Het waren jaren, die ik niet licht zal vergeten. Immers in de "Swinging Sixties" was ik jong en er gebeurde zoveel. We hadden net de Expo '58 gehad, die op mij als 13 jarige een enorme indruk had nagelaten. Ik had er voor het eerst een kleurentelevisie gezien in het Amerikaanse Paviljoen en in het Paviljoen van de U.S.S.R. hing aan het plafond een soort aluminium bol met 4 uitstekende antennes die alle vier een verschillende richting uitgingen. De Russen noemden hem "Spoetnik". Toen er korte tijd nadien in de volgende "Spoetnik" ook een hondje meereisde "Laika" genaamd, zag ik meteen in de toekomst mensen op de maan. 's Avonds keek ik dan ook met enige fascinatie naar de hemel en dacht dat er binnenkort mensen zouden wandelen op die bol die nu nog onbetreden tussen het gesternte schitterde. Mijn moeder deed het af als "onnozelheden" en zei dat ze veel beter het geld zouden besteden aan diegene die honger hadden op de wereld. In 1960 kwam er een televisie in huis. Mijn vader was even sportminded als zijn zonen en de Olympiade in Rome was een must. Een gigantisch meubel van het merk "Telefunken" kwam in de "living" en behalve twee Belgische zenders, een Nederlandstalige en een Franstalige hadden we ook drie Nederlandse zenders en tweemaal Rijsel. Op ons dak stond er een metalen buis van zes, zeven meter hoog met een soort harken-systeem links en rechts. Mijn vader moest af en toe op zolder om de antenne te draaien. Wij zagen hoe Roger Moens de finale van de 800m goud verloor omdat hij links keek, en de lepe Peter Snell, een Nieuw Zeelander, rechts voorbij stak. In '63 op 22 november was weer zo'n dag die ik me herinner als was het gisteren. In Dallas werd de Amerikaanse J.F. Kennedy doodgeschoten. Ondertussen was er op muzikaal gebied, Elvis, Cliff, de Beatles en de Rolling Stones. En in '69 later was het dan zover. Op 16 juni startte Apollo 11 met als doel een landing op de maan. Ongelovig en vol spanning zat ik die nacht (20 juli '69) te kijken naar de eerste stappen van Neil Armstrong, wanneer hij de historische woorden zei : "It's one small step for a man, but one giant leap for mankind." Gevolgd door Buzz Aldrin als tweede maan-wandelaar, terwijl ondertussen Michael Collins aan boord blijft van de capsule en rondjes draait rond de aarde. Alle drie astronauten zijn nog in leven en zijn momenteel in de buurt van de 80. Merckx won nog de Ronde van Frankrijk en zo waren we onderweg naar de "Seventies", die lang niet het niveau zouden halen van de "Sixties".
Er waren eens drie grote, kleine kinderen, die graag op het water speelden met bootjes. Joëlleken, Patrieksken en Dréken ieder van hen had een zwak voor water, bootjes en alles wat er mee te maken had. Eén van hen had een klein bootje gekocht waarvan hij al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren droomde. De twee anderen, allebei even gek, waren er dan ook als de kippen bij om het bootje, dat de toepasselijke bijnaam kreeg van "Ruthje" naar analogie van haar grote zus "Ruth" die naast haar lag op de Moervaart. Aan het staartje geen overdonderend motorgeluid, maar een piepklein buitenboormotortje van amper 6 pk. Op een mooie namiddag waren de drie jongens afgesproken aan de Moervaart, ter hoogte van de gekende brug en club "Spanjeveer" om te gaan spelevaren met het bootje. Voorlopig nochtans, want er dienden nog de nodige werkzaamheden aan te geschieden : o.a. het vastzetten van het stuur. Edoch, daarvoor was Dréken van de partij. Niet alleen zijn voeten konden dienst doen om het stuurtje vast te klemmen, maar ook zijn (over)gewicht werd gebruikt als ballast om het bootje mooi horizontaal op 't water te houden. De zon scheen op het water en de drie vrienden waren gelukkig met "Ruthje". Voordien was er door Joëlleken alle vernunft aangewend teneinde het bootje mooi achteraan zijn grote zus op te hangen. Joëlleken had daarvoor ongelofelijke vernieuwingen aangebracht, die hun gelijken niet kenden op nautisch gebied. Zachtjes werd het bootje in het water gelaten. De drie vrienden stonden sprakeloos in bewondering over hoeveel schoonheid daar dreef op 't water. Vlug stapte Dréken in het bootje en nam zijn plaats in, een gewichtige plaats want ballast gooi je zo maar niet gelijk waar. Joëlleken omwille van zijn schitterende uitvindingen mocht het stuur op de grond klemmen en Patrieksken mocht sturen. 't Was tenslotte zijn bootje, al zag men op de gezichtjes van Dréken en Joëlleken dat zij liever op die plaats gezeten hadden. Het motortje pruttelde en daar vertrokken de drie kapers, ze hadden wel geen baarden, en heten ook Jan, Piet-Joris of Corneel, maar ze vaarden wel mee ! Met een fijn lijntje op het water, verdwenen ze uit het zicht op de vaart, nieuwe avonturen tegemoet.
Tijdens de reis had ik een paar minpuntjes opgeschreven, inzoverre je kan spreken van minpunten. Maar, ergens kan je altijd verbeteren en daar zijn we volop meer bezig. Zowel de startaccu als de boegschroefaccu waren versleten na 10j dienst en bijgevolg zijn ze allebei vervangen, iets zwaarder omdat de winkel in kwestie geen accu's had van 120 AH. Dan maar 2 stuks van 140 AH genomen. Tegen volgend jaar zou ik graag alle resterende accu's vervangen. Dat zullen er nog 3 van 140 AH worden en ééntje van 80 AH. Ook de ruitenwissers zijn aan vervanging toe, de nieuwe zijn op komst. Een flat screen TV had ik al gekocht en de ganse set van antennes had ik ook al. Vriend Frank komt ze na zijn verlof installeren. En dat zou voorlopig alles moeten zijn. Maar dat kan je bij een bootje nooit op voorhand zeggen.
Er werd in het totaal 506,6 kilometer gevaren langs 16 sluizen. We vaarden in het totaal 52 uur en 30 minuten. Gemiddelde toerental 1720 toeren - het verbruik ligt rond de 4 liter diesel per uur vaartijd. Er staat dit jaar nog een reisje op het programma, maar dat horen jullie later wel.
Vrijdag 26.07.2009 - Sas van Gent - Spanjeveer - 13,3 km en geen sluizen - vaaruren : 1u48'
De zon scheen nog altijd en de wind was matig. Soms zou je je geld moeten kunnen terugvragen aan weermannen. Immers, ze waren er weer "gladdement" naast. Vandaag had een slechte dag moeten zijn, maar het was prachtig. We hadden gemakkelijk het Veerse Meer en het kanaal naar Vlissingen kunnen bevaren, om daarna de oversteek op donderdag of vrijdag te doen. Maar ja, 't zou iets worden voor volgende keer. In Sluiskil kwamen we een Tor-boot tegen. De Tor-Line doet regelmatig afvaarten vanaf Gent en is gespecialiseerd in het vervoer van trailers & containers. Het zijn roll on/roll off schepen met een grote uitvallende poort langs de achterkant en een grote poort langs de voorkant opzij. De ene poort wordt gebruikt voor het binnenrijden, de andere voor het buitenrijden, vandaar de naam. We sloegen aan de koeltoren in en kwamen op de ons vertrouwde Moervaart. Een paar bruggen verder kwam de appelblauwzeegroene Spanjeveerbrug in 't vizier. Er onder en mooi op mijn plaatsje achter de "Ruth". Motor af en 't was gedaan ! Zo snel gaat verlof voorbij !
De zestiger jaren.
