Archief

Een box verder als ons, kwamen twee Nederlandse senioren-koppels aanmeren. We hielpen hen bij het aanleggen en hoorden dat het Zeeuwen waren. Na ons avondeten in Deinze, een koude schotel met verse garnaaltjes, sla, erwtjes, worteltjes, zalm en nog een paar koude vissoorten genoten we van de avond.
We besloten ons op het terras van de verlaten kantine te zetten met zicht op het water. Onze buren hadden BBQ onder een boom en hadden net gedaan met eten. Sociaal zoals watersporters zijn begonnen we met een babbeltje en aldra kwam ik te weten, dat ze uit Terneuzen kwamen, maar eigenlijk van geboorte uit Breskens. Dan waren ze bij mij goed terecht. In een vorig leven had ik meer dan 25 jaar een huisje gehad op Napoleonhoeve in Breskens en kende uiteraard veel Bressianen. Ze kwamen bij ons zitten, en we haalden gezamelijk wat bier en wijn boven, kortom het werd een leuke, lange, gezellige avond. Allebei de mannen kwamen uit het bankwezen en hadden beide bij AMRO hun ganse carrière afgewerkt. Nu waren ze met pensioen en genoten met hun vieren van de vrije tijd. De vragen van onze nieuwe vrienden : "en ken je die, en ken je die". Allemaal mensen uit Breskens die me voor de geest kwamen.
Een paar pintjes en een paar flessen wijn later besloten we op te kramen. 't Was bijna middernacht, maar best nog goed van temperatuur.
Met een wederzijdse goeie nacht, zei 't lampje klik, en 't was uit. We sliepen de slaap der onschuldigen.

Uit mijn jeugd herinner ik mij Deinze, toen het toenmalige Racing Lokeren op verplaatsing moest naar SK Deinze. Een vliegtuigvleugel half in de grond gepland, bracht een ode aan de verongelukte zoon van de voorzitter dhr Torck, baas van een toenmalig fabriek waar kinderwagens werden gemaakt, en aan diens vliegtuigongeluk. Als kind vond ik die vleugel toen indrukwekkend. Het zou mij een gans leven bijbljven. Zoals vele kleine provinciesteden bleef Deinze steken tussen boerendorpen en grootsteden. Het bulkt er, net als in Lokeren, van werkbezorgende kantoren, het één naast het andere. Iedere provinciestad is uitgegroeid tot slaapstad en hangt in grote mate af van werkverschaffing in de grootstad.
Wanneer de slechtwerkende bruggen van het Brugse achter ons lagen en de frustratie enigszins afnam vaarden we onder een loden zon richting Deinze. 't Was ruim boven de dertig graden, en ik was al blij dat we voor een kleine trip gekozen hadden. Tweemaal hadden we een kwartier gewacht voor een brug, waar, zei de man met dienst, een tegenligger ging komen. Na 15 à 20 minuten gewacht te hebben, ging plotseling de brug open, wachtend op een tegenligger die niet kwam, om daarna tot spoed aangemaand te worden door dezelfde man. Zo kan ik het beter, dacht ik. Maar goed !
Meer dan anderhalf uur later gingen we stuurboord uit naar het afleidingskanaal. Telkens als er een schutting in St. Baafs Vijve gebeurd was, kwamen twee, drie beroepsschepen ons tegemoet. Ook achterop liggende schepen kwamen uit richting Gent. We hadden de avond voordien gebeld met Deinze om een plaatsje te hebben en prompt werden 5 nummers aangeduid, waar we konden liggen.
Net voor we de Oude Leie aan bakboord namen, zagen we aan onze rechterkant een mooie ooievaar.
Rustend van de warmte foerageerde hij er lustig op los. We minderden vaart om het dier niet te storen en zagen achter de bocht, de jachthaven. Rond 14.30 uur lagen we vast.
De douche in, en een verkwikkend stortbad later, begonnen we aan een stadswandeling. Een coupe met aardbeien ging er vlot in, gevolgd door een pintje voor mij en een wijntje voor Petra. Ondertussen dommelde het stadje verder in....

Verliefden zullen direct denken aan een romantisch avondje uit wanneer ze de titel van dit artikel zien, maar niets is minder waar. 't Is zowaar de naam van een gerenommeerde Brugse familiebrouwerij die twee echte unieke bieren produceert. Met de huidige zesde generatie gaat het goed, dank u. Geen directe staatssteun zoals de banken nodig of subsidies allerhande zoals onze boeren. Neen, niet nodig, de halve maan doet het goed.
In 1856 opgericht door "Henri I" zorgde deze eerste "Maes" voor dit echt Brugs familiebedrijf. Hij werd door "Henri II" opgevolgd in 1867, waarna nog "Henri III" in 1919 kwamen en tenslotte in 1950
"Henri IV". Het waren nu modernere tijden en ook de brouwerij evolueerde mee in de gedaante van
Veronique Maes, die in 1981 in haar zoon Xavier Vanneste, de juiste opvolging kreeg.
Gedurende mijn verblijf in Brugge leerde ik eerder reeds "Straffe Hendrik" kennen van deze brouwerij, maar nu geraakte ik verzot op,....jawel "Brugse Zot".
En als klapper op de vuurpijl, beslechte ik enkele dagen later, het pleit tussen twee ruziënde steden : Brugge en Gent. Door onder het oog van de altijd waakzame Jacob Van Artevelde op zijn eigenste  marktplein een Brugse Zot te drinken. Al moet ik er eerlijk aan toevoegen dat ik eventjes meende dat Jacob's vermanende vinger in mijn richting wees. Zou dat kunnen ???

't Was bloedheet, die maandag, de 17e. De voorspelling was, op een enkele bui na, prachtig weer met regelmatig temperaturen tussen de 25 en 35°. Voor mij persoonlijk iets te veel., maar wanneer er nu iets is waar geen mens vat op heeft, is het, het weer. En gelukkig maar, want de mens heeft al mooie dingen genoeg naar de kl..... geholpen. Een klein uurtje scheiden ons van de Schipdonksluis, en ondertussen varen we heerlijk op het kanaaltje met brugjes versierd met bloemen. Dezelfde bruggen vinden we terug op het Leopoldkanaal, zonder dat er ooit iemand op vaart.  Hoe jammer dat deze vaarweg voor de watersport gesloten blijft. Het zou de ontsluiting op toeristisch gebied bevorderen van alle dorpjes naar de kust toe. Hier en daar een aanlegsteiger en verder is alles klaar.
De sluis stond klaar, want ik had op voorhand gebeld. Eens op het kanaal Gent - Oostende was het heel rustig qua beroepsvaart, wel kwamen we ongeveer 20 jachtjes tegen voor de eerste brug  in Brugge. De werking van alle bruggen rondom Brugge is een oud zeer. De werking en coördinatie is zeer slecht. Diensten zijn slecht georganiseerd en de watersporter wordt eerder geweerd dan wel aangetrokken.Tijd om in te grijpen, Mevrouw Krivitz. Want ieder jaar wordt het nog erger.
We hadden de vorige zaterdag gebeld om een plaatsje te hebben in de jachthaven Brugge Coupure. Bij melding ging het brugje reeds omhoog en werd ons een plaatsje aangewezen.
We lagen ongeveer halverwege. Allerminst rustig, maar goed. Hier bleven we enkele dagen. Shopping time, en ook tijd om te genieten van de mooie omgeving.

Eens zo groots als ontstaan van vele rivieren en kanalen, nu vergeten ergens in Damme.
Maar niet door mij !

We gingen vandaag naar Damme fietsen langsheen de Blinker en de Stinker ofte Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal. Langsheen het water fietsen met her en der wat rustmogelijkheden, het was een lust. Van tijd tot tijd een lichte storing met voorbijflitsende wielerterroristen, luid bellend en roepend, omdat zij wat sneller fietsten dan wij. Eénmaal de bende voorbij, werd het terug stil in het land van Buysse en kwam aan deze boomkathedralen geen einde. Mateloos genieten was dit en telkens weer verrast door overblijfselen uit een oorlogsverleden met een G.I. op een metershoge toren met een mitrailleuse in aanslag. Iets te weinig banken onderweg om uit te rusten van een lange tocht (tenminste met minifietsen), kwamen we in Damme. Tijd voor een pintje in dit drukbezochte boekendorp. 20 minuutjes verder was alle moeite verdwenen en kon ik aan mijn slentertochtje door het papieren geheugen van de nederlandse taal beginnen.
Ruim meer dan een uur later, met een boek onder arm, was het etenstijd. In één van de gezellige café's smaakte het broodje net zoals 5 michelinsterren. De terugtocht was langer dan het leek en we waren wat blij in de verte ons bootje te ontwaren. We boekten in het Kasteel van Raverschoot ons avondeten en fietsen richting boot om ons te gaan verfrissen. Na de douche rustig lezend in het meegenomen boek over de geschiedenis van het Waasland vergaten we de tijd, wakker gemaakt echter door een knorrend geluid van onze magen. Het waren lekkere mosselen, afgesloten met een schitterend flesje wijn.
Neen, deze dag zou nooit meer stuk gaan.

Tijdens ons verblijf in het Meetjesland, waren we na de stadswandeling, tentoonstelling en het verorberen van onze verwenkoffie en de rest, blij om terug aan boord te zijn. Met al de meegenomen brochures waren we enkele uurtjes zoet en visten er enkele ideeën uit om 's anderendaags te doen. Fietsen naar Damme leek ons doenbaar al schrikte de afstand (22 km) ons wel wat af. Maar we hadden nieuwe fietsen en die moesten en zouden gerodeerd worden. Met onze tafel op het achterdek vol verwennerij genoten we van een rustige namiddag. Het avondeten hadden we geboekt in de Koetshoeve, 25 meter van ons bootje. Een bootje kwam in de verte uit het afleidingskanaal van Eeklo gevaren en trok direct mijn aandacht. Plat vooraan en met met zitmogelijkheid voor 3 of vier personen werd het aangedreven door zonne-energie. Ik had al uitvoerig gelezen over jonge ingenieurs uit Europese landen die in Nederland wedstrijden hielden met bootjes op zonne-energie om afstanden en snelheden te maximaliseren maar hier net voor me vond ik het dermate interessant dat ik er een aantal foto's van nam. "Sail4you.be" was de naam en geruisloos schoof het ding naast me en verdween achter de bocht. Later in de avond kwam het terug. Fascinerend !