op pensioen ??????????????????????

De eerste maandag na het verlof is het altijd aanpassen. 's Morgens vroeger opstaan, daar begint het al. De wekker, één van de meest gehate instrumenten slaat even voor zessen aan met Q-Music. Is het toeval of doet men het er voor, maar je kan er donder opzeggen altijd met een "heavy-nummer".Klaarwakker schiet je uit je bed, en verwelkomt met gesloten ogen de wereld. Je verstand protesteert om zoveel heftigheid zo vroeg.
Zachtjes, zonder overdrijven, openen mijn ogen. Op de rand van het bed staar ik naar de muur. Petra opent onze dakvenster en vooral koude, maar ook verse lucht vloeit in onze slaapkamer.
Ik sta recht, maar mijn lichaam komt niet in beweging. De eerste passen naar de overloop en direct de trap naar beneden. De koude gaat mee en ik hoor de brander aanslaan. Beneden is het warm en gezellig. De rolluiken omhoog, 't is reeds licht, dat scheelt een pak. De automatismen beginnen terug aan te slaan, koffiezet aanzetten en de vaatafwasmachine leeghalen. Nadien fruitpersen. Wanneer alles bijna klaar is, komt Petra van de badkamer. Etenstijd, altijd gezellig voor een babbel samen.
We proberen dan ook stiekem de etenstijd altijd te rekken.
Maar nadat tassen en ondertassen terug verdwenen zijn in de vaat, kom ik terug in actie en verdwijn naar de badkamer. Eens dat achter de rug, vertrekken maar....
De wagen scheurt de E17 op richting Antwerpen. Auto's flitsen links en rechts ! Alles normaal, weinig veranderd. 't Is allemaal even hectisch als vroeger. Het gewoontebeest is terug.

Na dit weekje dat we aan deze sport deden, houden we er beide een zeer goed gevoel aan over. Niet enkel de sport op zich telt, maar het is ook de manier van dit soort verlof, dat telt. Met winterverlof opteert men voor een sportief en familiaal verlof, dat gepaart gaat met het ontdekken van een fijn land met eigen tradities. En waar Sport nog met een hoofdletter geschreven wordt. Het is ook zo, dat men niet ongestraft een ganse week kan skieën zonder ervoor de nodige lichamelijke oefeingen te doen. Volgend jaar gaan we zeker een paar keer oefenen op de ski-piste in 's Gravenwezel. Kwestie van de nodige bewegingen eigen te maken en de nodige paraatheid te testen alvorens aan het grote werk te beginnen. Je weet wel, goede voornemens !

Eénmaal men geleerd heeft te skieën, en men van zichzelf kan zeggen, ik kan redelijk skieën, dan gaat er een wereld open van ongekende sierlijkheid, beweeglijkheid en streelt het ergens ook een beetje ons ego. Bewegen op sneeuw, voor velen een nachtmerrie, maar voor diegene die het kunnen een super-belevenis ! Men glijdt tegen een gecontroleerde snelheid van links naar rechts, tussen de natuur in en op veilig en liefst aangelegde pistes. Men is nergens door de natuur zo overweldigd Wanneer je dan, in zulk een mooi landschap met "zeer goede sneeuw" te maken krijgt, en dit overgoten wordt met een zonnetje dat je bruin bakt, dan wordt GENIETEN inderdaad met hoofdletters geschreven.
Zo'n weekje hebben we achter de rug. Regelmatig verse sneeuw 's nachts, die direct door bulldozers werd vastgereden en waar men 's anderendaags prachtig kon op skieën. In Seefeld zijn behalve de Gschwandtskopf nog andere pistes, Birkenlift en Geigenbühel en de Rosshütte. Wij hebben vooral de Gschwandtskopf-piste omdat men daar van het ene dorp naar het andere kan skieën. Gaat men links af, dan skiet men richting Reith. Komt men terug met de lift en skiet men rechts, gaat men richting Mösern naar Seewald, komt men daarna terug, door het wald naar beneden komt men terug in Seefeld. Een tochtje waar men toch een groot uur zoet mee is.Met onderweg, verschillende graden van moeilijkheid, maar altijd wel ergens prachtige vergezichten en mooie doortochten van bossen.
's Avonds,d.w.z. rond half vier tot vier uur stoppen de liften. Eens terug in Seefeld volgt normaal een deugddoende douche om de pijnlijke spiertjes te masseren. En dan... après-ski.
Het moeilijkste daarbij is de matigheid, maar dat is weer iets voor een ander berichtje.

Eerlijkheid gebiedt me voor wat betreft après-ski, het een modegrill is, die meer en meer in verval raakt. Het opgeklopte gevoel om er bij te horen en uitbundig te feesten worden minder en minder. Natuurlijk is het zo dat in ski-oorden waar veel horeca is, er meer de nadruk op dit gevoel speelt. Maar tijden en mensen veranderen, zodat de après-ski, mijns insziens tot het verleden behoort. Meer en meer horeca gelegendheden, die vroeger tussen vijf en zeven, 1 pint betalen = 2 pinten drinken, huldigden, behoren tot het verleden.
't Is ook meer een gebruik van sommigen aan het worden, m'a tu vu, weet je wel.
Maar een land bezoeken met het doel er aan sport te doen, is iets anders. Wanneer je telkens één weekje ski doet op één jaar, is het aangeraden daar wel degelijk rekening mee te houden en niet te veel uitspattingen te doen. Degelijke trainingen, stretchen en het destressen van de spieren lijken veel beter, dan 's nachts na een uitgelopen aprés-ski het volkslied te zingen. Je haalt er meer vijanden dan vrienden mee binnen. Oostenrijk heeft van oudsher een "boerekeuken". Dit wil zeggen spek, noedels, lever, enz...
En toch... aan de horizon is er vernieuwing. Na meer dan twintig jaar gezondigd te hebben, heb ik mij dit jaar bekeerd. "Fitness-teller" was mijn nieuwe devies. Een mixed van sla, witte kraut met een soort vinaigrette met daarbij gefrituurde grote garnalen. Een lekkere schotel die een halfuurtje later verteert was.Overspoelt met een lekker wit wijntje voelde ik mij veel beter, dan vorige keren toen ik nog de origninele oostenrijkse keuken alle eer aandeed.
Eten, met de jaren wordt het nog een kunst.

Wat betreft de heenreis, zijn we vlug uitgepraat. Alles verliep vlotjes tot in het zuiden van Duitsland. Wij rijden altijd via Ulm, en vanaf daar naar Landsberg - Schongau - Garmisch Partenkirchen. De grensovergang naar Seefeld was gestremd wegens lawine. In Mittenwald was er wegens de lawine enorm grote verkeershinder.
Toen daar bovenop een autobus en een mobilhome ook wilden passeren in de toch al smalle straten, blokkeerde het verkeer. Over 4 km deden we toen anderhalf uur. Enig paswerk en natuurlijk van sommigen ook scheldwerk, kregen het verkeer achteraf toch vlot. 
Met vertrek in Lokeren rond 04.00 uur de nacht van vrijdag op zaterdag, kwamen we in Seefeld aan op zaterdagnamiddag 16.00 u.
Tien uur zoals voorzien.  

 Terug naar het maagdelijke wit. Een éénkleurig tapijt in het oneindige, met flitsende mensen op en neer, met rode wangen en soms druipende neusjes. Met rond elven een borreltje, kwestie om de koude tegen te houden. Met 's middags een warme hap, in de skikleding. Dan volgt voor mij het moeilijkste moment, terug in gang geraken. Want ik zat zo gemakkelijk ! Terug op de latten in de vrieskou, terug naar het onbevlekte landschap. Flitsend naar beneden met een snelheid, soms te hoog en waar die bocht veel te snel komt. Neen, niet tegen de vlakte, want ervaring haalt het altijd weer van durf en lef. Wintersport betekent ook de "après-ski" in kroegen waar je één betaald en er één gratis bijkrijgt. Waar je mensen ontmoet, die je soms éénmaal, soms voor je ganse leven leert kennen. Waar mensen weer gemoedelijker zijn, ver weg van stress, en geen notie van tijd hebben.
Volgende week hoor je ons terug, aan de andere kant van onze vakantie, met naar ik hoop gezonde en positieve geluiden.
Aan iedereen zoals men in Oostenrijk zegt : "GRUSS GOD".
Petra & André

beste wout,
straks is opa weer weg - \'k zal proberen niets te breken en met gene plaastere voet terug te komen - je hoort me nog wel ! Groetjes van opa.

Oef, morgen, vrijdag, gedaan met werken, direct het bedje in, en dan 's nachts vertrekken we met skiverlof naar Seefeld, Oostenrijk. Alles is ei zo na ingepakt. Je kunt echt niet geloven wat vrouwen allemaal meenemen voor 8 dagen te overleven. Aangezien Petra verleden week hoorde dat talloze mensen in hun auto vele uren moesten wachten in de file, gaan er ook dekens en voedsel mee. Het moest eens gebeuren ! Ik denk 's nachts te vertrekken rond 03.30 u en er ongeveer tien uur later aan te komen. Tijd genoeg om de valiezen uit te pakken, terwijl ik om de skipassen loop.
Gelukkig blijken die nog altijd evenveel te kosten : € 157,00 om iedere dag overal in het gebied te kunnen skieën. Materiaal wordt er niet gehuurd, dat hebben we allemaal. Het enige waar ik aan toe ben, is een nieuwe broek. Mijn horeca-maat blijkt iets toegenomen te zijn, en dingen verslijten nu éénmaal. Ons skimateriaal is klaar, de skilatten met warme wax geprepareerd, zonnebrillen, zonnecrème, vetstift om de lippen in te smeren en mijn warme skivest.Meer heeft ne mens nie nodig. Natuurlijk ook foto-en filmcamera, om alles vast te leggen voor het nageslacht ! Indien die er nog in zullen geïnteresseerd zijn ! Maar goed,...
De wagen volgetankt en geladen, en dan in alle veiligheid naar Oostenrijk. Momenteel 1,80m sneeuw en in het dal een half metertje minder. Dus we zullen kunnen skieën tot aan de auto. We verheugen ons er ieder jaar op, en telke jare is het zo vlug voorbij. En dan tellen we weer af tot volgend jaar. In feite tellen we allemaal af naar onze do.... Maar da durf ik nie zeggen. Je hoort er nog van.

België is zowat koploper op het gebied van blunders. Voor de regionalisering, toen Walen en Vlamingen alle kosten verdeelden, kwam er tijdens de werkzaamheden aan de haven van Zeebrugge, meer en meer oppositie uit het zuiden. Wallonië vond, dat een prestigieus projekt, ook watergebonden, moest en zou verrijzen in Wallonië. Onder druk van de waalse politici met de lobby van Waalse bouwaannemers, werd de scheepslift van Strépy-Thieu voorgesteld. Het zou de verbinding mogelijk maken tussen Schelde- en Maasbekken. Reeds vroeg, voor de werkzaamheden, werd er van Vlaamse kant op de nutteloosheid gewezen, aangezien de waalse koolmijnen verdwenen waren en de waalse metallurgie moeilijke tijden meemaakten. Toch werd in 1977 gestart met de werken. Ze werden voorzien op vijf jaar en zouden zes à zeven miljard belgische frank kosten. Elf jaar later werd er een herschatting gemaakt. België had toen al tien miljard betaald. De rest zou, na de regionalisering op kosten van Wallonië zijn.In 1988 bedroegen die reeds meer dan 25 miljard frank. Veel van de geleverde producten lag te roesten of werd gestolen. Maar de walen, tegen beter weten in, zij "werkten" verder.
Bijna 25 jaar na aanvang der werken en 647 miljoen euro later, werd de scheepslift voltooid met veel luister. De ganse PS en PSC in groot ornaat luisterden met hun aanwezigheid de festiviteiten op. Men had er een nutteloos monument bij. Nooit zou de lift rendabel zijn, en op het moment van ingebruikname reeds voorbijgestreefd.
Toch wil ik u enkele getallen niet onthouden. De lift overbrugt een niveauverschil van 73,10m. Het gebouw heeft als hoogte 117m op een breedte van 81m en een lengte van ruim 130m. Het heeft 2 liftbakken die binnenvaartschepen van 80 x 9,50m (1350 ton lading) per minuut 10m lager of hoger brengt.Nu iedere klas de watervallen van Coo, beu begint te worden kunnen ze de lift bewonderen.
Typisch Belgische blunder. Chinese inginieurs bouwen nu deze lift na in China, maar dan nog groter. Hopelijk bouwen ze daar geen 2° blunder ! Het geeft natuurlijk een kick wanneer je met het schip zo snel naar beneden of boven gaat, zonder er iets van gewaar te worden. Jammer dat het ons zoveel koste.

Zoals beloofd, heb ik enkele foto\'s op de site gezet van mijn motorruimte. Links onderaan zie je van boven naar beneden : de motor in de dwarsrichting, daaronder de drie stuks batterijen, waarvan één ons in de steek liet deze zomer en tot slot ons prachtig stuurwiel.
Langs de rechterkant onderaan zie je de motor nogmaals, maar dan in de lengterichting, daaronder de bijgeplaatste boiler en gans onderaan het dashboard - niet zo geweldig uitgebouwd zoals bij sommigen, maar alles hetgeen ik nodig heb.
Hierbij \"de schrijver aan het werk\". Let op de zweetdruppels op het voorhoofd !
groetjes
Oostvarder

zoals beloofd hierbij een foto van de motor - op de site enkele foto's van de machinekamer met motor - batterijen en de boiler -

Niet zo lang geleden, tijdens onze vaarvakantie, kwam ik in Diksmuide aan de IJzertoren. Vlak erbij heeft men een prachtige jachthaven uitgebouwd. Het was enkele jaren geleden dat ik er nog geweest was, en bijna....herkende ik het niet meer. De eerste jachthaven van Diksmuide heeft op drie, vier jaar een enorme metamorfose ondergaan. Niet enkel werden vele stijgers erbij gebouwd, ook de omgeving werd verfraaid. Prachtige appartementen, met daarrond nieuw aangelegde kasseiwegeltjes, die naar de brug lopen. Daarvoor een vernieuwde parking. Kortom, de omgeving van de IJzertoren is verfraaid. Als klap op de vuurpijl werd er een bureel voor de havenmeester bijgemaakt met een bunkerstation* dat beantwoordt aan de strengste milieuwetgeving. Een prachtige realisatie op de drukbezochte IJzersite. Wat verder een restaurant-boot, er net voorbij een tweede jachthaven. Ik ging in feite om twee nieuwe Vlaamse vlaggen voor de boot. Maar Petra had nog nooit op de IJzertoren geweest, dus van deze gelegendheid hebben we gebruik gemaakt om DE TOREN te bezoeken. Nog iedere keer word ik stil van dit monument, een eerbetoon voor zoveel gesneuvelde Vlaamse jongens, die NOOIT vergeten zullen worden. Boven in de Toren, het panorama van het slagveld. Als we nu de originele beelden zien van de diverse veldslagen vraag ik mij nog altijd af, hoe ze't volhielden. Vier jaar lang in de modder, kou en ontbering, geplaagd door ratten, stank en het gevaarlijkst van al : "GAS". Velen gaven er nutteloos hun leven. Dank zij hen staan we vandaag op taalgebruik, waar we staan.
Dit vergeten doen we niet !
* bunkerstation = tankstation (bunkeren = tanken)

Duizend of 1.000 of M - dit aantal bereik ik vandaag of morgen met mijn blog - nooit gedacht dat zoveel mensen geïnteresseerd zouden zijn in een blog over varen. Al verwonderd het mij langs de andere kant niet. Ik weet nog, dat ik als kleine jongen, langsheen de toen nog bevaarbare Durme stond, en wegdroomde van verre bestemmingen en tropische stranden met palmbomen. Niet wetende dat de schepen enkel naar Gent en Antwerpen of Nederland voeren. Toen reeds, had ik mij voorgenomen dat ik later een boot zou hebben. Maar zolang ik thuis was, kwam er van een boot niets in huis. Tot mijn 20 jaar heb ik lange tijd bij vele booteigenaars langs de waterkant gestaan. Ik moest en zou alles te weten komen hoe het werkte. Wanneer ik dan eens mocht meevaren met één van hun, was ik de koning te rijk.
Meer dan dertig jaar terug had ik reeds mijn bootje en noemde het naar mijn dochter : \"Sophie\". Sindsdien ben ik aan mijn zevende boot bezig. Altijd maar beter, ne mens wordt kieskeurig.
Nu heb ik mijn Oostvaarder, een originele spitsgatkotter uit Noord-Nederland. Vaartechnisch zeer goed, met veel plaats voor een schip van 9,15m lang bij een breedte van 3m. Zowel grote waters als kleine riviertjes kan men bereiken. Alles is bereikbaar, dankzij een lage doorvaarthoogte en een gering diepgang. Met ouder worden komt er ook een grotere voldaanheid.
Tenslotte, beloof ik de volgende jaren interessante avonturen en weetjes her en der.
Aan iedereen die mijn blog bezocht, dank je en tot de volgende keer !
(Oostvaarder Petra & André)

                                   Je hebt iemand nodig,

                                   stil en oprecht.

                                   Die, als het er op aankomt,

                                   voor je bidt en voor je vecht.

                                   Pas als die iemand,

                                       met je lacht en met je grient.

                                       Dan pas kun je zeggen.........

                                       \"Ik heb een vriend\".

Zaterdag 4 maart 2006 is er, naar jaarlijkse gewoonte, de algemene vergadering van onze club. Er wordt dan, benevens de inwendige mens die versterkt wordt, ook de programmatie voor dit vaarjaar uitgestippeld. Dit jaar werd er voorgesteld om naar Brugge te varen tijdens onze jaarlijkse vaartour. Altijd een plezante bedoening, goed voor drie dagen amusement. En in een stad, zoals Brugge, die scone, is wel altijd iets te beleven. Verder zullen het grotendeels festiviteiten zijn, die de rest van de kalender vullen. De vier kantinediensten, die we jaarlijks als lid moeten vervullen, zijn reeds gekend. Gelukkig zitten er geen lange week-ends tussen, want dan varen we liever met ons bootje. Hetgeen we zeker gaan doen dit jaar, is ons logboek aanpassen op onze blog, zodat jullie allemaal meer deel kunnen nemen in onze avonturen op het water. Het mag geen sombere opsomming meer worden van sluizen en bruggen die werden gepasseerd, maar ook de steden en dorpen die we voorbij varen of de wateren die we bevaren zullen geschiedkundig en aardrijkskundig doorgelicht worden en opgenomen worden in onze blog. Met de nodige foto\'s erbij zullen jullie vanuit je luie zetel het \"leven aan boord\" als het ware kunnen mee beleven. Dat is althans onze vaste bedoeling. Lezers van dit blog, die interessante en bevaarbare rivieren of kanalen weten in hun buurt met iets bezienswaardig, vernemen we graag via dit blog.
In het verleden vernamen jullie al wat onze plannen zijn met winterverlof. Ook daar vernemen jullie iets van, samen met de nodige foto\'s. Kortom willen we met dit blog iets bieden wat het lezen waard is en tegelijkertijd, iets waarvan we allemaal iets kunnen opsteken.Na het komende skiverlof begint de tijd waarop we onze boot moeten beginnen klaarmaken voor het komende seizoen. Ook in de nodige verbouwingen willen we u deelachtig maken. Het wordt beslist terug een spannend jaar, waarin van alles zal en kan gebeuren.
Laat het positief en gezond blijven, dan staan er nog vele mooie uurtjes te wachten !
Het ga jullie allemaal goed, en tot de volgende.
Petra & André

Met veel poeha wordt er over Europa gesproken. Het wordt als een zaligmakend iets verkondigd. Maar veel mensen glippen tussen de mazen van het net. Alles gebeurd onpersoonlijk, zonder gevoel, koud als een sectie van een mens op een koude marmeren steen na een moord. Wat de verdiensten ook zijn, wat de winst in het verleden ook geweest is voor de firma, alles wordt met één pennetrek en een C4 vereenvoudigd en in koelen bloede afgemaakt. Het wordt zoals de oorlogen in Afghanistan en Irak, propere oorlogen. De puinhoop die men achterlaat, de gewonden en doden sterven op een propere manier. Een vriend van mij is onlangs ontslagen. Bij het afscheid zei men : "Alles wordt geregeld, alles wordt wettelijk betaald, alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Het menselijke drama dat achter ieder ontslag schuil gaat, daar wordt niet over geredetwist. Het wordt geminimaliseerd en tot niets herleid. De man of de vrouw zit ondertussen aan de grond. Ze bevinden zich in de schemerzone tussen 40 en 50, en hebben weinig alternatief. Ze zijn voor de rest van hun leven aangewezen op een andere, dikwijls minderwaardige job, of de werkloosheid in. "Gelukkig" zo moet ik zeggen behoor ik tot de zestigjarigen die nog werken, en heb met nog enkele jaren voor de boeg de geruststelling dat het "mijnen tijd" nog wel zal duren. Maar de manier waarop, vrees ik voor mijn kinderen en kleinkind. De manier waarop zij op de aerbeidsmarkt zullen moeten beantwoorden aan de zogenaamde "flexibiliteit" en uitdagingen, daarvoor hoop ik op het beste voor hen.
We hebben nu "het europa" waar iedereen zo vol lof over is. Maar wanneer het een Europa wordt, dat meer weg heeft van een sociaal slagveld, geef mij dan maar terug het Vlaanderen, een Vlaanderen waar iedereen, iedereen kent, en waar het goed is om leven, waar mensen nog bekommert zijn om andere mensen en waar geld niet alles betekent. 
Tot de volgende.

In het vooruitzicht van volgend vaarseizoen, ben ik reeds volop bezig met de planning van dit seizoen. Eerst en vooral moet het onderhoud gebeuren. Een afspraak werd gemaakt met de mekanieker om na het wintersportverlof, eind maart, langs te komen. Dan wordt de watertank en de boiler terug gevuld met water. Tevens worden alle voorhanden zijnde filters vervangen. Zowel de voorfilter, als oliefilter. De batterijen worden goed nagekeken en de olie wordt ververst. Ook de brandstoffilter gaat er uit en wordt vervangen. Tevens wordt de schroefas voorzien van nieuw vet.
En dan gaan we proefdraaien. Een eindje de Moervaart op en af, mocht er dan iets gebeuren, is hulp altijd in de buurt. Ook zal er een nieuwe ijskast komen. Indien deze iets groter zou zijn, dan de vorige, wordt het houten paneel van de keuken ineens ook vervangen en komt er ook een nieuwe, kleinere spoelbak. Dit jaar of volgend jaar, volgens de financiën het toelaten, komt er dan ook nog een nieuw gasvuur, zodat het hele kombuis vernieuwd is. Voor de ijskast wordt er uitgekeken naar een model met ook een klein gedeelte vrieskastje bovenaan. Dit geeft vooral de mogelijkheid om vlees of vis enkele dagen te bewaren, indien er niet direct winkels in de buurt zijn. De kleinere spoelbak koop ik vooral om wat ruimte in het kombuis te winnen, zodat Petra wat makkelijker kan koken en afwassen.
Ok, ok, \'k hoor de vrouwen al bezig. Ik help WEL bij de afwas en het koken. De moderne huisman ben ik wel niet, dat geef ik toe. Maar de intentie tot... is er wel !
Wanneer ik een volgende keer aan boord ben, misschien dit week-end, trek ik wel eens een foto van de motor, zodat \"de mensen van de wal\" ook eens een scheepsmotortje kunnen zien. Dit is een Peugeot Indenor motor van 50 pk, 36 jaar oud en met circa 4.415 draaiuren. Het is een traagloper.
Verbruikt ongeveer tussen drie à vier liter diesel per uur, naar gelang het toerental.
b.v. bij 2.000/2.200 toeren draait hij het mooist en meest geruisloos. Dan schommelt de snelheid rond de 10/11 km/uur. Maximaal draai ik 2.350 toeren, dan wordt ca. 14 km/uur gehaald.
\'k Hoor al de vraag, bestaat er dan ook een snelloper. Jawel, mijn vorige was een snelle jongen. Die haalde gladjes tussen de 5.000 tot 5.500 toeren met een snelheid van boven de 70 km/uur. Er hing ook een prijskaartje aan. Een verbruik van ca 30/40 liter per uur.
Die tijd is voorbij. Ik heb op het water genoeg aan snelheid gedaan. Vanaf nu wat trager. Dit is mijn zevende boot. De eerste zes waren allemaal snelle. Zou het verstand dan toch met de jaren komen ?
Tot de volgende.

hieronder enkele foto's van mijn thuishaven "Spanjeveer"

Seefeld, het hartje van Oostenrijks Tirol, geniet zoals steeds onze voorkeur om te gaan skieën.
Reeds meer dan twintig jaar mijn voorkeur om er mijn skiverlof door te brengen. WAAROM ?
Hier, in Seefeld, is alles mogelijk. De verschillende skipistes kunnen zwart, blauw of rood zijn. In Seefeld waren er destijds Olympische Spelen.
Twee prachtige springschansen en een Olympische schaatspiste staan ter beschikking.
Men heeft prachtige wandelingen in de buurt, alsook een 180 km loipes (langlaufpistes).
Afstand tot Seefeld : ca 975 km. Snelwegen tot op 20 km van Seefeld.
Pas op : in Oostenrijk verplicht om sneeuwkettingen mee te hebben.
Het stadje zelf is een provinciestadje met de shopmogelijkheden, alsook ontspanning op horeca-gebied. Op familiegebied is Seefeld zeer sterk in matige prijzen voor gezinsvakanties.
Onze skilatten werden reeds gewaxed en liggen klaar voor \'t vertrek.
De nacht van 10/11 maart 2006 vertrekken we \'s nachts rond 03.30 uur. Normaal staan we 10 uur later in Seefeld. Sneeuwhoogte op dit moment : 23.02 - dal 1,75m - boven 2,25m
En nu maar aftellen : 15d -  14d - 13d......
U hoort er later van.