd en ik ben met mijn 50% kortings- ladderke in de Schelde gevallen.
    Toen liep de Schelde nog door Roeselare en… o ja, dat heb ik al geschreven.
    Enfin mijn vriendin lachte zich te pletter alsook andere wandelgangers.
    Ik voelde mij ongelofelijk vernederd en ik heb dat toen onmiddellijk uitgemaakt met haar.
    Dat ladderke heb ik nog steeds maar 'k heb het onlangs op kapazaa en e-bay gezet.
    Trapladderke te koop! Ideaal voor kussers van verschillende lengte.
    Leeftijdsverschil speelt geen rol. 50% korting inbegrepen.
    Nog niemand heeft gereageerd.”  Majumau

    Volgens mij is dit allemaal echt gebeurd. Maar dan lang geleden. 
    'k Zie het voor mij. De jongen was 15 of 16 maar had zijn groeischeut nog niet gehad.
    Dat was het enige hormoon dat op zich liet wachten, de andere hormonen waren er al. Kushormoon en zo …

    Het meisje van twee jaar jonger was al wel opgeschoten. Meisjes zijn wat vroeger hé. 
    Haar bouw had ze van haar moeder, die dame was ook rank en slank.
    In kikkerperspectief was de moeder wel een volle meter groter dan de jongen in kwestie.
    Vooral wanneer de dochter wou gekust worden.

    Dat ladderke is ook echt waar, volgens mij.
    Dat van de Schelde is ook helemaal waar natuurlijk.

    Enkel de 50% korting lijkt me overdreven. Die zal hij er bij gefantaseerd hebben, denk ik.
    Kussen aan 50% ...  

    - EZW-08/2013, nagekeken - voor zover kolder zich laat nakijken maar de tekst is wel geplaatst met  zijn toestemming natuurlijk

    19-08-2018 om 00:33 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.697. --- afl. 109/121

    afl. 109/121 ~ Bijna over en out

    Ik parkeerde de wagen en betrad het donker huis. Neen, ik zou Marianne niet wekken.
    Ik had zelfs geen behoefte aan slaap. Ik had aan niets behoefte. Tenzij Serge opgesloten te zien.

    Ik zag hem met Marianne. Hoorde hem zijn smerige voorstellen doen.
    Dan met Gerda. Haar schoppend in de keuken, ruziënd bovenaan de trap.
    Serge en zijn gefingeerde bereidwilligheid voor de uitvaart.
    Serge en zijn belofte aan die vunzige flemerd van een notaris.
    Ik zag mijn vrouw aanpappen met die opa. Ze kropen in bed en ze wou hem geld doen kakken.
    Beiden kraaiend van plezier. Alles keerde om in mijn binnenste.
    Mijn hoofd barstte.

    Mieren en muizen knaagden opnieuw al mijn blijdschap van daareven en mijn verwachtingen stuk.
    Ze wroetten en krioelden door mijn hersenen. Een angstfanfare van hoon, zelfverwijt, onmacht, woede en haat.
    Wurgend. Gedachten als koorden rond mijn hoofd.
    Ze trokken, lieten los, trokken opnieuw, drukten tot ik geen adem meer kreeg.


    Beheers je Max. Ga naar boven. Ga bij je vrouw. Rust naast haar.
    Het is vrijwel ochtend. Het is bijna voorbij. Je hebt het geklaard. Je hebt gewonnen.
    Nieuwe toekomst in de herfst van je leven.
    De langste en vreemdste nacht is seffens verleden tijd.

    Ik nam een flesje bruis uit de koelkast. Slurpte het koele water gulzig naar binnen.
    Dat deed deugd. Smaakte nu beter dan de meest uitgelezen wijn.
    Een simpel flesje bruis als start bij de herbronning van mijn leven. Geen enkel hongersignaal.
    Toch maar een appel. Hondsmoe maar klaarwakker. Hoe laat al? Tien voor drie.
    Tijd voor een goeie vier à vijf uren rust.
    Dan nogmaals de politie bellen, de dagboeken van Gerda, de hele rimram rond de afgezant des duivels.
    Misschien een laatste verklaring op het bureau ondertekenen.
    Twee dagen de krantenkoppen, die een hoop telefoontjes gingen veroorzaken. Dan: over en out.
    Deze tijd, volgend jaar allicht zijn proces. Kleine week rechtbank. Strafvordering, verdict en gedaan.

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

    19-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    18-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ wijndelijk!

    Heel die cinema, heel die poespas,
    al die stress
    ivm de keuze van de juiste glazen is nu voorbij. 
    Eindelijk heb ik het glas gevonden dat voor iedereen voldoet: 

    Afbeeldingsresultaat voor wineglassbottle  Afbeeldingsresultaat voor wineglassbottle  Afbeeldingsresultaat voor wineglassbottle

    Dit is zo een eenvoudig ontwerp, dat ik niet snap dat we zo lang zonder gedaan hebben.
    - EZW-08/2013, getest en goedge-hk-sorry, goedgekeurd

    18-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.696. kant & poëzie

    de poëzie van Susanna Bauer

    Het is nog niet het seizoen voor herfstbladeren, maar de herfst komt toch.
    Meteorologisch, of astrologisch : ze zal er zijn.
    Kleinkinderen moeten voor school al eens iets maken met herfstbladeren.
    Dat kan gaan van zeer basic tot zeer kunstig, naar gelang de leeftijd van het kind en de studierichting.
    Hoedanook, intijds beginnen met drogen, is de boodschap.
    Dat zegt Susanna Bauer en zij weet waarover ze het heeft, zij raapt die poëzie gewoon van de grond.

    "De bladeren worden niet behandeld om ze sterker of soepeler te maken.
    Bauer werkt gewoon zeer voorzichtig en zorgvuldig, met zeer fijne naalden en haaknaalden.

                                             Afbeeldingsresultaat voor susanna bauer  haar werkblad staat op ooghoogte 

    Het duurde een hele tijd eer ze de grenzen van het materiaal kende. Wanneer ze nu een werk start
    weet ze wat een bepaald blad of twijgje kan hebben. Het gebeurt nog zelden dat een blad breekt tijdens het bewerken.

    Over de houdbaarheid : bladeren vergaan door blootstelling aan het weer, insecten, micro-organismen
    en de UV-stralen. Zij doet het mogelijke om de bladeren te beschermen tegen deze invloeden.
    Elk blad wordt grondig gewassen en gedurende weken zorgvuldig gedroogd.
    Soms komt een blad pas na jaren in aanmerking voor een werk.

    Drogen is de standard bewaarmethode die botanisten over de hele wereld gebruiken.
    In botanische collecties bestaan stukken van meer dan 200 jaar oud.
    De werken met bladeren worden gemonteerd achter glas van museumkwaliteit
    dat 99% van de UV stralen uit het licht filtert.
    Ondanks dat kan de kleur van de bladeren mettertijd nog lichtjes veranderen."

    voor haar 2D werken : http://www.susannabauer.com/leaves-2d/ ~ mooi !
    voor haar 3D werken : http://www.susannabauer.com/leaves3d/ ~ mooi !

    voor dia-weergave met onderaan uitleg per werk :
    daar de eerste afbeelding aanklikken, voor uitleg cursor naar beneden brengen.

    m  – HiH-06/2015, herwerkt- Susanna Bauer, London van : http://www.susannabauer.com/faq/

    18-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.695. --- afl. 108/121

    afl. 108/121 ~ Om de tuin geleid?

    Ach, laat miss life-style maar komen, het Cijnens-duo zal haar met veel verve een toontje lager doen zingen, kwaken eerder.
    Eerst nog tanken en dan naar huis. Naar Marianne, my precious darling-baby. Valerie zal ook voor haar een bijzondere verassing zijn.

    Valerie! Ze beviel me. De manier waarop Francis haar had beschreven. Pittige naam voor een pittig meisje.
    Nog enkele weken, eerst de Vesuvius in Keerbergen laten uitspuwen en dan wou ik haar ontmoeten.
    De weldoenster van mijn zoon en de toekomstige moeder van mijn eerste kleinkind. 

    Marianne, ik en ons roodkopje aan zee. Zandkastelen bouwen. Natuurlijk, ging ik met hem zwemmen, voetballen en fietsen.
    Putten graven in de tuin. Ridderverhalen schrijven. Vergeet het, vriend, vergeet het!
    Denkduiveltje en zijn commentaar, altijd weer!
    De snotneuzen van vandaag graven geen putten meer. Games, play stations moeten ze hebben.
    Twee-duimen-speeltjes en dzjoef-dzjoef met samourai Jack en Black Devil Dragon.
    Lichtgevende Star Wars zwaarden en af en toe, afhankelijk van de commercieel opgeschroefde rages, ouderwets knikkeren.
    Tegen die tijd ben jij er veel te stram voor. Arthritis en artrose, oude mannekenskwalen!
    By the way, er reeds aan gedacht, dat het ook een zij-tje kan zijn?

    Ik zie je al drukdoende Barbietjes toiletteren, pareltjes rijgen, teennageltjes lakken, pépé Max, hoofdhaar vol plastic knijpspeldjes!
    Daar gaat volk op afkomen! Laat dat kleinkind nog een paar jaar rustig in het zakje van Francis zitten, vriend.
    Concentreer je op die schoft morgen in zijn kerk en de mogelijkheid dat de vogel gaan vliegen is.
    Het zou me niet verbazen, mocht hij op dit ogenblik in de Lufthansa businessclass een stewardess om een Jack Daniels vragen!
    Dzju, waarom had ik zo getalmd in die kerk? Waarom was ik naar die ploert toegereden?
    Waarom niet direct politie geïnformeerd? Tiens, nog altijd geen telefoontje van Vloesberghe gekregen.
    Had ik er toch beter aan gedaan de dienstdoende agent een volledig relaas te geven,
    of zelf naar het commissariaat te rijden om verslag uit te brengen?
    Ze hadden hem meteen gearresteerd zonder de tussenkomst van Vloesberghe.
    De onderzoeksrechter of de procureur waren er ook nog!
    Agenten hebben richtlijnen, die mannen weten wat hoort en moet.
    Vitale informatie, had ik gezegd. Informatie is echter geen bewijsvoering, vriend.
    Wat vitaal schijnt voor de ene, is voor de andere een olifant die een muis heeft gebaard.
    Maar ja, je wilt niet luisteren. Niet naar je zoon, niet naar Marianne, niet naar mij met al mijn gezond verstand.
    Een oude, koppige ezel, dat ben je. Voilà.

    Godverdomme, ik had me door dat loeder wellicht toch om de tuin laten leiden.
    De hoeveelste keer al? Nog niet geleerd!
    De schurftige puist die mijn vrouw als neukpop wou. Tegen betaling!

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

    18-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    17-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ waarom hij danst

    pluimgewichten = 49 tot 52 kg

    Usman Ahmed (Pakistani/UK) maakt zijn entree met bravoure.
    Struisdoenerij, een beetje zielig en ook wat irritant. 
    Eerst stoer opkomen en achteraf keihard afgaan.
    Het is een montage van fragmenten uit twee verschillende matchen, bleek achteraf.

    Op 02min57 is er een herhaling van de klap, in slow motion.
    Op 03min08 ziet men nog eens
    hoe zijn hersens rond geklutst worden in zijn schedel. 
    Als hij al veel van die klappen gehad heeft, verklaart dat misschien de stijl van zijn entree?

    klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=ZUKXSbX_oWk 
    02min27

    Maar later kwam de glorie. Die gast is eigenlijk gewoon, en gewoon sympathiek!
    Hij vertelt waarom hij danst bij het binnenkomen en in de ring.
    Voor wie het geduld heeft, klank aan :
    https://www.youtube.com/watch?v=vsT53rWo2Lg 
    08min51

    - EZW-08/2013, bijgewerkt

    17-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.694. brood & fruitsap

    boterhammen en fruitsap

    Op de speelplaats was een schilder aan het werk.
    Er was een lint gespannen tot waar de kinderen mochten komen.
    Tijdens de speeltijd had hij bekijks. Vooral de jongsten stonden aan het lint.
    Bij die demarcatielijn hield de juf van het derde leerjaar toezicht, want het lint
    was feestelijk rood en sommige kinderen waren nogal beweeglijk in hun belangstelling.

    Over de middag zagen ze vanuit de refter dat de schilder ook zijn boterhammen op at. Buiten.
    - Juf? Jú-úf! Waarom eet de schilder buiten? 
    Omdat hier geen cafeetje in de buurt is, dacht de Juf. En ze vroeg hem binnen.
    Hij kreeg een fruitsapje en een appel. Misschien had hij liever een stevige pint gehad?
    Op deze school is geen bier, deed ze met een vaag handgebaar.
    Nee, een fruitsapje was prima. 
    Ze keek zijdelings in zijn boterhammendoos:
    een stuk stokbrood met een 'portie gemengd', salami- en kaasblokjes.
    Echt een mannenlunch, dacht ze een beetje meewarig.
    Dat stokbrood is waarschijnlijk al taai, na een halve dag in die doos.
    En waarom een portie gemengd als middageten?
    Maakt zijn vrouw zijn schoofzak niet? Of zou hij alleen wonen?

    Hij keek terloops in haar boterhammendoos :
    fijne boterhammetjes, diagonaal gesneden, elk met een lapje beleg en een blaadje sla ertussen
    en elk afzonderlijk verpakt in vershoudfolie. Tegen de rand van de doos lagen vier kerstomaatjes.
    Eentje voor elke boterhammenpakje. Echt een meisjeslunch, dacht hij.
    Dat zou ik toch ook eens in huis moeten halen om brood te verpakken, zo'n rol dinges.
    En terwijl hij het dacht wist hij al dat hij het zou vergeten. Hij zuchtte.

    Op dinsdag had hij twee fruitsapjes bij. En twee appelen.
    Op woensdag was zijn brood in folie verpakt.
    In aluminiumfolie, want hij had zich vergist bij de aankoop.
    Maar aluminiumfolie houdt ook wel vers, hoopte hij.
    Op donderdag had hij boterhammen met hesp en sla in zijn doos.
    Gedaan met stokbrood en salami.
    De boterhammendoos vertelde meer over hem dan hij zelf wist.

    Op vrijdag, zijn laatste werkdag op de speelplaats,
    vroeg hij de Juf om samen na het werk iets te gaan drinken.
    Om 16h gingen ze samen naar zijn camionetje, twee straten verder geparkeerd.
    De belangstellenden aan de schoolpoort zagen hen stappen. 
    De collega’s keken er niet van op en de kinderen
    giechelden nog maar eens over 'verliefd'. Dat deden ze al sinds dinsdag.

    Zijn bedrijfswagen, deed hij wijds. Op de zijkant stond Schilderwerken R. van Rhijn.
    Dat wist ze sinds de eerste dag al, hij heet van Rhijn.
    En het gsm-nummer en zijn mailadres had ze ook opgeslagen, voor 't geval.
    Een mens kan nooit genoeg schilders kennen.

    Op maandag vroeg haar klasje of ze nu ging trouwen.
    Of de schilder haar al gevraagd had en of ze ja gezegd had.
    Hadden ze al kusjes gegeven?
    Juf legde uit dat het daar allemaal nog veel te vroeg voor was.
    Wanneer zou hij het dan vragen? En of ze ja zou zeggen?
    Misschien werd het wel niks, antwoordde ze.
    Misschien wordt het wéér niks, dacht ze. 
    Jamaar, als het toch zou lukken, mochten ze dan komen, naar het feest?
    Dat beloofde de Juf. Dat beloofde ze plechtig en uit de grond van haar hart.
    De kinderen wisten niet van hoe diep die belofte kwam.

    Vanaf dan zagen ze elke vrijdagnamiddag het wit camionetje parkeren
    en de kinderen fluisterden dan luid en opgetogen 'Júúf! Uw Schilder is daar!'
    Vooral de meisjes zagen de romantiek van dat wit camionetje. Het was een wit paard. 

    Toen haar klasje naar het vierde leerjaar overging
    waren Juf Rita en Ronald van Rhijn verloofd en woonden ze samen.
    Het schooljaar daarop, haar cupido's zaten toen in het vijfde leerjaar, zijn ze getrouwd.
    In september was dat, zodat de kinderen naar het feest konden komen.
    Want dat had ze twee jaar tevoren beloofd.

    Ongeveer heel het schooltje stond met vlaggetjes aan het gemeentehuis en
    op het speelplein werd een kinderreceptie gehouden voor alle enthousiastelingen.
    Ook voor de kleinsten, die zich vergaapten aan haar prinsessenkleed.
    Dit was beter dan K3 !

    Er waren feestelijke broodhapjes en fruitsap voor iedereen,
    want zo was het allemaal begonnen, met brood.

    een feestbrood Afbeeldingsresultaat voor verrassingsbrood

    Toen haar cupido's in het zesde leerjaar zaten, kwam er een baby.

    De start van een gezin en van haar verder leven met Ronald.
    Maar de cupido's hadden toen al andere zaken aan hun hoofd.
    Ze hadden het nu zelf druk met verliefd worden en prille romantiek
    en met de aan-af situaties die dat meebrengt.

    Het romantisch gedeelte van de Juf en de Schilder was voorbij.
    Nu begon hun geluk. En cupido's doen niet in geluk.
    Daar is zwaarder geschut mee gemoeid.

    – HiH-07/2015, herzien – 12/2015 al werd deze tekst integraal geplagieerd, da's een verhaal apart hoor

    17-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.693. --- afl. 107/121

    afl. 107/121 ~ Iedereen een nieuwe lei

    Waar die jongen zich toch zorgen over maakte! Zo’n pracht van een opportuniteit kreeg hij niet elke dag aangeboden.
    Kermit, was een ander geval!. Een goeie notaris of indien nodig een prima advocaat en de klus was zo geklaard.
    Ging China niet door, geen probleem. Pat had haar villa in Keerbergen en hij kon zo in mijn huis intrekken.
    De sombere herinneringen wegwerken met enkele verbouwingen. Voor mijn part zelfs de hele boel verkopen.

    Op een nieuwe en definitieve lei met zijn Valerie kon beginnen, dát wou ik.
    Het vermogen van zijn moeder, hoefde ik niet.
    Er waren gelukkig geen kinderen: die pionnen in vechtscheidingen, slachtoffers zonder inbreng.
    Alleen lijdzaam en niet begrijpend toezien. Bloesems onder puin.

    Twee jaar eerder échte liefde ervaren was met geen geld te betalen.
    Nee, mijn zoon mocht geen dag laten verloren gaan. Hij kikkerde meteen van mijn aanbod op.
    Vroeg of hij er werkelijk kon op rekenen. Of ik dit eerst niet wou doorpraten met Marianne.
    Ik schudde het hoofd. Het was reeds twintig voor twee, tijd om afscheid te nemen.

    'Nog één dag, jongen, zelfs minder en dit afschuwelijk hoofdstuk mag afgesloten worden.
    Tabula rasa, een nieuw begin, jij met Valerie en ik met Marianne.
    Ik bel je onmiddellijk na de arrestatie van Serge. Nu naar bed jij en … sweet dreams.'

    Hij omarmde me. Ik sloeg de kraag van mijn Burberry op en spurtte in de pletsende regen naar mijn auto.
    Het leek voorbij.
    Alle stukjes van de puzzel lagen netjes in hun vak. Nog enkele maanden en ook Kermit was verleden tijd.
    Eindelijk! Maar Francis was nog niet klaar met Pat. Het koeioneren van de Cijnensen was haar specialiteit.
    Vooral de ouwe zou het nog moeten ontgelden. Het onderste uit de kan zou nog te weinig zijn.

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

    17-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    16-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ aan de kassa

    Ik stond met een groot aantal blikken hondenvoer aan te schuiven aan de kassa
    toen een dametje achter mij opmerkte dat ik dus een hond had.
    Waarschijnlijk wou ze een praatje maken om het wachten te korten.

    "Nee, dat is voor mijn moeder", antwoordde ik verstrooid.

    Pas toen ik buiten stond
    begreep ik haar geschrokken reactie.

    * EZW-08/2012

    16-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.692. de lach

    de lach die zijn eigen verloop had en op LP de geschiedenis in ging 

    'k Was op zoek naar iets anders en toen kwam ik dit tegen : Toon kondigt de publicatie van literair werkje aan. 
    In de zaal zit iemand met een lach die lijkt op gehuil. We zien hem niet, het is een LP, maar de uithalen zijn duidelijk te horen.

    Op 01min16 zegt Toon : "Wij hadden allemaal gedacht …" en dan laat hij het publiek efkes verder denken ...
    Vijf seconden later, op 01min21 horen we de eerste uithaal van de man in de zaal.
    Die vijf seconden had hij mogelijk nodig om naar adem te happen.

    In het verder verloop gaat de lach van de man samen met de lach van het publiek een eigen leven leiden.
    En Toon past zijn timing aan. Hij moet wel, want tussen twee lachsalvo's wil het publiek wel eens ademhalen.
    Wat een tegenwoordigheid van geest om in te spelen op die ene lach, het publiek als partner nemen.
    Dat is méér dan ervaring op de planken, dat tweespel tussen artiest en publiek is magie.

    klank aanzetten (natuurlijk)
    https://www.youtube.com/watch?v=gC5DWCnfBv4 
    04min09 

    Wie de afgelopen vier minuten ernstig kon blijven, moet dit dringend laten weten aan een professioneel iemand.

    m  – HiH-03/2015, bijgewerkt

    16-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.691. --- afl. 106/121

    afl. 106/121 ~ Roodharig lachebekje

    Zijn meisje? Denkduiveltje kwam erbij. Niet zo vlug, vriend. Wat als hij met een jongetje voor de pinnen komt?
    Jou kennende zie ik dat ventje niet zo direct in je wijnbanen drijven. En ze komen ervoor uit, de laatste jaren.
    Gelukkig! Doch stel dat Francis zich binnen de drie minuten out! Benieuwd je gezicht te zien.
    Ik weet het, ouders hebben daarmee geen problemen, zolang het niet die van hen is.
    Je niet aantrekken, vriend, als het zo is, soit. Liefde is liefde! Jij met vrouwke, hij met zijn ventje.
    Volgend jaar gaan we dan met z'n allen naar de Gay Parade. Onze Francis, een meter zevenennegentig,
    boven op een wagen, pluimen op het hoofd en tussen de billen of in zwart leder.
    Zingen van YMCA. Oké, je me tais. Zet verder je oren goed open en zeker je hart!

    'Nee, pa, zo ver zijn we nog niet. Lang niet. Oelala! Valerie staat voor haar eindexamen.
    Ze droomt ervan om later te doctoreren. We kennen elkaar pas vier maanden!'

    'Hij zal toch geen tweede Gerda aan zijn been hebben?' vroeg mijn bemoeial.
    Vier maanden samen en nog niet van de grond geweest!
    Hoelang hebben jij en Marianne erover gedaan? Vier dagen en boem-boem.
    Een geluk dat Francis vierentwintig jaar voorsprong heeft. Zoniet. Amaai!

    Valerie was drieëntwintig. Studeerde geschiedenis aan de VUB, sociaal-economische.
    Jobstudente bij een bakker, op zaterdag en zondagvoormiddag.
    Francis ging alleen die dagen ’s morgens om broodjes.
    Na een viertal weken haalde hij zijn bestelling op om halfzeven.
    Een vijf-minuten-praatje over de unief kon er dan wel af.

    Net toen ze op een zaterdagnamiddag om vier uur de bakkerij verliet, reed hij voorbij.
    Bood haar een lift aan. Deden een terrasje. Voerde haar naar haar studentenkot.
    Nadien hielp hij haar nu en dan met de wekelijkse boodschappen.
    Bracht haar één keer, midden in de week, naar huis. Naar Herentals. Ze had immers griep en vrij hoge koorts.

    Momenteel schikte hij zijn werkplanning zoveel mogelijk in functie van haar lessenrooster.

    Valerie was een schatje. Een spraakwatervalletje waar hij uren kon naar luisteren.
    Haar oudere zus had net een tweeling gekregen. Valerie had de bevalling meegemaakt en was er ondersteboven van.
    Ze was stapelgek op haar nichtjes. Bijna elke week kocht ze twee babyspulletjes, maar niet identiek.
    Twee fopspeentjes, twee slabbetjes, twee paar kousjes. Leuke kleinigheden. Valerie was zuinig met geld.
    Ze betaalde haar kot en etenswaren zelf. Kledij was overwegend tweedehands. Maar ze had klasse, grote klasse.
    Francis mocht haar financieel niet helpen. Tot ze problemen kreeg met haar verouderde pc
    en ze heel dankbaar zijn nieuwe laptop aannam, maar alleen in bruikleen. Dat was de voorwaarde.

    'Ze is gewoon fantastisch pa. Een brok dynamiet. Heeft interesse voor alles en nog wat.
    Wetenschap, politiek, letterkunde, plastische kunsten, daarom zit ze trouwens in de quizploeg van de unief.
    Was tot voor twee jaar lid van een toneelclub in Herentals. Een klein, pittig en vinnig vechtertje.
    Irish roots. Merk je zo. Hoogblond haar, lichte teint, maar bruinzwarte karbonkels van ogen,
    sproetjes op de neus en … lachkuiltjes rond de mondhoeken …
    Pa, door Valerie hoop ik ooit het woord liefde te kunnen schrijven zoals jij. In koeien van letters!'

    'Hoe staat het met Pat ? Heeft ze er weet van? Haar kennende zal dit geen lachertje worden.'

    'Eerlijk gezegd, pa, met een scheiding zal zij geen problemen hebben. Op voorwaarde dat ik me,
    laten we zeggen, heel royaal toon bij de verdeling van dit huis en de inboedel.
    We leven onder hetzelfde dak en we delen dezelfde keuken, maar daarmee is de kous af.
    Zij life-stylet met haar snobistische vriendinnen en rotzooit hoogstwaarschijnlijk met een fils-à-papa,
    die op de tenniscourts rondhangt. Tja, pa, iemand zal heel veel water bij de wijn moeten doen.
    Guess who? Vergeet niet dat een flink stuk van mijn verdiensten in dit huis geïnvesteerd is.
    Die afschuwelijke inrichting hier heb je voor geen habbekrats! Pat gaat niet uit werken,
    heeft officieel geen persoonlijke bron van inkomsten, maar ze kent de mijne.
    Haar alimentatie-eisen zullen wel navenant zijn.

    Deels daarom overweeg ik om hier uit de zaken te stappen en in te gaan op het voorstel van een Nederlands farmaceutisch bedrijf.
    Ze gaan over tot uitbreiding van de productielijnen in China, pa.
    In se heeft Valerie daar echt geen problemen mee. Eerlijk gezegd, ze kijkt ernaar uit.
    Ik wil dat ze er meer dan ernstig over nadenkt. Erover spreekt met haar ouders,
    zich rekenschap geeft van de problemen die een totaal vreemde mentaliteit en cultuur kunnen opleveren.

    'Wij zijn van plan om in september een drietal weken ter plaatse een en ander na te gaan.
    Spreken met andere expats, vooral met hun partners.
    De leefomstandigheden en voornamelijk de mogelijkheden voor Valerie onder de loep nemen.
    De Nederlanders willen immers mijn definitief besluit vóór het jaareinde kennen.
    Dus … en aan jou denk ik zeker, pa.'

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

    16-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    15-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ moederdag

    Zelfportret met de kinderen van Polina Luchanova (°1977)

                                         luchanov to the pole -  

    Dit zou een hedendaags zelfportret zijn, maar ik betwijfel het of er met drie jonge kinderen in huis
    een tafelkleed ligt dat ze kunnen volmorsen, breekbaar vaatwerk gebruikt wordt en er bij de maaltijd
    zoveel dingen op tafel staan die kunnen omgestoten worden. Draagt die jongste wel een slabbetje?
    Want anders hangt haar jurk ook nog vol.

    'k Vind het een heel mooi werk, maar volgens mij was deze setting voor de foto.
    En die foto heeft gediend voor het schilderij. Kunstig en knap dat wel, maar waarschijnlijk ben ik te realistisch
    om dat geïdealiseerd gedoe ten volle te kunnen waarderen.

     – EZW-03/2014, herzien - met dank aan CC - voor meer van Polina Luchanova : http://www.russianfineart.com/catalog/mfg.php?mfgid=349

    15-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.690. binair schrift

    Het binair systeem (de nulletjes en de eentjes) zit diep in de ingewanden van een computer.
    Ergens waar alleen de hogepriesters van de informatica komen.

    Tijdens heel het eerste jaar middelbaar (’64 -’65) hadden we Moderne Wiskunde.
    Dat is best twee hoofdletters waard, want ik vond dat heel plezant.
    Het binair stelsel was een van de vakken. 
    Het leek meer op puzzelen dan op wiskunde en ik was daar toen heel blij mee.
    Vandaag snap ik niet dat ik het ooit gekund heb. 
    'k Beklaag de lerares, zij moest al die huistaken verbeteren.

    Voor wie het interesseert, de snelle omzetting : http://www.binarytranslator.com/index.php 

    Voor getallen, selecteer onder het eerste schrijfvakje decimal to binary, schrijf een getal en enter.
    Niét uw pincode, uw geboortejaar is veiliger. Tenminste, als dat niet uw pincode is.
    In binair stelsel is 1952 : 11110100000

    Voor tekst, selecteer onder het eerste schrijfvakje text to binary, schrijf een woord en enter.
    In binair stelsel geschreven is HALLO WERELD :
    01101000 01100001 01101100 01101100 01101111 00100000
    01110111 01100101 01110010
    01100101 01101100 01100100

    waarbij 00100000 de spatie is.

    Van binair naar tekst omzetten, gebruik de binary to text optie.
    Probeer dit eens : 01110000 01101001 01100101 01110000 00100001 en laat iets weten.

    De nulletjes en de eentjes (de bits) staan gegroepeerd per acht (by eight = bite) omdat
    acht het aantal bits is dat nodig en voldoende is om relevant te zijn. 
    Nu ga ik wat soep eten want mijn hersens hebben brandstof nodig.

    – EZW-08/2014, herwerkt

    15-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.689. --- afl. 105/121

    afl. 105/121 ~ Onvervulde wens

    Zijn monoloog ging door met horten en stoten. Hij bevestigde wat ik al die jaren had vermoed.
    Zijn huwelijk bleek net zo nep als dat van zijn ouders.
    Vooral mijn bekentenissen over mijn relatie hadden hem in feite beïnvloed.
    Waren op termijn doorslaggevend geweest. Ik had hem de ogen geopend.
    Doch slechte timing. De rompslomp rond het opstarten van zijn tweede eigen kantoor.
    Het constante geweeklaag van Gerda over mijn ontrouw.

    Nochtans verliepen zijn drie eerste huwelijksjaren relatief normaal,
    ondanks de buitenissige koopwoede van Pat en hun totaal uiteenlopende interesses.
    Het uitblijven van een zwangerschap, en vooral de oorzaak ervan,
    zette hun relatie in een ander, meer dan duidelijk perspectief.

    'Ik wou een gezinnetje hebben, pa, hoewel Pat niet echt kind-minded was. Uiteindelijk gaf ze toe.
    Geen condooms meer. Pat was anti dik makende pil, weet je.
    Na twee jaar vergeefse pogingen, werd de gynaecologie ingeschakeld.
    Haar onderzoeken en testen waren positief. Het kon niet anders of ik zat in nesten.

    Ze stond erop dat ik bij een andere dokter ging. Die van haar zinde haar helemaal niet.
    Afhankelijk van mijn conclusies was ze bereid over te schakelen. Ook mijn test bleek positief.
    Waarom het niet lukte mag Joost weten … incompatibiliteit zeker zoals met tal van zaken.
    Pas maanden daarna ontdekte ik, door een stom toeval, dat ze wel aan de pil was.
    Ik kon de pot op met mijn kinderwens. Zij liet haar getrimd lichaam niet verknoeien door zwangerschap, zei ze.
    Toen heb ik afgehaakt. Me op mijn werk gestort. Nu weet je hoe de vork aan de steel zit, pa.'

    'En haar opmerking van daarstraks dat meneer geen zin meer heeft?' vroeg ik onbegrijpend.

    'Leugens zijn haar enige verweer. Overal tegen om het even wie, zelfs tegen haar eigen ouders.
    Natuurlijk staat ons seksleven, na de ontdekking van haar bedrog, op een meer dan laag pitje.
    Die onderzoeken, de spermatesten, de vragen en mijn angsten. Een trieste en pijnlijke periode, psychisch pijnlijk.
    Totaal overbodig op de koop toe. Haar maandelijkse komedie, één groot bedrog.
    Weet je, pa, ik heb me eerst blauw geërgerd aan je verhouding met Marianne.
    Niet zozeer omwille van ma. Na al die jaren thuis had ik immers genoeg gezien.
    Maar dan … De gloed in je ogen, de warmte van je stem, de rillingen in mijn lichaam toen je Marianne beschreef.
    De manier waarop jullie alles innig-intens beleven. Dat zo’n liefde heden ten dage nog bestaat!
    Niemand houdt het voor mogelijk! Een utopie! Maar niet voor mijn vader.
    Herinner je je nog dat je mij eveneens zo een … hoe formuleerde je dat toen … een heerlijke verslaving,
    juist, een heerlijke verslaving toewenste?'

    Francis glimlachte zachtjes. Zag ik een lichte blos op zijn wangen?
    Als kind kreeg hij heerlijke rode koontjes door de opwinding telkens hij een geschenkje kreeg.
    Lag er voor hem een meer dan bijzonder geschenk klaar? Hij lokte opzettelijk een reactie uit.
    Daarom vroeg ik voorzichtig aftastend:

    'En … die verslaving ervaar je nu eveneens?'

    Hij lachte gegeneerd-bescheiden. Zijn ogen glinsterden, spraken boekdelen.
    Net een jochie dat heel wat te vertellen heeft en niet weet waarmee te beginnen.
    Ik was nu al gelukkig samen met hem. Wat hij me ook nog meer over "haar" zou vertellen.
    Zij zou mijn zoon op wolkjes laten drijven. Ongekend nog, maar niet onbemind.
    Zijn meisje drong plots in de bloedbaan naar mijn hart.

    wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : http://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

    15-08-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    14-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.----- om in te bijten

    Vier pannekoekjes als ontbijt. Lekker.
    Nostalgie-pannekoekjes als ontbijt. Nog lekkerder.
    Ze zijn om in te bijten. Doe maar.

    klank mag aan,
    https://www.youtube.com/watch?v=9rQNsOfkV_Q 
    01min29

    m – EZW-11/2014, met dank aan I-M

    14-08-2018 om 04:02 geschreven door maart


    >> Reageer (0)



    Archief per maand
  • 12-2018
  • 09-2018
  • 08-2018
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!