In een column bekritiseert de bekende econoom Geert Noels ons economisch systeem op een manier die kan tellen. Het is een fundamentele invraagstelling ervan en doet onwillekeurig denken aan het rapport van de Club van Rome, begin de jaren zeventig 'De grenzen aan de groei'.
Er is een 'andere' groei, een 'ander economisch model' nodig, aldus Noels, want de huidige 'opgefokte, schuldgedreven groei botst tegen de limieten van de mens'. Het is een economie waar de mens van vervreemdt.
En Noels ziet als gevolg van die ongezonde 'groeimanie' de tekenen van ontsporing bij de mens zelf: obesitas, diabetes, depressie, stress, zelfdoding.
Het huidige systeem is niet duurzaam, stelt Noels. Duurzame groei is er, volgens de econoom, een op mensenmaat en op een ritme dat onze planeet aankan.
Met deze overwegingen sluit Noels naadloos aan bij de, vaak weggehoonde, kritiek op ons economisch systeem, die al vele tientallen jaren, m.i. terecht, door de milieubeweging, vakbonden,'linkse' politieke partijen en religieuze gemeenschappen geuit wordt.
Camps bakt het, zoals wel vaker gebeurt, bruin. In een stukje in De Morgen, getiteld 'Dom' trekt hij weer alle registers open tegen Léonard.
Hoe bestaat het dat Camps, de heraut van de vrije meningsuiting, Léonard de mond wil snoeren! Hoe komt hij erbij te stellen dat 'politieke' uitspraken van kerkleiders niet legitiem zijn! Waar haalt hij het vandaan dat 'kerkvorsten' seculiere zwijgplicht hebben! Wat brengt hem ertoe 'scheiding van kerk en staat' te misbruiken om de kerk het zwijgen op te leggen! Is het intellectueel wel eerlijk dat hij, die er zich op laat voorstaan een intellectueel te zijn, de misbruikschandalen blijft gebruiken in functie van totaal andere doelstellingen, dan de strijd tegen seksueel misbruik?
Camps beschuldigt Léonard ervan 'de maat te nemen van iemand anders'. Als het dat al is, dan is het een uiterst lichte vorm. De aartsbisschop kan op verre na niet tippen aan Camps, die zeer vaak op een kwaadaardige, vernederende, scheldende manier, de maat van anderen neemt.
En ten slotte, de klap op de vuurpijl, als het om de vrijheid van meningsuiting gaat: wanneer je dergelijke kritische commentaar bij Camps' stukje naar het De Morgen-forum stuurt, dan geraakt de tekst niet door de censuur. Publicatie van het gortigste scheldproza is daarentegen geen probleem.
Stel je voor: de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Morgen, bezondigt zich aan willekeurige censuur!
Aartsbisschop Léonard zei in een RTL-interview dat De Wever zijn intelligentie gebruikt voor de verkeerde zaak.
Dat leidde tot een storm van giftige, scheldende reacties op de internetfora en tot een zure reactie van NVA en De Wever.
Dat de NVA de vrijheid van meningsuiting, ook voor Léonard,wil respecteren,is positief. Uit vele reacties op de internetfora blijkt evenwel dat men het liefst de aartsbisschop de mond wil snoeren.
Dat 'de mensen voor wie hij spreekt -zijn gelovigen-maar moeten oordelen', aldus De Wever, houdt geen rekening met de gesprekssituatie: een tv-interview. Het is hetzelfde als beweren dat De Wever in een tv-interview alleen maar spreekt voor NVA-aanhangers.
De essentie van Léonards boodschap is: 'We moeten samenleven in dit land. Een houding die elk compromis weigert, is niet de goede houding'. Dat is een respectabele mening die door veel meer mensen dan alleen maar de 'gelovigen' gedeeld wordt.
Dat historicus De Wever bovendien een bisschoppelijke uitspraak van vijftig jaar geleden gelijkstelt met wat Léonard zegt, pleit alleszins niet voor een serene intelligentie en is een bewuste vervalsing van de geschiedenis.
Overigens valt het op dat veel minder aandacht gaat naar Léonards scherpe en m.i. terechte kritiek op het neoliberalisme.
Aartsbisschop Léonard heeft tijdens de kerstviering in de kathedraal van Brussel de uitwassen van het neoliberalisme scherp veroordeeld.
Die uitwassen manifesteren zich in de financiële crisis die nog altijd over Europa raast, het ongebreidelde materialisme, de ziekelijke zucht naar winst. De zwaksten in de samenleving zijn daarvan de dupe. Léonard zei dat hij sympathiseerde met de 'indignados'.
De aartsbisschop heeft overschot van gelijk en drukt uit wat ook de paus in zijn kersttoespraak, in meer diplomatieke bewoordingen zegde.
Wat zij zeggen ligt overigens helemaal in de lijn van Christus' boodschap. Christenen, die naam waardig, kunnen niet anders dan het volmondig eens zijn met de woorden van de aartsbisschop en de paus.
Bovendien deed het echt deugd dat de aartsbisschop nog eens ongezouten uitte waar het voor christenen echt op aankomt.
Maak kennis met de geschiedenis van de Postelse norbertijnenabdij vanaf het moeilijke begin tot nu toe - 2011
DE ONZE-LIEVE-VROUW-ABDIJ
DER NORBERTIJNEN
te POSTEL
Door Floris Prims Stadsarchivaris in Antwerpen
Uitgebreide heruitgave door de vzw. Norbertijnenabdij Postel - 2011
De grote Antwerpse archivaris kanunnik Floris Prims was de eerste die een complete en zeer leesbare geschiedenis van de Postelse Abdij schreef. Hij liet daartoe alle oorkonden van het rijke abdijarchief door de handen gaan, daarin geholpen door alle voorbereidend werk van de vroegere Postelse archivaris Ignatius Welvaarts.
Alles komt aan bod: de stichting, de moeilijkheden, de onafhankelijkheid t.a.v. de moederabdij Floreffe, de werking onder zware historische omstandigheden, de opheffing door de Frans Revolutie en de heropstart na een halve eeuw afwezigheid.
Het werk van Prims stopt echter in 1934. Sindsdien is er geen geschiedenis meer gepubliceerd.
In deze heruitgave van Prims’ werk is aan dit euvel verholpen. Archivaris pater Ivo Billiaert zorgde voor een aanvulling van de geschiedenis. De latere abten laat hij optreden met de beschrijving van wat ieders periode kenmerkt, wat te lezen valt in de daarbij horende annalen.
Ook de naamlijst van de Postelse confraters – vanaf de heroprichting van de abdij in 1847– is bijgewerkt tot op heden. Dit is meteen een handreiking aan de vele geïnteresseerden, die totnogtoe schriftelijk inlichtingen dienden in te winnen bij hun zoektocht naar een bepaalde persoon
Daarbij is het werk ook geïllustreerd met een vijftigtal foto’s, wat het lezen veraangenaamt.
Het boek is aan te schaffen tegen € 20,00:
ofwel door afhaling – hetzij in de Abdij zelf - hetzij in het VVV-centrum 'Colibrant' bij de abdijpoort op zaterdag- en zondagnamiddag van 13 u tot 16.30 u
ofwel door postbezorging, maar dan is de prijs € 20,00 + € 5.50 (verzendingskosten)
ofwel door storting van € 25,50 op rekening IBAN: BE 31 7330 4053 8855 van Postelre n.v. ( voor internationale overschrijving: BIC: KREDBEBB)
Lieven Boeve, decaan van de faculteit Theologie en Religiewetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven, pleit voor het behoud van 'katholiek' in de naam van de Leuvense universiteit en voor een positieve invulling ervan. Want, aldus Boeve, 'echt pluralisme vraagt niet om minder, maar om meer identiteit'.
Boeve omschrijft het goed: 'Een actief-verwelkomende katholieke universiteit die de uitdaging van het samenleven in diversiteit ernstig neemt en vanuit haar traditie en inspiratie hier actief wil toe bijdragen'.
Dat is wat anders dan de kleinburgerlijke, Vlaamse kruideniersmentaliteit die tot uiting komt in de marketingbekvechterij over het al dan niet behouden van de K. En als ze behouden wordt, jezusmariajozef toch, MET of ZONDER punt.
Waarom niet zelfbewust opkomen voor de naam 'katholiek'? Waarom niet de foute zaken die daarmee verbonden waren of zijn, hardnekkig bestrijden? Waarom niet keihard streven naar een positieve invulling?
Nee, liever lafhartig de eigen geschiedenis, cultuur, religieuze tradities en waarden verloochenen.La trahison des clercs.Waarom eigenlijk? Klaarblijkelijk omdat men vreest als 'katholieke universiteit' niet au sérieux genomen te worden.
Terwijl het een uitdaging kon zijn, de wereld te tonen dat 'bewust katholiek', schitterend onderzoekswerk niet in de weg staat .
De bisschoppen van België zijn akkoord gegaan met een verregaande, ook financiële, tegemoetkoming van de slachtoffers van seksueel misbruik binnen het instituut Kerk. Enkele politieke partijen stelden de vraag 'Wat met andere slachtoffers van seksueel misbruik?' Die vraag is meer dan terecht.
Maar als die vraag alleen maar gesteld wordt, dan schieten de vraagstellers schromelijk tekort. Alle politieke partijen, alle drukkingsgroepen, alle Devillés, alle Mussches, alle Van Steenbrugges moeten unisono EISEN dat met volgehouden hardnekkigheid seksueel misbruik in andere sectoren van de samenleving wordt opgespoord, aangeklaagd. Dat er met de verantwoordelijken van bv. sportfederaties, jeugdwerk, leger, zorg, onderwijs, regelingen worden getroffen omtrent erkenning en eventuele schadeloosstelling. Net zoals nu met het instituut Kerk gebeurt.
Als dat niet gebeurt, dan komt de hypocrisie en de verborgen agenda van heel wat politici, verantwoordelijken, advocaten, pressiegroepen pas pijnlijk duidelijk naar boven. Dan bezondigen ze zich aan discriminatie. Dan zwijgen ze voortaan beter als vermoord.
Er is al enkele dagen een polemiek aan de gang omtrent de (on)waarde van psychoanalyse. Het scherpst (en weinig filosofisch) haalde wetenschapsfilosoof Boudry uit. Volgens hem is de psychoanalyse een pseudo-wetenschap en is het beter dat er niet langer een vakgroep psychoanalyse aan de universiteit verantwoord.
Is de psychoanalyse een wetenschap of een pseudo-wetenschap? Is een vakgroep psychoanalyse aan de universiteit een anachronisme of niet? Heeft Boudry of niet?
Het zal de persoon die te kampen heeft met psychische problemen allemaal worst wezen. Essentieel is dat de patiënt geholpen wordt. Boudry erkent ook dat psychoanalyse 'soms' helpt maar hij doet nogal denigrerend -vind ik wel verwonderlijk voor een filosoof-over die positieve effecten of hij plaatst ze in een verdacht daglicht door zonder enig bewijs te stellen dat dergelijke therapieën 'zelden onschuldig' zijn.
In een passage over autisme vind je iets gelijkaardigs. Boudry doet lacherig over de 'lacaniaanse' verklaring van zowel autisme als van de sterk groeiende diagnose ervan, maar een verklaring van Boudry zelf voor die sterke groei, krijg je niet te lezen.
Als leek krijg je de indruk dat het bij wetenschapsfilosoofBoudry meer te doen is om wetenschappelijke gelijkhebberij en medicalisering dan om zorg voor de patiënt.
Enkele dagen geleden stelde professor Jean-Jacques Cassiman dat erg dure geneesmiddelen die tot een korte levensverlenging leiden, eigenlijk onverantwoord zijn. Oudere kankerpatiënten met een zwakke gezondheid moeten naar palliatieve zorg worden doorverwezen, was zijn mening.
Rik Torfs is het daarmee niet eens. In een column schrijft hij dat hij drie fundamentele vragen/bezwaren heeft tegen de 'verplichte keuze voor de vlugge dood'. Hoe kan je een 'korte levensverlenging precies definiëren? Tweede vraag: wat vinden de 'oudere kankerpatiënten met een zwakke gezondheid' er zelf van? En 'durven we naar de essentie te gaan in een samenleving waarin het woord solidariteit vaak wordt misbruikt om de eigen comfortzone uit te breiden? Wie is werkelijk weerloos?'
Dat zijn behartenswaardige overwegingen van Torfs. Bij het lezen en herlezen ervan,bekroop me de gedachte:wat hier geschreven wordt, geldt, mutatis mutandis, in essentie ook voor de euthanasieproblematiek.
In alle culturen en religies is sterven een 'samenspel' tussen individu en gemeenschap. De verschrikkelijkste dood is wanneer er geen enkele band meer is tussen stervende en samenleving. Als vragen omtrent het maatschappelijk en financieel verantwoord zijn van een voortgezette medische behandeling, kritisch benaderd worden, kan/moet dat m.i. ook gebeuren met vragen van een individu (hoe dan ook geïnspireerd, beïnvloed door zijn naaste omgeving of door maatschappelijke druk) naar een juridisch, financieel, medisch veilige levensbeëindiging.
Wanneer het om levensbeëindiging gaat, zijn de woorden 'solidariteit' en 'waardig sterven' niet van de lucht . Maar, om Torfs te citeren, 'waardig sterven bestaat in essentie niet' en 'solidariteit wordt vaak misbruikt om de comfortzone van de overlevenden uit te breiden'.
Na meer dan tien jaar toch weer eens een Kempense politicus die regeringsverantwoordelijkheid krijgt. Dik gezaaid zijn ze inderdaad niet. Even het lijstje van de laatste decennia aflopen.
Tussen 1968 en 1972 was Frans Van Mechelen minister van Nederlandse Cultuur. Van Mechelen werd weliswaar in Turnhout geboren maar lang heeft hij niet in de Kempen gewoond. Jos Dupré van Westerlo heeft de indrukwekkendste staat van dienst. In 1988 was hij even Vlaams minister van Leefmilieu. Nog datzelfde jaar verkaste hij naar de federale regering en werd tot 1992 staatssecretaris, o.a. van institutionele hervormingen. Zijn politieke carrière kreeg op het federale niveau een bekroning met het voorzitterschap van de Kamer in 1995. Jan Peeters, de huidige burgemeester van Herentals, was tussen 1995 en 1999 eveneens staatssecretaris en in de loop van 1999 was hij zelfs heel even minister van Pensioenen.
En nu is het dus Mollenaar Servais Verherstraeten, die door de koning benoemd werd tot staatssecretaris voor Staatshervorming en Regie der gebouwen.
Verherstraeten werd op 29 januari 1960 in Balen geboren. Hij studeerde aan het Sint-Jan Berchmanscollege in Mol, deed rechtenstudies aan de KU Leuven en werd advocaat.
In 1989 werd hij schepen in Mol. Toen hij in 1995 volksvertegenwoordiger werd, nam hij ontslag als schepenen nam de taak van fractieleider in de Molse gemeenteraad op zich. Sinds einde december 2007 was hij ook voorzitter van de CD&V-fractie in de Kamer.
Servais Verherstraeten wordt tot de ACW-vertegenwoordigers binnen de CD&V gerekend. Zijn grote helden zijn degenen die zich onvoorwaardelijk inzetten voor de zwakkeren in onze maatschappij. En de cruciale beleidsvraag voor hem als politicus is: hoe voorkom je groeiende ongelijkheid in een globaliserende samenleving?
NVA'er Jambon vindt dat de regering Di Rupo I een belediging is voor de Vlamingen.
Dat NVA met ver op kop De Wever, sinds ze van de onderhandelingstafel wegliep, niets maar dan ook niets goedvindt en het zo voorstelt dat de partij daarmee namens heel Vlaanderen spreekt, is pas een belediging voor al degenen die op een minder extremistische en meer genuanceerde manier zowel de communautaire als de sociaaleconomische beleidsdomeinen benaderen.
Wat de sneeren aan het adres van CD&V betreft: Jambon en co. vergeten dat NVA op de rug van CD&V electoraal groot geworden is en CD&V platgedrukt heeft. Was het kartel er niet geweest, dan zou NVA niet die verkiezingsboom gehad hebben en hadden christendemocraten hun eigen gezicht niet verloren.
Gelukkig voor CD&V zag Beke uiteindelijk in dat een partij die als een schoothondje achter een bulldog trippelt, al vlug nog amper respect afdwingt en de kiezer afstoot in plaats van aan te trekken.
Onder de schoolmeesterachtige titel 'Word wakker jongens', vond De Standaard het op de dag van de vakbondsbetoging nodig, een neerbuigend artikel van drie jonge redacteurs te publiceren, waarin deze jongelui de vloer aanvegen met de vakbonden en de vakbondsacties.
Uiteraard hebben deze 'drie jonge REDACTEURS' het recht het niet eens te zijn met vakbonden en vakbondsacties. Nochtans zou het goed voor ze zijn eens na te denken over een kapitalistisch model waarin de werknemersverenigingen door beknotting van macht of door uitschakeling, geen tegengewicht van belang meer zouden kunnen vormen.
Deze redacteurs schrijven dat ze niet als journalisten maar als jonge burgers hun verontwaardiging uiten. Maar ze stellen zich wel op als woordvoerders/verdedigers van de jonge generaties, ook al ontkennen ze dat ze 'herauten van een hele generatie' zijn. In de realiteit zijn ze dat nauurlijk niet maar dan moeten ze ook niet schrijven alsof ze het zijn. De krant zou zeker geen moeite gehad hebben om ook drie andere 'jonge redacteurs' te vinden die de vakbonden/vakbondsacties verdedigen. Deze eenzijdigheid geeft aan hoe een krant als De Standaard zeer bewust en tendentieus de antivakbondskaart trekt.
Zouden de drie jonge auteurs van 'Word eens volwassen' , al ooit iets kritisch geschreven hebben over de uitwassen van het kapitalisme, van de bankencrisis, van de herstructureringen in bedrijven, van de groeiende kloof tussen arm en rijk? Ik betwijfel het. Wakker worden jongens!!
Bracke: 'Een kleine regering zoals de Vlaamse'. !?
In De Standaard pleit Bracke voor een kleine regering. 'Zoals de Vlaamse', aldus Siegfried.
Het blijft toch opletten geblazen met de ideeën, suggesties, meningen van Bracke. Een kleine regering? Prima. Maar de Vlaamse regering als voorbeeld nemen, is niet bepaald een goeie vondst. Voor de voorschoot die Vlaanderen groot is, telt de Vlaamse regering niet minder dan NEGEN ministers. Vergeleken met de 14 of 15 die de federale regering zal tellen, is er op zijn minst geen wanverhouding tussen federaal en gewestelijk. Maar misschien bepaalt het feit dat Bracke sedert enkele tijd zich bekeerd (?) heeft tot NVA, wat volgens hem klein of groot is.
Besparen? Prima. Maar weer eens, de Vlaamse regering blinkt echt niet uit in consequente en volgehouden besparingsijver. De bevolking van Vlaanderen wel. Die spaart tegen de klippen op. En tekent nu massaal in op de federale spaarbon. En dat vond Bracke enkele dagen geleden op de VRT dan weer maar niks, want nadelig voor de banken.
Afkeuren wat ondertussen al een paar miljoen Vlamingen gedaan hebben, dat kan tellen voor een nationalist!
Hoe lang duurt het nog vooraleer de regeringen een krachtig halt toeroepen aan het destructieve oordeel van de ratingbureaus?
Niet vergeten dat deze ratingbureaus, of beter de bureaus die het voor het zeggen hebben, Amerikaanse privéfirma's zijn. Daarbij komt nog dat de drie grote meer dan eens een verschillend oordeel uitspreken. Het erge is dat bv. een ratingverlaging onvoorstelbare paniekreacties teweegbrengt in de financiële wereld , regeringen doet wankelen en grote bevolkingsgroepen zich financieel onzeker doet voelen.
Het wordt de hoogste tijd dat de overheden zich daartegen verzetten. Wanneer ratingbureaus zo'n grote macht hebben, betekenen ze een gevaar voor de democratie. Als deze bureaus al nodig geacht worden, moet zeker de Europese Unie een beoordelingssysteem op poten zetten dat onafhankelijk is maar beter ingebed is in onze democratische cultuur en instellingen.
De setting verhoogde tot een bijna ondraaglijke intensiteit de dramatiek van het moment.
Een kille novemberavond. De nepgevels van de markt in het licht van de straatlantaarns. De brede renaissancegevel van het stadhuis. De kroonluchters van 'het schoon verdiep'.
Uit die indrukwekkende gevel schreed de Voorzitter naar voren. Tot voor Brabo. Hij had zich verwaardigd een uiterst belangrijke raadsvergadering-de raadsvergaderingen van de metropool zijn altijd van ontzettend groot belang-even te verlaten om de VRT ter wille te zijn.
Zijn gezicht stond norser en verongelijkter dan gewoonlijk.'Wat ik altijd heb gezegd, wordt nu bewaarheid', verklaarde hij. En met bodemloze somberheid voegde hij eraantoe:'Het is 12.30 uur.' Zijn tijdsaanduiding werd direct extra beklemtoond door de slag van de halfuurklok van de kathedraal.
Na deze beklijvende boodschap keerde DE Vlaamse Drama Queen zich om en begaf zich, lichtjes gebogen, de lasten van België en Antwerpen torsend,terug naar 't Schoon Verdiep.
Voor Di Rupo werd het te veel. Of het nu een stukje toneel van de 'drama queen' is of werkelijke uitzichtloosheid, vast staat dat de liberalen en vooral Open VLD al weken op elke tegemoetkoming van hun eisen, keihard zeggen: 'Njet'. De Croo is na 'madame Non' in het verleden, de 'meneer Neen' van 2011. Met dien verstande dat De Croo en co. er wel voor zorgen zich voortdurend te verschuilen achter de brede rug van de Europse Commissie en daarbij het schooljargon omtrent examens en buizen gebruiken.
Me de voorbije weken al vaak afgevraagd hoe lang aan Vlaamse kant CD&V en SPA nog dulden dat de kleinste partner, Open VLD, de grootste mond opzet? Hoe lang verdragen ze de chantage van De Croo nog ? Hoe lang kunnen ze het zich nog permitteren dat De Croo en zijn partijtje zich in het middelpunt van de belangstelling vast betonneren? Precies alsof de liberale eisen de enig zaligmakende zijn, alsof De Croo de enige Redder des Vaderlands is.
Nee, niet de enige. Van tussen de coulissen komt nu ineens, als een leeuwtje uit een doosje, De Wever te voorschijn. Eerst wilde hij wel niet meer meedoen, maar nu biedt hij gretig zijn diensten aan voor het vormen van een zgn. noodregering. Maar dan zonder PS, asjeblief. En als het effe kan, ook zonder SPA. Om lekker een ,in sociaaleconomisch opzicht, ultrarechtse regering te vormen. Steken we de overeenkomsten in verband met BHV en de staatshervorming maar in de diepvries.
Zelden een politieke stellingname gehoord die de machtsdrang van het Vlaams neoconservatisme op zulke extreme manier combineert met zo'n absoluut gebrek aan politieke realiteitszin. Kafkaiaans. Maar dan op zijn Antwerps.
Op 2 november publiceerde De Standaard een interview met ethicus Etienne Vermeersch over de explosieve stijging van de wereldbevolking onder de titel 'Migranten hebben te veel kinderen'. Het betoog van Vermeersch kwam er eigenlijk op neer dat niet alleen de migranten maar 'iedereen' te veel kinderen heeft, dat het hebben van kinderen geen absoluut mensenrecht is en dat er drastische maatregelen nodig zijn.
Dat lokte nogal wat reacties uit. Journalist Oscar Van den Boogaard noemde Vermeersch' visie over geboortebeperking fascistisch. En Vermeersch betitelde dan weer in zijn reactie wat Van den Boogaard geschreven had, als 'intellectueel oneerlijk en beledigend'.
B.V. Vermeersch voelt zich dus beledigd en intellectueel oneerlijk behandeld. Nou, de ethicus kent er anders ook wel wat van. Om dat te ervaren, moet je het bewuste interview 2 november even opsnorren in het Standaardarchief.
Vermeersch noemt twee weken na publicatie van dat interview, de titel 'totaal misleidend' en het verslag 'klungelig'. Is die kwalificatie niet in hoge mate beledigend voor de journalist en de redactie? Duitse wetenschappers 'onnozelaars' noemen, is dat ook niet beledigend? En beledigt Vermeersch niet miljoenen moeders, vaders en kinderen?
Hoe zit het met de intellectuele eerlijkheid van Vermeersch himself? Niet goed. Hij spuit mist rond het fundamentele mensenrecht om een gezin te stichten. Staat nochtans met zoveel woorden in de Verklaring van de Rechten van de Mens. Hij ontkent in zijn reactie dat hij voorstander is van verplichte geboortebeperking. Op 2 november luidde het nochtans:'Want als iedereen zelf mag bepalen hoeveel kinderen...', én schaarde hij zich achter de Chinese éénkindpolitiek.
Merkwaardig en eigenlijk een belediging voor de intelligentsia in Vlaanderen, is de kritiekloze adoratie voor ethicus Etienne Vermeersch en de scheldkanonnades die op de internetfora losbarsten aan het adres van degenen die de goddelijke status van Vermeersch durven bekritiseren. Dat ondervindt nu ook Van den Boogaard. Karrenvrachten bagger krijgt hij over zich uitgestort.
Ene mevrouw is van mening dat het Van den Boogaard enkel om platte aandachttrekkerij te doen is. Maar als er nu één persoon is die al vele, vele jaren aandacht wil, dan is het toch wel Vermeersch! Aandacht voor zijn seminarietijd. Aandacht voor zijn breuk met de kerk. Aandacht voor zijn antiklerikale opvattingen. Aandacht voor zijn ongeloof. Aandacht voor zijn persoonlijke frustraties, vooral toen hij nog katholiek was. Aandacht voor zijn politieke en sociale opvattingen. Aandacht voor zijn demografische voorstellen. Aandacht voor zijn abortus- en euthanasiestandpunten. Aandacht voor zijn intellectuele competentie. Aandacht voor zijn met kwaliteit gevulde boekenkast.
Kortom, aandacht voor Etienne Vermeersch, volgens zijn fans en Vermeersch zelf, ongeveer de enige topintellectueel, die Vlaanderen telt.
Arco wordt meegesleurd in het debacle van Dexia. Dat geeft nogal wat journalisten en politici de gelegenheid om met scherp te schieten op het ACW, want ook die organisatie vertoont nog in hun ogen te veel 'linkse' kenmerken.
Opportunisme, politieke berekening en afrekening, en inconsequentie komen onweerstaanbaar en onwelriekend uit die 'kritische beschouwingen' naar boven. Een terugblikje in de 'bankengeschiedenis' van de laatste jaren maakt een en ander maar al te duidelijk.
Eind de jaren negentig ging Bacob op in Dexia. Werd die operatie toen door de media kritisch benaderd? Werd ze afgeraden door de financiële experts? Werd er door de journalisten op gewezen dat een spaarkas voor en van de werknemers, niets te zoeken had bij de grote financiële holdings ? Hetzelfde deed zich voor bij die andere grote spaarkas van en voor boeren. Van Raiffeisenkas via Cera naar KBC. Stonden de kranten vol met waarschuwingen en protesten? Weinig of niets van gemerkt.
Waarom? Omdat het in vraag stellen van die bankaire megaoperaties, ook in het redactionele en journalistieke wereldje direct beschouwd werd als een uiting van antikapitalisme, van bijna communistisch 'linksisme'.
Achteraf zeggen of schrijven wat men vroeger door onkunde, onwil, ideologische verblindheid, verbod, mode, naliet te zeggen of te schrijven, komt niet erg geloofwaardig over.
Frederic Testaert, abt van de norbertijnenabdij van Postel, behandelt in twee conferenties het thema: wie leeft in verbondenheid met Maria, leeft in de heilige Geest, en wie leeft in de heilige Geest wordt getuige van Christus, d.w.z. christen.
De column die De Wever enkele dagen geleden in De Standaard pleegde blijft nazinderen. De Wever wierp zich op als 'kunstcriticus', die het als zijn heilige (Vlaamse?) plicht beschouwt de 'moderne kunst' af te kraken.
Een debat met Hoet zou misschien mooi vuurwerk opleveren. Hoet zou al direct en terecht kunnen opmerken dat De Wevers kritiek niet zuiver op de graat is. Want De Wevers (d)evaluatie wordt bepaald door De Wevers populistische en politieke bedoeling: op instemming rekenen van Jan met de pet, die de 'moderne kunst' maar niks vindt, iets voor snobs of volksvreemde clubjes van artiesten. In Duitsland heeft men dergelijke kunst ooit naar de vuilnisbelt of de brandstapel verwezen als 'entartete Kunst'.
Interessant is te constateren dat veel van wat De Wever schrijft over deze, volgens hem, belachelijke, moderne kunst, zonder problemen ook op de politiek en de politici, inclusief kunstkenner Bart, toegepast kan worden.
Je kan perfect 'moderne kunst of kunstenaar' in een aantal zinnen die De Wever schrijft, vervangen door 'politiek of politicus of De Wever'. Eens proberen? Wat denk je bv. over: 'wist dus wel hoe hij een mediahype kon opwekken', 'halen met stunts geregeld de publieke belangstelling','voor die kleine groep van ingewijden herkenbaar en wekken niet zelden een totaal onbegrip op bij Jan metde pet'.
'Kunstkenner' De Wever stelt dat de 'ontsporing van de kunst' begonnen is met de individualisering van de kunst vanaf de 19de eeuw, om zijn absolute dieptepunt te bereiken in de verdomde 20ste eeuw. Tja. Al vele jaren geleden geleerd en ervaren en gezien dat die individualisering een aanvang nam in de renaissance? En dat die ontwikkeling in zeer ruime kring door kunstkenners, artiesten, politici, intellectuelen, enz., nog altijd beschouwd wordt als een belangrijk en bepalend element in de ontvoogding van mens en samenleving.
Er is weer een hoop trammelant omtrent de schrapping door de zgn. 'université des ainés', zeg maar 'seniorenuniversiteit', van een lezing die De Wever zou houden.
Wat opvalt zowel in het artikel in De Standaard als in vele reacties, is dat bewust of onbewust het verschil niet wordt gemaakt tussen de 'officiële' UCL (een universiteit die opleidt, onderzoekswerk doet en officiële diploma's aflevert) en een vzw, weliswaar gelinkt aan de UCL maar een organisatie die zich 'seniorenuniversiteit', een vrijetijdsvereniging, te vergelijken met bv. de OKRA-academie, de DF-lezingen door universiteitsprofessoren, enz.
De UCL en deze 'université des ainés' in één mandje stoppen, doen uitschijnen dat de UCL hetzelfde is als deze seniorenuniversiteit, getuigt van kwade wil of gebrek aan kennis.
Je kan het schrappen van een lezing door om het even wie, betreuren, ten strengste afkeuren, direct spreken over censuur, geen probleem. Maar het blijft evenzeer het volste recht van een vereniging, om dat te doen. In het verenigingsleven gebeurt dat wel vaker. Daar kraait geen haan over.
Alleen als De Wever zich weer eens slachtoffer voelt en direct over censuur begint te jeremiëren, brult de leeuw.
Barones Doornaert werpt zich in een column in De Standaard op als de Vlaamse Iron Lady van 2011.
Zelden zo'n opeenstapeling van conservatieve, neoliberale kapitalistische clichés gelezen. Waar Doornaert het bovendien vandaan haalt om 'de kernuitstap een van de paars-groene blokken aan het been van ons land' te noemen, mogen Joost en de nucleaire industrie weten.
Doornaert ziet veel taboes. Uitsluitend bij regering, politieke partijen, vakbonden. Maar ze rept met geen woord over het grootste taboe voor onze samenleving en de media: het in vraag stellen van het kapitalisme.
Verwijzend naar de Britse premier Cameron, een gewezen euroscepticus, voor wie The Economist de pittige uitdrukking 'who has been mugged by reality' bedacht, schrijft ze: 'Ook veel Belgische partijen, besturen, vakbonden en andere instellingen hebben dergelijke mugging nodig'.
Nog afgezien van het feit dat 'to mug' een eerder negatieve, agressieve betekenis heeft (van achter aanvallen en de keel dichtdrukken, in elkaar slaan), valt het op dat barones Doornaert wel erg selectief is in haar keuze van de instanties en organisaties die 'dergelijke mugging' kunnen gebruiken. Ze vergeet inderdaad te vermelden dat ook de werkgevers, de financiële instellingen, de holdings eveneens 'dergelijke mugging' zouden kunnen gebruiken.
Er zijn niet zoveel (kerk)koren meer die de gregoriaanse gezangen in ere houden.
In Retie bestaat er nog wel een. Ze noemen zich eenvoudigweg 'De Gregorianen'. Zij luisteren jaarlijks tientallen liturgische plechtigheden op maar zij gaan ook graag in op de vraag van rusthuizen in de regio om zangnamiddagen voor de bewoners te verzorgen.
Wil je nog eens genieten van de schoonheid en de rust van het gregoriaans, dan krijg je op allerheiligendag, dinsdag 1 november, die kans. De Gregorianen luisteren de eucharistieviering van 10.30 uur in de Sint-Martinuskerk op.
Op zaterdag 5 november heeft in de norbertijnenabdij van Postel de derde geloofsdag in een reeks van zes, plaats.
De abdijgemeenschap wil hiermee ingaan op een dubbele nood in deze tijd. Enerzijds zijn vele gelovigen nog maar weinig vertrouwd met de inhoud van hun geloof. Anderzijds zijn heel wat mensen op zoek naar zingeving en waarheid maar horen ze nog maar weinig vertellen over de rijke geloofsschat die de Kerk te bieden heeft.
Tijdens de zes geloofsdagen in het najaar van 2011 en in het voorjaar van 2012 worden de deelnemers vertrouwd gemaakt met de inhoud van de katholieke geloofsbelijdenis, het Credo. Uiteraard heeft iedere geloofsdag waarde op zichzelf en staat het de belangstellenden vrij een of meer dagen te volgen.
Pater Benny Berrens, lic. godsdienstwetenschappen en theologie, behandelt op 5 november in twee conferenties, het lijden, sterven en de verrijzenis van Jezus Christus. Deelnemers kunnen ook de eucharistie vieren samen met de abdijgemeenschap in de abdijkerk en de dag wordt afgesloten met een gebedsmoment in de kapel van het contactcentrum. Een middagmaal en koffie zijn voorzien.
Inschrijvingen en inlichtingen: bij pater Benny Berrens, Abdijlaan 16, 2400 Mol, tel. 0496 50 12 55 (vanuit Nederland: 0032 496 50 12 55, gastenkwartier@abdijpostel.be.
Open VLD-politica Rutten hield enkele dagen geleden in De Standaard een neoliberaal, vrij machiavellistisch pleidooi voor een relativering en vermindering van ontwikkelingshulp.
Zij stelt wel dat het doel niet alle middelen heiligt maar om haar pleidooi beter te verpakken en te doen plakken, sleurt ze er twee items bij die het altijd wel doen, zeker bij conservatieve liberalen.
Zij heeft het over de 'heilige koe van de 0,7 procent-norm' en poneert dan -het doet me warempel aan de onfeilbare uitspraken van een paus/pauzin denken- dat 'die fetisj een misplaatste restant van een schuldgevoelig katholiek onderbewustzijn' is. Sjonge, sjonge toch. Een ander chantagevoorbeeld: geen ontwikkelingshulp tenzij medewerking van de betrokken landen aan de terugkeer van illegalen.
Terecht vermeldt Rutten als oplossing van vele problemen in de ontwekkelingslanden: 'Bring the mills to the cotton'. Ze vergeet erbij te vermelden dat het hoofdzakelijk het Westerse liberale kapitalisme was en is, dat die oplossing verhindert. Ook in België.
De abdijkring Postel, die dit jaar 25 jaar bestaat, bezocht zaterdag het norbertinessenklooster Sint-Catharinadal in Oosterhout, Noord-Brabant. De abdijkring is een Vlaams-Nederlandse vereniging van vrienden van de norbertijnenabdij.
De gemeenschap van Sint-Catharinadal kan bogen op een 640-jarige geschiedenis en woont in een prachtig historisch kloostercomplex. Het respect voor de architecturale en artistieke waarde van de gebouwen combineren de zusters met de modernste technologische middelen om het klooster efficiënt te runnen. Via www.sintcatharinadal.nl kan iedereen uitgebreid kennismaken met Sint-Catharinadal.
De abdijkring wachtte een hartelijk onthaal en kon kennismaken met de diverse kunstambachtelijke activiteiten van de zusters. In het bijzonder heeft Sint-Catharinadal de laatste decenniaveel kunde en faam verworven in de restauratie van waardevolle boeken , de kalligrafie en de miniatuurkunst. De zusters hechten ook veel waarde aan verzorgde liturgische vieringen. Daarvan kon de abdijkring getuige zijn in de middagdienst in de mooie, heldere kloosterkerk.
De verdiensten die Dehaene ongetwijfeld op het politieke vlak in het bestuur van het land en in Europa heeft gehad, worden nu ondergesneeuwd, weggeveegd door het debacle van Dexia, waarin hij een voorzittersfunctie had.
De media en het 'gewone volk' kunnen dat beschouwen als een tragedie. De vraag is of Dehaene zelf er echt persoonlijk onder lijdt. Hoe dan ook, het is geen fraai einde van een openbare figuur die de laatste decennia dag na dag in het nieuws was.
Decline and Fall. Dat 'verval' en de aantasting van Dehaenes, toch wel grosso modo positieve, reputatie, begonnen na zijn actieve Belgische politieke carrière, toen hij er zich toe liet verleiden vele erg lucratieve mandaten in allerlei firma's en holdings op zich te nemen.
Zo ontstond geleidelijk aan het beeld van Dehaene als gehaaide poenschepper zonder scrupules. Dat beeld verdrong al vrij vlug zijn imago als no-nonsense maar deskundige en vindingrijke politieke fikser, die op veel sympathie kon rekenen.
De deelname van Wim Distelmans aan het maatschappelijke debat omtrent levenseinde en -beëindiging is al geruime tijd intens en waardevol. Maar na lezing van een brief van hem in De Standaard van 18 oktober, geraak ik er sterker en sterker van overtuigd dat hij verstrikt geraakt is in de ijzeren logica van de (bijna)absoluutheid van het zelfbeschikkingsrecht.
Het eindpunt van die logica kan niet anders zijn dan het recht van elke persoon of zijn omgeving om een einde te (laten) maken aan zijn leven en daarbij een beroep te kunnen doen op een door de overheid voorzien en betaald wettelijk en medisch systeem.
Distelmans zal die uiterste consequenties ook wel zien maar hij schrikt er vooralsnog voor terug dat ook duidelijk te zeggen.Een voorbeeld in de vermelde brief is dat hij 'existentieel lijden' alleen maar verbindt met bejaarden terwijl het natuurlijk in alle leeftijdsgroepen voorkomt.Waarom beperkt hij zich tot de ouderenzorg? Het kan niet anders of in een volgende fase van zijn euthanasiestrategie zal hij ook andere leeftijdscategorieën onder de euthanasieloep nemen.
Distelmans verwerpt terecht 'therapeutische hardnekkigheid'. Bezondigt hij zich niet meer en meer aan 'euthanasiehardnekkigheid'?
Jos Van der Veken, norbertijn van de abdij van Postel, schreef een nieuw boek, getiteld 'Blij Dankbaar -Spiritualiteit van het liturgisch jaar'.
Het boek bevat erg toegankelijke bezinningen bij de belangrijke momenten in het liturgisch jaar van de katholieke kerk. Van der Veken reikt allerlei praktische en historische elementen aan om het liturgisch jaar 'blij, dankbaar en bewuster' te beleven. De teksten zijn ontstaan, aldus de auteur, in de gebedssfeer van de norbertijnergemeenschappen in Vlaanderen en Nederland.
De aanleiding tot het schrijven van het boek was het 740-jarig bestaan van de norbertinessengemeenschap Sint-Catharinadal in het Nederlandse Oosterhout.
'Blij Dankbaar' is uitgegeven bij Halewijn, Antwerpen en kost 17 euro. Het kan ook besteld worden bij de auteur zelf in de Postelse abdij.
Het debat tussen de vijf voorzitters van de Vlaamse partijen in de Zevende Dag was verhelderend.
De sterkste indruk maakten Van Besien, een bevestiging van zijn kwaliteiten, en Tobback die zijn tussenkomsten beperkte maar als hij iets zegde spijkers met koppen sloeg. Beke liet zich te veel verleiden tot details en De Croo werd meegesleurd in een steriele bekvechterij met De Wever.
Voor de zoveelste keer werd bevestigd dat De Wever het vooral moet hebben van de soms snedige verpakking van zijn participatie in een debat maar inhoudelijk weegt hij ontegenzeggelijk licht.
Ik ben van mening dat Van Besien en zeker Tobback zich in de toekomst sterker zullen profileren dan De Wever. Waarom? Zij combineren zeer duidelijk gedegen inhoud en een fraaie verpakking.
Enkele dagen geleden schreef Open VLD'er Mathias De Clerq in De Standaard een artikel waarin hij als liberaal op basis van inhoudelijke elementen het nationalisme verwerpt. Onder de titel 'Identiteit is er gewoon' replikeerde de nog niet zo lang geleden tot het nationalisme bekeerde Siegfried Bracke daarop met een venijnige brief ad hominem.
Het is er Bracke in zijn vederlichte brief duidelijk om te doen, een politieke tegenstander in Gent, met name de 'goede Mathias', op een denigrerende en sarcastische manier te behandelen. Bracke waant zich de superieure intellectueel die het onervaren broekventje De Clerq eens een lesje zal leren, die 'ze weer eens wat hebben laten schrijven'.
Wat een minachting voor andere maatschappijvisies en de vertegenwoordigers ervan, welke bewust omfloerst geformuleerde insinuaties, komen tot uiting in heel wat van Brackes zinnen. Mocht hij met naar de vorm dergelijk proza voor de dag komen in zijn Vlaams-nationale club, hij zou ongetwijfeld ontmaskerd worden als een individualistische intellectueel met een heel dikke nek.
Inhoudelijk is Brackes reactie van een ondraaglijke lichtheid. De column van die 'goede Mathias, die er op vooruitgaat', en als 'Bracke dat zegt, zal het wel waar zijn', had veel meer body.
Kan ook moeilijk anders. Bracke is een salonnationalist, die met carrièreplanning bezig is.
Voorzitter Beke van CD&V maakt tot nu toe een degelijke indruk en de lichte stijging in de laatste peiling van VRT en De Standaard heeft zijn zelfvertrouwen duidelijk versterkt.
Of leidt dat zelfvertrouwen al tot een zekere vorm van arrogantie? Van die indruk kon ik me niet ontdoen tijdens het interview enkele dagen geleden in het tv-journaal.
Beke liet daarin vrij duidelijk uitschijnen dat hij Groen! niet lust in de federale regering. Maar dat hij erop rekent, en dat klonk nogal cynisch, dat Van Besien zich loyaal opstelt en de regering steunt, ook al maakt Groen! er geen deel van uit. Want, aldus Beke, 'Van Besien is an honourable man'.
Nou, nou, Wouter. Dat de Groen!-voorzitter een eerlijke politicus is, wil ik grif aannemen. Maar dat maakt hem ook tot een te respecteren man. En je moet mensen die maandenlang constructief mee onderhandeld hebben, niet schofferen.
Overigens, gaat de vakbondsvleugel van CD&V zomaar akkoord met het opzijzetten van een partij die in sociaal-economisch opzicht dichter bij de maatschappijvisie van het ACW, en nog nauwer bij die van het ACV aansluit dan de eerder liberale koers die Beke wil volgen?
Heel wat mensen, en zeker de aanhangers van nationalistische partijen als VB en NVA, springen toch wel erg gemakkelijk om met het begrip 'volk'. Voor hen lijdt het geen twijfel dat er een 'Vlaams volk' bestaat. Iemand als De Wever bouwt op die overtuiging zijn, vooralsnog, politieke succes.
Nochtans is het me tot nu toe niet duidelijk geworden of gemaakt waarop men zich baseert om resoluut te spreken over een 'Vlaams volk' en met niet minder aplomb het bestaan van een 'Belgisch volk' te ontkennen.
Beschouwt men de taal als het beslissende element? Of is het gewoonweg een gevoelszaak die teruggaat naar de 19de-eeuwse romantiek? Of is het 'Vlaamse volk' gewoonweg een politieke en technocratische creatie die het resultaat is van de opeenvolgende staatshervormingen?
Historisch gezien snijdt het begrip 'het Vlaamse volk' geen hout. Een boeiende opgave voor gedreven historici: zet de historische argumenten voor het bestaan van een 'Vlaams' en/of een 'Belgisch' volk, eens naast elkaar.
Paul Stappaerts beschrijft in 'Sterke Vrouwen' de geschiedenis van de zusters franciscanessen in Retie-Centrum en de zusters Annonciaden in Schoonbroek.
Het boek telt 248 bladzijden en is rijk geïllustreerd met vele foto's en nog nooit gepubliceerde informatie, anekdotes en getuigenissen. In voorverkoop tot 9 oktober kost het boek 25 euro, vanaf de verschijningsdatum 30 euro. De voorintekenaars worden met naam in het boek vermeld. Voorintekening kan gebeuren door overschrijving van 25 euro per gewenst exemplaar op rekening 363-0911398-26 van de Retiese Heemkundige Kring.
De uitgave wordt gekoppeld aan twee gratis kerstconcerten op 3 december in de Sint-Jobkerk en op 4 december in de Sint-Martinuskerk, telkens om 14.30 uur. Er is ook nog een gratis tentoonstelling van 3 tot 6 december.
Groeiend respect voor Di Rupo en de onderhandelaars. Door taai overleg en creativiteit, zijn ze er al een aantal keren in geslaagd eerbare compromissen te bereiken. Dat is een van de essentiële kenmerken van een democratie en absoluut noodzakelijk in een complex land als België.
Het alternatief is gewoonweg de splitsing van het land. Daar is geen meerderheid voor te vinden en daar durft ook NVA vanuit electorale overwegingen, al maanden niet meer openlijk voor uitkomen. Jeremiëren, keffen, aanklagen, stoer doen van aan de zijlijn, is natuurlijk gemakkelijk maar maakt meer een meer een zielige indruk.
En hoe dikwijls hebben Vlaams-nationalisten nu al de waarlijk indrukwekkende boodschap de wereld ingestuurd dat al die Vlaamse onderhandelaars 'hun broek hebben laten zakken tot op de enkels', met de 'billen blootstaan'? Hebben ze nog wel een broek aan?
Enkel VB'ers en NVA'ers lopen klaarblijkelijk nog rond met strak opgetrokken, stevig ingeriemde pantalons om hun onbezoedelde Vlaamse kont.
Heerlijk gekissebis over de vettaks, een idee van SPA-parlementslid Marleen Temmerman. In Terzake klonk de woordvoerder van de voedingssector alleszins genuanceerder dan wat je in vele van de forumreacties kan lezen.
Het idee van Temmerman heeft in ieder geval gezonde voeding enkele dagen op de agenda geplaatst en een aantal mensen en instanties doen nadenken over preventie, sensibilisering, maatregelen om bv. obesitas te vermijden.
Dat NVA er als de kippen (!?) bij is om Temmermans idee naar de prullenmand te verwijzen, hoeft niet te verwonderen. De Wever heeft er allicht direct duistere machinaties van de socialisten in gezien om hem, in zijn harde politieke bestaan, te beroven van een van zijn laatste genoegens: het naar binnen stouwen van heerlijke, vettige frieten, berenpoten, kippenbouten en gehaktballen.
Gelukkig volgde Tobback jr. NVA al vlug in de afwijzing. Ik zie in de jonge Tobback niet direct een frituurbeest. Hij zal Marleens vettaks wellicht verwerpen vanuit een fundamentele proletarische reflex. Kortom: de vettige restanten anno 2011, van het biefstuksocialisme.
De Wever hoeft vooralsnog niet te vrezen dat hij in Het Draakske, of hoe heet zijn favoriet frietkot sinds zijn verhuizing alweer?, extra moet betalen voor een vetrijke zak patat met een royale kwak mayonaise erop.
Want het klassieke frituurassortiment moet bewaard blijven. Dat behoort nu eenmaal tot het Vlaamse cultureel-culinaire patrimonium!
Het jonge Groen!-parlementslid Calvo waarschuwt Open VLD en CD&V ervoor de groenen niet te schofferen of te vernederen door hun pogingen om de groenen buiten de nieuwe regering te houden.
De reactie van Calvo is begrijpelijk en terecht. De groenen hebben zich altijd constructief opgesteld en zijn een loyale onderhandelingspartner. Vooral Open VLD maar ook een deel van CD&V heffen de laatste tijd geregeld een klaagzang aan over het aantal coalitiepartners in een regering. Acht is echt teveel volgens deze partijen. Je vraagt je dan af: waarom is zes ook niet teveel?
Nee, dat aantal is een drogreden. Het gaat de liberalen en de rechtervleugel van CD&V om het neoliberale sociaaleconomische beleid dat zij willen voeren. Groen! en Ecolo zijn daarbij linkse angeltjes in hun conservatieve vlees. Elke verzwakking van de linkerzijde is de liberale en de christelijk-conservatieve topstrategen een na te streven doel.
Overigens kunnen ook Spa, PS en de ACW-vleugel van CD&V het niet zomaar laten gebeuren dat partijen als Groen! en Ecolo, die in grote lijnen hun maatschappijvisie delen, uit de nieuwe regering worden geweerd. Want op die manier verzwakken ze hun eigen positie.
Op zaterdag 15 oktober heeft in de norbertijnenabdij van Postel de tweede geloofsdag in een reeks van zes, plaats.
De abdijgemeenschap wil hiermee ingaan op een dubbele nood in deze tijd. Enerzijds zijn vele gelovigen nog maar weinig vertrouwd met de inhoud van hun geloof. Anderzijds zijn heel wat mensen op zoek naar zingeving en waarheid maar horen ze nog maar weinig vertellen over de rijke geloofsschat die de Kerk te bieden heeft.
Tijdens de zes geloofsdagen in het najaar van 2011 en in het voorjaar van 2012 worden de deelnemers vertrouwd gemaakt met de inhoud van de katholieke geloofsbelijdenis, het Credo. Uiteraard heeft iedere geloofsdag waarde op zichzelf en staat het de belangstellenden vrij een of meer dagen te volgen.
Pater Nicolaas Gorts, lic. godsdienstwetenschappen en filosofie, prior van de abdij en pastoor van de parochie van Postel, behandelt op 15 oktober in twee conferenties, het geloof in Jezus Christus. Deelnemers kunnen ook de eucharistie vieren samen met de abdijgemeenschap in de abdijkerk en de dag wordt afgesloten met een gebedsmoment in de kapel van het contactcentrum. Een middagmaal en koffie zijn voorzien.
Inschrijvingen en inlichtingen: bij pater Benny Berrens, Abdijlaan 16, 2400 Mol, tel. 0496 50 12 55 (vanuit Nederland: 0032 496 50 12 55, gastenkwartier@abdijpostel.be.
Het bekende toneelstuk van Thomas Stearns Eliot 'Murder in the Cathedral' behandelt de moord in 1170 op aartsbisschop Thomas Becket in de kathedraal van Canterbury, op last van koning Hendrik II.
In België is vorig jaar ook een moord op een kardinaal gebeurd. Een geestelijke en intellectuele moord.
De media, een aantal politici en advocaten hebben kardinaal Danneels wekenlang zonder enige grond verdacht gemaakt en door het slijk gesleurd. Zo hebben ze een intellectueel en geestelijk briljante persoonlijkheid het zwijgen opgelegd.
Zij dragen een verpletterende verantwoordelijkheid in die liquidatie.
Het wordt duidelijker en duidelijker. De keuze van De Wever en NVA om aan de zijlijn te gaan staan, zal de Vlaams-nationalisten geen deugd doen. De Wever, maandenlang in het centrum van de politieke belangstelling, is de laatste weken bijna onzichtbaar en onhoorbaar. En de beslissing van CD&V enkele weken geleden, om niet langer als een schoothondje achter de bulldog aan te trippelen, heeft de partij bijna onmiddellijk opnieuw een gezicht gegeven en op de pôlitieke kaart gezet.
Dat Vlaamse en Franstalige partijen erin geslaagd zijn via democratische onderhandelingen en compromissen, BHV te splitsen, zonder dat NVA daarin een rol speelde, zal het belang van die partij in de ogen van vele kiezers hoe dan ook verminderen.
Het gevaar bestaat bovendien dat NVA, willens nillens, in het kamp van een extremistische zweeppartij als Vlaams Belang terechtkomt. De eerste voortekenen daarvan tijdens de betoging in Linkebeek, logen er niet om. Een aantal NVA-politici liep wel mee, net als de vele Vlaams Belang-mandatarissen. Maar de NVA'ers werden natuurlijk daarbij de duidelijke schietschijf voor de VB'ers.
Nee, ik kan moeilijk aannemen dat De Wever zich de laatste weken goed in zijn politieke vel voelt. Hij laat de Vlaamse autonomieretoriek dan ook meer en meer over aan luitenanten Jambon en Weyts. Die moeten er evenwel voor oppassen dat ze hun geloofwaardigheid niet verliezen en niet langer serieus worden genomen. Wat er in de perceptie van velen met Maigain aan het gebeuren is, zou ook hen wel eens kunnen overkomen.
De parlementsleden, inclusief die van het Vlaamse parlement, zorgen financieel bijzonder goed voor zichzelf. Daar heeft ook NVA, die nochtans de touwtjes in het Vlaamse parlement stevig in handen heeft, tot nu toe niks aan willen veranderen. Wel de 'anderen', en zeker de Walen, voortdurend verwijten dat ze profiteurs en potverteerders zijn, maar zichzelf en het vullen van de eigen portemonnee in vraag stellen, nee, daar doen ook de ware Vlamingen niet aan mee.
Het geval Gatz brengt die extreme schijnheiligheid en het schaamteloos graaien in de vetpotten nog eens onder de aandacht.
Het systeem dat het parlement zelf voor zichzelf in het leven heeft geroepen en dus ook zelf kan aanpassen, voorziet een riante uittredingsvergoeding, ook wanneer het parlementslid zelf ontslag neemt. Bovendien krijgen ze een volledig pensioen na twintig jaar. In het geval Gatz, die in totaal 17 jaar parlementslid is geweest, maar recent zelf ontslag heeft gegeven om in het bedrijfsleven aan de slag te gaan, betekent dat een uittredingsvergoeding van maar liefst 300.000 euro!
Ter vergelijking. Een arbeider met 17 jaar dienst heeft recht op een opzeg van enkele weken, een bediende op één jaar, een kaderlid op anderhalf jaar. Maar enkel als ze ontslagen worden, niet als ze zelf ontslag nemen. In dat laatste geval, geraken ze al direct buiten het sociale zekerheidssysteem.
Een woestmakende schande!'Wat we zelf doen, doen we beter????'
Heidelberg, de oude, romantische universiteitsstad, aan de Neckar. 'Ich hab' mein Herz in Heidelberg verloren...'.
Heidelberg: de imposante brug over de breed stromende Neckar, de blanke torens van de hoge stadspoort, de statige gebouwen van de 618oude stad en hoog erboven, over de volle breedte, het slot.
De in 1386 gestichte 'Ruprecht-Karls-Universität' is voor de ontwikkeling van de stad van doorslaggevende betekenis geweest. Vanuit de universiteit werd actief deelgenomen aan de verschillende stromingen van de 16de-eeuwse Reformatie. De 30-jarige oorlog, die in 1618 begon, ging niet aan de stad voorbij. De nieuwe keurvorst, Maximiliaan van Beieren, dwong de stad weer terug tot het katholicisme. Een strijd tussen vorsten die elkaar de macht betwistten, was er de oorzaak van dat kort voor 1700 de stad e het slot door Franse troepen werden verwoest Van toen af begon men aan de wederopbouw, een barokke architectuur op veelal gotische grondvesten. In 1803 werd de universiteit nieuw leven ingeblazen en daarmee kreeg de stad al spoedig veel invloed op het gebied van, wetenschap en cultuur. Van de Tweede Wereldoorlog heeft Heidelberg weinig geleden. De geallieerde bommenwerpers spaarden de gebouwen vanaf het moment dat daar het toekomstige Amerikaanse hoofdkwartier was gepland.
Nu is Heidelberg een bruisende stad. Ongeveer 18% van de bevolking is actief aan de universiteit of aan onderzoekscentra verbonden aan de universiteit (o.a. het Max Planckinstituut). elk jaar trekt de stad zo'n 3,5 miljoen bezoekers.
Toen S&P een tijdje geleden de rating van de VS verlaagde, daverde de wereld op haar grondvesten. Dagenlang puilden de media uit van de berichtgeving, de commentaren en de speculaties.
Nu Fitch de vroegere hoogste rating van de VS behoudt, blijft het oorverdovend stil, is er bijna geen plaats voor het nieuws in de media.
Misschien nog het beste bewijs voor het overbodige, relatieve van die ratingbureaus maar tegelijk ook voor het gevaar dat zij betekenen voor de economische, financiële en politieke stabiliteit van de wereld.
De abdij wil ingaan op een dubbele nood in onze tijd. Enerzijds zijn vele gelovigen nog maar weinig vertrouwd met de inhoud van hun geloof. Anderzijds zijn heel wat mensen, ook jongeren, op zoek naar zin, geloof, de waarheid van hun leven, maar horen nergens meer vertellen over de grote geloofsschat die de Kerk te bieden heeft. Deze dagen zijn dus bestemd voor al wie zijn geloof wil verdiepen.
Waar:
Contactcentrum abdij Abdijlaan 16, 2400 Mol
Wanneer:
za 24/09/11, za 15/10/11, za 05/11/11 van 09:30 tot 16:30
Tot voor enkele weken waren de binnenlandse politieke kwesties en onderhandelingen van het hoogste belang. Politici stonden dag na dag in de schijnwerpers. Uren en bladzijden werden gevuld met berichtgeving en commentaren.
En dan, met de aanvang van de vakantie, trad de Grote Stilte in. Weg staatshervorming, weg BHV, weg begroting, weg diepe verontwaardiging. Di Rupo, De Wever en tutti quanti verdwenen, verdampten, losten op. Geen spoor was van hen nog te bekennen.
Maar opgelet! Over enkele dagen wordt iedereen en alles weer door de media te voorschijn getoverd. De dingen vallen weer op hun gewone plaats. De toppolitici spelen weer de rol die van hen verwacht wordt of die hen opgedrongen wordt.
Het spel kan weer zijn gang gaan. Een Grote Staatshervorming is Absoluut nodig! De Wever staat pal!! Pas op voor sluwe vos Di Rupo!!! De PS is gelijk aan dictatuur!!!! Die stinkend rijke Vlamingen knijpen ons dood (en Francais)!!!!!
Een end buiten het ommuurde klooster van Bebenhausen, klimmen we het natuurpark Schönbuch in. Van op deze hoogteweg hebben we een mooi uitzicht op de Zwabische Alp. En dan het dal weer in. Het Käsenbachtal, het geografische centrum van Baden-Würtemberg. De dichters van de Schwabische romantiek, met Ludwig Uhland op kop, beschouwden het Käsenbachtal als hun Elyseum en vergeleken het met 'de velden waar de geesten van de onsterfelijke helden uit de Griekse mythologie verblijven, waar het altijd lente is en er immer een koel windje waait'. En het is er inderdaad mooi lenteweer.
De oude binnenstad van Tübingen is mooi en kleurrijk. En het bezoek aan de Jacobskerk met de spitse kopergroene torentjes loont de moeite. Aan de noordzijde, in de nis, vind je het merkwaardigste beeld van de Sint-Jacobskerk: de zogenaamde 'Zonnegfiguur'. Het bestaat uit drie delen met telkens drie concentrische cirkels. Oorsprong en betekenis van dit beeld zijn onbekend en in heel Europa is geen gelijkaardig beeld te vinden.
Naar ons einddoel nu: Rottenburg am Neckar. Het is een gezellige Romeinse en bisschoppelijke stad. In de prachtig gerestaureerde Sint-Maartensdom sluiten we zingend en biddend onze pelgrimstocht af. Enkele nonnen in de kerk luisteren geïnteresseerd. Gesprekje aangeknoopt. Het zijn zusters uit een klooster in Ulm. Als ze horen dat we uit België komen, begint een der kloosterlingen geanimeerd te praten over de vroegere nuntius in België, mgr. Rauber, die nu in hun klooster verblijft.
In de vooravond keren we met de autocar nog terug naar Tübingen. In een restaurant aan de Neckar wordt er gegeten. En zijn er danktoespraakjes en geschenkjes. Vriendschap regeert.
En daarna 150 km naar het noorden, naar Heidelberg, waar we zullen overnachten.
Hans Geybels, gastprofessor theologie aan de KUL en voormalig woordvoerder van kardinaal Danneels, publiceert onder de titel 'Het grote ongelijk van Dalrymple' een analyse van het neoconservatieve denken.
In die analyse Geybels terecht op de ongenuanceerde eenvoud van die denkrichting. De complexiteit van de samenleving wordt gereduceerd tot slogans, tot een zwart-witplaatje, tot de goeden versus de slechten, tot de hard werkenden versus de luieriken.
Neoconservatieven zien de samenleving naar de verdommenis gaan. Alleen het segment waartoe zij zichzelf rekenen,is nog gezond. Zij gaan ervanuit dat een groot deel van de 'anderen' en dat zijn vooral de jongere generaties, reddeloos verloren is. Die moeten afgestoten worden, achter figuurlijke en, liefst nog, massaal achter echte tralies verdwijnen. Harde repressie ziet de neoconservatief inderdaad als het enige middel om zich te beschermen tegen de barbaarse hordes.
'Aandacht voor de sociale context van de jongeren, de gezinssituatie, de voorstelling in de media en ook voor het functioneren van de instellingen, zou ons een hele stap verder brengen', aldus Geybels. En hij verwijst ook naar de tienduizenden inspirerende en sociaal gemotiveerde jongeren uit de jeugdbewegingen en naar de honderdduizenden die nu naar Madrid trekken voor de Wereld Jongerendagen. Het is niet alleen maar een 'zwartboek'.
Geybels stelt dat alleen maar criminalisering en repressie, nooit een duurzame oplossing bieden. Integendeel. De wrok, de haat, de frustratie en wraakgevoelens van de jonge bevolking, die Dalrymple lelijk, agressief, gemeen, onbeschoft en crimineel noemt, zullen explosief toenemen.
Ook de Vlaamse neoconservatieven, die Dalrymple als hun huisideoloog beschouwen, moeten ervoor oppassen dat ze door hun zwart-witbenadering van de samenleving, door het zweren bij de harde aanpak zonder ook te werken aan positieve oplossingen, ook in Vlaamse steden het klimaat voor rellen mee helpen beïnvloeden.
In De Standaard verscheen gisteren een column van de Britse essayist en psychiater Theodore Dalrymple over de rellen en de relschoppers in Engeland. Dalrymple heeft enige bekendheid verworven in Vlaanderen omdat De Wever hem aanduidde als een van zijn grote voorbeelden en inspirators voor De Wevers rechts-conservatief gedachtegoed.
Zelden zo'n vulgair scheldproza gelezen als van deze 'essayist-arts-psychiater'. Dalrymple is iemand die met diepe verachting neerkijkt op zijn eigen landgenoten. De politici en de intellectuelen zijn apathisch, laf, onbekwaam, opportunistisch. Een groot deel van de jonge Britten is lui, lelijk, agressief, gemeen, onbeschoft, crimineel. De politie en de rechters zijn bespottelijk, ineffectief, incompetent.
Doet de arts-psychiater ook maar één poging om een verklaring te zoeken voor het geweld? Neen. Geeft Dalrymple mogelijke aanzetten tot oplossing aan? Neen. Deze man schrijft geen essay. Zijn scheldkanonnade is een pamflet waarin hij vanuit zijn geprivilegieerde ivoren toren wild om zich heen schopt.
De indruk ontstaat dat hij niet echt geeft om oplossingen. Het is hem om de haat voor zijn eigen land te doen. En om zijn eigen grenzeloze burgerlijke zelfgenoegzaamheid en intellectueel superioriteitsgevoel. Hij toont zich al evenzeer als de jonge vandalen in de Engelse steden, een gemene relschopper. Dat hij daarbij op de platste manier de gestorven Amy Winehouse door het slijk haalt, is echt het dieptepunt.
En De Wever bewondert deze platvloerse, onbeschofte, puberale pamflettist!?
Mehdi Hasan, politiek journalist van de New Statesman, roept naar aanleiding van de verlaging van de kredietwaardigheid van de VS door het ratingbureau S&P, op tot degradatie van de degradeerders.
Deze meneer Hasan heeft overschot van gelijk wanneer hij de kredietbeoordelaars een veeg uit de pan geeft en hun geloofwaardigheid in twijfel trekt.
Het is niet gezond wanneer democratisch verkozen regeringen gegijzeld worden door ratingbureaus.Het is ook opvallend dat er zo gemakkelijk van uitgegaan wordt dat de privésector en deze beoordelaars in het bijzonder, het altijd bij het rechte eind hebben en dat de publieke sector bijna ipso facto verspillend functioneert.
De tering naar de nering zetten? In het enge kapitalistische financieel-economische denkschema van firma's als S&P, is dat moraliserende verwijt alleen maar bestemd voor de verspillende overheden.
Hebben deze ratingbureaus en tutti quanti enkele jaren geleden de banken gewaarschuwd en berispt voor hun roekeloos beleid en voor de dreigende ondergang? Wat was hun beoordeling van de rommelkredieten waarin vele banken grossierden? En beschouwen zij de miljarden die de overheden toen in de bankensector hebben moeten pompen, ook als verspilling?
Ben het volkomen eens met deze meneer Hasan: degradeer de degradeerders,gedaan met de heerschappij van de rating agencies!
'Een economie waar de mens van vervreemdt'
