Tanka

Werknemers gaan niet tot staking over voor de lol. Als ze dat wel doen, is er een serieus probleem in de relatie werkgever-werknemer.

Het gejeremieer van sommige reizigers en de economische schade worden door de meeste media gretig uitvergroot en misbruikt om nog eens lekker in te hakken op de vakbonden en om het stakingsrecht in vraag te stellen.

Veel minder wordt een falend management in vraag gesteld. Of heb je al gehoord over gezamenlijke klachten van werknemers tegen de topmensen en aandeelhouders van bedrijven wanneer bij ontslag, werknemers economische, sociale en psychologische schade oplopen? En natuurlijk haalt de VRT nog altijd de onvermijdelijke professor-emeritus Blanpain van stal om stakers en vakbonden de levieten te lezen. Alsof er geen andere specialisten arbeidsrecht rondlopen met meer genuanceerde opvattingen.

Interessant ware ook eens uit te zoeken wat de sociale en professionele achtergrond is van de 200 reizigers die een klacht hebben ingediend en welke firma of lobbygroep de gezamenlijke klachtenprocedure heeft georganiseerd en gestart.

Terwijl ik ijverig
het mos op het tuinpaadje weghak,
komt Maarten aangerend
en vraagt verontwaardigd
waar nu voortaan de kaboutertjes
slapen kunnen.
En weer komt
geen passend antwoord in me op
precies zoals de dag voordien
toen hij me toeriep
bij het maaien
de madeliefjes te sparen.

Verhofstadt belooft 200.000 nieuwe jobs. Vandelanotte wil er 260.000 realiseren. Van Rompuy roept met tremolo's in de stem dat zijn partij aan die belachelijke en bedrieglijke opbodpolitiek niet meedoet. Want, doceert de oudste Van Rompuy, het is niet de politiek die werkgelegenheid creëert maar de (kapitaalkrachtige) ondernemer.

Of het lanceren van concrete getallen, zoals door de liberale en socialistische kopstukken gebeurt, verstandig en realistisch is, kan in vraag gesteld worden. Maar de reactie van Van Rompuy en CD&V, roept nog meer kritische bedenkingen op.

Herman Van Rompuy vertolkt namelijk perfect de visie van het economisch neoliberalisme op het al dan niet creëren of verminderen van tewerkstelling. Dat is namelijk in eerste instantie een zaak van kapitaal en ondernemer; politiek en werknemer spelen daarbij maar een rolletje in de marge.

Dat standpunt verkondigen is natuurlijk Van Rompuys volste recht en ligt in de lijn van wat hij altijd geweest is: een volbloed liberaal wanneer het om de ordening van onze economie gaat. Een liberale wolf die evenwel al tientallen jaren in een christendemocratische schapenvacht rondloopt.

En dat roept vragen op. Hoe knullig en doorzichtig het zwaaien met getallen in de verkiezingscampagne ook kan overkomen, de liberaal Verhofstadt hecht op die manier meer belang aan de invloed van ons democratisch politiek systeem op het cruciale beleidsdomein van de tewerkstelling- is dus 'socialistischer' -dan de christendemocratische Van Rompuy.

Maar wat het nog erger maakt, is de hypocrisie, die voor iedereen die de politiek een beetje volgt, overduidelijk is. Van Rompuy spreekt met diep dedain over de concrete tewerkstellingsbeloften van zijn liberale en socialistische opponenten. Maar hij is klaarblijkelijk vergeten dat hijzelf en zijn partij de voorbije jaren Verhofstadt voortdurend afgerekend hebben op de vroeger gedane jobsbelofte. En dat ook CD&V in het verleden op het federale niveau en nu nog steeds op het Vlaamse niveau, wat graag uitpakt(e) met de gecreëerde tewerkstelling. En er hoeft geen tekeningetje bij: in de toekomst zal een toename van het aantal jobs geclaimd worden door de partijen die aan het bewind zijn.

Klaarblijkelijk ziet Herman Van Rompuy nog een laatste belangrijke politieke rol voor hem weggelegd. Die ambitie vernietigt evenwel in snel tempo het imago van de wijze, onthechte, filosofische schrijver-politicus, imago dat hij de laatste jaren met zorg had opgebouwd. Spijtig.

Een plotse windvlaag
door Japanse kerselaars:
sneeuwbui van bloesems.

De Belgische bisschoppen willen in hun brochure vooral beklemtonen dat de Kerk een positieve boodschap brengt. In de media werd vooral aandacht geschonken aan deze algemene teneur en aan het kerkelijke standpunt ten aanzien van het leven van de individuele mens.

Merkwaardig vond ik het dat kranten en tv nauwelijks of helemaal geen oog hadden voor de duidelijke taal van de bisschoppen i.v.m. met de (visie op de) samenleving.

De Kerk, aldus de bisschoppen, draagt sterk bij tot het behoeden en bevorderen van de zachte waarden. De hoeksteen van elke politieke en sociale visie is de menselijke waardigheid .

Dat geldt ook voor de problematiek van de globalisatie:

-economische belangen mogen niet overheersen zoals dat het geval is in de neoliberale staat;
-bepaalde handelspraktijken verrijken in feite enkelen en verarmen ontelbare anderen;
-wat men voor de grondstoffen betaalt aan de arme eigenaar, is soms gewoon roof;
-christenen hebben de plicht in de mate van het mogelijke politieke maar ook economische vluchtelingen op te nemen.

Dat deze kerkelijke maatschappijstandpunten geen prominente plaats krijgen in de media, ook niet in kranten of tijdschriften die er een duivels genoegen in vinden om zo vaak mogelijk de Kerk in een slecht daglicht te stellen, bewijst duidelijk dat de Vlaamse media verre van objectief en onafhankelijk zijn. Want de Kerk vertolkt standpunten die haaks staan op het neoliberaal kapitalisme en op de opvattingen en levenswijze van de meeste lezers . Dus niet te veel aandacht geven aan deze sterke maatschappijkritische opvattingen van de Kerk. 

Kardinaal Danneels verwoordde in zijn paashomilie in de Brusselse kathedraal op een confronterende manier de betekenis van Christus' verrijzenis. Die biedt de gelovige mens perspectieven over de dood heen en dwingt m.i. ook de niet-gelovigen  ertoe na te denken over de zin van het menselijke bestaan.

Danneels zei het zo: 'Als er geen verrijzenis is, wat blijft er dan voor de mens? We kunnen eten en drinken, en morgen de dood.'

De kardinaal windt er dus geen doekjes om. Natuurlijk kan de mens nog wel wat meer. Maar geplaatst tegenover tijd, ruimte en menselijke beperktheden, kan je moeilijk anders dan uiteindelijk zingeving te vinden in een geloof dat die beperktheden overstijgt.

Dat wilde Danneels, denk ik, nog eens in een gebalde vorm tot uiting brengen.

Waarom Benedictus XVI het nodig acht expliciet te vermelden dat echtgescheidenen de communie niet mogen ontvangen, is ook voor de nog pratikerende katholieken onbegrijpelijk en roept veel weerstand op.

Ongeacht de praktische onuitvoerbaarheid van het verbod, wekt de katholieke kerk weer eens de indruk dat zij vooral op het vlak van de huwelijks- en seksualiteitsmoraal met erg concrete verbodsbepalingen uitpakt. Al ooit gehoord dat in een pauselijke brief gesteld wordt dat bv. aan fiscale of sociale fraudeurs de communie geweigerd moet worden?

Wanneer de kerk enerzijds aan de communie zulke fundamentele waarde hecht maar anderzijds een welbepaalde groep mensen daarvan uitsluit en op die manier stigmatiseert, kan ze nog moeilijk, in navolging van Jezus Christus, een barmhartige kerk genoemd worden. En wordt de kloof tussen de instelling en het slinkende aantal pratikerenden, gescheiden of niet, almaar groter. 

Dit is de tijd
waarin nieuwe kracht
door alles vaart.
Het gras groeit groener,
de wind is zoeler
en soms hoor je 's avonds
reeds buurtende buren.
De kinderen huppelen buiten.
Ze dansen met vriendjes
over de nieuwe straat
met kleurige linten
in hun blonde haar.

Het was het laatste weekend van maart,
dus nog maar enkele dagen lente.

Nog voor de watertoren van Lichtaart
constateerden we
drie verpletterde eekhoorntjes.
Het enige gave dat restte
was hun pluimstaart.
Het onophoudelijke gekrijs der meeuwen
boven het Zwart Water
kon de vraag naar het waarom
niet verdringen.
Diezelfde zondag
schoven nog twee krengetjes
onder mijn autowielen door.
's Maandags
-met mijn zoon op weg naar school-
rende een eekhoorntje
vlak voor mijn auto
de weg over.
Ongedeerd bereikte het de bosrand.

Het was het laatste weekend van maart,
dus nog maar enkele dagen lente.

Tegen de bosrand
ligt in maart nog sneeuw
op de hoogten van Büllingen.

De weiden zijn nog dor,
blauwgrijs de meidoornhagen
Torenspitsen reiken uit
boven alleen maar daken.

Maar een strakke wind voert
de kracht van het voorjaar aan
over de zachte heuvels.

Geuren en licht,
klanken en atmosferen
dringen onweerstaanbaar door
in dit lieflijke land.

In duizend kronkelingen
zoekt de Warche snel zijn weg
langs de forellenvissers.

Hooggelaarsd staan zij,
norse, nutteloze wachters,
roerloze standbeelden,
in de flikkerbeweging van lentelijk water.

Tussen verstarrring en leven
is verbinding én overgang
de regelmatige zwiep van de hengel

door de luchten van Büllingen.

Minister-president Leterme
is niet meer weg te slaan van televisieschermen.
Graag verkracht hij zijn aard
met een valse baard,
als het hem extra stemmen oplevert, ochermen.

DE VALSE BAARDEN

VAN TWEE KANDIDAAT-PREMIERS:

DE VLAAMSE FIERHEID!